Ze belde aan. Ik stak het laatste stuk brood in mijn mond. Ze stapte binnen met een veelzeggende nonchalance. Het is haar job, ze doet dit elke dag. Ze is mijn leeftijd maar heeft er al drie kinderen bij. "Oh," zegt ze. "Het is wel nodig." "Geen paniek," zeg ik. "Ik doe hier straks verder, neem jij maar de ramen voor je rekening." "Oh, maar ik wil je wel helpen hoor, daarvoor kom ik toch?"
"Zoveel cd's en geen één van Michael?" Ze schudde het hoofd. Ik lachte, mijn sociale kant had het zwaar te verduren. Ook al is het een schat van een mens. Ik heb nu eenmaal een ingebakken wantrouwen tegen mensen die zich met mijn huishouden komen moeien. En vuile vensters met een half emmertje schoonmaken. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om haar ook de binnenkant van de vensters in de living te laten doen. Nieuwe parket. Mijn lief had er op gestaan en ik durfde haar ook al niet tegenspreken. Resultaat een grote kras, niet zoals je twee vingers uit elkaar houdt, maar eerder twee armen. Maar mijn lief haalde er gewind de olie bij en zonder klagen of vloeken deed hij de kras verdwijnen. Ik mag het niet gedroomd hebben dat ik die kras gemaakt had.
Mijn lief heeft een dag een poetshulp gewonnen, een fantastische prijs, als je het mij vraagt. En op te splitsen in twee halve dagen. Vrijdagnamiddag was het zo ver. De hele morgen hebben we het stof afgedaan van de meubels en ze opnieuw een plaats gegeven. Toen ze binnenkwam stonden de meubels uit de living op hun plaats, maar de eetplaats was nog een kleine ramp. Toen ze vertrok was mijn eetkamer gedweild en konden we met een gerust hart balletjes gaan eten in Ikea en ideeën sprokkelen voor het waskot. Als we thuis komen merk ik dat de badkamer er niet enkel spik en span bij ligt, ons wc papier heeft ook zo'n hoekje zoals in hotels. Ik draaide vlug nog de rol.
Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had, zo vroeg op de morgen, maar ze zegt dus wel degelijk: "wat goed is voor de sp.a, is goed voor de gewone man." Ik dacht altijd dat het omgekeerd was.
De voorbije maanden was het telkens uitkijken naar de reportages van de volkscafés: Wouter Aers, Hendrik Braet, Teun Van de Voorde en Hans Dekeyzer zorgden voor vele mooie online leesmomenten. En nu ook op papier. Te koop in het Huis van Alijn, dat trouwens gratis is voor Gentenaars tijdens de feesten, iemand goesting?
Ik weiger koppig om het bloggen te laten tijdens de verbouwingen. Ik plan berichtjes op voorhand in, ik zet wat foto's. Chronologie? Daar trek ik mij niks van aan. Reclame? Ja, die komen er ook, te merken aan de tag buzzer. Kwestie van ook nog leuke dingen te kunnen doen na of tijdens de verbouwingen. Breien? Nee, daar komt nu niks van in huis, ik voel mijn vingers met moeite en daarvoor was het te warm.
En de feesten? Ja, die komen er aan, allemaal te volgen op Twitter.
Meer dan een jaar heeft het geduurd om mijn bureau te verhuizen, altijd schipperen tussen de keuken en de eetkamer als ik moest/mocht thuis werken. Maar mijn bureau moest wachten op parket... Op zijn vorige plek gebruikte ik hem niet zo veel omdat hij op een donker plekje stond, maar nu staat hij mooi in de klaarte en dus heb ik geprobeerd om hem nog niet meteen te overladen. Maar wacht maar tot binnen een paar weken...
En ja, er lag een pakje op mij te wachten die dag. Eentje uit Canada, opnieuw ja. En opnieuw van Canary Knits. Als dat geen schat is. Ik ben vooral zot van het vintage tijdschrift, ook de roodgroene wol staat me wel aan. De andere twee wordt een beetje zoeken. En ik heb haar iets Belgisch belooft, suggesties welkom.
Zaterdag hadden we een dagje verlof, Cactus oblige zeg maar.
Het was die keer dat Mark Lanegan zowaar even lachte, maar daarvoor moest je dicht genoeg staan en niet knipperen met de ogen. Ook die keer dat ik overal spierpijn had. Ook die keer dat de jongen wel zes Tines in zijn gsm had en niet wist welke Tine daar nu voor hem zat. Ook die keer dat Joan as Policewoman het fantastisch vond dat we niet naar Madonna waren,... Goede muziek en goed om een dagje te kunnen rusten.
