| woensdag 27 juni 2007 |
| time out |
efkes geen internet voor mij, enkel musjieks in de regen, of blijft het toch droog?
Ik laat jullie in het goede gezelschap van vrouwen die zichzelf kussen van pupsam
 
En ja, het zou mooier zijn als ze naast elkaar staan, maar dat lukt me niet in blogger.Labels: musjieks |
posted by patricia @ 16:46  |
|
|
|
|
| verschrikt |
| Het is zowat het enige woord waarmee ik haar gezicht kan beschrijven. Mijn ma keek me met grote ogen aan: "Vier dagen Werchter, in dit weer..." Er klonk ongeloof in haar stem. "Op jouw leeftijd" wou ze er net nog niet aan toevoegen, maar ik hoorde het haar bijna denken. En niet zomaar vier dagen Werchter, nee, ik ben vrijwilliger in de nachtwacht. Van middernacht tot acht uur in de morgen zorg ik voor veiligheid en rust, of zoiets. Ik ben benieuwd. Ik weet al lang niet meer wat me bezielde om ja te zeggen, en zeker na de hectische dagen van de laatste week, ongelooflijk wat nog voor 30/06 geregeld moet worden... Labels: op stap |
| posted by patricia @ 10:02 |
|
|
|
| dinsdag 26 juni 2007 |
| Muur-muziek-en al |
Schrijft Joke op mijn muur op het nieuwe speelgoed in blogland: Heather Nova bij uw favoriete muziek...
Tuurlijk, ik geef toe, ik neem zelden de cd uit het rek, maar het is niet weg te slaan uit mijn oortjes en vooral ik heb Virus of the mind ontdekt en vooral die tekst in de tweede paragraaf vind ik tof:
Well I went to this party thing last night
A lot of people I hadnt seen in a long time
And they wanted to know about my life,
But making me feel like it wasnt quite right
Like wheres your kids and wheres your car?
I said I dont have either but I have a guitar
And I ended up feeling like I was a freak
So I found some wine and something to eat
And I talked to a dog to pass the time
Told myself Im doing fine,
Its just a virus of the mind
Its just a virus of the mind
Yeah Im pretty happy living in my own sweet time Im pretty happy
And I dont need your virus of the mind
Ik speelde al een tijdje om er iets over te schrijven, maar toen was Tom me voor en hij schreef dat ook zo goed met die deadlines en zo. En toen durfde ik niet meer. Maar nu met Joke op mijn muur, voilà...Labels: musjieks |
| posted by patricia @ 13:36 |
|
|
|
| maandag 25 juni 2007 |
| Nachtmerrie in het kwadraat |
Wat doet een mens die niet veel tijd heeft en een moordende deadline? Wel, die sleurt haar bijna afgewerkte tekst mee op de trein naar het verre West-Vlaanderen, kriebelt die vol opmerkingen die ze in de terugreis op haar laptop intikt, trekt op zondagnamiddag nog wat tijd uit om verder te doen en vertrekt ten slotte maandagmorgen iets vroeger naar Brussel. Bijna opgelucht daalt ze de trap af, het weekend is vruchtbaar geweest, nu nog wat verder doen en dan komt het besef... Mijn rugzak met laptop ligt nog in het bagagerek van de trein. Ik hol de trap op, maar de deuren zijn al gesloten en de trein rijdt verder naar Etterbeek. Ik klamp de man met het gele vestje van Infrabel aan: mijn laptop! Hij probeert de boordchef te bereiken, niet mogelijk dan maar het station van Etterbeek. Ondertussen gieren de zenuwen door mijn lijf, alle mogelijke scenario's. Het document staat enkel op mijn harde schijf. Ik heb wel een print met nieuwe krabbels in mijn hand. Het is druk op het perron, het aantal klassen dat vandaag de trein neemt is bijna niet te tellen. De man in het gele fluovestje leidt alles in goede banen, vertragingen, verandering van spoor, hij blijft kalm en staat de reizigers te woord. Hij maakt me duidelijk dat hij weinig kan doen, maar ik weet ook niet wat ik kan doen. Dan worden we weer opgeschrikt door een nieuwe groep scholieren, ik zou bijna schrik hebben om mijn toekomstige kinderen ooit met school op uitstap met de trein te laten gaan. De tijd tikt verder, mijn normale trein is al aangekomen, de tijd tikt verder, ik zal te laat zijn. Uiteindelijk begeef ik me naar verloren voorwerpen. De vrouw schudt het hoofd, je had beter direct naar hier gekomen. Maar ze zet zich achter haar scherm, contacteert het station in Etterbeek, de treinbegeleider heeft enkel een portefeuille en een vest gevonden. Geen rugzak, maar