maandag 28 juli 2014

Lush-Pod-kal - week 1

Ah ja, er is nog een KAL gaande en nee, ik ben niet van plan elke week verslag te doen. Of misschien toch wel, we zien wel. Over de eerste werk kunnen we kort zijn, de warmte is niet meteen bevorderlijk om met wol te breien en de feesten gecombineerd met wat stiekem verlof zijn dat ook niet. Gisteren vroeg ik mijn lief of hij de swift kon samen puzzelen. Ik had er al naar gekeken en van alles geprobeerd maar ik zag het niet. Hij haalde er het internet bij, dat ik daar niet aan gedacht heb, en ik haalde mijn molentje en strengen erbij. 
Zoals je merkt ging het best vlot. Ik probeerde het ook met een streng fijnere wol maar deze zit al wat verward opgewonden waardoor ik toch met de hand een bol aan het maken ben. Maar ook dan is de swift wel handig eigenlijk. Het vervangt zo een beetje de persoon die zijn handen open houdt.
Zoals he merkt heb ik ook opgezet. Een voorlopige opzet omdat je het ajourpatroon in het midden van de rug opzet en eerst de ene kant en dan met de levende steken de andere kant breit. Ik zag er wat tegen op maar eigenlijk gaat het best vlot. En nu ik weer aan het werk ben en naar Brussel pendel zal het ook wel wat opschieten, hoop ik.

zondag 27 juli 2014

OAL 14

Het einde van de maand nadert, en dat is meteen ook de deadline voor de Outfit-along. Wat er gebeurd is met de myrna cardigan schreef ik al in de vorige post. Voor de andere andere helft van de uitdaging koos ik centaurée, een zomers patroon van Deer & Doe. De stof komt van bij Mon Depot, een stofje van scapa met een liberty print, iets dikker dan de tana lawn kwaliteit en daardoor was er geen voering nodig.

Ik had wat problemen bij de constructie omdat de fronsjes in de rok mij gevoelig dikker maakten. Ik haalde de rok weer van het lijfje en koos voor plooien. Het lijfje daarentegen zat meteen perfect, gelukkig want ik zou niet direct weten hoe ik dat kan aanpassen. Ik hield het simpel zonder paspel en met de drukke print zie je niet meteen hoe de naden lopen, maar ze lopen wel mooi zoals het hoort.

Ik koos ervoor om geen paspel te knippen, maar te werken met een beleg en aparte bandjes. Ook dit was even prutsen, hoe lang moesten die dingen zijn. Ik maakte het een aantal keren los tot het nu goed zit. Al zie je op deze foto aan de rechterkant toch nog wel mijn bh. Misschien verzet ik het bandje nog een beetje als dat nodig zou zijn. Links zit het in elk geval goed.
De stof kreukelt een beetje, zeker als het warm is en ik wat zweet. Maar laat het duidelijk zijn, dit is momenteel mijn lievelingszomerkleedje.
Aan de zijkant moffelde ik een zak in de naad, altijd handig voor een zakdoek of wat kleingeld. Ik gebruikte hiervoor het patroon uit Aubépine. Aan de andere kant zit een rits, niet zo blind als misschien zou kunnen. 

zaterdag 26 juli 2014

UFO: to finish or to frog? 7/12

De uitdaging is gekend: elke maand een onafgewerkt project af werken door het te breien of uit te trekken. Deze wol komt u misschien bekend voor want ik trok eerder een ander project in deze wol uit. Nu gaat het om Myrna, een cardigan van Untangling knots. Ik had moeite met het patroon, je begint met de rug en neemt steken op aan de schouders om het voorpand te breien, nu eens links dan weer rechts en na de armsgaten gaat alles op één naald. Nogal wat gedoe, vond ik, dat opnemen van steken omdat een naad nu ook niet zo erg is en soms ook noodzakelijk voor de structuur van het kledingstuk. De armsgaten worden groter met de maten, wat ergens wel logisch is, maar niet dat de armsgaten uiteindelijk onder je borsten uitkomen. Zet er nog wat problemen met de steekverhouding (rijen) bij en je weet eigenlijk dat dit niet goed komt. Ik heb het een tijdje genegeerd, maar eergisteren kon ik niet anders dan het onder ogen zien. Ik had nog een aantal rijen gebreid, telkens enthousiast over hoe de stof voelt, heel zomerachtig door de combinatie van katoen en zijde,  wat luchtig. Op het einde van de avond zei ik: dit wordt niks. Ik sliep er nog een nachtje over, maar ook 's morgens bleken die armsgaten een doorn in het oog. Ik kreeg nog de raad om toch eens te proberen om de steken voor de mouwen op te nemen, misschien zou het verkleinen, of misschien kon ik het wat dicht naaien. Feit is dat ik geen zin heb om nog langer dit patroon te breien. Het wordt dus afgetrokken....

vrijdag 25 juli 2014

Feesten in de stad

Dat is rondlopen en windowshoppen en ook wel bijleren, lekker gaan eten, verhalen luisteren, muziek ontdekken, herontdekken en eens iets compleet nieuw en vrienden gaan zien. Dat is lachen en stil worden. Dat is verwondering en blijven kijken. Dat is genieten en luisteren. Dat is mensen tegenkomen die je niet vaak ziet, dat is afspreken met vrienden. Zien wat er gebeurt en weer weten waarom je hier zo graag woont. 

maandag 21 juli 2014

The last runaway

Het gevoel van helemaal op te gaan in een boek en de wereld te vergeten? Check! Ik overwoog om mijn lunchpauze al lezend door te brengen. Maar deed het niet omdat ik vreesde dat het boek te snel uit zou zijn.

