no butterfly

Gisteren voor het werk naar de Limburg, vier uur op de trein, gelukkig was het heel interessant, maar waarom klinken die mannen in Hasselt een beetje als Stijn Meuris?

Labels: werk

Het overviel me, ik ben net zo'n moeilijke mens als mijn vader, toch bij momenten. Vrijdag was de deadline voor een nota, een samenwerking met een nieuwe collega. Ik ging voor een besluit zorgen, hij was niet overtuigd, dus zei ik dat hij het wel kon aanpassen. Maar met de drink van een collega die vertrekt, was de tijd wel beperkt. We dronken een glas, hij ging naar boven. Het werd een tweede besluit. Ik vond er niks aan, hij was een glas gaan drinken, dus viel er wel iets van te maken. Hij had zo een voorgevoel en kwam eens luisteren. Ik wist niet goed hoe ik het kon verwoorden.
"Luister, ik ben geen flamingant, maar dit lijkt op censuur voor de Franstaligen te plezieren en daar heb ik het moeilijk mee."
Dat kwam hard aan. Op dat moment kwam zijn verantwoordelijke, mijn vorige verantwoordelijke. "En, hoe is het?"
Hij heeft mijn collega 's middags gevraagd om de nota nog te mogen nalezen voor hij verstuurd werd. Later vroeg hij mij hetzelfde. Ik antwoordde dat het wel kon, maar dat ik de deadline wilde halen. "Deze deadline is niet zo belangrijk, het overleg is pas binnen een week." "Kan zijn, maar ik wil de deadline halen."
"We hebben twee besluiten," zeg ik. "Wil ik eens kijken? Ik zou dit wel dit weekend kunnen doen en dan doorsturen." Mijn collega kijkt me vragend aan, hoe zal ik reageren? Ik twijfel, ik heb geen zin om dit weekend te werken, niet dit weekend.
"Het besluit is te lief voor de Franstaligen..." Ik zeg het maar zoals het is. Hij lacht, hij heeft het vroeger mijn Brusselse reflex genoemd.
"Dat is moeilijk, maar het lijkt me moeilijk om niet te zeggen dat..." "Dat staat er in", zeg ik. Mijn collega knikt. "Is het in puntjes?" Mijn collega schudt het hoofd. "Een besluit is belangrijk... moet kernachtig zijn... puntjes zijn handig..." Mijn collega blijft me aankijken alsof hij denkt, hoe gaat ze dat aanpakken. "Ach, we gaan er wel uitgeraken, er zijn zo nog vrijdagen geweest, een besluit lukt wel." Ik kijk mijn collega aan. Hij knikt, we gaan er uitgeraken. "Stuur het maar door, ik kijk wel na en dan stuur ik het zondagavond wel door." We gaan aan de tafel zitten, ik neem een balpen. Ok, feiten... Ik duid een zin aan, "deze nemen we. En deze." Alle lastige woorden haal ik er uit, we gaan voor feiten. Hij blijft naast me staan terwijl ik het in puntjes zet, mijn besluit wis. En dan komt de grote vraag: "Ga je het hem sturen?"
Ik twijfel, we zijn het eens, de tekst is in orde. Ok, hij kan altijd beter, maar deze tekst is af wat ons betreft. Het besluit is in orde, in puntjes, feiten, zoals het hoort, een mooi evenwicht. En ik wil het zelf doorsturen, eigenlijk. Mijn verantwoordelijke heeft er vertrouwen in, iedereen heeft zijn opmerkingen doorgegeven, alles is verwerkt. Hij hoeft het niet zo nodig na te lezen. Ik ben ten slotte de verantwoordelijke van dit project. "Ik ga het zelf doorsturen, ik ben ten slotte de contactpersoon voor dit dossier. We gaan het nog bespreken, en dan kan hij nog opmerkingen maken", zeg ik. Hij knikt, hij is akkoord. En dan duwde ik op "versturen". De rest is voor maandag...

Labels: werk

Sommige deadlines zijn niet rekbaar.