er is een schoonmaker opgestapt, dus die heeft misschien iets gezien. Opnieuw begint ze te bellen. Mijn gsm rinkelt, de secretaresse van het werk, een vrouw in het station van Brussel Luxemburg probeert mij te bereiken in verband met een laptop. Mijn hart vergeet een slag. De vrouw achter het glas belt het nummer dat ik haar doorgeef. Mijn laptop is terecht, ik mag hem ophalen in Brussel Luxemburg, ze tikt een paar nummers in haar computer in. "Binnen vijf minuten vertrekt een trein naar Brussel Luxemburg van op perron 7." Ik haast me naar het perron, de Infrabelman in het fluovestje staat er nog steeds. "Ik mag hem afhalen in Brussel Luxemburg..." schreeuw ik het bijna uit. "Dat is goed nieuws", lacht hij. Ik kan niks anders dan hem gelijk geven als ik een kwartier later weer met mijn laptop verenigd ben. Bijna twee uur later dan voorzien kan ik me inloggen op het netwerk. De gekrabbelde opmerkingen zijn ondertussen talrijk en soms bijna onleesbaar. Ik offer mijn middagpauze zonder problemen op om mijn tekst af te werken en door te sturen. De zucht van opluchting wordt verstoord door een collega die ook betrokken is bij mijn nieuwe deadline. Hoe erg kan een mens het noodlot tarten....
Update:
Bijna vergeten, bij mij moet je niet meer aankomen met slechte commentaar over de NMBS.Labels: dramaqueen |
| posted by patricia @ 12:44 |
|
|
|
| zaterdag 23 juni 2007 |
| Lissabon |
- "Waar ben je mee bezig?" Sinds de nieuwe teams werden aangeduid, en we in hetzelfde team belanden, vraagt hij regelmatig waar ik mee bezig ben. Gewoon uit nieuwsgierigheid, niet uit controle.
- "Lissabon...", zeg ik met een zucht.
- "Daar moet je niet mee bezig zijn, daar moet je naar toe gaan", zegt hij op een besliste toon en hij voegt er aan toe: "Het is vrijdag, maak het niet te laat he."Labels: werk |
| posted by patricia @ 10:36 |
|
|
|
|
| Willen en kunnen |
Mijn vorige werkgever is gisteren veranderd van naam. Het is een beetje zoals met een voetbalploeg die blijft verliezen, je verandert van trainer en dan wordt alles beter. Hier zal het wel zijn: je verandert van naam en iedereen vergeet alle negatieve associaties. Toen ik de nieuwe naam hoorde, vond ik het wennen.
Ja, het leek op actief en activerend (eindelijk?), maar wat met dat tweede deel? "blijven lachen"? Iemand zei me dat het deed denken aan die yoghurtjes en dat opgezwollen gevoel. Maar het is de iris van het Brussels Gewest natuurlijk, zoals een tweede collega opmerkte. Een tweetalige naam met een Franstalige conotatie vond hij. Op de site zie je de foto's van mijn ex-collega's die allerlei beroepen uitbeelden, sommige ver verwijderd van hun echte functie en dan beeld ik me in dat je als werkzoekende die persoon tegenover je ziet die je op de site als die of die functie ziet. Raar... Ondertussen is de oude naam op meerdere plekken verdwenen van de site, maar op zich is de site niet veranderd en het was al zo'n gedrocht, zeker in de taal van Vondel.Labels: werk |
| posted by patricia @ 10:27 |
|
|
|
| vrijdag 22 juni 2007 |
| Nachtmerrie |
Gisteren was er de maandelijkse vergadering van het Project, veel op de agenda (want we hebben veel plannen meneer), veel emoties en sterke persoonlijkheden, waardoor het later werd dan ik dacht. Vroeg volgens sommigen.
"Heb je het gezien?", vroeg hij toen ik in bed tegen hem aankroop.
"Ik heb het licht niet aangestoken", antwoordde ik. Een lichte paniek kwam op. "Wat heb je gedaan?"
"Dan zie je het morgen wel", mompelde hij terwijl hij aanstalten maakte om verder te slapen.
"Wat heb je gedaan?" klonk mijn stem streng.
"Och, ik heb je keuken wat schoongemaakt", probeerde hij luchtig te doen.
Ik heb het niet over een dweiltje slaan (want dat heeft hij niet gedaan). Ik heb het wel over het afwassen van de deurtjes van al mijn kastjes, het afwassen van mijn plafond (de eerste keer sinds ik daar woon vrees ik) en het verplaatsen van al mijn spulletjes. Dus vond ik op tafel een paar flesjes die volgens hem niet in de keuken thuishoren, ontdekte hij tafelonderzetters uit de periode dat ik maniakaal niet wou dat er zomaar borden rechtstreeks op mijn nieuwe tafel kwamen te staan...
