no butterfly

Alle kaartjes die ik bestel hou ik bij in "de kat". Nee, u hoeft dierenbescherming niet te bellen, het gaat om een houten dingen ooit gekocht ferm onder de indruk van de zuiderse charmes van het dorpje al dan niet in de bergen, nu vooral ferm onder de indruk van het gemak. Een belangrijke brief? In de kat. Kaartjes? In de kat. En het beestje begint ondertussen goed gevuld te raken, ook omdat het tijd is dat sommige van die belangrijke dingen geklasseerd worden, maar vooral ook omdat ik me al door de cultuurgidsen heb geworsteld, het wordt een flinke hoop Vooruit, geen nieuws natuurlijk, deze keer geen abonnement, wel een Vooruit-kaart zodat ik ook tijdens het jaar nog met korting kan bijtanken. Gewonnen ticketjes voor Festival van Vlaanderen. Ticketjes voor de Gentse Feesten waaronder deze mannen hier onder. Ideaal om mijn voorlaatste avond in België mee door te brengen.

En nog een ticket voor Open Rivierenhof, een dagje Cactus,... Nog tickets voor Pukkelpop die besteld zijn en ook nog eens langs bij Bilbo achter de juiste tickets voor Boombox, dan moet de zomer wel gevuld geraken, lijkt me.

Labels: op stap

Het lijkt maar niet te lukken om onze draai te vinden. Hij sukkelt nog steeds met zijn schouder en daardoor slapen we nog steeds te weinig. Toch zijn we niet bij de pakken blijven zitten, op zondag zijn de musea gratis voor Gentenaars en na een artikel van Sandra op Gentblogt werd het het MIAT. Ik had er meer van verwacht, maar Sudden Storm van Linda Colsh vond ik wel heel goed. En zo is hij Foto van de dag op dezelfde blog geworden.

Labels: op stap

- Will you take me back?
- I guess I've never let you go

Nog net op tijd voor de laatste scènes van de wijvenfilm, ideaal, morgen leest u op Het Project waarom

Labels: op stap

Mijn wederhelft was uitgenodigd op een panelgesprek over muziek in de Vooruit.
Vooruit: waar haal je je info?
Antwoord: van mijn lief en die haalt het van Gentblogt
Vooruit: ja, daar zou ik ook mijn informatie halen
andere deelnemer: hoe heet die site juist?

En dan voegt hij er aan toe, ik heb maar niet verteld van die februari-cover maar je lag er wel tussen. Tot zover zijn constructieve bijdrage aan het Project, meestal is die beperkt tot het mij vergezellen en een enkele keer ook wel eens aanzetten tot schrijven van een artikel. Al even vaak is het klagen over al die tijd die er bij komt kijken.

Labels: op stap

Gisteren trok ik Brussel door met de Amerikaanders, van aan het Noordstation tot het justitiepaleis te voet, langs grote markt, koningsgalerij, nieuwstraat, kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele, koninklijk paleis, congreskolom, kruidtuin,...

Bij elke souvenirwinkel was het prijs, wijzen op manneken pis en dat dat toch maar niks was. Giechelen, een vrouw van pakweg 50, "hideous" meen ik gehoord te hebben en dan is het zover, komen we aan de hoek met manneken pis. "He is so small, how cute..." liefde op het eerste gezicht en meteen snelde ze de volgende souvenirwinkel in voor haar eigen exemplaar.

Labels: op stap

Een drukke ochtend in Brussel-Noord. Een groep scholieren is op stap in Brussel. Het duurt hen iets langer om via de zij-ingang te vertrekken dan de gemiddelde pendelaar. Het traditionele groepje daklozen houdt een oogje in het zeil. Een van hen heeft zelfs de moeite genomen om dichter te komen, blik carapils in de hand. "Circulez, n'ayez pas peur de la grande ville, messieurs…" wauwelt hij. Hij doet me lachen. "J'ai quand même réussi un beau sourire…" wauwelt hij verder, sigaret en carapils stemmen in.