"Ik wist niet dat jij zo'n mooie pottenlikker had." Het is eens iets anders als begroeting. "Het is een halve pottenlikker en hij komt van de Hema, maar misschien mag hij in het rekje tussen de brabantia-trutten?" Dat laatste zei ik heel stilletjes. Twee huishoudens samensmijten, het is een mooie uitdaging. Zeker als die dan ook nog alle twee goed voorzien zijn...
De eerste fase was er al bij mij thuis. Bij het inpakken werd al een eerste sortering doorgevoerd: afval, houden en rommelmarkt. Bij het uitpakken bleek dit nog eens nodig, maar moest zijn gerief er ook aan geloven. Willen of niet, we hebben gewoon niet genoeg plaats. En er kwam nog een vierde categorie bij: zal stof staan vergaren op de zolder. Mijn lief kan niks wegdoen, een tasje met een barstje, een potje met een brokje af, een eenzaam glas,... Alle tassen die niet onder de expressomachine passen vielen er onherroepelijk uit, tot groot protest. Bleven nog over: veel te veel tassen. Gelukkig kwam hij tot inzicht en dus deden we rap een spelletje: houden of niet? Lelijke tasjes van goed formaat van hem of leuke gele tassen zonder brokjes af van mij? De mijne hebben het gehaald, maar dan kwam de vraag: rommelmarkt of zolder? En ja hoor, in september kan u ze aantreffen op de rommelmarkt.
Zelf had ik het vooral lastig met de boeken, maar ik heb er toch een stapel uitgehaald waarvan een deel werd weggegeven en een deel naar de rommelmarkt verhuisd. Wat overblijft, steek ik wel bij Oxfam binnen.
Er wordt niet enkel geklust, mijn lief is ook naar de solden afgezakt. Ik was zijn gewillig slachtoffer en geloof me, wat ze ook beweren er staan minder stoeltjes in mannenzaken dan bij de vrouwenafdeling. Bij Springfield vond ik een plekje bij de paskamer. Hij was nog op zoek naar een hemdje. Ik keek naar een jongen die buiten kwam. Hij had een strakke blauwe polo aan. Hij sprak de verkoopster ietwat bedeesd aan. Of het zo goed zat? Ja, het past je perfect. Ik vond het wat te gepast aan de schouders, maar deed er het zwijgen toe. De promo was echter twee polo's voor 35 euro, niet echt wat ik solden noem. Eentje kwam op bijna twintig euro. Hij dus op zoek naar een tweede kleur. En weer komt de verkoopster er aan te pas. "Roze? Ja, hoor, als je geen blond haar hebt kan dat perfect. Roze en blond haar staat zo verwijfd." Hij heeft zijn twijfels en gaat passen. Hij komt buiten en gaat op zoek naar een vriend die hij eerder zag. "Zeg, wat vind je ervan?" Zijn vriend twijfelt, ik schud het hoofd. Hij zucht: "Nee, niet doen." De jongen kijkt om. "Ik zou het niet doen", zeg ik dan maar. Ondertussen komt mijn lief uit het paskot met zijn hemd. "Dat staat goed", geeft de jongen ongevraagd commentaar. "Hmmm... zeg ik. "Hoe zit het?" Mijn lief begint met zijn armen te zwaaien. De jongen begrijpt er niks meer van. "Het zit goed, ik kan vlot bewegen..." "Zie je het ook graag?", vraag ik. "Ja, hoor." "En de prijs?" loop ik het lijstje met vragen af. Verkocht. De jongen blijft beduusd achter in zijn roze t-shirt. Hopelijk heeft hij het niet gekocht.
Hihi... na een dagje verbouwen hou ik het eerder kalm, iets eten, een douche en graag een goed glas. Ik heb een halfvolle fles passao ontdekt in het huis dat bijna geen huis meer is en ik moet zeggen, met appelsap vind ik het plots wel iets hebben. Passoa met fruitsap is zo 1996, toen ik met vriendinnen het einde van de examens vierde ofzo
"Ben jij familie van...?" de verpleger die ik nog ken van die keer met mijn hand leest de naam. "Nee, ik ben zijn vriendin." Ik wil de kaart aannemen, aangezien ik zijn portefeuille bij heb. "Wanneer is hij geboren?" "...." De verpleger begint te lachen. "In januari." "Is dat al?" Mijn lief is duidelijk ontgoocheld. Ik ben vooral opgelucht dat het enkel schaafwonden zijn en kan nu echt niet beter dan januari. De verpleger draait zich naar de vrouwen: "zie je wel dat ze nog ruzie gingen maken?" Dan kijkt hij naar het gezicht van mijn lief. "Heeft zij dat gedaan?"
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Duis ligula lorem, consequat eget, tristique nec, auctor quis, purus. Vivamus ut sem. Fusce aliquam nunc vitae purus.
