no butterfly
dinsdag 22 juli 2008
16
Kijk, als ik 16 zou zijn, ik zou het wel weten. Gelukkig geen stijve nek 's anderendaags, zo veel ouder ben ik dus nog niet...
Labels: musjieks
maandag 21 juli 2008
Gent Jazz
Een perskaar is tof, maar is ook veel discipline. Schrijven is niet zo moeilijk als je de muziek graag hoort, maar als het je absoluut niks zegt en je ziet de tent genieten, dan is het wel even zweten. De artikels kosten me heel wat tijd en dat heb ik zeker overschat, maar ik vond het ook wel leuk. En Erykah Badu en CocoRosie wou ik sowieso zien, en terecht want het was super! Alleen weet ik niet of dat ook uit de artikels blijkt, ik wou toch een beetje "objectief" (hahaha, alsof die journalisten dat zijn) proberen zijn, bij CocoRosie stond ik ook vooraan maar wel met mijn boekje in de aanslag, wat enkel spot bij de tienermeisjes naast me opleverde. Ik had zin om de perskaart onder hun neus te duwen, maar aangezien ik twee keer zo oud ben, zal ik ook maar twee keer zo verstandig zijn zeker. Trouwens ik hou het langer vol dan dat jong geweld. Bij Erykah Badu dropen ze snel af, te warm, zere voeten,... en ook bij CocoRosie misten ze de tweede bis, al zal niemand die nog verwacht hebben nadat de lichten al weer branden.
vrijdag 18 juli 2008
Alles onder controle
Ze beginnen stipt bij Gent Jazz. Ik stond zeker niet alleen aan de kassa toen Buscemi het podium al beklommen was. Maar dankzij de schermen ving ik nog een glimp op van het zilverkleurige kleed van de zangeres. Toen ik over de blauwe loper liep, bedacht ik dat Gent Jazz blijkbaar wil bijdragen aan de 10.000 stappen per dag van elke bezoeker. Maar voor de rest niks dan lof, het festival is veel opener. Maar terug naar de muziek.
Het optreden van Buscemi met een volledige Big Band in samenwerking met pianist Michel Bisceglia en zijn live ensemble was een exclusief concert. Het recept klinkt niet slecht: jazzversies van bekende nummers, die dit najaar op cd uitkomen. Maar het leek me vooral een moeilijke evenwichtsoefening tussen de draaitafel en de instrumenten. Persoonlijk vond ik één van de betere momenten toen Michel Bisceglia en trompettist op de voorhand traden, de camera toonde een plaat die draaide. Buscemi zelf was verdwenen. Wanneer hij op de voorgrond kwam met zijn samples leken de instrumenten te verdwijnen naar de achtergrond. Nee, de jazz versie van de bekende nummers klonk me al bij braafjes in de oren. Misschien ontdekken Buscemi fans op die manier jazz? Ik ben niet meteen overtuigd, omgekeerd lijkt me moeilijk. Gedurende de hele set werd mooi binnen de lijntjes gekleurd. Buscemi heeft een reputatie om mensen aan het dansen te krijgen, maar dit leek deze keer niet echt te lukken. Een kwartier voor het voorziene einde van hun set verdwenen ze van het podium, de klassieke truk van de foor om een bisnummer af te dwingen. De presentator stak hen daarbij een handje toe.
lees verder bij Gentblogt
Het optreden van Buscemi met een volledige Big Band in samenwerking met pianist Michel Bisceglia en zijn live ensemble was een exclusief concert. Het recept klinkt niet slecht: jazzversies van bekende nummers, die dit najaar op cd uitkomen. Maar het leek me vooral een moeilijke evenwichtsoefening tussen de draaitafel en de instrumenten. Persoonlijk vond ik één van de betere momenten toen Michel Bisceglia en trompettist op de voorhand traden, de camera toonde een plaat die draaide. Buscemi zelf was verdwenen. Wanneer hij op de voorgrond kwam met zijn samples leken de instrumenten te verdwijnen naar de achtergrond. Nee, de jazz versie van de bekende nummers klonk me al bij braafjes in de oren. Misschien ontdekken Buscemi fans op die manier jazz? Ik ben niet meteen overtuigd, omgekeerd lijkt me moeilijk. Gedurende de hele set werd mooi binnen de lijntjes gekleurd. Buscemi heeft een reputatie om mensen aan het dansen te krijgen, maar dit leek deze keer niet echt te lukken. Een kwartier voor het voorziene einde van hun set verdwenen ze van het podium, de klassieke truk van de foor om een bisnummer af te dwingen. De presentator stak hen daarbij een handje toe.
