no butterfly
vrijdag 6 juni 2008
Wit
Een iets oudere vrouw manouvreert met een buggy om die uit de trein te krijgen. Onhandig als je alleen op stap bent, lijkt me, gelukkig helpt iemand haar om de buggy op het perron te krijgen. En wie zit er in de buggy? Een wit hondje, nergens een speur van een baby of kleuter te bekennen. Zou dat beest dan ook gratis op de trein mogen als het in een buggy zit, ik heb een vrouw dat ooit eens horen beweren over haar hondje die ze in een mandje had zitten.
Labels: trein
woensdag 25 oktober 2006
Trein met sluiers
Ik zit op de trein. Er is veel volk mee. Iedereen wil naar huis. Geen tijd dus om kieskeurig te doen. Ik kies me een plaatsje bij twee jonge moslima’s.
Een oudere heer komt er ook bij, duidelijk tegen zijn zin. Hij kijkt argwanend hun richting uit. Hij kijkt argwanend naar hun sluiers, zijn gezicht spreekt boekdelen. Terreurbestrijding begint in je eigen omgeving.
Een van de vrouwen stelt een vraag in het Arabisch.
De man is direct op zijn hoede.
Haar vriendin antwoordt in keurig Nederlands.
Daar heeft de man niet van terug.
Nu reageert haar vriendin ook in accentloos Nederlands.
Hij kijkt me aan. “Hoor je dat?”, zegt zijn blik. “Ze kunnen Nederlands.”
“En waarom niet?”, haal ik mijn schouders op voor ik me weer verdiep in mijn boek.
Wat volgt is een pinp-pongspel van Nederlands en Arabisch over hun stage waarvan het einde samenvalt met het einde van de ramadan, dat moet gevierd worden, en waarom niet met de medestudenten, hun lessen,…
En de man die keek er naar…
Een oudere heer komt er ook bij, duidelijk tegen zijn zin. Hij kijkt argwanend hun richting uit. Hij kijkt argwanend naar hun sluiers, zijn gezicht spreekt boekdelen. Terreurbestrijding begint in je eigen omgeving.
Een van de vrouwen stelt een vraag in het Arabisch.
De man is direct op zijn hoede.
Haar vriendin antwoordt in keurig Nederlands.
Daar heeft de man niet van terug.
Nu reageert haar vriendin ook in accentloos Nederlands.
Hij kijkt me aan. “Hoor je dat?”, zegt zijn blik. “Ze kunnen Nederlands.”
“En waarom niet?”, haal ik mijn schouders op voor ik me weer verdiep in mijn boek.
Wat volgt is een pinp-pongspel van Nederlands en Arabisch over hun stage waarvan het einde samenvalt met het einde van de ramadan, dat moet gevierd worden, en waarom niet met de medestudenten, hun lessen,…
En de man die keek er naar…
Labels: trein
donderdag 21 september 2006
Communicatie op de trein
"Dames en heren, uw aandacht aub. Wegens een lijk op het spoor zal deze trein omgeleid worden via Merelbeke. We verwachten een vertraging van vijf minuten."
Ik kijk mijn medereizigers aan, we reageren onthutst. Hoeveel wil je 's morgens weten? En hoe het te formuleren?
Ik kijk mijn medereizigers aan, we reageren onthutst. Hoeveel wil je 's morgens weten? En hoe het te formuleren?
Labels: trein
woensdag 20 september 2006
Treinen en romantiek
Het blijft een mooie combinatie, zoals hesp en kaas op een croque, friet met mayonaise, witloof met hesp, noem maar op.
Het gratis krantje heeft het gat in de markt ontdekt en heeft er een speciale rubriek voor: liefdesbetuigingen, en wanhoopskreten om de oogverblindende schoonheid of de knappe gast van op het perron of de trein (met vertraging) van zo laat van hot naar ginder.
