maandag 27 juli 2015

G15 - quotes

"Muilen! Ja, het is wat later op de avond dan mag het wat platter!" Gunter Lamoot op de jubilee editie van Bata.

"Hij is zo geniaal als hij gedronken heeft." Meisje op de tram vertelt tegen haar vriendin. Seriously?

"Ik ben nu ook geen model..." Tiener op Sint-Jakobs.



"Oh, dat is toch mooi..." Man tijdens de eerste noten van Lambchop, waarna zijn lief hem het zwijgen oplegt. Zo hebben we dat graag. 

"Hoe weten we dat de tram bij de korenmarkt is?" Toeristen die de tram aan het station nemen. De controleur van De Lijn stelt hen gerust, maar ze laten zich niet sussen. Alsof je de feesten zou kunnen negeren. 

"Wij komen misschien van Antwerpen, maar wij houden van Gent." Gregory Frateur bij Sint Jakobs. Hartje Dez Mona.

"Dat zijn al gasten die geen driekwartier naar parking hebben moeten zoeken." Man bij Duivelsteen die de tram ziet aankomen.



"Is dit nu jazz? Of iets speciaal? Ik bedoel wat ze normale jazz noemen..." Black Flower verjaagt de regen bij Sint Jakobs op de laatste avond.

"Wat geweest is, is geweest. Op naar nieuwe dingen." Riet Muylaert bezorgt me kippenvel bij Nijghse vrouwen met haar versie. 


zaterdag 25 juli 2015

Verlof?

Iedereen die naar mijn vakantieplannen vroeg keek wat verbaasd toen ik over mijn thesis vertelde. Of het enthousiasme... Want echt, ik keek er al een tijdje naar uit. 

Het schema was om overdag te mezen of te schrijven en 's avonds te feesten. Iets waar de meesten schamper op reageerden. En dat ik toch ook wat verlof moest pakken.


Discipline is zeker een werkpunt. Maar zelfs al zat ik niet stil aan de keukentafel, in mijn hoofd maalde het en werkte ik een opbouw op. Ik noteerde hier en daar wat structuur en zelfs waar ik de bron zou kunnen vinden om dat uit te werken. Of wie ik zou kunnen citeren. En terwijl ik zo bezig was zonder echt bezig te zijn overwoog ik om stukken uit dat eerste hoofdstuk te schrappen. Ballast, zei ik, maar ik beloofde dat ik eerst zou schrijven voor ik zou schrappen, want de vriend die ik het vertelde keek al bezorgd. 


Ik heb dan wel de gewoonte om te schrijven en ik ken het onderwerp ook wel redelijk goed. Het is anders. Ik moet dingen in vraag stellen die ik anders voor vanzelfsprekend neem. Ik moet onderbouwen met wetenschappelijke literatuur. Toen ik de opmerkingen van mijn promotor op het eerste hoofdstuk dat al eind april was ingediend las, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn job heeft ongewild en onbewust al een stempel gedrukt op de tekst, zelfs in gewone feitelijke beschrijvingen duiken woorden op die voor mij en mijn collega's misschien normaal en zelfs neutraal te noemen zijn maar voor een buitenstaander duidelijk al een kleur bevatten.

En ja, toen ik vastliep ging ik koffie drinken, zoals ik me had voorgenomen. Schrijven in een koffiebar. Het werd een bijzonder productief uur (of iets meer) en ja, het hoofdstuk kreeg een nieuwe structuur en er werd geschrapt. Althans op papier.

vrijdag 24 juli 2015

GF15 - bij Sint Jakobs

Bij Sint-Jakobs is het hart van de Gentse feesten, volgens de overlevering. Ik was er nog niet geraakt deze editie. 

Maar ik joeg me gisteren naar buiten. Het moest. Ik was streng voor me zelf. Jaren heb ik me voorgenomen dat ik Bram Vermeulen op de feesten zou gaan zien. Ik stelde het uit om een hoop redenen, geen geld, vakantiejob,...Maar toen het eindelijk een goed idee leek ging hij naar Italië die zomer....

Ik heb een dubbel gevoel bij het idee van een hommage. Maar ik hoorde er vorige zomer met veel liefde over vertellen, zodat ik het wel een kans wou geven. Sioen bleek hem wel die avond te vervangen, maar in Gent is dat misschien geen slechte zaak. De bakvis in mij luisterde naar de liedjes die ze woord voor woord kan mee zingen en besloot dat het goed was. 

Het was ook de ideale manier om het slotoptreden van die avond mee te maken. Maar natuurlijk eerst een passage via het blauw-wit caravanneke met de blote vrouwen. 

Dez Mona... Ik zie ze binnenkort ook in Oostende, maar een keertje meer kan zeker....


donderdag 23 juli 2015

GF15 - halverwege

Gisteren was dag zes van de feesten. Met de overlappende festivals die vroeger en later beginnen ben je de tel wel even kwijt. Dag zes dus...

Halverwege is voor sommigen een reden om er een dag van tussen te vluchten, voor anderen om nog een versnelling hoger te gaan. Ik deed een combinatie.

Ik sloot 's ochtends aan bij de breiclub van Oostende voor een bezoek aan The Belgians in de Bozar.

Het onverwachte verhaal van de Belgen in de mode is de ondertitel. De lange rij poppen toont de grote diversiteit. Van mij hadden ze gerust wat verder uit elkaar mogen staan zodat je overal goed kon kijken. 
Een bonte mix van gevestigde namen en aanstormend talent. Heel inspirerend om details en silhouetten te bekijken. Heel moeilijk om niet even te voelen. 


We vonden een plaatsje op de Kunstberg om de indrukken te laten bezinken. In de late namiddag hoorde daar ook een glas rosé bij.