lees verder bij Gentblogt
Labels: gent jazz festival, jazz, musjieks
maandag 14 juli 2008
weekendblues
Ik heb de knop gevonden om dingen op voorhand in te plannen op Blogger, geen nieuws waarschijnlijk maar zaterdag was ik iets compleet anders aan het doen toen de vorige post verscheen. Daarover later meer natuurlijk, maar het is maar dat u het weet.
Het weekend was tegelijk weerzien en afscheid aangezien de werkgever van mijn liefste hem weeral naar de andere kant van de wereldbol jaagt. Een portie dramatiek is me niet vreemd zoals u weet, maar ik heb het er wel lastig mee.
Hoogtepunt was Cactus op zondag. We gingen voor Sophia en hoopten nog andere leuke dingen mee te pikken. Het enige wat ons enigszins kon aanspreken was Phosporescent die speelde terwijl wij de ingang zochten. Vanaf de overkant van het water konden we enkel goedkeurend knikken. Ach, Arsenal deed van feestje, Devotchka is een geschifte bende en het was schitterend weer. Ideaal om rustig te genieten en vast te stellen dat kinderen al maar meer uitgebuit worden. Echt waar. Hoe noem je het anders als ze een grote witte tas van die frisdrankproducent omgorden waar ze in de meeste gevallen zelf nog in zouden passen en dan op zoek gaan naar flesjes en bekertjes aan tien cent het stuk? Uitbuiting dus, en kom niet af dat ze het zelf zo graag doen, de blik waarmee ze je bekertje monsteren, je komen aanmoedigen om wat rapper te drinken,...
Sophia dus, schitterend echt waar. We hadden ze al op Pukkelpop gezien met strijkers dus sloeg de paniek even in voor de start. Maar iedereen, niet in het minst Robert Sheppard had er zin in. Ook al had hij geen witte sokken gevonden in Brugge en was hij dan maar een wafel gaan eten. Hij droeg dus maar zwarte sokken bij zijn witte outfit maar kreeg prompt vanuit het publiek een paar (gedragen) witte sokken, en ook een wafel. Hilarisch! De organisatoren waren onverbiddelijk, de set moest ingekort worden. Maar we hebben er van genoten, het was voor ons de ideale afsluiter om huiswaarts te trekken. Spijtig voor Yousso N'Dour maar vandaag is wel een werkdag en mijn liefste neemt vanavond de nachtvlucht en morgenochtend staat hij alweer op de werf.
Het weekend was tegelijk weerzien en afscheid aangezien de werkgever van mijn liefste hem weeral naar de andere kant van de wereldbol jaagt. Een portie dramatiek is me niet vreemd zoals u weet, maar ik heb het er wel lastig mee.
Hoogtepunt was Cactus op zondag. We gingen voor Sophia en hoopten nog andere leuke dingen mee te pikken. Het enige wat ons enigszins kon aanspreken was Phosporescent die speelde terwijl wij de ingang zochten. Vanaf de overkant van het water konden we enkel goedkeurend knikken. Ach, Arsenal deed van feestje, Devotchka is een geschifte bende en het was schitterend weer. Ideaal om rustig te genieten en vast te stellen dat kinderen al maar meer uitgebuit worden. Echt waar. Hoe noem je het anders als ze een grote witte tas van die frisdrankproducent omgorden waar ze in de meeste gevallen zelf nog in zouden passen en dan op zoek gaan naar flesjes en bekertjes aan tien cent het stuk? Uitbuiting dus, en kom niet af dat ze het zelf zo graag doen, de blik waarmee ze je bekertje monsteren, je komen aanmoedigen om wat rapper te drinken,...