Soms zit het ook in een klein hoekje, heel onopvallend. Een schijnbaar argeloos gesprek waarin de grenzen worden afgetast. Een oudere man, witte haren, zwevend rond de pensioenleeftijd of al voorbij en een vrouw, ook al iets ouder maar toch nog twintig jaar jonger dan hij.
Hij: "Dit weekend hebben we een fles lekkere wijn opgengemaakt. Hij lag er al een tijdje in de kelder. blablabla..."
Zij: "Wij zijn niet zo'n wijndrinkers, maar mijn man heeft wel een wijnkelder. Ik drink vooral witte wijn. blablabla..."
Niets aan de hand, denkt u, ook niet direct het gesprek waar je bij gaat luistervinken. Een gesprek van dertien in een dozijn, de tijd doden van station tot station,...
Dan valt mijn oog op het tafeltje tussen hen in, of beter onder het tafeltje. Zie ik het goed? Ja, toch wel, zijn hand streelt haar naakte been.
Zij: "Wanneer ben je weer in Brussel?"
Hij: "Volgende week heb ik weer een drukke dag vol vergaderingen. Mijn vrouw zou graag hebben dat ik wat minder naar de hoofdstad moet. Maar ik kan het moeilijk laten..."
Ze glimlacht.
Hij bladert door zijn agenda en noemt nog een paar data.
"Nee, het gaat niet gaan om je dan overdag te zien, maar we kunnen ergens anders afspreken, op de trein ofzo."
Hij blijft haar strelen en ze lachen naar elkaar als verliefde pubers, terwijl ze over hun ander leven met die ander praten.
Het gratis krantje heeft het gat in de markt ontdekt en heeft er een speciale rubriek voor: liefdesbetuigingen, en wanhoopskreten om de oogverblindende schoonheid of de knappe gast van op het perron of de trein (met vertraging) van zo laat van hot naar ginder.
Soms zit het ook in een klein hoekje, heel onopvallend. Een schijnbaar argeloos gesprek waarin de grenzen worden afgetast. Een oudere man, witte haren, zwevend rond de pensioenleeftijd of al voorbij en een vrouw, ook al iets ouder maar toch nog twintig jaar jonger dan hij.
Hij: "Dit weekend hebben we een fles lekkere wijn opgengemaakt. Hij lag er al een tijdje in de kelder. blablabla..."
Zij: "Wij zijn niet zo'n wijndrinkers, maar mijn man heeft wel een wijnkelder. Ik drink vooral witte wijn. blablabla..."
Niets aan de hand, denkt u, ook niet direct het gesprek waar je bij gaat luistervinken. Een gesprek van dertien in een dozijn, de tijd doden van station tot station,...
Dan valt mijn oog op het tafeltje tussen hen in, of beter onder het tafeltje. Zie ik het goed? Ja, toch wel, zijn hand streelt haar naakte been.
Zij: "Wanneer ben je weer in Brussel?"
Hij: "Volgende week heb ik weer een drukke dag vol vergaderingen. Mijn vrouw zou graag hebben dat ik wat minder naar de hoofdstad moet. Maar ik kan het moeilijk laten..."
Ze glimlacht.
Hij bladert door zijn agenda en noemt nog een paar data.
"Nee, het gaat niet gaan om je dan overdag te zien, maar we kunnen ergens anders afspreken, op de trein ofzo."
Hij blijft haar strelen en ze lachen naar elkaar als verliefde pubers, terwijl ze over hun ander leven met die ander praten.
Labels: dramaqueen, M/V, trein
donderdag 22 juni 2006
Ondertussen op de trein....