Labels: op stap

San is een lieve dame, echt waar, maar met dit artikel op Gentblogt kreeg ze ferme tegenwind van de fietsers. In alle heisa dacht ik er over van mijn fietsroute eens te beschrijven. Lien was me voor, maar dat hoeft me niet tegen te houden om u mee te nemen op een fietstocht van Mariakerke naar Sint-Pietersstation. Een tocht die ik binnenkort dagelijks doe.
Laten we ergens beginnen bij Zomerlief op de Brugsesteenweg. Bijna net nadat je op de Brugsesteenweg komt, kun je voor de rode lichten staan. Geen erg, maar niet iedereen stopt voor voetgangers, zeker als die al lang overgeglipt zijn. De Brugsesteenweg valt als fietser best mee, een fietspad dat bovendien bij verschillende buskotjes wordt omgeleid. Gelukkig hebben ze dat vervelende hoogteverschil opgelost en nu is het best praktisch, toch blijft het opletten voor wachtenden aan het bushokje die een breed voetpad wel op prijs stellen en graag op de rode tegeltjes staan. Ah, dat is het fietspad? Ik rinkel hen vrolijk weg. Rechtsaf in de Boomstraat is het lastigste stuk om op de ring te geraken, automobilisten wachten liever rechts zodat auto's die de Boomstraat willen inrijden niet gehinderd worden. Ah, er zijn ook fietsers? Ik trek het mij niet aan en snij desnoods een hoekje af via het voetpad, de Rooigemlaan is het lastigste stuk, vooral als je de lichten van de Drongensesteenweg begint te naderen. De auto's staan vaak al een tijdje aan te schuiven en hoewel je als fietser lustig verder kunt peddelen op het fietspad zijn er wel eens auto's die dit als invoegstrook beschouwen om aan de lichten rechts in te slaan. Het strafste geval deed dit net voorbij het Van Rooigemzwembad. Bij Overzet ga ik rechts omdat de ring nu eenmaal niet echt prettig rijdt. Voor het Jan Palfijn ziekenhuis kan ik op een apart fietspad rijden, afgescheiden van de straat door geparkeerde auto's. Voetgangers durven zich nogal eens vergissen maar even rinkelen en ze zien hun fout in. Ik word zelden opgeschrikt door het in- en uitrijden van het ziekenhuis door auto's maar heb eigenlijk mijn volle aandacht nodig voor het slalommen tussen de putten in het fietspad, zeker als het geregend heeft is dit een heikel punt. Niemand komt graag met een natte broek of schoenen op het werk. Het rondpunt is een makkie en dan is het genieten van het uitzicht op de Watersportbaan. Het rondpunt is iets moeilijker, automobilisten en richtingsaanwijzers, er is nog werk aan de winkel. De brug op valt nog mee, maar dan moet ik voorsorteren want ik wil de Patijntjesstraat links in. Heb ik geluk, dan rijdt er een auto die hetzelfde wil, anders is het iets meer manouvreren. Ik steek altijd mijn arm uit. Vanaf de Patijntjesstraat begint het uitkijken naar schoolkinderen, of beter hun ouders. In de Aaigemstraat blokkeren ze meer dan eens de doorgang voor fietsers, waardoor ik vaker dan me lief is de rode lichten zie afwisselen. Als ik dan eindelijk kan oversteken let ik bij het Sint-Pietersinstituut best op voor kinderen die het zebrapad oversteken zonder op het groene ventje te wachten en auto's van bezorgde vaders en moeders die hun kind als het even kon meteen in de klas zouden afzetten. Als dit niet lukt rijden ze wel mee terwijl het kind op het voetpad tot aan de poort loopt. Oh, openzwierende portieren. Rinkelen levert meestal heel boze blikken op. Weet je wel hoe gevaarlijk het is 's morgens aan de schoolpoort, geen verstandig mens die zijn kinderen te voet zou laten gaan? Zucht...

Labels: op stap

Dankzij het Project kom ik wel eens op plaatsen waar ik anders niet zou komen. Het is dan ook wel eens een overwinning op mijn aangeboren klein hartje als ik de deur opendoe en onbekende mensen mij aanstaren. “Wie is ze? We kunnen haar gemakkelijk meester, we zijn met meer…” zie ik hen denken. “Hallo, ik ben Patricia van Gentblogt en ik ben uitgenodigd om te komen kijken?” De blik die ik krijg zegt genoeg. Ze waren niet op de hoogte. Of toch? “Welkom”, zegt de oudste man van de groep, hij is vermoedelijk de leider. “Er moet nog volk komen, maar je vindt wel een plaatsje.” Hij wijst naar de tribune waar ik ga zitten op de derde rij. Een oudere vrouw staat recht aan de andere kant van de tribune en loopt naar de drie personen die ik bij het binnenkomen aansprak. Ik spreek zelden luid, dus zal ze mijn voorstelling niet gehoord hebben. Ik hoor ze fluisteren. “Pers” is het enige woord dat ik kan opvangen. Ze glimlacht en knijpt hierbij haar ogen dicht. Ik glimlach terug en hou mijn ogen open. Wanneer de anderen binnen komen, begroeten ze iedereen vriendelijk en kijken me wantrouwend aan. Ze worden gerustgesteld door degene die ik als leider aansprak. Hij blijkt slechts een ondergeschikte positie te hebben, wanneer een andere man, duidelijk de allerhoogste leider, me een hand geeft. Vanaf dat moment ben ik geaccepteerd. Zolang ik stil blijf, verstoor ik hun ritueel niet.