Sophia dus, schitterend echt waar. We hadden ze al op Pukkelpop gezien met strijkers dus sloeg de paniek even in voor de start. Maar iedereen, niet in het minst Robert Sheppard had er zin in. Ook al had hij geen witte sokken gevonden in Brugge en was hij dan maar een wafel gaan eten. Hij droeg dus maar zwarte sokken bij zijn witte outfit maar kreeg prompt vanuit het publiek een paar (gedragen) witte sokken, en ook een wafel. Hilarisch! De organisatoren waren onverbiddelijk, de set moest ingekort worden. Maar we hebben er van genoten, het was voor ons de ideale afsluiter om huiswaarts te trekken. Spijtig voor Yousso N'Dour maar vandaag is wel een werkdag en mijn liefste neemt vanavond de nachtvlucht en morgenochtend staat hij alweer op de werf.
Labels: musjieks
donderdag 10 juli 2008
De zomer ademt muziek
Ik vond dat een mooie titel en ook al zou je het bijlange geen zomerweer noemen toch is het ten huize No Butterfly al muziek wat de klok slaat. Ik kreeg zaterdag een zogezegd simpele opdracht: ga kaartjes halen voor Death Cab for Cutie in de Bilbo & Sophia op Cactus. Klinkt simpel maar het betekende wel dat ik moest weerstaan aan al die cd's. Niet dus:
Joan as Policewoman, To survive (bijna een schande dat ik die nog niet had)
My brightest diamand, A thousand shark's teeth, vorig jaar ontdekt op Pukkelpop, ik vond ze toen goed, mijn lief was niet overtuigd, maar hij is best te spreken over de cd.
En nog een oude Suede.
Dinsdagavond was het tijd voor Death Cab for Cutie. Ze passeren regelmatig op mijn ipod, maar ik heb ze nog nooit gezien. De laatste keer dat mijn lief ze zag was toen we pas samen waren, hij kwam net terug van Zweden voor zijn en ik was onderweg naar Wenen. Een lastige start als je net tot over je oren verliefd bent. Misschien dat ik er daarom zoveel van verwachtte. Ze konden niet echt overtuigen, ze slaagden er niet echt in om mijn aandacht vast te houden. Ik was aan het denken hoeveel wol van mijn pull ik nog over heb om ook een sjaal in dat kleur te maken, want het was best koud. Lief beweerde dat de laatste cd ook niet zo goed is als degene op mijn ipod. Dit liedje vond ik het hoogtepunt, zo hadden er best meer mogen zijn.
en ja, het worden drie dagen pukkelpop, de kaartjes zijn gearriveerd!
Joan as Policewoman, To survive (bijna een schande dat ik die nog niet had)
My brightest diamand, A thousand shark's teeth, vorig jaar ontdekt op Pukkelpop, ik vond ze toen goed, mijn lief was niet overtuigd, maar hij is best te spreken over de cd.
En nog een oude Suede.
Dinsdagavond was het tijd voor Death Cab for Cutie. Ze passeren regelmatig op mijn ipod, maar ik heb ze nog nooit gezien. De laatste keer dat mijn lief ze zag was toen we pas samen waren, hij kwam net terug van Zweden voor zijn en ik was onderweg naar Wenen. Een lastige start als je net tot over je oren verliefd bent. Misschien dat ik er daarom zoveel van verwachtte. Ze konden niet echt overtuigen, ze slaagden er niet echt in om mijn aandacht vast te houden. Ik was aan het denken hoeveel wol van mijn pull ik nog over heb om ook een sjaal in dat kleur te maken, want het was best koud. Lief beweerde dat de laatste cd ook niet zo goed is als degene op mijn ipod. Dit liedje vond ik het hoogtepunt, zo hadden er best meer mogen zijn.
en ja, het worden drie dagen pukkelpop, de kaartjes zijn gearriveerd!
Labels: musjieks
dinsdag 10 juni 2008
give me a c, give me a d
Als mijn lief er niet is koop ik cd's, het is een vaststelling. Het was eerder impulsief dat ik de winkel binnenstapte, ik stapte buiten met For Emma, forever ago van Bon Iver, Port sunshine van Motek, de nieuwe van Mark Lanegan en Isobel Campbell en Erykah Badu, als voorbereiding van Gent jazz, zo zie je maar schrijven voor Het Project is niet goed voor de portemonnee. Voeg daar nog de cd bij die ik overgehouden heb aan de cultuurquiz met Pharailde, Michel en Eve, en die wonderwel lijkt mee te vallen en het was een goed weekend voor cd's. Zo zie je maar bij de laatse eindigen heeft ook zijn voordelen, wat hadden we nu gedaan met tien pispotten of drie kilo pladijs? Originele prijzen voor de top tien, dat wel.