Onderweg van en naar Brussel kom ik soms bekenden tegen, soms levert dat een tof gesprek op, anderen probeer ik liever te ontwijken, al dan niet bewust. Zo is er iemand met wie ik in eerste kan samen zat, waar ik met moeite een paar woorden mee gewisseld heb, er is niet echt een reden om hem te ontwijken, een eerder genante toenaderingspoging van vele jaren geleden kan al lang niet meer als excuus dienen. Via via hoorde ik dat hij in het buitenland werkte, sinds enige tijd blijkt hij echter terug te zijn. Af en toe kom ik hem wel eens tegen op het perron. Onbewust zijn we teruggevallen in onze oude gewoonte: een vluchtige blik, haastig opzij kijken als de ander het merkt,...Eergisteren haastte ik me de trein die stond te wachten op, spoedde me door de gangen, eindeloos op zoek naar een plaatsje en uiteindelijk kies ik er die plaats tegenover hem uit. Een lange weg naar Gent. Hij had de krant, ik had een boek.
In Gent aangekomen gaan we elk een andere kant op. Hij kiest voor de deur vooraan, ik ga naar achteren. Bijna opgelucht stap ik op het perron. Maar... hij staat te wachten aan de bank. Hij draalt wat, ziet me en loopt verder. Slenteren is eerder het woord. Onderaan de trap zie ik hem weer wachten. Hij moet duidelijk naar de achterkant van het station, ik naar de voorkant, maar ik kan hem niet missen. Hij wacht er eventjes, kijkt over zijn schouder, nog een laatste blik...
Vanavond kon ik meegenieten van het privéleven van een vijftigjarige man. Flarden als "het is alleen maar voor de sex", "ze maakt deel uit van het bewustwordingsproces", "ik voel me wel aangetrokken, maar ze is 37", "we hebben zaterdag haar badkamer geschilderd, begonnen om 9, gedaan om 4, niks meer" hij wappert met zijn handen, "echt niks meer", "ik heb haar meer te zeggen dan ik thuis kwijt kan en dat vind ik erg", "aan wie anders moet ik dat vertellen",... Ongewild kijk je in de richting van de man, hij praat tegen een vrouw die ik niet kan zien. Maar ik kan zo zijn verhaal meevolgen, ik voel een beetje schaamte in zijn plaats. Hij praat lustig verder, alle details, nog meer details, hij is jaren getrouwd met een vrouw en wil nu alleen gaan wonen, er is wel een andere vrouw, maar niet lichamelijk, die was er wel jaren geleden en voor langere tijd kleurde hij buiten de lijntjes... Het verhaal kan zo tippen aan het eerste beste stationsromannetje, en het speelt zich ook af op de trein.
Labels: dramaqueen, trein
dinsdag 13 juni 2006
Zij
Met alle vertragingen van de laatste dagen zou men wel eens de fijne dingen van het treinreizen uit het oog verliezen, daarom een tekstje uit de draften...
Het was één van die ochtenden. De trein stond al te wachten wanneer ik op perron 10 aankom. Ik haast me, spring op de eerste de beste wagon, kies de eerste de beste vrije plaats. Kieskeurig zijn is dan een overbodige luxe.
En zo zat ik tegenhover haar...
Vele jaren terug studeerden we samen. Het laatste wat ik van haar hoorde was een stomende liefdesbrief, die ik ontelbare malen heb herlezen, hopend dat de naam op het einde anders was, alvorens hem opzij te leggen.
En nu zat ze tegenover mij, verdiept in het gratis krantje. Ik zou iets kunnen zeggen, maar kon ook wachten tot zij mij herkende...
Ze zag er wel goed uit, beter dan ik me haar herinnerde...
Uiteindelijk sprak ik haar aan. De liefdesbrief als enigszins gênante herinnering verborgen achter een gesprek tussen ex-studiegenoten die allerlei professionele nieuwtjes uitwisselen, het persoonlijke handig ontwijken, samen onderweg naar Brussel en dit blijkbaar al meerdere jaren.
Het was één van die ochtenden. De trein stond al te wachten wanneer ik op perron 10 aankom. Ik haast me, spring op de eerste de beste wagon, kies de eerste de beste vrije plaats. Kieskeurig zijn is dan een overbodige luxe.