Toen ik het lijstje zomerboeken in charliemagazine las, moest ik gewoon een boekenwinkel binnenstappen. En in gelijk welke Nederlandse stad lijkt de keuze altijd zo veel groter. En zoals dat dan gaat, dan sta ik daar te weifelen en kan ik geen enkele naam van een schrijver, laat staan van mijn lievelingsschrijvers nog bedenken.

Hoe heette die van dat boek? Het zijn kleine quizjes met mezelf. In het beste geval herinner ik me voldoende om te gaan googlen.

Tracy Chevalier kent u misschien van the girl with the pearl earring en dan vermoedelijk van de film. Dit wordt haar beste boek sindsdien genoemd. Ik vind het beter. The girl with the pearl Earring was het eerste boek dat ik van haar las maar zeker niet haar beste. Nee, geef me dan maar The lady and the unicorn over een meisje dat grasvelden en bloemen naait of weeft in wandtapijten. Of Falling Angels...

Maar goed, the last runaway dus. Het verhaal gaat over Honor, een meisje dat haar geboorteland Engeland verlaat om naar Amerika te trekken, het land van de vele dromen en beloftes. Haar zus gaat er trouwen met iemand die al eerder uit hun geboortedorp is vertrokken. Maar ze sterft onderweg. Honor is een Quaker, een specifieke godsdienstige stroming, wat voor een band zorgt met Quakers in haar nieuwe thuisland maar ook voor problemen wanneer blijkt dat principes wel eens botsen op het pragmatische van het dagdagelijkse leven. Ze wordt geconfronteerd met slaven die van het zuiden naar Canada vluchten die ze wil helpen en haar naaste omgeving. 

Ik heb het boek op vrijdagnamiddag gekocht en heb het op woensdag uitgelezen. Er zat een lange treinrit tussen, waarin ik goed vaart kon zetten, maar het is vooral de manier waarop het boek geschreven is waardoor je blijft lezen. Korte hoofdstukken, afgewisseld met brieven die haar gevoelens verraden. Een historische periode verteld aan de hand van gewone mensen waarbij moeilijke gedachten op een evenwichtige manier aan bod komen en toch nog dat beetje romantiek, gevoel en drama. Zo wil ik meer boeken lezen. 

zondag 20 juli 2014

Lush-Pod-KAL


Snikheet en ik zit lapjes te breien. Ja, Ze heeft iets in gang gezet, die Louise Scollay van Knit British bij mij. Ik ontdekte haar blog eerder dit jaar toen ik mijn reis aan het voorbereiden was. Ze heeft een tijd terug de uitdaging aangegaan om enkel nog met Britse wol te breien en je vindt dus heel veel info hierover op haar blog. Ik volg haar podcasts nu ook al een tijdje. Momenteel is Knitbritish samen met Electric Sheep ongetwijfeld één van mijn favorieten. Sinds de examens heb ik er weer een aantal die ik actief volg, terwijl het daarvoor toch al een paar jaar geleden was dat ik nog naar pakweg de Knitmore girls had geluisterd. En vermoedelijk wordt het lijstje langer want er komt een Lush-Pod-KAL, een knit-along voor de luisteraars van vier podcasts met een safari in Ravelry. Knit.spin.cake, Caithnesscraftcollective en Shinybees zijn de andere drie podcasts. Elk van de podcasters zal twee keer een week the chatter doen en aandacht aan het patroon besteden, telkens met prijzen enzo. 

Dus toen Louise Scollay zo enthousiast over haar Lush cardigan tijdens haar podcast bezig was geweest, vele enthousiaste reacties van luisteraars en er via wat over- en -weer getwitter tussen die podcasters het idee kwam voor een KAL, kon ik niet achterwege blijven. Oké, ik had al langer naar het mooie patroon van Tincanknits zitten kijken, kwijlen en twijfelen. En ik kocht het boek Handmade in the UK bij Ginger Twist toen ik in Edinburgh was. Een heel moeilijke beslissing omdat de andere boeken ook mooi zijn.

Bleef het enige obstakel de keuze voor de wol. In mijn voorraad vond ik Brumes van Phildar (gemaakt in België) en één van de eerste wolletjes die ik kocht. Alleen twijfelde ik aan de kleur, zo die mengeling, ik weet niet. Ik denk dat ik het nu ook niet meer zou mee brengen als ik het in de winkel zie liggen. Maar met solden weet je nooit natuurlijk. 

