no butterfly

Mijn geheugen laat me in de steek. Erger nog, de hulpmiddeltjes helpen niet meer. Ik kreeg twee kaartjes voor een voorstelling naar keuze van de Vooruit, ik koos voor Altijd prijs van Arne Sierens op vorige vrijdag. Ik zet het in onze google agenda, sta vrijdag wat ontgoocheld dat ze van niks weten in de Minard. Wat blijkt? Ik had de kaartjes voor vrijdag gevraagd, alles was uitverkocht en het is een woensdag geworden. Ik was de agenda vergeten aanpassen, stom. Maar we hebben wel genoten van de voorstelling, de eerste keer dat Arne Sierens mij verbaasd heeft.

Labels: theater

Benjamin Van Tourhout liet ons bij Het Project al twee keer mee kijken achter de schermen van Het geslacht Borgia dat vrijdag in première gaat. Ik mocht gisteren een kijkje gaan nemen op de “doorloop”, zeg maar de repetitie van het stuk waarbij het bijna voor echt is. Voorwaarde was wel dat ik geen recensie zou schrijven. Gelukkig maar, want het zou me niet lukken. Ik heb die ambitie niet, ik zie wel regelmatig toneel en schrijf hier dan mijn mening, maar is dat een recensie? Retorische vraag, in het geval van het geslacht Borgia was ik nochtans voorbereid: boekje en balpen in de aanslag, vastberaden van mijn ogen de kost te geven. Maar op het papier staan met moeite vier woorden, na de pauze heb ik het zelfs niet meer geprobeerd.

Lees meer

Labels: theater

Zelden zo gelachen met een reactie bij Gentblogt als met deze:

Aan de andere kant van de scène gebeurde er ook niets ;-)

Ik denk dat het perfect mijn gevoel bij Stillen weergaf. Lotte Van den Berge is dus duidelijk niet mijn ding.

Labels: theater

Ik werkte vandaag thuis en op zoek naar papieren kwam ik het programma van Campo tegen. Ik had zelfs nog geen tijd gevonden om het open te doen en toen zag ik de aankondiging: Broeders van liefde, het derde deel van de triologie na De leeuw van Vlaanderen en Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen van Union supecte.be. Hier was geen twijfel over mogelijk, rap surfen en dan vloeken want uitverkocht, ook in de KVS zijn er al twee voorstellingen uitverkocht en de andere twee data kan ik niet. Ik hoop dat er nog een tweede tournee volgt, want dit wil ik wel zien, echt wel.



Dus heb ik me maar meteen ingeschreven op de nieuwsbrief via Union supecte.be

Labels: theater

Ik wou het stuk Maeterlinck heel graag zien en dankzij Koen werd het een volledig arrangement. Dank je wel!
Om 10 uur werden we al op de koffie verwacht in NTGent, waarna een wandeling volgde met onder andere de kerk van het beruchte/befaamde Sint-Barbaracollege, het Maeterlinck-kabinet in de Veldstraat waar je tijdens de kantooruren kunt aanbellen om een kijkje te nemen (gratis) en de Bank van de Arbeid waar de tentoonstelling van Anna Viebrock (ook al gratis) is. Nadien volgde lunch in de foyer, heel lekker maar een hartig dessertje had er voor een zoetekauw als mezelf best bij gemogen. Na een inleiding volgde dan de uiteindelijke voorstelling, waar de nodige controverse over is. Het was ook niet mijn ding maar ik ben wel blijven zitten, bepaalde stukken kon ik best pruimen, andere vond ik verschrikkelijk. Maar ook dat is theater.

Labels: theater

"En als we zelf zo'n lijst zouden maken, wat zouden we dan opsommen?"






Onderweg van de Minard denk ik aan het volgende:
- Ik zal niet thuis zappen in de zetel.
- Ik zal niet in een plaats wonen waar niks valt te beleven.
- Ik zal me niet laten weerhouden door omstaanders van het weghalen van racistische boodschappen.
- Ik zal geen sigaret meer opsteken.

Maar mijn eerste daad als ik thuis kom weerlegt al meteen het laatste.

Labels: theater

Donald is ziek. Zwaar ziek. Terminaal ziek. Misschien ken je hem wel. Natuurlijk wel, hij is dat bekende fotomodel. Nu slijt hij zijn laatste dagen thuis, in pijn. Hij heeft Hilde ingehuurd. Ze is een thuisverpleegster die hem regelmatig van een spuitje voorziet, als ook andere verzuchtingen inlost. Hilde wordt op haar vingers gekeken door Naomi en Patricia, respectievelijk vriendin en moeder van Donald. Tussen hen klikt het niet, leeftijdsverschil maar ook een gevecht om de aandacht van Donald. Dit alles verwoordt door Jeroen Olyslaegers, verwacht dus geen duidelijk verhaal maar wel snedige dialogen met de nodige verwijten. "Ik smeer al van mijn veertiende en u? U bent vorige week begonnen?" "Ach meisje, met wat ik al gesmeerd heb, kun je een man een dagelijks bordeelbezoek cadeau doen en dat gedurende een aantal jaren..."
Ik kon het de try-out vrijdag wel smaken, mijn liefste miste iets. Sien Eggers was schitterend als licht hysterische vrouw maar eigenlijk zou ik haar ook eens iets anders willen zien doen.

Meer info op de site van het NTG en Uw darmen: een marktonderzoek is slechts één van de drie premières waar ze bij het NTG in december mee uitpakken. Volgende zondag hebben wij er opnieuw afspraak.

Labels: theater

Als waarschuwing kon het tellen maar wat mij betreft was het berichtje op de website van de Vooruit overbodig. Ik heb me geen moment verveeld tijdens Mefisto for ever van Tom Lannoye. Als ik al een waarschuwing nodig had gehad was het eerder: de tijd tussen het einde van de dansles en begin van het toneel is kort, nog rap iets eten kan lastig zijn en opletten, als het regent, dan wordt het rondpunt aan de Dampoort nog meer een heksenketel.

Maar ik dwaal af... Het verhaal is gebaseerd op de roman Mephisto van Klaus Mann over het leven van Gustav Gründgens, een succesvol toneelspeler in het Duitsland van de jaren twintig en dertig. Een van zijn glansrollen was Mephisto, de duivel in Goethes Faust. Hij hoort met afgrijzen dat "zij" de verkiezingen gewonnen hebben, maar al gauw laat hij zich verleiden door de nieuwe machthebbers. Hij wordt directeur-generaal van het staatstheater en ook al ziet hij dit als een zet in een strategie van rebellie tegen het staatsbestel, uiteindelijk loopt hij mee in de pas. Natuurlijk moet hij het volk bedienen, te pas en te onpas wordt hem onder de neus gewreven dat zijn riante wedde door het volk betaald wordt. Maar wat dan met de keuze van de stukken die ze spelen? Die beslist hij toch zelf, of toch ook weer niet... Levendige discussies tussen zelfverklaarde intellectuelen met snobistische trekjes die zich veelvuldig van namedropping bedienen. Shakespeare wordt vaak geciteerd, maar ook andere groten. En alles in naam van het volk natuurlijk...
Tussen de lijnen hoor je de discussies die mogelijk gevoerd zijn in artistieke kringen rond 0110 of ook nog de subsidies voor de KVS die aangevochten worden door een bepaalde politieke partij. Een geëngageerd stuk (kon het anders?) met een schitterende cast (Dirk Roofthooft blijft terecht één van mijn favorieten) en ook een origineel decor met moderne technieken.
Ga dat zien, als je de kans er toe krijgt...

Labels: theater