Labels: werk

achtervolgt me vandaag... Mijn ketting had er opnieuw genoeg van, de vorige keer toen ik naar de breiles fietste, niks zo leuk als ketting opleggen en daarna wol vastpakken. Nu kon ik het zelf niet verhelpen, hij is ergens geklemd geraakt, ik kon me meteen laten verontschuldigen op een vergadering en toen ik toch bezig was heb ik dat maar meteen voor de andere twee ook gedaan. En nu aan de slag!

Labels: werk

Niet echt de woorden die je wil horen op een vrijdag, kwart na vier. Zeker niet als je al heel de tijd aan een tekst aan het schaven bent en je net alle opmerkingen verwerkt denkt te hebbben, en je eigenlijk denkt dat je voor de verandering eens vroeg naar huis komt. Het was niet slecht, maar mijn verhaal kwam te weinig naar tot zijn recht in de synthese, de boodschap was enkel tussen de lijnen te lezen, soms werd de redenering niet afgemaakt, of kwamen de zinnen in korte stukjes, zonder verhaal, je moet de lezers meenemen,... De woorden kwamen hard aan. Maar ik deed een eerste correctie op basis van zijn suggesties. Het werd er niet beter op, het bleef gekapt stro, je zou het eens met een frisse kop moeten herlezen, alleen heb je die tijd niet. Ik verbeet mijn tranen en vertrok zonder woorden. "Het klinkt kritischer dan ik het bedoel..." hoorde ik nog. Ik knarsetandde, veranderde nog hier en daar wat, nam al mijn moed samen en klopte nog eens aan. Nee, het was nog niet dat. Echt, print het eens uit en probeer het van op een afstand te bekijken. Alle wijzigingen hebben de draad wat verborgen. Ik zuchtte diep, graaide nog eens in de snoeppot van de jarige collega, veranderde hier en daar nog wat en printte de tekst terwijl hij zijn trein ging halen. Ik zocht een ander plaatsje, voor de verandering eens in de design zetel waar anders niemand zit en ja, verandering van plaats deed de dingen in een andere context zien. Hij had wel een punt, moest ik toegeven, ik stroomlijnde hier en daar nog wat en stuurde dan de tekst in. Er zullen ongetwijfeld nog dingen beter kunnen, maar dit is de definitieve versie voor de vergaderingen. Om 5 na 7 nam ik de trein richting Gent, ik zou er een pint op kunnen drinken, maar ik ben alleen thuis. De fles wijn is al open, ik heb croques met mozarella en straks steek ik de huurdvd's The Queen en Adam's apples in. En morgen naar de jobbeurs...

Update: na de Queen blijven hangen op een hollandse film over verliefd zijn op wijftv (waar anders)

Labels: werk

Alles is de deur uit. Niet alles is zoals het zou kunnen zijn. Er blijven dingen die beter kunnen, maar eerst even laten bezinken, er over praten en dan rechtzetten voor de volgende deadline.

En nu ga ik naar huis, boodschappen doen en eens lekker koken voor mijn liefste zonder iets te laten aanbraden of andere keukenfiasco's.

Zeg nu nog dat ambtenaren gazetten lezen en koffie uit grijze thermossen drinken of glazen boterhammen eten.

Labels: werk

"Het is natuurlijk wel raar als het meest relaxte moment van de dag je evaluatiegesprek is..."

De woorden van mijn vorige verantwoordelijke en hij kon het niet beter samenvatten.