En nee, ik vond het geen prettige ontdekking deze morgen om te zien dat alles proper is.Labels: huisvrouw |
| posted by patricia @ 16:08 |
|
|
|
| donderdag 21 juni 2007 |
| Bruxelles ma belle |
Brussel heeft altijd al een beetje een speciaal plekje in mijn hart gehad, al van toen ik er met mijn pa naar manneken pis ging zien en we - eikes - inktvis konden gaan eten, maar toch maar voor brochettes gingen. Waar is de tijd?
Brussel verandert constant, niet altijd ten goede en dingen waar we ons in Gent aan opjagen zijn in de hoofdstad schering en inslag. Wat ik niet wist is dat er daar ook een mooie term voor bestaat Bruxellisation: de anarchistische ontwikkeling van een stad door projectontwikkelaars. Het klinkt romantischer dan het is. Ga ook een zien op bxl.blog voor café Zotteghem, voor het te laat is.Labels: bakstenen |
| posted by patricia @ 15:07 |
|
|
|
|
| RIP |
| Mijn oude pc heeft het deze week begeven. Ik heb er geen flauw idee van hoe oud hij is of wat voor model of wat dan ook, want die dingen komen van mijn pa. Hij zorgt er voor dat zijn kroost af en toe een ander exemplaar krijgt. Zo kreeg ik eerder dit jaar een laptop, omdat mijn pc absoluut niet meer geschikt was om te surfen. Enkel wat word en excell, en dat wou ik deze week dan ook doen. Mijn wederhelft had de laptop versluist naar zijn nest in Mariakerke want hij moest van alles tekenen (ja, een keuken). Ik had op de trein een hoop nieuwe tekst geschreven op mijn paper en dacht: "ik typ dat rap eens uit en stuur het dan via mail naar mijn werkpc." Het typen lukte zonder problemen, maar internet aansluiten leek meer te vereisen dan enkel de kabel in het juiste poortje steken. Even speelde ik nog met het idee om het document op cd te schrijven, maar ondertussen had ik al drie keer mijn pc heropgestart. Ik heb serieus gevloekt. De laatste optie was een diskette, alleen hoe zou ik dat op mijn werkpc krijgen. Dat ding heeft geen diskettestation meer. Ik was al in alle staten toen mijn wederhelft voorstelde om het van op zijn werk door te sturen. Wat een gedoe! Labels: computerstuff |
| posted by patricia @ 12:31 |
|
|
|
| woensdag 20 juni 2007 |
| vergadering |
Zei hij op de vergadering: "dan verwacht ik je tekst volgende week woensdag." Ik knikte maar een stemmetje in mijn hoofd zei: "bahnee, pas de 27ste" en toen drong het besef tot me door: volgende week woensdag = 27
en dan heb ik straks nog een vergadering en heb ik die deadline ook niet gehaald, goed bezigLabels: werk |
| posted by patricia @ 12:28 |
|
|
|
| dinsdag 19 juni 2007 |
| weet je wat ik zie |
| als ik brussel centraal binnenrijd? Dit! Toch stukken mooier dan de reclame die ze in Gent aan stellingen hangen. Labels: blog |
| posted by patricia @ 14:48 |
|
|
|
| zaterdag 16 juni 2007 |
| en de microgolf - 2 |
Vandaag was dan het moment van de waarheid aangebroken. Ik moet toegeven, ik keek er een beetje tegen op, het was vroeg en die microgolf-historie zat me nog dwars.
Het voorstel dat hij uitgewerkt had was redelijk fantastisch. Niet echt iets waar we zelf aan gedacht hadden, maar het zag er ruim uit. Het lijkt bijna onmogelijk dat zoiets op die ruimte mogelijk is. Na een kleine bespreking van de kasten enzo gaan we over tot de keuze van de toestellen. De verkoper stelt de vraag of we de voorkeur hebben voor een bepaald merk en ik denk dat hij niet echt verwacht had dat mijn lief ging antwoorden. Maar hij is nu eenmaal de persoon met de meeste kennis over die dingen. En dan zegt de verkoper bij wijze van boutade: "Je gaat een Seat toch niet met een Audi vergelijken."
