maandag 29 juni 2015

Tien dingen

Voor de volgende opdracht uit het projectblogboek verander ik de regels een beetje. De bedoeling is dat je tien dingen die je op een dag hoort noteert. Ik heb de tien dingen over verschillende dagen gespreid, dat maakte het wat haalbaarder, want geef toe, op een dag hoor ik ook veel saaie dingen.

"Hei, kom, huppelen!" Klein meisje tegen haar mama die haar net aangemaand heeft om wat sneller door te stappen.

"God forbid you woman, it's a 12 years' old single malt." South riding, een BBC mini-serie die ik via ravelry ontdekte, de inspiratie voor de ursula cardigan zou hier uit komen. Een jonge vrouw wordt directrice in een strenge meisjesschool. Ze houdt er nogal moderne ideeën op na die afwijken van deze van de gemeenschap waarin ze terechtkomt.

"Als ze hun piemel zo verleggen..." Vier jonge studenten in het zonnetje op Dok.

"Twintig flessen in een maand, dat is echt niet normaal." "We zitten nu al aan acht..." Drie jonge koppels op een terras op de Korenmarkt.

"Dus jij wil getrouwd zijn en 2 kinderen hebben..." Twee studenten, jongen en meisje. De jongen vraagt zijn lief of dit nu echt is wat ze wil.

"Laurie die liep met haar pepper spray in haar sjakosse zo door de douane." Terras op de Korenmarkt, ander tafeltje.

"Hei, Bas, er zit een mooi meisje alleen in het wassalon aan de overkant." Jongen zit in het zonnetje op straat en roept zijn kotgenoot.

"Home is where the yarn is." Stephen West in een interview op de Woolful podcast.

"Hei, alles ok? Ja, wel, het is een mooi meisje, maar ik denk toch niet..." Man belt met vriend in het station.

"Ben jij zo iemand die alle kleuren kan dragen? Want deze kleur staat je goed, maar wat je nu aan hebt is compleet anders van kleur." Bij het stoffen kiezen voor de King Louie workshop. In het interview met Stephen West in de PomPomPodcast lacht hij met kleurenanalyses. Doe uw goesting, zegt hij, of toch als hij Nederlands zou kunnen. 

zondag 28 juni 2015

King Louie

Toen ik met mijn neus in de boeken zat, nam ik me voor om de weekends na de examens leuke dingen te doen. Dus toen de nieuwsbrief van Madeline, de Stoffenmadam binnen kwam, twijfelde ik niet lang. Lier is te doen vanuit Gent met de trein, zeker als je geen machine moet mee sleuren, en je kan breien onderweg. 

Ik koos de workshop jurk King Louie, en ik moet toegeven dat de enige King Louie die ik ken deze is. Maar op de foto zag ik dat het om een tricot jurk ging, eentje die verdacht op de burda 7828, maar dan in deze versie. En ja, daar kijk ik al lang naar...

Goed dus dat Joke van de Paspelpoezen er bij was om het patroon op maat aan te passen en bij twijfel te helpen. Ik had eerder in de winkel dotted boulevard van Art Gallery gekozen.


En geef toe, wat is er leuker dan samen een nieuwe jurk maken en zien dat het ook mooi is in die kleur of dat stofje. En dit dan nog in een heel inspirerende omgeving. 
Ik leerde dat je met een tweelingnaald op de goede kant stikt, ah ja.

En hoewel er even twijfel was dat het te klein zou zijn, was dit allemaal niet nodig. Ik heb een nieuwe jurk en het patroon op maat om er nog te maken. En vooral, ik heb wat nieuwe dingen geleerd. Dingen die ik misschien ook in mijn eentje had kunnen ontdekken, maar ik weet ondertussen al dat ik beter dingen onthou als iemand me zegt wat ik moet doen. 
Het was een geslaagde dag en ik heb me echt geamuseerd. Ik haalde nog deze foto van de instagram van Madeline_de_stoffenmadam en ik denk dat ik haar workshop-agenda in de gaten ga houden. 

woensdag 24 juni 2015

#WIPWednesday

De laatste clue werd maandag verstuurd. Ik ben nog bezig aan de eerste, vrees ik, maar ik wil een grote sjaal. 

