Op de parking

Zaterdagavond gingen we boodschappen doen in de Carrefour. Niet meteen mijn favoriete winkel, maar een mens moet eten. "Moeten wij geen kar nemen?", vraagt mijn lief. Maar ik schud het hoofd en zeg dat we die wel in de winkel kunnen nemen. "Ben je zeker?" Zijn vraag deed me twijfelen maar ik hield voet bij stuk en kon die dus op de parking gaan halen. In mijn portefeuille vond ik geen 50 ct. stuk maar wel wisselgeld. Ik sprak een juffrouw aan die beweerde geen kleingeld te hebben. En toen zag ik hem lopen, hip, jong en met een boodschappentas. "Excuseer, heeft u soms 50 ct?" Ik stond vlak bij de karretjes en hield mijn wisselgeld al klaar om te wisselen. Ik geef toe, de vraag was misschien onhandig maar hij haalde zijn neus op en zei nadrukkelijk en vol afgrijzen dat hij niks bij had. Alsof ik bedelde op de parking van de Carrefour. Ik kan je verzekeren, ik was mijn kluts kwijt. Ik had 's morgens een douche genomen en was gaan lunchen in een van de hipste resto's. Ik had gewoon zin om te janken...

Zwart-blauw

Het is de kleur van het gebreid stofje dat ik een aantal stoffenspektakels geleden kocht omdat ik het groene zo mooi vond. Een vreemde logica, I know, maar als ik vertel dat ik het uit de stapel viste omdat ik niet in het nieuwe blauwe stofje durfde knippen, is het verhaal wel rond denk ik. Ik koos voor een gekend patroon uit de Ottobre, de rode versie met bloemen is een van mijn favoriete jurkjes. Knippen bleek niet zo eenvoudig en er moest een voering bij, een ideaal scenario voor een drama. Vandaar dat ik het mee nam op lungo weekend, geknipt en al, een uitdaging waarbij een hulplijn (of meerdere) wel van pas zou komen. 

De voering werd gestikt en kreeg een rode overlockrand en ook de andere delen kregen een overlockrand. Het stikken was relatief gemakkelijk. met een stretchnaald, uiteraard. Thuisgekomen zette ik beide aaneen, maar lette ik niet goed op en zat de rand langs de buitenkant. 

Ik koos voor een biaisrand om die donkere steken niet uit het gebreide weefsel te moeten halen.  Een keer maar geen twee keer, lijk we zeggen. 

Toen mijn kritische fan het bekeek was hij radicaal, dat bovenlijf ging scheef en ik haalde de schaar boven. Nadien scheelde er volgens hem ook nog iets aan de zoom maar hij wist het niet zo goed. Dus ging het mee naar de ijverige wijven. "Hm, ik denk dat je zoom wel oké is, maar je voering is nogal stijf en geeft het een vreemd effect. Ik zou die eruit halen en een onderjurkje bij de zeeman kopen. Kijk..." En ze toonde hoe zij dat jurkje met een speldje aan de schouders van haar kleed had bevestigd. 

Ik knipte de voering lis, makkelijker dan de biais opnieuw dien en kijk, nog een riem erbij en een accessoire en ik heb een nieuwe outfit. Hier en daar zou het nog wel beter kunnen, maar dat houden we voor een volgende keer. Met dank aan het weer dat het toeliet om zo lang over elke stap te doen, terecht dat dit er eentje van de me-made-may-stapel is.

20 graden

Toen ik de Triangel bloes in Ottobre woman 2/2013 zag wist ik dat ik die moest maken. Ook al was ik niet zot van de kleuren die zij gekozen hadden en had ik zo mijn twijfels over die driehoek. Waarom moeilijk doen?

Ik koos uit mijn stoffenvoorraad een stukje uit de Frau Tulpe-collectie van Kokka, zo een stukje dat bij de restjes in de stoffenkamer lag. Altijd moeilijk te vermijden. Het was geen meter lang maar wel meer dan voldoende breed om er een bloesje uit te halen. Ik koos ervoor om de knopenpatten meteen met de stof mee te knippen zodat ik wat zuiniger kon zijn en twijfelde nog even toen ik zag hoe hoog die kraag komt, maar heb gewoon het patroon gevolgd. Als ik de naai-instructies had gelezen had ik de mouwtjes eerst een zoompje gegeven voor het dichtstikken van de zijnaden. Maar ik ben best trots op de binnenkant: Engelse naden en biais aan de mouwen, een binnenkant die gezien mag worden. En de knoopjes komen uit de Amsterdamcollectie.

Niet echt eentje uit de stapel (me-made-may) maar het vult wel de voorraad aan bovenstukken, wat wel handig is bij een jeansdag. Wat wel opvalt is de lengte, ik heb de zoom iets genereuzer genomen dan ik normaal zou doen, omdat ik op het late uur mezelf niet meer vertrouwde om recht te knippen.

Steun Syrië 1212, maak een schoudertas

Ik leerde Riet van Leven met Liv kennen tijdens de voorbereidingen van Van Katoen en je kan niet anders dan onder de indruk zijn van haar creativiteit en engagement. En kijk, na Zo geknipt! steekt ze opnieuw de handen uit de mouwen, met een workshop en een patroon, allemaal ten voordele van Syrië 12-12. Ik deed alvast mijn duit in het zakje en ik hoop dat velen zullen volgen.