Nu moet je weten, dat mijn lief met een Seat rijdt, iets wat hem heel regelmatig door zijn vrienden wordt doorgestoken. Autoliefhebbers als het zijn kunnen ze me overdonderen met merken, modellen en jaartallen. De Seat van mijn lief is absoluut not done bij zijn vrienden en ik omschrijf hem meestal ook als "johnnybak". Ik had dan ook de grootste moeite om het niet uit te proesten toen de keukenverkoper zijn opmerking maakte. Hij interpreteerde mijn grimas alsof ik hem gelijk gaf. Maar hij deed er wijselijk het zwijgen toe.Labels: bakstenen |
| posted by patricia @ 17:25 |
|
|
|
| vrijdag 15 juni 2007 |
| eerder deze week |
- "En wat lezen we vandaag?" Hij pakt het boek dat op mijn tafel ligt.
- "Het mysterie van Frederikson..."
- "Mysterie,... klinkt niet slecht..."
- "Ja, ik wou in de sfeer van zondag blijven..." Een flauwe grap, maar hij kan wel lachen.
- "Is zij niet onlangs gestorven?"
Inderdaad, zij is die Zweedse schrijfster met een feministisch kantje, zelfs in een mysterieus verhaal met een moord op een jonge vrouw.Labels: lettertjes |
| posted by patricia @ 13:55 |
|
|
|
|
| goede bedoelingen |
| De bedoeling was om een uur vroeger in Brussel te zijn omwille van de deadline en de technische problemen, het werd een uur langer op de trein. 7.10 in Gent, 8.55 in Brussel Noord Labels: dramaqueen |
| posted by patricia @ 11:56 |
|
|
|
| donderdag 14 juni 2007 |
| deadlines |
| Niks beter dan thuis werken als je een deadline hebt, om acht uur was ik ingelogd. Koffie bij de hand, geïnstalleerd aan de ontbijttafel. Vlug wat plandingetjes voor Het Project. Om negen uur eerste project ingediend, tweede volgt anderhalf uur later, productief aan de ontbijttafel met een nieuwsgierige kat aandachtig die toekijkt maar de internetkabel maar niks lijkt te vinden. Telefoontje, extra informatie opzoeken voor tweede deadline. En dan kon ik aan het derde project beginnen. Ijverig lees ik de teksten van vorig jaar door. Dit jaar wordt het anders, zeker weten. Ik zoek de informatie op en begin te typen. Wanneer mijn verbinding uitvalt wil ik opnieuw inloggen via het ambtenarenportaal. Alles blokkeert, ik laat me niet doen, sluit alles af en start de pc opnieuw op. Het domein is niet beschikbaar. Ach ja, daar was een mail over geweest, wat stond daar ook alweer in. Ik graaf in mijn geheugen en probeer iets anders. Zelfde foutmelding. Ik bel de helpdesk. Nee, u kunt niet even de controle over mijn pc overnemen, ik kan me niet inloggen op het netwerk. Tja, hij geraakt niet verder dan: u zult zich morgen in Brussel moeten komen inloggen op het netwerk. En mijn deadline? Onmogelijk door technisch probleem, tenzij misschien als ik via webmail zou inloggen en op een oudere versie van een document alsnog verder kan werken. Maar ook mijn eigen oplossing valt in het water, lokaal opgeslagen op mijn pc-ruimte dus onbereikbaar via webmail. En zo wacht mij een vrije avond... en heel veel stress morgen. Ik zal al maar gaan dansen, preventief om er morgen tegen te kunnen. Labels: werk |
| posted by patricia @ 18:32 |
|
|
|
|
| En de microgolf? |
"Het lijkt me geen goed idee om de microgolf zo hoog te steken, we moeten ook aan haar denken." Hij knikt in mijn richting, terwijl hij mijn lief aankijkt. Ik weet even niet wat denken maar besluit niet te reageren. De blik van mijn lief spreekt blijkbaar boekdelen, want hij gaat verder, "in een microgolf worden voornamelijk vloeistoffen opgewarmd... in het begin zullen dat waarschijnlijk vooral papflesjes zijn." Nu moet ik me inhouden om niet te schreeuwen van die keukenverkoper, omdat hij omringd wordt door foto's van zijn kroost en kindertekeningen. En als er nu een man alleen een keuken komt uitzoeken, adviseert hij dan om maar één kast en enkel een microgolf te nemen aangezien hij toch vooral diepvriesmaaltijden gaat opwarmen?
