maandag 14 april 2014

Vandaag maandag

Een doodgewone maandag, een werkendag. Het weekend was leuk, tot Mie Graine over nam. Maar soms zijn maandagen anders. Deze van vorige week. Met een beetje schuiven kon er een dag verlof van af, zomaar onverwacht. Op zondag dwong ik mezelf naar de Kouter en verder installeerde ik mijn klein atelier op de keukentafel.



Ik hoop jullie deze week het resultaat te laten zien. Eentje zit al in de was, twee andere hebben nog zomen nodig. Ik hoop dat dit lukt en nog wat andere plannen voor ik weer in de boeken moet duiken.

zaterdag 12 april 2014

Who made your clothes? 24/4 Fashion revolution

Op 24/4 is het alweer een jaar geleden dat de wereld geschokt reageerde op het instorten van de textieflabriek Rana Plaza in Dhaka. Een goede gelegenheid om op die dag ook de eerste Fashion Revolution Day. De organisatie roept op tot meer bewustzijn over wie je kleren maakte. Die dag is er ook een initiatief van Behind the hedgerow, things for boys en Petit à petit & family met de bedoeling om de verbondenheid tussen mensen die kleren maken, om professionele of louter recreatieve redenen aan te tonen. Lees zeker de artikels op de blogs. Ik doe alvast mee, en jullie?
Fashion Revolution Day Handmade

vrijdag 11 april 2014

Vijf jaren negentig guilty pleasures

Kijk, voor deze wacht ik niet haar post af, maar ik zet gewoon mijn vijf jaren negentig liedjes hier waarvan ik weet dat die misschien een tikkeltje fout zijn, maar waarvan ik spontaan vrolijk word en vaak ook wel van ga dansen. It's friday! Dat deze dame er tussen moest is geen geheim, dat ik voor dit nummer kies ook niet, het staat al wel eens op mijn blog. En vermoedelijk ook al meer dan eens. blijven dansen... Dit nummer herinnert me aan een moeilijke periode, een breuk die maar moeilijk verteerd geraakte en plots is daar die boodschap "I'm strong enough", mijn innerlijke dramaqueen voelde zich in haar nopjes. En ik herinner me ook dat ik daar zot uit de bol op ben gegaan, in die zelfde zaal ISO van eerder deze week, vermoedelijk de laatste keer ook dat ik daar was. En ongelukkige koppelbemiddelingen van iemand die nu burgemeester is in een bepaalde gemeente. Good times, there we go! Ik zag de clip voor het eerst op MTV, na mijn fascinatie voor top 30-programma's met videoclipjes kon ik mijn vreugde niet op dat daar ook een hele zender voor bestond. Op elk uur van de dag. Maar toen ik Justify your love deze week van Madonna nog eens hoorde was er toch een beetje twijfel, maar deze meiden hebben het gehaald. Al heel de week denk ik, de mannen van Pulp die moeten erbij, maar in welke categorie? Echt fout kun je dit niet noemen, er is een gradatie erger. Maar Deborah doet bij bepaalde vriendinnen uit het middelbaar vast een belletje rinkelen. Het was zowat het codewoord om de jongen in kwestie beet te nemen. En Deborah die kon dat. Sorry guys. En de laatste, het had I love your smile van Shanice kunnen zijn, of Finally van Cece Peniston of That's the way love goes van Janet Jackson of die madam in haar latex pakje of ... maar ik hou van die vrolijke deuntjes op een commerciële beat. Maar ze hebben het uiteindelijk niet gehaald, een braaf meisje in een rood flanelleke met een semi-gekend nummer. Meer heeft die van Kerygma niet nodig om te weten waarover ik het heb. Straffe madam! En bedankt voor een leuke blogweek. Je zou zo eens een themaweek moeten organiseren, over wijvendingen of zo. Allez, het is maar een gedacht.