Uiltjes

Er is een lijstje voor de me-made-may, eentje dat ik niet ga publiceren, want het verandert al eens. Ik maak het in mijn hoofd, ik schrijf het op in een boekje tijdens een saai moment op een vergadering, ik zie rokjes hangen in de etalage,... Ik wist niet goed wat mee te nemen naar de Ijverige Wijven, eigenlijk ligt er genoeg stof die al geknipt is maar met dat weer zag ik het niet zitten om mijn naaimachine mee te nemen.

Ik pakte een boel stoffen en patronen in, ik vergat er een aantal en deed uiteindelijk iets anders. Toen ik mijn stoffen opruimde had ik ontdekt dat ik veel metertjes heb, gekocht met het idee iets voor een kindje te maken. 

Maar ik ging twijfelen of mijn schoonzus het wel leuk zou vinden en eigenlijk wilde ik het zelf houden. Maar 1m is weinig, het werd meten, 4 extra cm!

Maar eigenlijk klopte mijn eerste idee, het zou lukken om er het panam-rokje uit te halen. Ik maakte eerder een donkerblauwe versie van dit rokje uit de knipmode. Ik kon niet kieskeurig doen met doorlopend patroon, maar kijk langs een kant is het gewoon beter dan ik het zou kunnen knippen. Zelfs de kant van de rits valt goed mee...

Ik overlockte de stukken bij de Ijverige Wijven en besloot het boordje af te werken met biais ipv beleg. Het staat netter dan een loszittend stukje stof zoals mijn biais altijd valt.

En de lengte is perfect (dat moet u maar geloven) net boven de knie, ideaal. Maar ik kan nu ook al verklappen dat er een langere versie zit aan te komen (of ook niet), want ik knipte al een tweede versie met print, waar ik wel mijn best wil doen om de print te laten doorlopen.

Tussendoor

Ik heb een nieuwe pc op het werk, een stuk lichter om mijn rug te sparen en hopelijk minder problemen. Ik wou een nieuwe hoes om de computer onder mijn arm mee te nemen. Ik vond een patroon bij Stof voor Durf het zelvers, paste de afmetingen aan en volgde de instructies. Geniaal die dikkere vlieseline/wattine. Ik koos voor een rits met twee sluitingen maar weet nog niet of het echt een must is, het leek me wel praktisch. De hoekjes met de rits zijn nog wat prutsen en niet zo mooi afgewerkt, dus dat wordt iets om op te letten bij het hoesje voor mijn kindle.

de ene tweet is de andere niet

Ik maakte de fout om in de beperktheid van een tweet school als kinderopvang te benoemen, in de hele discussie rond het inkorten van de zomervakantie. Mijn blik is niet die van i. van Kerygma, zij is de onderwijsspecialist, laat dat duidelijk zijn, maar als ik van uit mijn job kijk dan zie ik dat ondanks alle goede bedoelingen de ongelijkheid van thuis vergroot door de school. Kinderen van opgeleide ouders hebben een voorsprong, ze krijgen thuis prikkels om nieuwsgierig te zijn, om dingen te ontdekken, ze kunnen allerlei activiteiten doen buiten school,... Soms meer dan goed voor hen is, maar ze krijgen ook veel kansen. Kansen waar andere kinderen wat afhankelijk zijn van de school waar ze terecht komen, van een leerkracht die verder kijkt dan hun kledij of luidruchtigheid,... School moet voor mij meer zijn dan een voorbereiding op later, maar school legt ook een basis. School moet ervoor zorgen dat je kan samenwerken, omgaan met anderen, school zorgt er ook voor dat je een netwerk hebt, mensen die je kunnen helpen als je een job zoekt of een huis, weten dat je verder kan studeren, of muziek leren spelen,... Ik zou het spijtig vinden als beleidsmakers van onderwijs geen oog heeft voor dat stuk van hun opdracht dat niet in leerplannen en lijstjes te vatten valt. En ja, we verwachten veel van leerkrachten en we geven ze te weinig ondersteuning.

Ik zie ondertussen ook ouders proberen om de combinatie arbeid-gezin te maken, ik zie werkzoekenden met kinderen moeilijker een job vinden, ik zie werkgevers denken in kosten,... En nee, kinderen kan je daar niet de schuld van geven, maar steeds meer kinderen worden in kansarme gezinnen geboren. Gezinnen met beperkte financiële middelen, slechte huisvesting, onzekere jobs... Alleenstaande ouders of gezinnen waarvan beide ouders niet werken, het zijn er steeds meer en het zijn dezelfde kinderen voor wie de school een verschil kan maken. En ook die ouders die je eigenlijk niet moet opzadelen met de zorg om nog 3 weken extra opvang te voorzien binnen de 20 dagen verlof die ze al maar hebben. En ja, je kan zeggen dat kinderen zich moeten kunnen vervelen, maar je kan ook niet ontkennen dat je kleine kinderen niet alleen mag laten. En zelfs al kun je dan misschien gewoon een boekje lezen, dan nog kan je het niet maken dat je als ouder gaat thuiswerken op vakantiedagen of dagen dat je kind ziek is, dat is niet fair tov je werkgever of je collega's. En voor de meeste jobs eigenlijk ook geen optie, want je kan geen zieke mensen thuis verplegen of je kinderen mee nemen als je gaat schoonmaken met dienstencheques. En dan durf ik school al eens opvang noemen, want het kan ervoor zorgen dat ouders zich geen zorgen moeten maken, er wordt voor hun kinderen gezorgd. Ik zie scholen dan ook als infrastructuur, plaatsen met boeken om te lezen, een hoek om te knutselen, gewoon wat rond te hangen, een speelplaats om veilig te spelen met vriendjes, misschien speeltuigen,.... Waarom zou die ruimte voorbehouden zijn voor wanneer kinderen naar school gaan?