Labels: musjieks
woensdag 28 mei 2008
muziekjes
Vorige week de cd-voorstelling van Motek, vanavond Mugison uit Zweden en morgen Bon Iver uit Ijsland, meer moet dat niet zijn voor mijn oortjes.
Labels: musjieks
zondag 25 mei 2008
Klasse in de Magdalenazaal
Amper 70 mensen waren gisteren komen opdagen in de Magdalenazaal voor Paramount Styles. Wie? De zanger van Girls against Boys heeft een nieuwe groep samengesteld, rustige muziek gezongen door de hese, zware stem van Scott Mc Cloud. De dames in het gezelschap waren verkocht, net zoals ik dat was toen ik de cd hoorde die mijn wederhelft gekocht had. Spijtig van de lage opkomst maar wel een schitterend concert. Hij begon met Drunx, whores en MDZ, niet toevallig mijn lievelingsliedje van de cd. Als om mij te troosten met de mislukte shoppingtocht in de Brugse binnenstad, maar laat ik hier niet over uitweiden in deze vrolijke post.
Labels: musjieks
maandag 19 mei 2008
Het is weer van dat
Elke keer dat de Nederlandstaligen een inzending mogen doen, volgt die ingehouden verwachting, massaal gebombardeerd op de radio's, in de kranten, elk spoortje in de buitenlandse pers is voldoende voor een hoera-gevoel. Dus deze morgen kon stubru niet achterblijven. Mijn lief zucht, "is dat nu nog niet voorbij?" "Nee, dat is dinsdag de eerste halve finale, maar je bent toch niet thuis." "Is dat de Belgische inzending?" Ik rol met mijn ogen, op welke planeet heeft hij gezeten? "Zo slecht is dat toch niet?" Mijn mond valt open. "Na die je t'adores nonsens van de vorige keer is dit best ok". Tja, als we nu niet winnen? En dan is het nog niet dankzij dat kleed dat afvalt.
vrijdag 2 mei 2008
Labadoux-time
Zo meteen weet u waarom het hier een beetje stil zal worden. Het wordt maar één dagje (zaterdag) maar ik kijk uit naar 10 C C. Mijn lief gromde wat tegen, maar het wordt zowaar een familie-uitstap met broer, schoonzus en twee zussen. Ik hoop er vroeg genoeg te geraken voor Paddy Murphy's wife, maar wil ook eens bij mijn grootouders langs, dus vermoedelijk is Valravn een meer realistische keuze. The tribute to James Brown zullen we er wel bij nemen, spijtig wel van Luka Bloom. En dansen... Kilkenny en Labadoux
woensdag 16 april 2008
Back in town
Oh jawel, er is meer voor nodig. Alles heeft moeten wijken, koken, uitgaan, vrienden, lief,... maar nu gaan we er weer voor. Musjieks, musjieks... en andere leuke dingen. Nu reeds bevestigd:
* 16/4 South San Gabriel op het Dominofestival in de AB
* 29/4 Paramount Styles in de Magdalenazaal
* 3/5 Labadoux, meestal de eerste pint in plastieken beker, hoewel je daar in de clubtent gewoon glas krijgt, maar door de onafhankelijkheidsfeesten zal het de tweede worden.
* 7/5 Jef Neve in Vooruit
* 10/5 De allerlaatste Loebas en ik heb maar meteen mijn broertje uitgenodigd
En dan zijn er nog een paar twijfelgevallen, gooi ik er nog een streepje Campo tussen? Gebruik ik Loebas als excuus om dat zelfde weekend bij mijn broertje langs te gaan tijdens Klara in Izegem? De cd-voorstelling van Motek?
* 16/4 South San Gabriel op het Dominofestival in de AB
* 29/4 Paramount Styles in de Magdalenazaal
* 3/5 Labadoux, meestal de eerste pint in plastieken beker, hoewel je daar in de clubtent gewoon glas krijgt, maar door de onafhankelijkheidsfeesten zal het de tweede worden.
* 7/5 Jef Neve in Vooruit
* 10/5 De allerlaatste Loebas en ik heb maar meteen mijn broertje uitgenodigd
En dan zijn er nog een paar twijfelgevallen, gooi ik er nog een streepje Campo tussen? Gebruik ik Loebas als excuus om dat zelfde weekend bij mijn broertje langs te gaan tijdens Klara in Izegem? De cd-voorstelling van Motek?