Labels: werk

Het was me het weekje wel. Op professionneel vlak was het rustig, weinig echt dringende opdrachten en dat was maar goed ook want ik had er absoluut geen zin in. Het mocht dan wel rustig zijn, er stond toch heel wat op het spel. Aangezien er steeds is gezegd dat ik in het nieuwe jaar in mijn nieuwe team ging zitten, werd het tijd dit te regelen. Ja, mijn lieve collega's hebben mij al verwelkomd, ik mocht ook nog gaan eten met mijn oude collega's. Al bij al is oud en nieuw hier relatief. We blijven in dezelfde afdeling zitten en aangezien we geen eigen bureau hebben, komt er ook geen fysieke verhuis bij kijken.
Maar deze week kwam dan het langverwachte overleg met de grote baas en mijn (nieuwe) team over de plannen voor dit jaar. Welke opdrachten staan ons te wachten? Hoe kunnen we die realiseren? Het blijft een beetje aftasten omdat de opdrachten in ons team nogal verscheiden zijn, erfenis van meerdere teams etc. Ik verwachtte nogal wat van het overleg. Ik was niet uitgenodigd geweest bij de vergadering van mijn (vorig) team maar had positieve feedback op mijn projecten gehoord, dus verwachtte ik dat hij die lovende woorden nog eens ging herhalen. Niks van dat alles, op een vergadering van twee uur heeft hij met moeite vijf minuten vuil gemaakt aan mijn opdrachten. En het bleef onduidelijk, volgens het organigram wordt het een taak voor ons maar de persoon die het jaren gedaan heeft en het ook zou willen blijven doen blijft in het andere team. Een collega vatte het mooi samen: "waarom zat je daar nu eigenlijk?"
Midden in de week ging mijn team in afzondering, brainstormen, plannen maken, het nieuwe jaar voorbereiden. Mijn opdrachten kwamen aan bod, we probeerden raakvlakken te vinden. Ik kreeg een heel toffe opdracht toegewezen met veel cijfertjes waar ik een andere collega mee ga helpen. Een goed gevoel dat ik liefst zo lang wou bewaren, alleen had ik vrijdag weer overleg met het afdelingshoofd en de teamverantwoordelijkheden over de concrete verdeling van de taken en wat ik nu zou doen. En toen werd het echt duidelijk: ik word verantwoordelijk voor het project, en ja, we gaan samenwerken natuurlijk, maar ik word wel verantwoordelijk. Ik mag nog een hoop dingen erbij doen, heel veel werk eigenlijk, te veel voor één persoon misschien bijna zeker, maar als het zo ver is beloven ze mij hulp. Het belangrijkste is echter: ik was zo content. Eindelijk wordt alles duidelijk en hoef ik geen spijt meer te hebben dat ik op mijn vorig werk ontslag genomen heb en niet de andere oplossing gekozen en geen spijt meer omdat ik toch niet op die vacature die met heel veel nadruk in mijn handen werd geduwd gesolliciteerd heb.

Labels: werk

2 januari staat in heel mijn ambtenarenbestaan reeds synoniem met receptie en dienstvrijstelling, vrij te vertalen als voor een beperkt aantal uurtjes naar Brussel en dan shoppen. Voor de durvers is er het jaarlijkse ambtenarenbal, nooit naar toe geweest. Vandaag is het anders dan de voorbije 7 jaar. Vandaag moet er gewoon gewerkt worden. Op een handvol collega's na is er niemand. Het is zelfs koud in het gebouw, ah ja, want iedereen heeft dienstvrijstelling. En er is geen kantine, ah ja, want iedereen heeft dienstvrijstelling. Geen mails, , ah ja, want iedereen heeft dienstvrijstelling. Geen telefoons, , ah ja, want iedereen heeft dienstvrijstelling.
Zijn we stout geweest? Nee, onze grote baas staat op de latten en was dus niet op tijd terug. Wij moeten tot vrijdag op onze receptie en dienstvrijstelling wachten. Naar het schijnt is dat ook zo voor de collega's van een ander verdiep maar zij hebben gewoon een dag verlof gekregen. De Rudy toch...

Labels: werk

Eerlijk het valt niet mee om me te concentreren op deze laatste werkdag. Iedereen lijkt al in vakantiestemming. Ik zit veiligheidshalve thuis, wat misschien of misschien ook niet bevorderend werkt voor mijn concentratie. Maar ik hou me voor dat het voor het goede doel is.

De voorbije week is op zijn minst hectisch te noemen geweest. Niet alleen omwille van de vele taken die in de rush naar de eindejaarsperiode er door moesten, maar ook omdat de eerder aangekondigde veranderingen heel erg dichtbij komen. Het is zowat de meest gehoorde vraag aan mijn adres de laatste weken "en ben je nu al veranderd van team?" of "wanneer verander je nu van team?"