En voor het eerst ook onder de indruk van het effect van gedraaide steken.



dinsdag 23 juni 2015

Online

"Google hem maar even, ik weet dat je het wilt..." Het klinkt plagerig en ze is verbaasd dat ik gewoon aan hetzelfde tempo blijf reageren op haar vragen en opmerkingen. "Moet je niet eens zien?" Ze is bijna teleurgesteld, voor zover je dat van chat kan afleiden. Al haar andere vriendinnen hebben wel gekeken. Ze is verliefd maar durft get voor zichzelf nog niet toegeven. Ik vind het schattig hoe ze dat ontwijkt en plaag haar daar mee. "Nah," haal ik mijn schouders op, "zo zijn er vast veel ge vinden op het internet.., het enige wat mij interesseert is wat hij voor je betekent." Ze lacht nog eens luid en mompelt "andere generatie."

Maar haar woorden blijven wel hangen en ik zoek willekeurig wat namen op van mensen die ik recent ontmoet heb. Het valt tegen... Zou het dan toch een generatieverschil zijn? Ik betwijfel het, ik google mezelf en weet al van vroeger dat ik naamgenoten heb, naamgenoten die frequent terug te vinden zijn. Ik heb de indruk dat het wel wat makkelijker is geworden om mij te vinden, en niet de Amerikaanse naamgenoot die ook nog artistiek bezig is, en met een simpel extra woord kom je ook snel op dit blogje uit.

Is dat een probleem? De cruciale vraag en ik weet het niet. Ik heb geen zin om te stoppen met bloggen of mezelf te gaan censureren voor anderen. Dat deed ik vroeger ook niet, maar ik heb wel zin om meer te schrijven. Er staan tekstjes in concept en er dwalen ideeën door mijn hoofd. Ik weet niet of ze enige waarde hebben, behalve dan voor mij als herinnering aan deze periode, en wanneer zou dat ooit de motivatie geweest zijn? Ik heb ook al meer persoonlijke dingen gepubliceerd en ik kan me er in vinden. Logisch. Ik ga er ook van uit dat wie me niet kent (maar me om de 1 of andere reden wil opzoeken) en hier leest de zaken ook wel kan relativeren. Ze zijn geschreven op een bepaald moment en in een bepaalde context. Ik heb al eens de neiging om dingen uit te vergroten of te minimaliseren. Misschien zet ik ze op een ander moment online en hebben ze niks meer te maken met hoe ik me op dat moment voel. Of misschien is het impulsief geschreven en gepubliceerd. Waarschijnlijk zou ik het je ook wel vertellen als je me vragen hoe het met me gaat. Misschien ook niet, gewoon omdat het op dat moment niet goed aanvoelt of ik er niet over wil praten.

zondag 21 juni 2015

#fabriclaunchzonen09

Zaterdag stond met stip in mijn agenda: fabric launch Zonen09. Sharon is één van de meest creatieve mensen die ik ken. Ze heeft een oog voor detail, kan stofjes combineren tot ongelooflijk mooie outfits voor haar zonen en slaagt er in om dit ook op een super begrijpbare manier om te zetten in patronen, die telkens meerdere opties bevatten, zodat ze zowel voor beginners met wat durf als meer gevorderden een plezier zijn. 



Bovendien is ze ook een ongelooflijk organisatorisch talent met oog voor detail en een goede smaak. Het feestje was dan ook af. Er was lekker gebak (Bakabar, hou ze in de gaten), cava met eetbare bloemen, vintage servies, boeketten, snoep en fruit,... En een select gezelschap van bloggers en winkels om haar nieuwe creaties voor te stellen. Het was een eer om hier bij te zijn. 
De foto doet de modellen onrecht aan, kijk dus zeker op haar site: Wolf is een fantastisch originele pyjama die je kan maken in een korte versie, een lange versie en in één stuk. Bij de pyjama hoort een cape, dat van je kind een superheld maakt of rustig te liggen onder een lekker warm dekentje. Wolf komt er in de zomer en ondertussen zijn er zes stofjes, 3 in popeline en 3 in tricot, telkens met wriemelbeestjes en mooie kleuren. GOTS-gecertificeerd.
Naast een goodiebag voor alle aanwezigen was er ook een tombola met fantastische prijzen. Sharon was een fantastische gastvrouw.