donderdag 10 april 2014

Melancholie van de jaren negentig

Als ik van één van de opdrachten van deze week van de mevrouw van Kerygma, zowat mijn vragen had dan was het wel over de vijf om van te bleiten. Ik overwoog even om het tempo te veranderen, maar haar post verduidelijkte alles. En ja, de voorbije dagen was er ook al wat melancholie te horen. Maar dit zijn liedjes waar ik nog stil van wordt, op bepaalde momenten zelfs met een krop in de keep zit. Simpel, ik hoorde het deze week toevallig op de radio en ik dacht: ja, dit moet erbij. Zonder discussie. Uitgebracht in negentig. Ik keek naar de één of andere top, zowat mijn favoriete programma in die tijd, op de vrt, de vtm, Olland en whatever en ik kon niet anders dan blijven kijken. Haar blik, die stem, alles. En ja, het is ook een liedje dat me doet denken aan een liefje, maar dat is later in die jaren negentig gekomen. Ik had voldoende spaargeld voor één van de twee Use your illusions. Op cassette, want ik had toen nog geen cd-speler en gekocht bij de lokale platenboer. Als ik dit schrijf voel ik bijna de steek door mijn hart bij de gedachte dat die op het containerpark is beland. Maar die videoclip, die gitaarsolo en de dramatiek. Meer heeft een puberhart niet nodig. Onbereikbare liefde... Onbeantwoorde liefde en misbegrepen, ja, de jaren negentig, toen was ik ergens tussen twaalf en tweeëntwintig. Ik zat in de knoop met mezelf, was euforisch,... alleen maar intense emoties. En dan de twijfel, zet ik deze nu vandaag of hou ik deze voor morgen? Maar kijk, zet diene mens op een podium op een wei en ik ga uit mijn dak. Regen of geen regen, die mens heeft dat effect op mij. Toen toch. Mogelijk nu nog. Dus of het nu vandaag is, eerder deze week of morgen, Live moest erbij

woensdag 9 april 2014

De Belgische vijf van de jaren negentig

Oh man, op zo'n momenten vervloek je je zelf dat je je aan dat lijstje van op Kerygma houdt. Vijf nummers, van eigen bodem, vijf dat is belachelijk weinig. En morgen zou ik waarschijnlijk andere kiezen. Dus kies ik een beetje met een verhaal. En ja, mijn smaak is nogal ecclectisch, om het met een eufemisme te zeggen. The Radios, want ik luisterde naar radio 2 West-Vlaanderen. Mijn favoriete stem blijft Peter op vrijdag, de familienaam ben ik niet zeker dus doe ik er liever het zwijgen toe. En geef toe, dit zing je zo mee,... Axelle Red, ontelbare keren gezien en ik zing de teksten zo mee. In mijn Frans. Wij, en dan heb ik het over die drie pubermeiden daar in het middelbaar, waren zot van The Scabs en dan misschien vooral nadat die knappe gast dit nummer coverde op het vrij podium van school. Uit de cd Royalty in Exile, net begin de jaren negentig. Ik leerde ze kennen via Dog Days are over, één van de eerste cd's die ik kocht. Er moest natuurlijk iets Vlaams bij en hier moest ik vorig weekend aan denken. De eerste Turalura-cd dateert van 1990, wat perfect is voor deze reeks. Dit is één van de sterkere covers vind ik persoonlijk en die blijkt niet op die cd te staan. Tja, wat kan ik zeggen. Mijn ma is een heel grote fan, ook al heeft ze geen cd's of cassettes. Hij kwam wel op bezoek in de winkel waar ze werkte en die foto waar ze samen op staan wordt serieus gekoesterd. Nu nog zijn de beste wijkfeesten die wanneer hij langs is geweest. Wat er wel op staat is Arme Joe van deze groep, maar ik vond niet meteen mijn goesting op het youtube kanaal. Dus kies ik voor Gigant, omdat ik mijn verontwaardiging nog levendig herinner toen hij in zaal ISO zei dat wij dat nooit zouden kunnen uitspreken zoals het hoort. Ik had er bijna spijt van dat ik toch niet naar Gorky was gaan zien, want het was een dilemma van het ergste soort. Eindelijk eens een deftig optreden in de streek en dan komen die op amper twee weken van elkaar, dat gingen we thuis niet verkocht krijgen. Dus werd het Noordkaap. 't Hof, tja, dat moet... (en dus zijn het er zes van de jaren negentig).

's avonds op de trein

“Van waar ben je?“ De man zit met een vriend op de trein, hij spreekt een vrouw aan die wat verder zit. Ze hebben dezelfde huidskleur en stapten op aan dezelfde halte, waardoor ik dacht dat ze elkaar kenden. Het is avond, mijn les zit er weer op en het is rustig op de trein. Al lijkt er ook veel tristesse in de lucht te hangen. De meeste andere mensen zitten nu in de zetel thuis voor tv. “Rwanda.” “Oh, wat is dat toch, iedereen hier is van Kongo, Rwanda of Burundi. Pff, die kolonisering heeft toch iets met dit land gedaan. En daarna heb je Kameroen.” Ze wuift haar handen. Wat ze dan wel doet, een opleiding als verpleegster of ze werkt als verpleegster. Iets met ouderen, meen ik op te maken uit zijn reactie. Hoe anders het hier toch is, hoe ze in Afrika voor hun ouderen zorgen binnen het gezin. Niemand zou hen afzonderen omdat ze oud zijn. Ze haalt haar schouders op. “Faut pas juger, les gens ici bossent.” Ja maar toch, Afrika is anders, dat moet ze toch begrijpen. Ik hoor niet alles wat ze zeggen. Ze verheft haar stem “Hier zijn ook problemen, hier zijn ook mensen die niks hebben. Ja, er zijn die buildings, maar ook mensen die niks hebben. “Ik ben trots op mijn land”, ze werpt het voor zijn voeten en windt zich op. “Je moet zien waar we nu staan. Wat waren we in 1994? Ik zeg, instruit une peuple et ils peuvent tout faire. Het inzicht komt er langzaam. Kijk naar hier, hier zijn ook conflicten, maar niemand loopt rond met machetes. Waarom? Omdat ze opgeleid zijn. In 1994 staken ze mensen zonder de minste kennis machetes in handen en maakten ze van alles wijs.”