En daar hebben wij zaterdag een nieuwe afspraak mee...Labels: bakstenen |
| posted by patricia @ 14:16 |
|
|
|
| woensdag 13 juni 2007 |
| Iemand? |
| In de categorie levensvragen die een mens aan google toevertrouwt: verdikt een wijde rok? Labels: blog |
| posted by patricia @ 09:20 |
|
|
|
| dinsdag 12 juni 2007 |
| Het toppunt van narcisme |
Zo zou je het kunnen bekijken, mensen die zichzelf kussen... Maar ik vind ze wel mooi, de foto's op pupsam
Via PietelLabels: ditjes+datjes |
| posted by patricia @ 18:20 |
|
|
|
|
| Ik schaam me diep... |
Brusselblogt heeft er al een tijdje een Franstalig broertje bij, tof tof tof, welkom Bxlblog.be...
Direct een plaatsje in de links hiernaast en geabonneerd.
En dan lees ik er dit. Ik schaam me diep... en zo worden wij eens te meer dat onsympathiek gepeupel dat zwaait met leeuwenvlaggen.Labels: blog |
| posted by patricia @ 09:58 |
|
|
|
|
| Doeltreffende communicatie |
Hij: "Mijn collega had vandaag vegetarische sushi's mee, ik heb er een mogen proeven."
Ik: "Ach, had zijn vriendin die klaargemaakt?" Zijn vriendin is vegetariër en hij is haar gevolgd. De liefde gaat soms door de maag.
Hij: "Nee, hij had ze zelf klaargemaakt. Maar ik vond ze niet zo lekker."
Ik: "Omdat er geen vis in zat?"
Hij: "Nee, de rijst was niet zo lekker, ik weet niet, hij plakte niet echt en als jij die maakt, smaakt de rijst ook een beetje zoet enzo..."
Ik: "Ik kan morgen misschien sushi's maken?"
En zo kwam het dat we sushi aten terwijl we de verkiezingsuitslag bekeken. Van doeltreffende communicatie gesproken. En aangezien mijn honger al getemperd was door wat ik zag, kon hij er gisteren ook mee naar het werk nemen. "Gemaakt door mijn vriendin."Labels: eten+drinken |
| posted by patricia @ 09:34 |
|
|
|
| maandag 11 juni 2007 |
| Zielig |
en dan heb ik het niet over de verkiezingsresultaten, daar wordt al genoeg over geschreven in blogland vandaag (maar die zijn ook wel zielig natuurlijk).
Nee, ik heb het over mijn nieuwe huisgenoot: Aida, de kat van mijn wederhelft. Gistermiddag is ze verhuisd, ze komt een weekje op vakantie. In de auto bleef ze redelijk rustig in haar doos zitten, ik dacht bijna dat ze ontsnapt was. Eens we de doos op de grond openden, liep ze wat verdwaald rond, niet bang ofzo maar wel nieuwsgierig. Uiteindelijk is ze de trap naar boven op geklommen en heeft zich een plekje gevonden op een rugzak onder mijn bed (bij de andere katten) en daar is ze de hele namiddag niet meer vandaan geweest. Echt zielig...
's Avonds liep ze al wat vrijer rond en sprong ze zelfs op mijn schoot toen ik nog met de laptop bezig was voor het Project, tot hilariteit van mijn lief, die het ook wel welletjes begon te vinden. Toen we gisteren gingen slapen zocht ze ook weer haar plekje op. Deze morgen merkte ik wel dat ze vannacht ook de benedenruimte wat grondiger geïnspecteerd heeft. Ik ben eens benieuwd vanavond als ik thuiskom.Labels: huisvrouw |
| posted by patricia @ 11:44 |
|
|
|
| zondag 10 juni 2007 |
| verkiezingsresultaten |
Pffffffff....
Het resultaat staat me niet aan....
.... de commentaren nog minder
*huiver*Labels: verkiezingen |
| posted by patricia @ 22:49 |
|
|
|
|
| bullet in the head |
They say jump, you say how high
Joke schreef onlangs iets over dramaqueens en ik denk dat ze vrijdag ook zo over mij zou gedacht hebben. Onze organisatie wil veranderen, dat heb ik al een paar maanden mogen merken. Tot voor enige tijd liet het me redelijk koud, ik dacht dat er een paar zekerheden waren. Twee-drie weken geleden zag ik het voorstel van organigram en begon ik ongerust te worden. Mijn taken werden over twee teams uitgesplitst. Maar er waren nog geen namen opgeplakt en dan dacht ik nog dat het wel zo'n vaart niet zou lopen. Woensdag kreeg ik telefoon van mijn verantwoordelijke: tot het einde van het jaar verandert er voor mij niks, terwijl alle andere veranderingen al op 1/7 van start gaan. Maar ik ga de helft van mijn taken moeten afstaan en ik krijg een nieuwe rechtstreekse verantwoordelijke. Het was slikken. Maar ik hield me sterk. Ik wou (en wil) het wel een kans geven maar ik was niet bestand tegen de presentatie vrijdag.