En zo zat ik tegenhover haar...
Vele jaren terug studeerden we samen. Het laatste wat ik van haar hoorde was een stomende liefdesbrief, die ik ontelbare malen heb herlezen, hopend dat de naam op het einde anders was, alvorens hem opzij te leggen.
En nu zat ze tegenover mij, verdiept in het gratis krantje. Ik zou iets kunnen zeggen, maar kon ook wachten tot zij mij herkende...
Ze zag er wel goed uit, beter dan ik me haar herinnerde...
Uiteindelijk sprak ik haar aan. De liefdesbrief als enigszins gênante herinnering verborgen achter een gesprek tussen ex-studiegenoten die allerlei professionele nieuwtjes uitwisselen, het persoonlijke handig ontwijken, samen onderweg naar Brussel en dit blijkbaar al meerdere jaren.
Labels: dramaqueen, trein
De trein is altijd een beetje reizen…
Zeker gisteravond kreeg men waar voor zijn geld. Ik heb de trein van 16.58 richting Kortrijk in Brussel Centraal genomen. Deze had toen een vertraging van tien minuten volgens de aankondigingen en was ook al ettelijke keren van spoor veranderd. Een plezier wanneer dat gebeurt midden in de spits in een stationnetje als Brussel Centraal.
De vooruitzichten waren niet zo rooskleurig maar ik had wel het voordeel van in een trein met airco te zitten en ik had Douglas Coupland mee. Een van de eerste zinnen deed het hem: "I believe that what separates humanity from everything else in this world – spaghetti, binder paper, deep-sea creatures, edelweiss and Mount McKinley – is that humanity alone has the capacity at any given moment to commit all possible sins." (uit Hey Nostradamus!) Het verhaal volgt het leven van een aantal personen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken waren bij een schietpartij in een middelbare school op verschillende momenten en met veel flashbacks.
Twintig voor acht kwam de trein toe in Gent-Sint-Pieters. Ik was rijkelijk laat voor de "verrassing" die lief voorzien had om het weekend wat goed te maken maar ben wel flink opgeschoten in lijn boek. Bovendien was het best gezellig geweest in onze wagon, je kent ze misschien wel, dat compartiment in de dubbeldektreinen waar de zetels in de lengte tegenover elkaar staan en je dus massa's mensen tegenover je hebt. Gouden raad aan iemand die slechts uitzonderlijk in Brussel moest zijn: "Nooit bij de eerste dagen over de dertig graden" aangevuld door anderen met "nooit bij de eerste vriesdagen", "nooit bij hevige herfststormen, teveel bladeren op de sporen" en misschien ook nog aanvullen "altijd een trein met airco en iets te drinken bij hebben", want waterbedeling hebben we niet gezien.
Toch zijn er een paar dingen die ik niet begrijp:
- er is een probleem met een bovenleiding in Denderleeuw dus moeten we een omweg maken via Jette om dan in Denderleeuw een extra halte te voorzien,
- in Gent wordt gesproken van een probleem met de stroomtoevoer in Liedekerke maar daar zijn wij wel degelijk gepasseerd,
- om de problemen op te lossen worden een aantal treinen afgeschaft, dus minder zitplaatsen in de treinen die wel rijden (voor zover die er al op normale dagen zijn), men beperkt de treinen waarschijnlijk omdat ze vlotter zouden kunnen rijden maar de omstandigheden voor de reizigers worden wel ondraaglijk (zeker in treinen zonder airco),
- vanmorgen in de kranten en op de radio spreekt men over vertragingen van drie kwartier tot een uur, zelf ben ik een dikke twee uur onderweg geweest i.p.v. het halfuurtje volgens het treinboekje. Mijn pa vertrok om zes uur en kwam rond negen uur in Gent aan, wat toch ook meer is dan een uurtje vertraging en we zaten niet alleen in die treinen
- vanmorgen is de trein van 7.56 in Gent-Sint-Pieters richting Tongeren etc. beperkt tot 9 voertuigen i.p.v. 12 zodat een aantal reizigers noodgedwongen zullen moeten rechtstaan, dixit de treinbegeleider, waarop een medereiziger schamper opmerkt, zoals gewoonlijk dus en dit omwille van de problemen in Denderleeuw. Hoe kan een probleem met de bovenleiding nu een kortere trein veroorzaken? Behalve misschien dat de voertuigen niet op tijd op de juiste plaats zijn geraakt?
