donderdag 26 februari 2015

#boostyourpositivity - the perfect holiday memory

Lies vroeg naar de perfecte vakantieherinnering. Ik nam de tijd om door de vele foto's van Vietnam te gaan en nam me voor om nog eens in de concepten van deze blog te gaan zien of er niks klaar staat.

September 2012, wij tweetjes van noord naar zuid in Vietnam. Niet de mooiste foto maar wel eentje die de verscheidenheid toont: tradities en modern, verenigd in één fier land.



Deze challenge kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. 

woensdag 25 februari 2015

#boostyourpositivity: must do

Vandaag was geen goede dag. Ik voel dat ik verkouden word. Of erger. Mijn hoofd zit vol watten. Mijn schouder voelde stijf. Alsof ik koud had gehad. Ik dronk drie koffies op de vergadering. Eentje eigenlijk al op voorhand. Drie koffies, waardoor anderen geen tweede koffie konden nemen. Ik voel me er wat schuldig over. 

Het hielp een beetje. Denk ik. Ik sloot me nadien wat op in een kotteke op het werk. En slaagde erin om wat dingen af te werken. Maar dan wel op de meest chaotische manier mogelijk. 

Deze week was ik redelijk zeker dat ik niet zou schrijven over "must do". Maar ik veranderde van gedacht. In het kader van destress, het thema van de week heb ik misschien toch een must do. Het is niet meteen een raad aan mijn zestienjarige ik, eerder aan de huidige zevenendertigjarige met een herinnering aan een telefoongesprek uit lang vervlogen tijden. Op de vaste lijn. Het was uit met mijn eerste liefje, mijn vriendin was bezig met iets en ik zat moederziel alleen thuis, mij aan het vervelen. Hij zei: ja maar, wat zou je nu anders doen? In andere omstandigheden? Ik antwoordde dat ik naar Brugge zou gaan, rondhangen met mijn vriendin. "Doe dat dan", zei hij. "Maar ze is er niet!" "Doe dat dan", drong hij aan. En ik deed het en stuurde hem een echt toeristenkaartje.

Daar moest ik aan denken daarstraks toen ik na het toneel naar huis wandelde. Ik had thuis kunnen blijven, zielig vegeteren op de zetel. Niet dat ik het vanavond echt overwogen heb, maar zo kom er nog wel avonden. Dus aan mijn toekomstige ik: soms moet je het gewoon doen. In je eentje. En stappen, veel stappen, tot het een automatisme wordt, voet voor voet. Meer dan 20.000 stappen vandaag en nog veel meer te gaan.

Ysolda's shawl club - 1/6

Oh my,... wat heb ik hier naar uitgekeken. Ik had gehoopt dat het eerste pakketje voor mijn verjaardag zou arriveren, maar het was nog even wachten. En toen kwam de postman niet tijdens mijn thuiswerkdag en moest ik zelf nog een moment vinden om tot bij de post te raken. Aaargh...

Enfin het leed was snel vergeten, toen ik ging piepen in het pakje. Ik had de spoilers op Ravelry al uitgebreid bekeken en wist dat het er goed uit zag. Schitterende wol en een schitterend patroon, dat ik anders ook meteen zou kopen. Maar misschien nog even snel het principe: Ysolda ontwerpt 6 sjaals voor speciale wol, wol die zij heeft uitgezocht en die speciaal voor haar gemaakt wordt, Britse wol. Om de andere maand krijgen de abonnees een pakje met een patroon en de wol.

Bij dit pakje zat een kaartje met een foto van de schaapjes. De wol werd door Blacker Yarns gesponnen. Het is een mengsel van Soay (een schapenras genoemd naar het gelijknamige eiland, voor wie niet verder klikt), Shetland en alpaca. De sjaal wordt een traditionele driehoek sjaal geïnspireerd door een gebergte, met Shetland en Estse kant en heel veel rechtse steken. Ik smokkelde de streng mee in mijn tas naar huis waar ik in geval van nood op bereidwillige handen zou kunnen rekenen, maar de stoelen waren voldoende en ik wond de streng zonder problemen tot een grote bol.

Het eerste van de zes schema's heb ik al gebreid, de wol voelt fantastisch. Sheepy, warm en voldoende zacht om in weg te kruipen. Over een dikke twee weken zit ik nu in Edinburgh en het is waarschijnlijk onmogelijk om op die korte tijd de sjaal af te hebben. En misschien ook wel te veel gevraagd om het patroon te kunnen blijven breien terwijl ik zit te kletsen. Maar ik kan hem maar moeilijk aan de kant leggen. Mijn hoofd zegt natuurlijk wel om die laatste clue te breien.

dinsdag 24 februari 2015

#boostyourpositivity - cadeautje aan mezelf

Lies van Oontje liet gisteren de laatste uitdagingen op de blogwereld los. Het thema is destress!
Gisteren vroeg ze via IG naar de cadeautjes voor jezelf en ik ben er zeker van dat ze het eerste wel kan appreciëren want ik las bij haar over de nieuwe Ikea collectie Sprutt, wit en neon. Niet meteen mijn ding tot ik de zakken zag. Ideaal om die breiwerkjes die in de living een eigen leven gaan leiden in bedwang te houden. Het zou ook al helpen als ik het op 1 project hield maar dat is geen optie. En aangezien zelfs ik er soms wat lastig van word, poging 306: 2 opbergzakken voor 1,99 euro. 