Een organisatie die verandert, kondigt dat graag in met toeters en bellen en blijkbaar kan zoiets ook in een overheidsorganisatie. Niet mijn stijl en te midden van mensen die ook slecht nieuws hebben mogen ontvangen; zij zullen onder mijn verantwoordelijke vallen en vinden dit ook niet zo prettig, voelde ik al af en toe een krop in de keel. Dan nog een paar keer mijn naam horen vallen, net als hoe mijn expertise best daar past, en waarom hij wel dat mag doen wat ik misschien ook wel zou zien zitten maar niemand heeft mij iets gevraagd en dat voor een instelling die een beter personeelsbeleid probeert te verkopen in de privébedrijven...
Op de receptie wordt het me teveel, ik pink een paar tranen weg en vlucht naar de toiletten. Een blik op de spiegel en ik zie mijn hals en ogen vol rode vlekken staan, absoluut niet in verhouding tot mijn tranen maar de frustratie zit duidelijk van binnen.
En nu moet ik morgen opnieuw gaan werken, mijn verantwoordelijke onder de ogen komen die wel zal horen wat gebeurd is (hij was er zelf niet bij)... LastigLabels: werk |
| posted by patricia @ 18:28 |
|
|
|
| zaterdag 9 juni 2007 |
| de nummer drie van de blauwe |
| ... was deze namiddag campagne aan het voeren in zijn en mijn stad. Met een brede glimlach zag ik hem op mij af komen. Een vriendelijke militant vroeg beleefd of hij mij een folder mocht geven. Ik weigerde beleefd. Het gezicht van de nummer drie van de blauwe betrok, ik wenste hem toch succes wat hem weer deed glimlachen en hij een ander slachtoffer tegemoet schreed. Het kleine stemmetje in mij voegde er aan toe: "het zal nodig zijn." Labels: verkiezingen |
| posted by patricia @ 18:15 |
|
|
|
| donderdag 7 juni 2007 |
| Bouquet |
| Met een kleine opmerking deed deze juffrouw me terugreizen in de tijd. De tijd dat ik als klein meisje bij mijn grootmoeder introk en we stil moesten zijn. Mij lukte het redelijk en dus had ze er geen problemen mee dat ik er op woensdagnamiddag rondhing. Ze had zo van die rituelen, na het middageten installeerde ze zich in één van de zwarte zetels in de eetkamer. Een zetel met verborgen vakken waar ze haar boekjes bewaarde. Bouquet, Harlekijn,... hoe meer verpleegsters in de armen van de dokter het noorden verloren, hoe beter. Oh, ze vond het geen hoogstaande lectuur, ze zou er zeker nooit geld aan hebben uitgegeven, maar ze las het toch zo graag en daarom kreeg ze die via-via, tweedehands, soms slechts één maal gelezen, nadien gaf ze de boekjes op haar beurt door, samen met een hoop commentaar, die zul je goed vinden, die is maar zo-zo. Als zij zich installeerde in de zetel deed ik hetzelfde, nee, geen stationsromannetjes maar Pinkeltje en de Vijf. Na een half uurtje lezen viel zij in slaap, maar ik las gewoon in stilte verder. Soms vertelde ze me over de verpleegsters en dokters, aangebrande scènes liet ze achterwege. Dat lukte natuurlijk minder bij de series die we op tv deelden. Toen mijn ma van het werk thuis vond ze ons steevast voor de buis. Ik herinner me Oshin heel levendig, net als een reeks over een vrouw ergens op een plantage ofzo in Zuid-Amerika, de naam ontsnapt me, maar niet dat mijn grootmoeder het tegenover mijn moeder verdedigde dat ik naar zo'n dingen keek, toch wel stukken realistischer dan "Zonen en Dochters" vond ze. Maar ook dat verslonden we en na de aflevering voorspelden we al wat we morgen en daarna zouden zien, wie met wie en vooral waarom. Labels: lettertjes, nostalgia |
| posted by patricia @ 15:24 |
|
|
|
|
| 's morgens in de vroegte |
Een ontbijtvergadering om acht uur in Brussel op mijn vaste thuiswerkdag.
Pffff... ik kies toch liever zelf met wie ik ontbijt. Om acht uur ben ik meestal nog onderweg naar perron 10.Labels: dramaqueen |
| posted by patricia @ 10:35 |
|
|
|
| woensdag 6 juni 2007 |
| Musjieks in de Ha' |
Ik hou wel van meisjes die met een gitaar kunnen omgaan en als ze dan nog een stem hebben als Hannelore ben ik eerlijk waar verkocht, schitterend optreden, spijtig dat er niet meer volk was.