Eén van de andere deelnemers schreef iets over Artesano DK Bluefaced blend op ebay en voor ik het wist won ik ook een pakketje van die wol. Niet met het idee om er een lush van te breien, maar toen ik de wol te zien kreeg, twijfelde ik toch. Ik won twee kleuren, kleuren die niet meteen samen passen (want het derde dat ik er bij wou gebruiken, won ik niet) en te weinig voor één volwassen kledingstuk, tenzij het een accessoire is. Ik breide een lapje met de rode wol, misschien omdat de lush van Louise ook rood is en de foto van het patroon ook, ik weet het niet. 


Maar de twijfel is er nog steeds. En vandaag is de dag om op te zetten. Vanaf vandaag lopen de 8 weken om een Lush te breien, een volwassen of een kinderversie, dat beslis je zelf. Dus waarom zou je niet mee doen? Meer info via deze link

zaterdag 19 juli 2014

CU in Utrecht

Het was een samenloop van omstandigheden maar ik was blij toen ik vorige woensdag op de trein kon stappen richting Utrecht. Drie uur maar dat valt op zich wel mee eigenlijk. Ik vloekte een beetje dat het er zo koud was toen ik aankwam en was blij dat ik toch ook een jasje bij had en niet enkel een regenjas. Terwijl het hier regende en stormde liep ik in Utrecht rond, zelfs met een zonnebril op mijn neus.

Mijn liefste had een week opleiding bij de noorderburen en ik ging wat rondlopen in de stad, want ik was nog nooit in Utrecht geweest. Ik haalde meteen een plannetje bij de VVV voor we gingen borrelen bij Tastoe, een hotspot op het lijstje van EvaMaria. Het was een leuk weerzien maar die avond was toch vooral een beetje voetbal. Al bij al vond ik het wel meevallen met dat oranje in de stad, maar toen de avond viel werden meer en meer vlaggetjes bovengehaald. We vonden een leuke plek bij Zussen, een cocktailbar en met een cocktail die uit twee glazen bestaat en iets van porno in de naam kon ik me wel verzoenen bij verlengingen na verlengingen. En er was wifi.



Het plannetje bevatte een shoproute samengesteld door Puha, een leuke winkel in de Voorstraat. Ze verkopen het werk van jonge designers, de collectie wisselt voortdurend en het is er leuk om eens te snuisteren. Ik liep ook bij de buren van Klijs en Boon binnen en kwam buiten met een t-shirt met een heel eigen snit. Revenge was me al eerder opgevallen, maar dan eerder omwille van het mooie gebouw en het uithangbord van de apotheek.

Ik ging lunchen bij Daen's op een gezellig pleintje en nam een kijkje in hun winkel. Een super idee voor toast, gegrilde groenten en humus. Doe er nog wat parmesan bij en het smaakt fantastisch.


Meer in het centurm vond ik bij Nukuhiva spijtig genoeg geen jeans naar mijn goesting maar wel een cowl in tricot van Armed Angels en in solden! Bij Manelli wandelde ik met een paar schoenen buiten en je begrijpt meteen dat dat shoppen wel aangeslagen is.

Voor de laatste dag had ik een bezoek aan het museum gepland, de dag begon wat grijzer dus dit leek een goede beslissing. Ik koos het Centraal Museum omdat er niet meteen één specifieke collectie me aansprak en ik ook wel een beetje benieuwd was naar het Dick Bruna huis. Aangezien het museum maar om 11u opent, had ik tijd voor een stop in Sector 3 en zelfs nog eentje bij Keek, kunst en eerlijke koffie. In die laatste plaats werd hard gewerkt en was het iets te luid naar mijn goesting om lang te blijven zitten. Maar het idee van nootjes in yoghurt onthou ik voor een rustige zondag.

Het museum was niet slecht, maar het was ook niet meteen een echte aanrader. Als het mooi weer is hoef je je niet te schamen dat je ervoor kiest om op een terrasje te blijven zitten. Het gebouw is best leuk. Ik vond de constructie met blauwe isomo om de ruimte op te vullen wel goed gevonden. Ik was serieus onder de indruk van het wassen beeld van de man die op Tienanmen de tanks tegenhield wel straf.


En er was een modetentoonstelling met een vreemde combinatie van oude gewaden met nieuwe creaties.


 




Het Dick Brunahuis daarentegen viel nogal tegen en dus stond ik toch al snel weer buiten. De keuzestress overviel me een beetje bij het kiezen van een plaats om te lunchen. Ik wou een salade en iets fris, maar draalde van het ene terras naar het andere. Maar geef toe, langs deze grachten is dit geen straf. Ik ging uiteindelijk lunchen bij Tastoe.  Lekkere salade en aangename bediening.


Het centrum is een plaatje, met de Dom overal zichtbaar en de grachten. De vele fietsen maken dat je echt wel moet opletten waar je loopt. Voetgangers zijn duidelijk geen zwakke weggebruikers in Nederland.


En er zijn de ontdekkingen: frozen yoghurt van Ola in het treinstation, de Hapiness station, ja daar moest ik stoppen. Sowieso moet je door een heel winkelcentrum om van de trein in het centrum te geraken, geen idee hoe je dat doet als je snel-snel de trein wil halen. En dan waren er nog Schweppes ginger ale en Napoleon snoepen met drop.