- hoe zit het nu met een vergoeding omwille van vertraging? Is er al een regeling? Moet iedereen een document aanvragen aan het loket, invullen en dan indienen of is het verspilde moeite?
De vooruitzichten waren niet zo rooskleurig maar ik had wel het voordeel van in een trein met airco te zitten en ik had Douglas Coupland mee. Een van de eerste zinnen deed het hem: "I believe that what separates humanity from everything else in this world – spaghetti, binder paper, deep-sea creatures, edelweiss and Mount McKinley – is that humanity alone has the capacity at any given moment to commit all possible sins." (uit Hey Nostradamus!) Het verhaal volgt het leven van een aantal personen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken waren bij een schietpartij in een middelbare school op verschillende momenten en met veel flashbacks.
Twintig voor acht kwam de trein toe in Gent-Sint-Pieters. Ik was rijkelijk laat voor de "verrassing" die lief voorzien had om het weekend wat goed te maken maar ben wel flink opgeschoten in lijn boek. Bovendien was het best gezellig geweest in onze wagon, je kent ze misschien wel, dat compartiment in de dubbeldektreinen waar de zetels in de lengte tegenover elkaar staan en je dus massa's mensen tegenover je hebt. Gouden raad aan iemand die slechts uitzonderlijk in Brussel moest zijn: "Nooit bij de eerste dagen over de dertig graden" aangevuld door anderen met "nooit bij de eerste vriesdagen", "nooit bij hevige herfststormen, teveel bladeren op de sporen" en misschien ook nog aanvullen "altijd een trein met airco en iets te drinken bij hebben", want waterbedeling hebben we niet gezien.
Toch zijn er een paar dingen die ik niet begrijp:
- er is een probleem met een bovenleiding in Denderleeuw dus moeten we een omweg maken via Jette om dan in Denderleeuw een extra halte te voorzien,
- in Gent wordt gesproken van een probleem met de stroomtoevoer in Liedekerke maar daar zijn wij wel degelijk gepasseerd,
- om de problemen op te lossen worden een aantal treinen afgeschaft, dus minder zitplaatsen in de treinen die wel rijden (voor zover die er al op normale dagen zijn), men beperkt de treinen waarschijnlijk omdat ze vlotter zouden kunnen rijden maar de omstandigheden voor de reizigers worden wel ondraaglijk (zeker in treinen zonder airco),
- vanmorgen in de kranten en op de radio spreekt men over vertragingen van drie kwartier tot een uur, zelf ben ik een dikke twee uur onderweg geweest i.p.v. het halfuurtje volgens het treinboekje. Mijn pa vertrok om zes uur en kwam rond negen uur in Gent aan, wat toch ook meer is dan een uurtje vertraging en we zaten niet alleen in die treinen
- vanmorgen is de trein van 7.56 in Gent-Sint-Pieters richting Tongeren etc. beperkt tot 9 voertuigen i.p.v. 12 zodat een aantal reizigers noodgedwongen zullen moeten rechtstaan, dixit de treinbegeleider, waarop een medereiziger schamper opmerkt, zoals gewoonlijk dus en dit omwille van de problemen in Denderleeuw. Hoe kan een probleem met de bovenleiding nu een kortere trein veroorzaken? Behalve misschien dat de voertuigen niet op tijd op de juiste plaats zijn geraakt?