Ik kwam thuis met drie blauwe stofjes en ja, eentje daarvan zal een jurk voor mij worden... wandelende takken of niet...

De goodiebag was goed gevuld, met het risico om iets te vergeten: chocolade van tony's, een tas van Who's that girl, een zalige manier om je kinderen links en rechts te leren met Lilly en Ralph, granola van Granovie, Wolvis, zaadjes van gezondetuinen.be, kaartjes van bl-ij, een klosje garen van Mertens Mercerie, Mertens naaimachines, stAen... en natuurlijk Likebirds, waar het feestje doorging.


Ik had een fantastische tijd en praatte met vele mensen. Soms een beetje intimiderend om die bekende bloggers tegen te komen, bloggers die boeken schrijven (of nog gaan schrijven) en bloggers die ik al lang lees, maar even goed nieuwe en kleine blogs. Nadien gingen we met een klein groepje nog wat eten en drinken in de stad. Ik sliep slecht, wat wel vaker gebeurd als er te veel indrukken in mijn hoofd zitten. Zondag begon ik de dag met koffie en granola, meloen en yoghurt van de voedselteams. Zalig! 


De stofjes gingen de machine in en nu is het zoeken naar wat vrije tijd om eens achter mijn naaimachine te kruipen. Het is te lang geleden.


Dank je Sharon, het was fantastisch! Veel succes met de collectie!

vrijdag 19 juni 2015

donderdag 18 juni 2015

Limieten


Gisterochtend zat ik in de cafetaria van de vub. Ik deed een laatste poging om me nog wat te concentreren en essentiële informatie te onthouden. Maar ik had geen zin en vooral ik had het gevoel dat ik de voorbije dagen toch wel serieus wat tijd verprutst had. Voor ik het wist begon ik te wenen. Een half uur voor ik binnen moest. Qua timing kon het niet slechter. En gelukkig was er iemand aan de andere kant om me moed in te spreken. Dank je M.

En toen ik naar het lokaal ging stonden daar nog zes of zeven studenten voor twee verschillende vakken. Ik wist dat ze me er ergens had tussen geschoven, maar dit was niet echt goed, voor niemands zenuwen. Vooral omdat ze er nog niet was. 

Maar ze was op tijd, gaf iedereen vragen op papier om voor te bereiden en we beslisten zelf maar wanneer we er klaar voor waren. Ik ging als tweede en ze noteerde mijn antwoorden terwijl ik sprak. Ze knikte terwijl ze schreef of stopte even om dan bij de rest van mijn antwoord weer te knikken en veel pijltjes te zetten. Het verhaal klopte uiteindelijk wel en met een klein bijvraagje zei ze: "dat ging goed." Ze onderstreepte het nog eens op haar blad, ik knikte en bedankte haar dat ze mij ertussen had genomen.

Toen ik buiten stond viel de last van mijn schouders. Letterlijk. Ik sukkel al een paar dagen met mijn rechterschouder, wat ik proberen negeren heb. En ik ben gaan werken.


Maar ik kreeg mijn emoties maar moeilijk onder controle. Niet de opluchting of vreugde die je zou verwachten. Maar eerder op het randje van meer tranen die ik niet zou kunnen stoppen. Er was een overleg gepland over een dringend dossier en ik moest bellen. Het lukte me niet om de meeste aan de lijn te krijgen, wat misschien maar goed was. Toen ik zijn stem hoorde werd ik weer wat rustiger. Nog wat afspraken en ik werd meegenomen voor een verdiend terrasje. Ik ben vroeg gaan slapen en hoewel de nacht weer niet rustig was maar gevuld met allerlei gedachten.