Dat ze soms niet goed weet te kiezen tussen Nederlands en West-Vlaams neem ik er dan maar bij, wat mij betreft, één taaltje per liedje is voldoendeLabels: musjieks |
| posted by patricia @ 15:30 |
|
|
|
| dinsdag 5 juni 2007 |
| je zou denken... |
| Het zijn boeiende tijden in de administratie, verkiezingen, voorspellen van uitslagen, strategieën ontwikkelen, geheime nota's, veranderingen op de dienst,... Ik bekijk niet alles met evenveel enthousiasme. Werkdagen van negen tot zeven zijn geen uitzondering meer, en dat voor een ambtenaar, maar met een uitgedunde dienst is het moeilijk vol te houden. Je zou dan denken dat ik 's avonds als een blok in slaap val, maar niks van, het blijft maar malen in mijn hoofd, nog een idee voor het Project, voor die nota,... en nu ik weer op de been ben, vind ik het de hoogste tijd om ook de musjieks tijdens de week weer op te pakken. Labels: dramaqueen |
| posted by patricia @ 18:53 |
|
|
|
|
| Mag ze komen spelen? |
Dit deed me aan iets denken. Toen mijn ouders aan het bouwen waren liep ik regelmatig rond op de werf, een kleuter van vijf ofzo. De eerste keer dat ik uit het venster van mijn slaapkamer keek, zagen we, want mijn grootmoeder was er bij, een jongetje met grote botten aan en sneeuwwit haar. Hij zwaaide en vroeg of ik mocht gaan spelen. Hij had ook nog een zus van mijn leeftijd, ook al met wit haar. We werden een onafscheidelijk trio, later kwamen daar nog een buurmeisje en een buurjongen bij. Mijn ouders hadden een relatief nieuwe verkaveling uitgekozen en de velden werden onze speelruimte: kampen en vallen voor de anderen. A ja...
Op de duur waren er teveel huizen en soms moesten we ook wel in de buurt blijven, dan hielden we wedstrijdjes. Met een chronometer registreerden we hoe lang het duurde om de toer rond onze huizen te lopen op het nieuw aangelegde pad. Zelf was ik niet zo sportief maar als ik dreigde van het op te geven, dan liep hij wel eens een rondje met me mee. Of hij moedigde me aan door te zeggen dat de laatste ronde toch wel x seconden sneller was dan de vorige. Al gauw liepen we om ons eigen record te verbeteren, zo kon iedereen weer winnen.Labels: nostalgia |
| posted by patricia @ 11:15 |
|
|
|
| maandag 4 juni 2007 |
| No butterfly goes campagnewatcher (2) |
Deze morgen stonden maar liefst drie verschillende partijen zich te verdringen om de pendelaars van een mening te voorzien. Je zou haast zeggen dat de laatste week voor de verkiezingen begonnen is. Na het observeren van het gedrag van deze (Chinese) vrijwilligers meen ik trouwens in alle bescheidenheid een strategie opgemerkt te hebben. Van de vijf grote partijen zijn er twee partijen waarvan de outfit niet verraadt voor welke partij geflyerd wordt, is het toeval dat het de twee partijen zijn waarvoor ik vriendelijk alle propaganda weiger? Het enige wat hen nog enigszins verraadt is de redelijk stereotiepe maar consequente gebruik van orangje en bruin in hun drukwerk. Wat ook opvalt is dat de blauwen deze campagne weinig blauw lijken te gebruiken: grote uitzondering lijkt Matthias De Clercq te zijn met de felblauwe achtergrond, maar Karel De Gucht doet het met een blauwe das, Verhofstadt vermeldt zelfs de partijnaam niet en Versnick kleurt zoals in de kleuterklas alle e'tjes op de affiche. En mag ik er ook nog aan toevoegen dat ik niet goed de keuze voor de foto bij "goed bestuur" begrijp die ik vanmorgen in de krant zag staan: Kabilla? Een pluim voor de campagne gaat naar Groen! en sp.a, uniformiteit, zo is meteen duidelijk wie ook van die partij is, het groepsgevoel, zeg maar. Elke partijsoldaat roept Ja! op bevel, zo moet het marcheren in de richting van de vooruitgang. De wereldbol voor Groen!, ook al heb ik die ook al bij de Open VLD gezien, maar ja, de aarde is toch gekend als de blauwe planeet...