* Soms heb ik te veel fantasie, denk ik.*

Labels: op stap

Dit klinkt zo bekend, nee, wij zijn niet op zoek naar club med voor ons gezin met vier kinderen (geen idee trouwens waar ik die anders verberg), maar wel gewoon eens een paar dagen er tussen uit in oh gruwel, de paasvakantie. Ja, ook mensen die niet in het onderwijs staan hebben dagen die vastliggen, mijn lief dus. Dit weekend ben ik het reisbureau buitengestapt met een brochure en een duidelijke waarschuwing: er vlug bij zijn als je nog een vlucht wil boeken...

Deze middag stond ik daar terug, een vlucht was er wel nog, maar dan aan een prijs die wij er niet voor over hebben. Ik ben met de zomerbrochure buitengestapt om binnen een paar maanden hetzelfde scenario te vermijden en voor de paasvakantie gaan we over op plan B. Maar wat was nu ook al weer plan B?

Labels: op stap

Naar een toneelstuk gaan, mensen zien zitten lezen tijdens de voorstelling en dan één van de enige zijn die applaudisseert, raar, echt waar. Ik ging naar winterverblijf en vond het niet goed maar toch ook niet zo slecht, meer bij het Project, waar anders?

Labels: op stap

We stonden in het paskotje van een winkel waar ik een verslagje voor het Project van maakte, plichtsbewust, maar citroenen...

Allez, ik stond met een stapel t-shirts in het pashokje. Op vraag van mijn lief zaten er geen zwarte t-shirts in de stapel. De groene was niet echt mijn maat en toen hij met de juiste maat terug kwam had hij een zwarte versie en rode versie bij. "Maar liefst niet de zwarte", zei hij er nog bij, alleen was het kwaad geschied. Zelfs hij moest toegeven dat de zwarte me best stond.

Nu alleen nog uitgaan...

En om het af te leren, gaan we morgen naar de solden kijken.

Labels: op stap

Nee, juffrouw, als een komiek u op het podium roept en vraagt of hij uw borsten mag aanraken, antwoordt u niet, liever niet, maar gewoon nee.

Labels: op stap

Aan de film ging ook een avondje Brussel, een mini'tje want ik moest terug naar Gent en ik was natuurlijk vergeten controleren hoe dat zat met de treinen, dus werd het een snel drankje in de Zebra en au revoir. Ik moet toegeven, ik heb het wel gemist, niet dat we er veel avonden hebben doorgebracht, maar ik heb wel die avonden in het Frans gemist, dat schijnbaar eindeloos geratel in de taal van Voltaire met alles erop en eraan.

Toen ik vertrok, zei de marketing-Fransman: "Attention." Ik keek heel verbaasd want ik snapte zijn waarschuwing niet zo goed. Onderweg naar het station, verduidelijkte hij. Ik haalde mijn schouders op, nam mijn laptop en liep richting grote markt, waar ze duidelijk niet meedoen aan sper de kerst. Er zijn duidelijk een paar nieuwe winkeltjes met chocolade en ander lekkers bij gekomen, men moet de toeristen verwennen waarschijnlijk.