Alles werd nog ietsje ingewikkelder toen het team een vacature uitschreef voor een andere functie. De vacature kwam in mijn mailbox met een aanmoedigend berichtje. "Dit lijkt me een job op jouw lijf geschreven." Twijfels natuurlijk, maar het was niet mijn job en na lang nadenken ook niet de job die ik wil hebben. Zelfs na twee keer aandringen ben ik niet gezwicht.

Vorige week mocht ik dan bij het afdelingshoofd langs om de transitie te bespreken. Bleek dat ze ook de vraag gehad had of de beslissing niet omkeerbaar was. Mijn vertrek uit het team is voorwerp van heel wat lobbying. En zeggen dat ik er eigenlijk nooit voor gekozen heb om te veranderen van team of opdrachten. Ze liet me in elk geval weten dat de beslissing nu niet kan veranderd worden, dat ze er in gelooft en ik met mijn twijfels bij haar terecht kan. Het ideale moment om de onzekerheid over mijn taken en de rol van mijn vroegere verantwoordelijke aan te kaarten. Ik heb zeker nog veel bij te leren maar ik wil ook geen schoonmoeder die mijn doen en laten in de gaten houdt. Ze stelde de vraag enigszins aarzelend: of ik op termijn dat project wou trekken? Mijn antwoord leek haar te verbazen. Ik moet dus duidelijk wat meer mijn capaciteiten in de verf zetten in de toekomst. Binnen een paar weken is er opnieuw overleg, concrete taken verdelen.

Ondertussen probeer ik me ook wat in te burgeren bij mijn nieuwe team. Een aantal teamoverlegs bijgewoond en het is wennen. De mensen zijn zeker sympathiek en ze laten me ook voelen dat ik welkom ben. Maar ook zij worstelen met de veranderingen. Sommigen zien er een nieuwe uitdaging in, anderen strubbelen tegen. Mijn takenpakket, voor zover dat duidelijk is, lijkt niet te passen in het plaatje van het team. Maar iedereen wil er wel voor gaan, noodgedwongen, maar we gaan ervoor.

Dus is vandaag eigenlijk best een ideale dag om een paar oude opdrachten af te werken en een vacature voor mijn collega waar ik mee in tandem ga werken op te stellen. Nog een paar uurtjes...

Labels: werk

Het zal deze week wel in vele bedrijven de rush voor het eindejaar zijn. Ik had ook een paar projecten die ik heel graag wou afwerken zodat ze me in het nieuwe jaar niet komen spoken. Alles veranderde toen er uitstel kwam voor een gezamenlijk project, zwaar uitstel als in een paar extra maanden. Zo kwam het dat ik niet meteen ging panikeren toen er woensdag een telefoontje kwam: dringend! dringender kon niet, alle documenten tegen donderdagavond klaar, dringend, van moeten. Dus na mijn bezoek bij de kapper zette ik maar vol verse moed mijn pc weer aan, ja, er zijn geen ambtenaren meer. Zelfs de bakkersvrouw moest het toegeven. Terwijl het stoofpotje in de oven begon te pruttelen, typte ik dat het een lieve lust was, woorden wikken, woorden wegen, maar alles ging goed komen. Rond een uur of zeven dwarrelde een berichtje van de grote baas binnen: "het is belangrijk. deadline moet gerespecteerd worden." Duidelijke orders maar een blik op mijn scherm stelde mij gerust. Nog wat schaven, maar dat kon best na een nachtje slapen. Donderdagmorgen hervatte ik het werk, nog steeds vol goede moed, nagrinnikend van de kleine hetze. In mijn mailbox kwam een nieuwe versie van de tekst die ik moest bespreken. Gnnn... Niet leuk, maar niet onoverkomelijk. Ik legde de teksten naast elkaar, werd ondertussen nog eens in het bureau van de grote baas geroepen. Of het toch wel ging lukken en ik hem op de hoogte kon houden? Jaha, maar laat mij werken... Op de middag was de eerste tekst af, die kon dus verstuurd worden en terwijl de commentaren aan de overzijde geformuleerd zouden worden kon ik de volgende documenten aanpakken. Geen probleem, voor mij was de timing nog steeds vijf uur. Ondertussen kwamen wat mailtjes over en weer, een telefoontje, maar ik bleef erin geloven. Om vier uur kwam de mail van de overkant: de opmerkingen waren in de tekst verwerkt maar na overleg aan hun kant was beslist dat er in januari een vergadering zou georganiseerd worden en de documenten op die dag besproken konden worden. Ik dacht dat ik droomde. Die aanvragen moesten toch vandaag de deur uit. Telefoontje. Bezet. Nog maar eens. Nee, het kon gerust wachten tot na zijn verlof. Maar dan moest ik ze zeker af hebben. Een kwartier later stuurde ik hem alle documenten, met de aanpassingen die hij had aangebracht al verwerkt in de nieuwe documenten en nog een fout verbeterd in zijn document. Balen komt zelfs nog niet in de buurt van wat ik voelde. Een collega zei me dat enkel nieuwe schoenen een oplossing konden bieden in zo'n situaties. Het werd een voorraad nieuwe wol bij de onlineshop, maar ssst... mondje dicht tegen mijn lief, want hij vindt dat we er geen nodig hebben.