En omdat ik bericht kreeg dat mijn waterstones kaart gaat vervallen sprong ik gisteren binnen. Ik stelde vast dat de brei sectie nog kleiner is geworden dan ze al was, maar vond er een boek aangeraden door knit British. Aan de kassa stelde ik vast dat ik mijn kaart niet bij had. Maar men wou het wel aan de kant leggen en toen ik het vandaag ging ophalen bleek er 4 euro op mijn kaart te staan!


maandag 23 februari 2015

Zondagavond op de trein

Het was jaren geleden denk ik maar zondagavond nam ik de trein van de gemeente waar mijn ouders wonen naar Gent rond acht uur. Het uur dat studenten naar Gent beginnen te trekken. Ze hebben geen grote rugzakken meer bij zoals wij maar trolly's. Ik begon al stilletjes te vloeken omdat ik geen zin had in drukte en de batterij van mijn gsm plat was. Dus geen afleiding van een podcast, maar de verhalen over uitgaan op dinsdag en donderdag, en misschien ook wel woensdag om dan op vrijdag thuis te komen en uitgeput te moeten gaan slapen. Keelpijn en een beetje ziek en zo. Waar is de tijd?

Een jongeman was naast mij komen zitten. Hij nam meteen zijn gsm en belde met stille stem. "En ik heb over jou verteld..." Het leek een boodschap van ongelooflijk belang en toch zo banaal. Ik moest stilletjes glimlachen. Hoe zalig is die tijd dat je elkaar voortdurend laat weten waar je mee bezig bent en dat je aan elkaar denkt? Hij drong aan om haar nog te zien. Het maakte niet uit wanneer of waar. Zijn vriend zat te wachten om naar een aflevering van het één of het ander te kijken, maar hij kon dat wel skippen. Heel cool, niet te happig klinken, maar toch vastberaden.

De verbinding viel al eens weg. Er werd wat afgesmst en er werd weer gebeld. Maar dat hij er binnenkort zou zijn. En of ze hem niet te lang zou laten wachten, daar op café...

zondag 22 februari 2015

Grijze wol

Ik zag het stofje in een rokje op de blog van Kathelijne van Mon Depot en ik bestelde een meter. Zonder duidelijk idee, tenzij een rokje. 

Ik overwoog een aantal patronen en legde de patronen op de stof. Ik vouwde en puzzelde en bleef twijfelen. Uiteindelijk haalde ik het patroon van de kokerrok van mme Zsazsa boven. De voorbije weken zag ik redelijk wat rechte rokken en ik draag mijn eerste versie heel frequent. Als beleg gebruikte ik een rood en wit bloemetjesstofje van Froy & Dind, gevist uit de restjesbak want ik knipte een bloesje wel heel verkeerd.


Ik behield de lengte van het patroon, al valt het eerder lang. Maar het is winter...
Ik blijf het een heel vrouwelijke rok vinden. In die pose misschien wel iets te vrouwelijk (lees: dik gat). Ik heb de rok niet gevoerd. De wol voelt iets stugger aan dan verwacht, maar met panties lukt het wel. Het pluizen is al wat verminderd. De eerste dag hingen mijn kousen echt wel vol.

De naden heb ik niet overlockt maar ik ga dit nog aanpassen. De naden rafelen toch wel. Mijn Celeste, die ik uit het restje knipte heeft er toch wel last van aan de band. Volledig mijn schuld want ik had de instructies niet goed gelezen. Dus knip ik af en toe wat bij en begin ik vooral te denken aan een nieuw exemplaar. 



Lijstjes

De tulpen laten steeds verder hun kopje hangen. Het besef is ook bij hen doorgedrongen, zo lijkt het wel. Zelf moet ik er nog aan wennen. Ik wacht 's avonds op een "slaapwel" berichtje dat maar niet lijkt te komen. En 's ochtends tik ik mezelf op de vingers. Geen berichtjes. Het is voorbij.

Ik loop doorheen het huis en maak lijstjes. Ik zie dingen die van hem zijn. Ik denk aan hoe ik de keukenkasten vulde en door onze spullen ging. We hadden meer dan voldoende samen, zelfs reserve van de reserve en dus verdween een deel weer in een doos en die doos verdween uiteindelijk ook. We hadden voldoende en als we iets braken zouden we wel een nieuw glas kopen. Of nieuwe tassen.

Er zijn de dingen die we samen kozen, soms heel lang over nagedacht, soms heel impulsief aangekocht. Soms weet ik wie ze betaalde, soms weet ik het niet. Zoals we altijd lachten dan hij dan maar de lampen zou moeten afvijzen als hij ooit zou vertrekken. En nu hoop ik dat we een andere oplossing vinden. De lampen van de gang zitten nog in hun doos.

De plannen die we hadden. De stelling die we uitleenden aan zijn zus, het ideale moment om niet te moeten denken aan de plafond van de inkom. De badkamerkast die nooit opgehangen is geraakt. De doos met de kast die hij voor de tellers zou zetten. De rommel in de tuin die we nog naar het containerpark zouden brengen. De spiegels.

En dan sta ik in de badkamer en heb ik zin om een doos te zoeken. Zijn spullen weg te bergen. Opgeruimd staat netjes, denk ik dan flink. Voor mijn ogen zich met tranen vullen. En ik bedenk dat het nog wel even kan wachten. Dat ik nog wel even in zijn t-shirt kan slapen.