Labels: op stap

Op de receptie van de opening van de tentoonstelling liep ik wat verloren. Zoveel mensen, bekende gezichten en andere. Hoogdravende woorden over kunst en maatschappij, met-beide-voeten-op-de-grond opmerkingen, koetjes en kalfjes, het suisde in mijn oren. Ik hoorde enkel ruis, zag weinig gezichten, enkel indrukken. En toen zag ik hem staan. Aan de toog. Ik opende mijn ogen, mijn aandacht gespitst. Zijn gezicht kwam me meteen vertrouwd voor. Alleen kon ik het niet plaatsen. Hij is niet onknap, maar vanwaar ken ik die rijzige gestalte? Het duurde even voor ik hem kon plaatsen, het zal wel de baard geweest zijn, en plots was ze daar: het dorpsmeisje. Natuurlijk ken ik hem, van het jeugdhuis (één van degene die we frequenteerden) en de vele fuiven. Ik herinner me vooral ons geanimeerde gesprek nadat hij me een tik op het voorhoofd had gegeven aan de toog ergens in een tent op een wei. Het verschot van mijn leven, het is wel het laatste wat je verwacht als je iemand staat te zoenen. De tik kwam, voor alle duidelijkheid, niet van de gezoende, maar van hij. Dat het niet kon om een eenzame ziel zo met de neus op de feiten te drukken. Ik weet niet meer wie ik toen zoende, maar hij, de tikgever, is me wel bijgebleven. "Zo'n domme verleidingstruc", lacht mijn lief. Verleiding? Nee,... Ik ben hem zo vaak tegengenkomen, nooit iets gemerkt. Hij was toch te knap voor zo'n dorpsmeid? Blijkbaar heeft ook hij het platteland achter zich gelaten. Gent is een dorp, meneer.

P.S. Vanavond teisteren we een afrekeningsfuif, toeval?

Labels: op stap

De laatste tonen van de cello verdwenen in de avond, het laatste lichtje was uitgeknipt, tijd voor de nacht in de balzaal. Al bij al was het een ervaring die ik niet wou missen: slapen in de balzaal. Dat het een festival voor kindjes was neem ik er maar bij. Aan het ontbijt vertelde Heike dat het de eerste keer was dat ze het voor kindjes deden, in de BOZAR waar ze in september waren en in het STUK waar ze binnenkort zijn, is het enkel voor volwassenen en beginnen ze later. Wat het voor haar ook moeilijker maakt, zij moet immers vroeg op om haar stem op te warmen en dan wordt de nacht wel heel kort. Het was wennen: een klein bed, een deken met laken, kindertjes, mensen die ik niet ken in pyjama, krakende vloeren,... ik heb niet zo denderend geslapen, maar ik heb dan wel geen regen gehoord dus blijkbaar valt dat niet zo denderend slapen wel mee. Ik had alleen tijd nodig om wakker te worden of juist niet want ik lag al wakker. Ik hoorde de eerste kinderen rondlopen, toen Heike binnenkwam om ons wakker te zingen. Maar bij het ontbijt wilde het zo niet lukken. Ik had moeite om me te concentreren. Tijd voor een douche lijkt me.

Labels: op stap

Het had iets uitdagend: een afdelingsdag organiseren terwijl er een treinstaking aangekondigd was. Maar het was te laat om uit te stellen, het moest en zou vrijdag zijn. Naar Turnhout betekent twee treinen vanuit Gent, bijna twee uur onderweg of naar Antwerpen en daar opgepikt worden door een collega. 's Morgens hoorde ik dan dat dit de enige lijn was waar er problemen waren, later bleken die opgelost maar nog steeds vertraging, enfin over vijf minuten val ik als treinreiziger nog zelden.

De geplande activiteiten voor die dag waren een schot in de roos: een bezoek aan een beschutte werkplaats, een sociale werkplaats en Natuurpunt. In de beschutte werkplaats werden we gedurende een half uur, drie kwartier ingeschakeld in de verschillende productieprocessen. In mijn geval kwam dat neer op het snijden van chocolade, proeven niet toegelaten. Bij anderen was dat het haakje van kalenders op de juiste plaats zetten zodat de machine het kon bevestigen, maar ook het samenstellen van speldozen. Playstation two hoorde ik zelfs ergens waaien, maar ook de minder elektronische varianten met dobbelsteen, spelregels, pionnetjes,... En ik maar denken dat ze dat in de bedrijven zelf deden.

Over de middag was het tijd voor de bekendste aller sociale werkplaatsen, de kringloopwinkel of beter het restaurant dat er bij was voor perfecte stoverij, echt waar. In de winkel vond ik een prachtig rood servies, 57 stuks (borden, kopjes, kom) voor 35 euro, alleen is dat natuurlijk niet handig om mee op wandeling te nemen in de Liereman, waar we de dag afsloten met een wandeling van 3,5 km. Niet lang, maar met een gids, een slechtziende collega en een collega die slecht te been is, gaat alles wat meer op het gemakje. Diversiteit heeft ook een schone kant.