Labels: werk

Op 1 december begon zijn contract te lopen. Zijn nieuwe werkgever leek dat best serieus te menen, direct naar het buitenland, weekend of geen weekend. Wij hadden wel net dat weekend een weekendje Dardennen gepland en ik was dus niet zo happy. Om het met een eufemisme te zeggen. Uiteindelijk bleek er wat vertraging en kon hij toch tot zondagnamiddag blijven, 24 uur gewonnen!

Het doet raar, sinds we samen zijn, zijn we nog nooit zo lang zonder elkaar geweest. de laatste keer dat ik me kan herinneren was voor Wenen en dan waren dat hoop en al twee nachten. Ik vang opmerkingen op van mijn vriendinnen. Ik denk dat ik hen ook een beetje verras... maar nu zal het dus van moeten zijn. En het zal waarschijnlijk niet de enige keer worden, alleen hoop ik dat we de volgende keren iets beter kunnen voorzien.

Natuurlijk zie ik er een beetje tegen op. Maar ik zou het nog erger vinden als hij om mijnentwege in een job blijft hangen tegen zijn zin. Het buitenland hoort bij deze job en dit wil hij doen, dus passen we aan de rest wel een mouw. Liever dit dan dat hij de rest van zijn leven blijft zagen over het feit dat ik hem tegengehouden zou hebben. Zo ken ik iets te veel koppels en gelukkig zijn die niet.

Labels: werk

- "Is Patricia uitgenodigd voor dat overleg?"
- "Nee", ze roept bijna. Tja, ze neemt het dossier van mij over, komt de bestanden opeisen en dan hoor ik haar niet meer. Alleen wanneer opmerkingen op het teamoverleg komen, verwijst ze naar mij met een autoritair toontje. Nee, ze heeft geen ellenlange ervaring, ze komt net van de schoolbanken en ik heb ondertussen zeven jaar arbeidservaring in dit domein, detail. Mijn naam spreekt ze trouwens uit op de meest verschrikkelijk denkbare manier, sja zo lekker vet, rillingen krijg ik er van. Dan moet ik uitleggen, dat ze gewoon haar zin heeft gedaan: figuren aangepast, mij niet gelaten, zonder rekening te houden met de lay-out van de figuren die reeds in het bestand aanwezig zaten (altijd dezelfde kleur voor mannen, vrouwen, totaal om maar iets te zeggen). Een ander lettertype, wat cursief zetten in het ene blad, niet in het andere,... Nee, ik ga niet beweren dat het vorige beter was, er was zeker heel veel ruimte voor verbetering, maar nu komt het geheel rommelig over. Haar opmerkingen klinken als beschuldigingen en voor ik aan het woord kom, sta ik met mijn rug tegen de muur. Watje zijnde ben ik ook een stuk diplomatischer, ik formuleer mijn zinnen meer als suggesties. Ondertussen vult ze zich met chocolaadjes.

En toen zei hij, in een andere context: "maar je zal er volgend jaar nog zijn als het werk door één van je collega's wordt gedaan?" En toen zei ik: "misschien."