dinsdag 8 april 2014

Vijf van de jaren negentig op de wei

18, zo oud moest ik zijn volgens mijn ouders om naar TW te gaan, met de T van Torhout. Lievemoederen, huiluitbarstingen, woedeaanvallen,... Het mocht allemaal niet baten. Terwijl mijn vrienden op hun zestiende naar de wei trokken, lag ik in het ziekenhuis. Een geplande ingreep, de verdoving deed rare dingen met mijn gezichtsvermogen en uiteindelijk bleek alles wel beter mee te vallen dan gedacht. Minder zwelling, alleen wat suf. Ik verslond de beelden, las de kranten in de wachtzalen en kreeg een krop in de keel bij de zanger van RATM in rode duiveloutfit. Een jaar later stond ik zelf op de wei. Met tent. De voorwaarde zelf betalen leidde ondanks het weekendjobke tot de nodige zuinigheid. Ik vroeg de tent mee die heel mijn kinderjaren van op het schap in de garage naar me keek. Het bleek zo een vierkante tent te zijn, zonder grondvlak. Door scoutsjongend en -meisjes beter gekend als de wc-tent. We kregen er veel opmerkingen op en we konden ze zonder problemen spotten op de camping. Daarmee was ook meteen het enige voordeel gezegd. Ik doolde de eerste nacht slapeloos en verkleumd rond, zag de zon opkomen terwijl iemand van oranje bomen zong, een verbastering van ons strijdlied. Op zondag moest ik om twee uur in witte t-shirt en zwarte rok vriendelijk lachen en bestellingen opnemen. Die tent woog loodzwaar op de terugweg naar het station, maar wij zouden er volgend jaar opnieuw zijn. Mijn vriendin en ik. 

Dat was de zomer van 1996, het jaar dat we het middelbaar vaarwel zeiden en de wei de plek was om samen rond te hangen. Alle verschillen tussen de scholen waren uitgewist. We praatten met die van het college, alsof we hen elke dag zagen. Iedereen zei achteraf dat ze het toen al hadden zien aankomen, maar het duurde iets langer voor we het zelf door hadden. Rage Against the Machine, ik moet ze toen gezien hebben, maar vermoedelijk van nogal ver.



1998, ik kon ze op sleeptouw nemen om Nick Cave van redelijk van voren te gaan zien. Het werd stil toen hij Into my arms speelde, één van die fantastische nummers op Let love in, de cd die ik kocht in een enigszins louche muziekwinkel in Izegem. Je kwam er al eens binnen in een wietgeur. En hij liet duidelijk blijken wat hij van je keuze vond. Ja, je kon de cd beluisteren, in heel de winkel op een rammelige cd-speler die telkens versprong.



Ik ben nooit een grote R.E.M. fan geweest, al kan ik hele liedjesteksten mee zingen. Toen het regende en er vertraging op het schema zat kwam Michael Stipe a capella zingen van "Have you ever felt the rain..." Het zorgde voor een energieboost bij mij en een warige blik bij mijn vriendin, tot ik haar kon overtuigen dat regen toch niet zo erg was.


De eerste keer Werchter, You crazy Belgians zei ze toen we het deuntje bleven herhalen. Die live cd moet ik dringend eens gaan zoeken tussen mijn cd's.


Ik had als laatste nummer voor Therapy? kunnen kiezen, de groep die je moeilijk kon ontwijken op festivals in die periode. Of Skunk Anansie, een vrouw die er altijd stond. Of The Levellers, maar dat memorabele optreden op Labadoux was in de jaren 2000. De - moeilijke - keuze viel op deze groep. Mijn toenmalig lief had twee tickets voor hun optreden in Flanders Expo, we zouden op mijn kot blijven slapen.


Vandaag loop ik met een topje onder mijn bloes en voel ik me een beetje op de wei. Rood verbrand, kway bij de hand want je weet maar nooit.