- hoe zit het nu met een vergoeding omwille van vertraging? Is er al een regeling? Moet iedereen een document aanvragen aan het loket, invullen en dan indienen of is het verspilde moeite?
Labels: trein
zaterdag 22 april 2006
Kindjes & treintjes
Vrijdagavond was ik uitgenodigd voor een etentje bij vrienden uit mijn Brusselse periode. Het was reeds geruime tijd geleden dat ik hun zoontje nog gezien had. Van een kraaiende baby is hij veranderd in een rondlopend monstertje dat dolenthousiast van alles en nog wat wauwelt, dingen in het rond strooit en de ouders van trots naar wanhoop doet omslaan in een recordtijd.
Om de één of andere duistere reden had hij mij uitverkoren als gesprekspartner. Eeen niet zo evidente keuze. De meeste kinderen geven spontaan de voorkeur aan mijn tafelgenoot. Hij gaf me een rondleiding in het appartement, daarbij al zijn speelgoed laten zien, om me nadien, in de zetel te installeren zodat hij me beter het ene boek na het andere kon aangeven. Het was duidelijk dat zijn ouders hem al heel wat dieren laten zien hebben en hij volop de namen aan het memoriseren was. Dit werd dan ook ons voornaamste gespreksonderwerp; een ietwat ongelukkige keuze waar ik me niet 100% goed bij voelde. Zo goed is mijn kennis van dierennamen of geluiden in het Frans niet. Ok, een haan kraait of doet van kukeleku, maar niet in het Frans, dan doet hij iets anders. En wat dan met le of la, un of une? Is het le grenouille of la grenouille? En wat met een crapaud? Lerenz ijn ouders hem al het onderscheid tussen een kikker en een pad of is dat nog te vroeg? Trouwens hoe zie je het verschil? Vraag ook niet waarom maar het monstertje heeft een voorkeur voor reptielen en insekten, beesten die bij mij spontaan eeikes ontlokken, wat niet enkel internationaal is, maar ook grappig, toch als ik het doe.
Persoonlijk stoort het me altijd als ik volwassenen babytaal hoor brabbelen tegen baby's (laat staan tegen elkaar, he koekiewoekie) of een overdreven gebruik van verkleinwoordjes. Ik voel meer voor een volwassen aanpak maar voel me soms ook wel ongemakkelijk bij Franstalige kindertjes. Mijn grootste nachtmerrie was niet voor niks uitgelachen te worden door mijn kind. Ik besef dat ik het geslacht van woorden wel eens verwissel maar vind ook wel dat ik me voldoende uit de slag kan trekken om een gesprek te voeren of in discussie te gaan. Hoewel ik moet toegeven dat een kleine opmerking op mijn taalgebruik soms al voldoende kan zijn om me uit mijn lood te slaan. Sommige mensen, voornamelijk oud-leerkrachten, hebben al eens de neiging om spontaan verbeteringen aan te brengen. Meestal goed bedoeld maar soms wel storend. Maar ik wijk af, terug naar vrijdag.
Na het etentje wou ik de laatste trein uit Brussel richting Gent (eigenlijk Oostende) nemen. Er was nog efkes paniek of ik het wel ging halen maar toen ik in het Centraal Station aankwam, was het gelukt. Mijn trein had twintig minuten vertraging. Mijn eerdere ervaringen met treinen kwamen hier al eerder aan bod en dit is er eentje in het rijtje. Uiteindelijk waren er nog een handvol treinen, maar slechts eentje ging verder dan Brussel zuid. Op aanraden van een conducteur van zo'n trein zijn we, want ik was niet alleen op het perron, naar Brussel Zuid getrokken. Naar eigen zeggen, ging het onze mogelijkheden doen toenemen maar uiteindelijk zat er niet veel anders op dan te wachten. Het voordeel was wel dat er op dat uur, na middernacht, nog volk rondloopt in het station, niet enkel gestrande reizigers maar ook nmbs-personeel. Onze vertraging liep ondertussen op tot meer dan een half uur, maar het dient gezegd, de trein kwam er uiteindelijk toch. Het enige dat er te veel aan was, was wel de ijverige conducteurs die toch nog alle ticketten gingen controleren en een eenzame toerist veertien euro vragen om in Oostende te geraken.