Labels: werk

Voor ambtenaren is het vandaag dag van de dynastie, ik ben een dagje thuis en dat bevalt me heel goed. Mijn week is zowat ergens midden vorige week begonnen met een opleiding met mijn nieuwe chef. Het mondde uit in de nuchtere vaststelling dat hij niet goed welke taken ik op mij zal nemen, of eigenlijk wel, maar hij beseft niet goed wat die juist inhouden van tijdsdruk, omvang,... De dag nadien had ik teamoverleg met mijn nieuwe team en werd het me nog eens pijnlijk duidelijk, we zijn met verschillende dingen bezig. Na de vergadering kwam het nieuws van overleg op hoog niveau en dat ik het alleen ging moeten doen, of kon mijn nieuwe chef mee of mijn oude? Het weekend werd een lange rush, kookles, nog wat werken om het overleg voor de volgende week,... Het weekend was voorbij voor ik het wist en ging over in noodoverleg, een saaie vergadering en nog maar een vergadering vol frustraties. Het teamoverleg met mijn oude team heb ik al een paar keer gemist, telkens met een goede reden. Maar toen ik mijn mailbox na een dag opleiding open deed en het verslag van hun teamoverleg onder ogen kreeg besefte ik dat ik op een aantal vergaderingen niet uitgenodigd was terwijl ik dacht dat ik daar wel een taak had. Terzelfdertijd zag ik hoe ze de doelstellingen van dit jaar evalueerden en de nieuwe opstelden. Iemand maakte de opmerking dat ik toch bij de evaluatie had moeten zijn, tja, als je niet uitgenodigd wordt, probeerde ik nog maar het spel zat op de wagen. Het werd een gevecht tegen de tranen en toen een collega zei dat ik een pluim had gekregen voor mijn werk in dat dossier tijdens de evaluatie werd het nog lastiger. Hoe? Jullie gaan daar in de toekomst toch niet meer op werken? Oh jawel, maar samen he. En waarom moet ik dan veranderen van team?
Ik heb uiteindelijk mijn moed samengeraapt, tranen verbeten en mijn oude chef aangesproken, dat ik niet meer uitgenodigd word enzo. Hij ging het eens bekijken want het was zeker een fout, maar met al die nieuwe mensen ligt dat soms moeilijk.
Ik ben uiteindelijk gevlucht richting huiswaarts en toevallig een oud-collega tegengekomen, een directeur die me vertelde hoe het bij mijn vorige werkgever is. Het werd ook een beetje een klachtenstroom, maar het kon me niet echt troosten.
Net zomin als het boek van Annelies Verbeke dat ik gewonnen heb of de usb-stick die Joke's werkgever me schonk. Vandaag is echt een dag om huishoudelijke karweitjes op te knappen die al te lang zijn blijven liggen en mijn moed samen te rapen. Morgen hoop ik toch een paar dingen uit te klaren, anders komt die info op de stick me misschien sneller van pas dan ik voorzien had

Labels: werk

Nu de transfer van mijn taken naar het nieuwe team echt goed begonnen is heb ik gevraagd om een opleiding te volgen. In Leuven, dus een hele dag op stap. Ik zag het volledig zitten, op mijn snotvalling na die langzaam erger wordt. Krijg ik deze namiddag telefoon van mijn nieuwe chef: we zitten samen in de klas. Zegt dit iets over ons vertrouwen in ons kunnen voor die opdracht?

Labels: werk

Ik heb mijn bureautje in de Federale opgezocht om in alle rust wat te kunnen werken en hopelijk ook wat bij te praten met de andere collega's. Wanneer de telefoon rinkelt van een collega neem ik op. Hatelijk vind ik dat rinkelende telefoons bij de overheid maar niemand van de collega's die opneemt. "Non monsieur, il n'est pas encore arrivé. Puis-je prendre un message?" En dan herken ik zijn stem: een oud-collega van vroeger (logisch) waar ik nogal eens in discussie ben mee geweest over statistieken en Franse spelling. Voor alle zekerheid vraag ik het hem, en ja, hij blijkt het te zijn. Als je dan denkt dat er zich een gesprek ontspint over koetjes en kalfjes, bijpraten etc. Vergeet het... Hij laat gewoon zijn bericht achter en eindigt met zijn typische begroeting: "Bon travail."