Dan was het tijd voor de terugreis naar Gebt met een avondje Boomtown. Love like birds & Lambchop in de zaal.

Het Zesde Metaal als afsluiter. Sinds hun optreden in de AB ziet mijn leven er anders uit. Het was dus even afwachten hoe die emoties zouden uitvallen. Het was bijna of de mannen het door hadden, het werd een relatief duistere set met een paar minder voor de hand liggende nummers.


dinsdag 21 juli 2015

Pistache, graag

Van een WIP naar een afgewerkt kledingstuk.... Het is een lange weg geweest, maar het is het wel waard, denk ik. 

Suvi Simola is een Finse ontwerpster die heel minimalistische ontwerpen heeft, basic maar met fijne details. Ze gebruikt niet van die dure wol en wat haar ontwerpen nog toegankelijker maakt. Haar daily vanilla is zo een voorbeeld, een truitje ontworpen in drops fabel, voornamelijk recht breien en dan een ajour detail aan de voor- en achterkant. 

Ik zette het op in augustus 2013, vertelt mijn ravelry projectpagina mij en ik gebruikte Soft silk van BC Garn. Nu moet je weten dat Soft silk als worsted door het leven gaat en Drops Fabel een fingering weight is. Bovendien is Fabel 75% wol en viel mijn keuze op zijde. Het is geen voor de hand liggende keuze en laat me vooral zien dat ik doorheen de jaren toch wel wat heb bij geleerd over eigenschappen van "wol". 
Dus hoewel ik het einde zag naderen van dit project steeg ook de spanning, hoe zou de zijde reageren? Mijn stekenproef klopte nog steeds en ik haalde mijn lintmeter boven om te zien hoe het patroon zat. 
Het truitje past, ik gebruikte het stoomstrijkijzer om te blocken. Het valt wat anders dan het zou vallen als het in wol was geweest. Vooral aan de nek lijkt het nu wat minder goed te vallen en misschien moet ik toch nog wat dicht naaien, want nu heb ik het iets wijder gelaten dan het patroon zei omdat ik vreesde dat ik er anders niet in zou kunnen. Maar nu is het vooral wachten hoe de zijde zich gaat gedragen. Gaat ze hangen of kan ze toch de vorm behouden? 

Ik heb er een hele dag mee rond gelopen en het voelt best goed, misschien dat ik er op warme dagen toch een katoenen topje onder aan doe.

zondag 19 juli 2015

Een mooie avond

Ik liep met mijn walkman op naar huis. Het was nog vroeg maar ik was moe en zocht bewust de stillere straten op. Ik hoorde gerammel achter mij, ik keek om, een fiets op de kasseien. Hij stopte voor me en kwam op het voetpad staan, zijn fiets in de hand.

"Het is een mooie avond, niet?" Ik knikte. "Ga je naar de feesten?" "Nee, ik ga naar huis."
"Ik ben er geweest maar het is druk en ik krijg altijd stress als ik alleen ben." Hij zet zijn bril goed.
"Dat is toch nergens voor nodig?"
"Ik zoek een lief. Ik ben een goede gast, ze hebben mij altijd al bedrogen." Ik knik en weet niet hoe ik hier op kan reageren. Hij is duidelijk niet zat. "En ik val op vrouwen met kort haar. Echt waar." Ik lach luid, kijk hem aan en barst opnieuw in lachen uit. Hij kijkt verbaasd. "Sorry", stamel ik.

"Ik ben echt een schone gast, ik zou geen vlieg kwaad doen. Ik zou een vrouw ook niet slaan, heb ik nog nooit gedaan en zal ik ook nooit doen. Ik kan daar ook niet tegen als een vrouw geslagen wordt. Ik kom er tussen. Ik zou je beschermen, echt waar." Hij benadrukt zijn woorden en ik knik omdat ik nu echt niet meer weet wat ik kan zeggen. "Heb je een vriend?" "Nee," antwoord ik, "en ik ben ook niet op zoek." Hij knikt. "Eén date, meer zit er meestal niet in..." Hij herpakt zich. "Weet je, ik ken mijn beperkingen. Het is niet gemakkelijk... leven met een lichte beperking. Maar ik ben een goede gast, echt waar."

zaterdag 18 juli 2015

GF15 - klassiekers

"We komen zondag naar de feesten. Is er dan iets te doen?" Het is een vraag die ik de voorbije weken wel vaker kreeg. Mensen weten dat ik naar de feesten ga en zijn dan een tikkeltje verontwaardigd dat ik hen het antwoord schuldig miet blijven. 

Eerlijk waar, toen ze me het vroeg kon ik enkel bedenken: zondag doe ik de was. 

De feesten vragen wat voorbereiding. Kaartjes op tijd bestellen, zeker voor bepaalde voorstellingen. Maar de feesten zijn ook improvisatie, op den bots rondlopen, mensen tegen komen die je lang niet meer gezien hebt, vaak was de laatste keer vorig jaar, maar ook nieuwe mensen.

Mensen uitnodigen, omdat je ze al langer kent of omdat je ze nog niet goed kent. Gaan eten, mosselen of ribbekes, iedereen heeft zo zijn vaste rituelen. 

Optredens in zalen of pleinen. Op voorhand nauwkeurig uitgezocht of gewoon je laten mee nemen. Pintjes drinken. Blijven plakken op een plein omdat het er gezellig is. Radar love horen als je langs de Groentenmarkt loopt. 

Luid lachen. Verwonderd als een kind toe kijken. Straattheater gaan zien. Je adem inhouden of schrikken. Op blote voeten dansen. De zon zien opkomen. Onbekenden aanspreken of zelf aangesproken worden. Thuis in de zetel blijven plakken. Luid meezingen. Sms'jes sturen.