En het debat? Ach, het kon me niet bekoren. Ik had ze liever een pint zien samen gaan drinken, uiteindelijk gaan ze het toch samen moeten doen, zonder bemoeienissen van journalisten. Waarom konden ze dat niet filmen? Drie uur de drie tenoren op café, een wijntje voor de Guy, een frisse pint voor... Tja, wat drinken de andere twee? Dat we dat niet weten! Hoe kunnen we nu kiezen?Labels: verkiezingen |
| posted by patricia @ 14:41 |
|
|
|
| zondag 3 juni 2007 |
| 1 CD |
Ik zag de cd voor het eerst hier en toen ik zaterdag toch in het centrum moest zijn dacht ik: "ach, ik haal die gewoon, 1 cd'tje." Maar ik vond er ook een belly-dance cd van Oxfam en dat leek me ook wel een goed idee. En ik besloot ook nog eens een kijkje te nemen op de eerste verdieping, bij de boeken. En daar zag ik dat er een nieuwe vertaling van Marianne Frederiksson uit is en er was ook een 2 + 1 actie en een nieuwe Mira, allez de eerste want voordien was er Cordelia. En zo komt het dat ik twintig cent moest betalen voor een zakje en dat ik er ook nog de grootste twijfels over had dat ik thuis ging geraken met dat zakje.Labels: lettertjes, musjieks |
| posted by patricia @ 21:00 |
|
|
|
| vrijdag 1 juni 2007 |
| speculoos |
| Laatst kreeg ik een speculoosje van Lotus bij mijn thee in een Turks restaurant in de Sleepstraat en ik vroeg me af: drijven we die inburgering niet te ver? Labels: ditjes+datjes |
| posted by patricia @ 18:04 |
|
|
|
|
| Boeh |
 Ik kijk er eigenlijk niet meer van op. Ik ben ook al te veel vrouwen met hoofddoek vol zelfvertrouwen en zelfbewustzijn tegengekomen om nog aan onderdrukking te denken. Ik weet ook dat het bij sommigen een modegril is of een manier om je eigen zin te doen. Het zou me absoluut niet storen om door iemand met een hoofddoek geholpen te worden, zolang ik maar geholpen wordt op een correcte manier. In vergelijking bij mijn vorige job is het aantal allochtone vrouwen in mijn werkomgeving eerder beperkt. Niemand draagt een hoofddoek, ik weet zelfs niet of het mag of juist niet.
En toch vond ik het een beetje raar, toen ik een collega haar hoofddoek zag aandoen het moment dat ze buiten kwam. Niet stiekem of nauwgezet, maar gewoon spontaan terwijl ze nog met een andere collega praatte, alsof ze nog haar vest moest toe knopen ofzo.Labels: M/V |
| posted by patricia @ 15:23 |
|
|
|
|
| BRRRRRRRRR |
Raar is dat. Gisteren was er het afscheid van mijn collega, hij vertrekt naar een nieuwe job vol uitdagingen en plots sta ik er alleen voor. 't Is te zeggen, mijn andere collega is nog in zwangerschapsverlof en er komt versterking (en nee, ik weet niet wie want ze verzwijgen de namen voor mij). En alsof dat alles nog niet voldoende is, wordt er aan het organigram gesleuteld, hier en daar is al wat bekend maar de echte voorstelling is voor volgende week. In wat op tafel ligt vind ik momenteel mijn taken terug in verschillende teams. Namen werden nog niet geplakt, maar de geruchtenmolen doet natuurlijk zijn werk. De collega's die we zochten komen misschien niet eens in ons team terecht. Ik dacht dat ik wel bij mijn verantwoordelijke ging blijven, ook al zou dat betekenen dat ik een aantal opdrachten die ik tof vind niet meer mag/moet doen en waar ik ook al niet happy bij was omdat ik net veranderd was om die dingen weer te mogen/kunnen doen. En plots was daar gisteren de opmerking van iemand die een tijdje terug vertrokken is maar toch nog goed op de hoogte is, waardoor ik misschien toch in een ander team terecht zou komen. Nu weet ik het helemaal niet meer...
Verwarrend bericht? Wel zo voel ik me ook een beetje veel.Labels: werk |
| posted by patricia @ 11:54 |
|
|
|
|
| About Me |
|
Name: patricia
Home: Gent, Belgium
About Me: Thirty-something, adoptiegentenaar, waterman en wol-freak.
See my complete profile
|
| Previous Post |
|
| Archives |
|
|
| Shoutbox |
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Duis ligula lorem, consequat eget, tristique nec, auctor quis, purus. Vivamus ut sem. Fusce aliquam nunc vitae purus. |
| Links |
Gelinkt: de mensen achter Gentblogt
Gelinkt: nog mensen
Ego-stuff
|
| Powered by |
 |
|