Daarna was het droomscenario de trein van 18.15 in Berchem, maar eigenlijk was die om 18.10 en dus onmogelijk. Maar van treinhinder kon ik moeilijk spreken. Het werd laat om me bij de bende om Chinees te gaan eten te voegen. Het gezellig einde aan een geslaagde dag werd verstoord door een opkomende pijn in de schouders, de hoofdpijn was met het eten wat gaan liggen en vanmorgen was het prijs: keelpijn, spierpijn, hoofdpijn,... het ideale excuus om de boekenclub achterwege te laten, wat te rusten, misschien een paar boodschappen, veel drinken (schijnt goed te zijn bij keelpijn) en hopelijk vanavond niet volledig verstek te moeten laten gaan.

Labels: op stap

Het zit me blijkbaar niet mee met mijn Vooruit abonnement. Dit is al de tweede voorstelling waarvoor iets in het honderd loopt. Gelukkig is er nu wel vervanging. De vorige keer kregen we onze centjes terug, heel correct. Ik ga ook nog verwittigd worden voor deze voorstelling, maar ik denk dat ik gewoon ga kijken.

Labels: op stap

Ik wou dat ik kon zeggen dat mijn Vooruitabonnement vandaag echt start, maar O-rex werd eenseizoen uitgesteld. Eigenlijk komt het me ook een beetje goed uit. Morgen komt mijn ma, en mijn huis kan niet echt als ma-proof omschreven worden. Mijn C-spot zal nog even geduld moeten hebben. Ik blijk een actieve poeët te zijn en ben er nog niet helemaal uit wat ik daarvan moet vinden. Wat bent u?

Zoveel energie, zoveel levenskracht! Uw antwoorden getuigen van een breed inzicht in de diepre lagen van de realiteit, een inzicht dat zich graag wil uiten in strakke volzinnen.
Uw C-spot bevindt zich zonder twijfel op uw voetzool, net voor uw hiel. Dit type van C-spot valt uiters moeilijk mechanisch te stimuleren maar gelukkig bestaat er voor dit type (en alléén hiervoor) een krachtige natuurlijke manier: u plant uw voeten stevig neer en verplaatst uw lichtaamsgewicht naar achteren.
U zal merken dat de tijd lijkt stil te staan en dat wat vroeger alledaags leek, plots van grote schoonheid wordt. Inderdaad, deze houding is niet voor niets de houding waarin dichters en filosofen zo vaak worden afgebeeld.

Labels: op stap

Zaterdag werd een familiaal dagje. Ik dacht ook eens langs te gaan bij de winkel waar ik indertijd mijn eerste wol voor een trui kocht. De wol heb ik nog, de trui is er nog niet. De winkel verkoopt dezer dagen zelfs geen wol meer, nee het is een heuse life style winkel geworden. En zo liep ik op zaterdagnamiddag te watertanden in de verschillende ruimtes met schitterend versierde kerstbomen. Groot en volledig met witte versiering met sneeuwuilen en witte rozen, maar ook zwart met fazanten en pluimpjes, rood en felle kleuren. Het is nog vroeg voor het seizoen waarin iedereen te pas en te onpas sneeuw zegt, een fake smile opzet en gemaakt vrolijk doet maar ik heb serieus de verleiding moeten weerstaan om me niet in de zetels vol kussens te ploffen met fake haardvuur en iets lekker warms te bestellen, boekje als het kan en een welgemeende ho-ho-ho te onderdrukken. Ik zag de versiering zo passen ergens in een huis in Mariakerke waar een mooie vloer nu ligt te blinken. Het is een klein wonder dat ik met slechts twee theelichthouders ben buitengestapt.

Labels: op stap

Het lijkt wel eens anders, maar al bij al ben ik niet zo'n sociaal beest. Handjes geven, met twee woorden spreken, ik ken de kunstjes maar voel me nog al eens onzeker.

Toen ik voor Het Project (ja, alweer) contact opnam met de Gentse musea leek me dat wel veilig, zo van achter mijn pc. Het was echter buiten twee musea gerekend, en zo werd ik verwacht bij de directeur. Nee, niet op het matje maar ik voelde me wel een beetje klein. Wie ben ik trouwens? Ik loop wel eens rond in hun musea, één of twee keer op een jaar? Meestal op zondag, als het gratis is. Toch werden het twee boeiende gesprekken, hun passie konden ze moeilijk verbergen en zo'n dingen werken aanstekelijk. Rarara welke tentoonstellingen in mijn agenda staan aangekruist?

Labels: op stap