Om de één of andere duistere reden had hij mij uitverkoren als gesprekspartner. Eeen niet zo evidente keuze. De meeste kinderen geven spontaan de voorkeur aan mijn tafelgenoot. Hij gaf me een rondleiding in het appartement, daarbij al zijn speelgoed laten zien, om me nadien, in de zetel te installeren zodat hij me beter het ene boek na het andere kon aangeven. Het was duidelijk dat zijn ouders hem al heel wat dieren laten zien hebben en hij volop de namen aan het memoriseren was. Dit werd dan ook ons voornaamste gespreksonderwerp; een ietwat ongelukkige keuze waar ik me niet 100% goed bij voelde. Zo goed is mijn kennis van dierennamen of geluiden in het Frans niet. Ok, een haan kraait of doet van kukeleku, maar niet in het Frans, dan doet hij iets anders. En wat dan met le of la, un of une? Is het le grenouille of la grenouille? En wat met een crapaud? Lerenz ijn ouders hem al het onderscheid tussen een kikker en een pad of is dat nog te vroeg? Trouwens hoe zie je het verschil? Vraag ook niet waarom maar het monstertje heeft een voorkeur voor reptielen en insekten, beesten die bij mij spontaan eeikes ontlokken, wat niet enkel internationaal is, maar ook grappig, toch als ik het doe.
Persoonlijk stoort het me altijd als ik volwassenen babytaal hoor brabbelen tegen baby's (laat staan tegen elkaar, he koekiewoekie) of een overdreven gebruik van verkleinwoordjes. Ik voel meer voor een volwassen aanpak maar voel me soms ook wel ongemakkelijk bij Franstalige kindertjes. Mijn grootste nachtmerrie was niet voor niks uitgelachen te worden door mijn kind. Ik besef dat ik het geslacht van woorden wel eens verwissel maar vind ook wel dat ik me voldoende uit de slag kan trekken om een gesprek te voeren of in discussie te gaan. Hoewel ik moet toegeven dat een kleine opmerking op mijn taalgebruik soms al voldoende kan zijn om me uit mijn lood te slaan. Sommige mensen, voornamelijk oud-leerkrachten, hebben al eens de neiging om spontaan verbeteringen aan te brengen. Meestal goed bedoeld maar soms wel storend. Maar ik wijk af, terug naar vrijdag.
Na het etentje wou ik de laatste trein uit Brussel richting Gent (eigenlijk Oostende) nemen. Er was nog efkes paniek of ik het wel ging halen maar toen ik in het Centraal Station aankwam, was het gelukt. Mijn trein had twintig minuten vertraging. Mijn eerdere ervaringen met treinen kwamen hier al eerder aan bod en dit is er eentje in het rijtje. Uiteindelijk waren er nog een handvol treinen, maar slechts eentje ging verder dan Brussel zuid. Op aanraden van een conducteur van zo'n trein zijn we, want ik was niet alleen op het perron, naar Brussel Zuid getrokken. Naar eigen zeggen, ging het onze mogelijkheden doen toenemen maar uiteindelijk zat er niet veel anders op dan te wachten. Het voordeel was wel dat er op dat uur, na middernacht, nog volk rondloopt in het station, niet enkel gestrande reizigers maar ook nmbs-personeel. Onze vertraging liep ondertussen op tot meer dan een half uur, maar het dient gezegd, de trein kwam er uiteindelijk toch. Het enige dat er te veel aan was, was wel de ijverige conducteurs die toch nog alle ticketten gingen controleren en een eenzame toerist veertien euro vragen om in Oostende te geraken.
Labels: kindervreugde, trein
