MCR - kunst

Na een paar dagen in Manchester had ik het gevoel dat ik iets miste, maar ik wist niet wat. Ik had al redelijk wat geschiedenis gekregen en ...

Na een paar dagen in Manchester had ik het gevoel dat ik iets miste, maar ik wist niet wat. Ik had al redelijk wat geschiedenis gekregen en ik was zelfs naar het museum voor wetenschap en industrie geweest. Maar ik had iets nog niet gezien. En toen viel mijn frank: kunst!

Nochtans was ik wel naar Whitworth geweest, een statig kasteel in een park waar je gratis verschillende tentoonstellingen kan bezoeken.

Ik zag er een prachtige tentoonstelling over textiel in het midden Oosten. Echt, die details, die geometrische figuren,...
Bij elke vitrine waar ik voor ging staan sprong het licht aan zodat de details zichtbaar werden. Het waren stuk voor stuk pareltjes.

En er waren ook sloffen of misschien waren het toch kousen. Op ongelooflijk fijne naalden in ongelooflijk kleine steken.
 Withworth is echter ook een zalige plek om naar buiten te kijken of iets te eten of te drinken.
Maar ik miste dus een museum voor schone kunsten ofzo. Het museum van Manchester wordt verbouwd en ik had geen zin in het oude Egypte of fossielen, maar zo wat schilderijen wilde ik wel. Alleen vond ik dat niet op mijn kaart. Ik herinnerde me wel de Art Gallery en ik besloot daar eens een kijkje te gaan nemen.

Ik had iets gelezen over een tentoonstelling met tekeningen van Leonardo da Vinci. Aan de ingang waarschuwde men mij om deze eerst te doen omdat het drukker aan het worden was. Ik besloot echter eerst Speech Acts: reflection - imagination - repetition te gaan zien.


De tentoonstelling maakte indruk en het werd me ook duidelijk dat dit het museum was dat ik gezocht had, maar alleen niet geassocieerd met de naam. Spijtig genoeg had ik die dag niet veel tijd en dus liet ik de rij bij da Vinci voor wat ze was. Ik besloot echter 's anderendaags terug te komen. Temeer omdat het museum bij de dokken tussen twee tentoonstellingen zat en het weer me er nogal onbetrouwbaar uit zag om veel buiten te lopen. Ik was vroeg genoeg bij da Vinci en ze hadden gelijk om zo lang aan te schuiven voor twaalf tekeningen. Bijna allemaal ging het over de anatomie van het menselijk lichaam, veel details, maar ook zo mooi.


Een grote tentoonstelling bracht het werk van Martin Parr, hij kwam naar Manchester om fotografie te studeren in de jaren zeventig. Ook later maakte hij er foto's, bijvoorbeeld in de winkels. In 2018 maakte hij een nieuwe reportage, ook in wijken die in de jaren zeventig niet bestonden.
 Hij fotografeerde verschillende mensen op straat of op cafĂ©. Op die manier legt hij een mooi beeld van de periode en de stad vast.



Het museum bevat ook een collectie schilderijen uit de romantieken de barok. Ik hou van dergelijke grote schilderijen en werd nu extra uitgedaagd omdat ik merkte dat er doorheen het museum ook feministische interventies waren. Zo kon ik lezen over het ideaalbeeld van vrouwen in de romantiek en het patriarchaat. Op de soundcloud hoor je een dergelijke interventie over Hylas and the Nymphs door een kunsthistorica en feministische classicist.

Zonder twijfel de mooiste bibliotheek die ik ooit zag is de Rylands bibliotheek. De bibliotheek werd naar een man genoemd maar eigenlijk werd de collectie door een vrouw samengesteld en dat betekent ook dat er een paar minder voor de hand liggende werken te vinden zijn, zoals boeken over de seksualiteit van de vrouw.


You Might Also Like

0 reacties