Labels: werk

Hei, dit is een makkie, de vraag van Wim die me via Eve (twee linken in evenveel dagen) bereikt. Een foto van je workspace, simpel: een link naar het bureau die anders werken in het Ellipsgebouw binnenbracht. Het stond onlangs ook in de Knack trouwens.

Labels: werk

Ik heb het misschien al eerder verteld maar wij hebben geen vast bureau. ’s Morgens halen we ons koffertje met lopende dossiers en laptop uit ons lockertje en zoeken ons een plaats. Volledig vrij. Hee hip naar ambtenaarsnormen. Natuurlijk installeren er zich gewoonten. Zelf zit ik graag aan het venster, het geeft me een geruststellend gevoel om over Brussel te kunnen kijken. Liefst ook niet te ver van mijn kast, maar vaak is die plek al ingepalmd door collega’s en dan ga ik voor de grote tafel in het midden.

Maar alles verandert.

Bij zijn terugkeer heeft hij het met luide stem aangekondigd. Ik ga mij aan die tafel zetten, lijkt me een ideale plaats voor mij en m’n medewerkers. Ik lachte en haalde mijn schouders op. Een week lang zaten we samen, soms met nog andere collega’s. Maar de collega’s die hij zijn medewerkers noemt bleven vasthouden aan hun gewoonten en kozen vrij hun plaats. Ik hoorde hem hen bellen: “waar ben je? Ik heb een opdracht voor je.”

Maar alles verandert.

Toen ik vandaag de lift uitstapte, merkte ik het. Zij (“medewerker 1”) zat niet op haar “normale” plaats bij de liftuitgang. Ik ging mijn koffertje halen en zag haar zitten op mijn plaats. Ook hij (“medewerker 2”) zocht geen plaats maar ging bij haar aan de grote tafel zitten, zodat toen hij aankwam zijn medewerkers rond hem verzameld waren.

Ik ben uitgeweken naar de zogenaamd rustige plaats, waar ik ook al eerder zat. Ja, ik ben een watje, want eigenlijk belet niks me om op de plaats te gaan zitten waar ik zou willen zitten.

Labels: dramaqueen, werk

Om verschillende redenen:
* Jongere collega's die waarschijnlijk onbewust en ongewild (ja, ik ben vergevingsgezind) me ongemakkelijk doen voelen door te zeggen dat ze dat bestand met cijfers wel willen verbeteren. En ik hen dan maar antwoord dat controleren ook wel zal gaan, omdat statistieken soms later herberekend worden en dus één stom cijfertje na de komma veranderd worden wat eigenlijk gezien de foutenmarge niks wil zeggen. En het eigenlijk een bestand is dat ik zelf geërfd heb.
* Dringend cijfers nodig hebben voor iemand die dan alles in vraag begint te stellen, waarom niet die bron en heb je daar gekeken?
* Cijfers ontvangen in een exel-bestand maar de persoon heeft de formules laten zitten waardoor de verwijzingen naar die achterliggende bestanden natuurlijk niet lukt en ik niks zie.
* Cijfers voor een jaar vragen en ze per maand krijgen, 12 bladzijden kun je natuurlijk gemakkelijk optellen. Maar het gaat over dat bestand van het vorige sterretje en als oplossing voor die formules heb ik het bestand nu in word gekregen. Nee, het is simpel op te lossen, maar het duurt even en tijd kan ook bij de overheid belangrijk zijn.

Labels: werk

Zo voelt het een beetje, ik heb mijn Teva-sandalen ingewisseld voor bruine ballerina's, wat mascara bovengehaald en er meteen een black dress occasion van gemaakt. De mailbox valt mee, blijkbaar kunnen veel opdrachten ook gewoon in weinig mails vermeld worden. Al één telefoontje voor een superdringende taak, maar he, ik moet ook nog koffie drinken.

Ik ben tot de vaststelling gekomen dat ik hier een jaar werk, nooit geweten dat het zo rap kon tegen steken. Maar veranderingen van bovenhand zonder inspraak... blablabla... Enfin, mijn nieuwe collega's kunnen er ook niet aan doen dat zij de opdrachten krijgen die ik wou.

Labels: werk