Labels: musjieks
woensdag 9 april 2008
Musjieks!
De deadline komt dichter, mijn lay-out is officieel naar de knoppen en vooral de tekst is nog niet dichter. Gedaan met prutsen om alles automatisch te laten doen, maar een muziekje om de dag door te komen...
Labels: musjieks
woensdag 2 april 2008
Hij kan me krijgen
Ik was meteen weg van de nieuwe aanwinst van mijn lief: de cd van Paramount Styles. Hij draait hier eindeloze rondjes en wat meer is: ze komen ook naar België, jawel in de enige echte Magdalenazaal. Als het u niks zegt, misschien kent u de zanger van die die andere bezetting? Dit keer geen vettige bas en rock en roll, maar rokerig sfeertje met licht hese stem. Zucht...
Labels: musjieks
vrijdag 21 maart 2008
jeugdsentiment
Mijn lief had een cd vol jeugdsentiment opgelegd in de auto, nee niet Patrick Bruel, maar het was ook Franstalig en dan kom ik bij Patrick Bruel uit. Zucht.
"Heb je toevallig Patrick Bruel niet op cd?"
"Nee."
"Hmm. Ik heb die op een casette staan, maar wie luistert daar nu nog naar? Wist je trouwens dat hij een Canadees is?"
"Maar nee, dat is die ander...Allez, hoe noemt hij nu?"
"Ach ja, Roch Voisine. Hij staat op de andere kant van dat cassetje..."
Gelukkig is er nog tinternet...
"Heb je toevallig Patrick Bruel niet op cd?"
"Nee."
"Hmm. Ik heb die op een casette staan, maar wie luistert daar nu nog naar? Wist je trouwens dat hij een Canadees is?"
"Maar nee, dat is die ander...Allez, hoe noemt hij nu?"
"Ach ja, Roch Voisine. Hij staat op de andere kant van dat cassetje..."
Gelukkig is er nog tinternet...
Labels: musjieks
zaterdag 15 maart 2008
Een optreden, anno 2008
Sportpaleis, gisteravond, wij hadden een zitplaats en konden dus al die schermpjes heel duidelijk zien.
En het was de max, veel bekend materiaal en ook veel mij onbekend materiaal. Ik zag ze eerder in Werchter, toen ze hun setlist overhoop gooiden na Roskilde en het hun afscheidsconcert ging worden. Het was een set vol b-kantjes, maar ik was onder de indruk. Gisteren begreep ik absoluut niet meer waarom we ons ooit zorgen gemaakt hadden toen een vriendin van het internaat alleen nog zwart en the cure t-shirts wou dragen.
En het was de max, veel bekend materiaal en ook veel mij onbekend materiaal. Ik zag ze eerder in Werchter, toen ze hun setlist overhoop gooiden na Roskilde en het hun afscheidsconcert ging worden. Het was een set vol b-kantjes, maar ik was onder de indruk. Gisteren begreep ik absoluut niet meer waarom we ons ooit zorgen gemaakt hadden toen een vriendin van het internaat alleen nog zwart en the cure t-shirts wou dragen.
Labels: musjieks
vrijdag 7 maart 2008
Ierland wint (of niet)
als iedereen zegt "Irlande douze points" natuurlijk, niet toevallig de titel van hun inzending, van de Ierse Samson, alleen is het een kalkoen Dustin Turkey meer bepaald(volgt u nog?). Alleen werkte die formule vorig jaar (of twee jaar al?) niet zo goed, luid scanderen "we are the winners."
Via songfestival.weblog.nl Het beste resultaat krijg je als je één of twee beeldschermpjes aanklikt. Finland is Lordi zonder masker, Tsjechië en Griekenland doen iets met te korte rokjes, er zijn piraten wist i. al te melden, maar ook engels bij Azerbeidjan en dat clipje wou ik u niet onthouden.
Via songfestival.weblog.nl Het beste resultaat krijg je als je één of twee beeldschermpjes aanklikt. Finland is Lordi zonder masker, Tsjechië en Griekenland doen iets met te korte rokjes, er zijn piraten wist i. al te melden, maar ook engels bij Azerbeidjan en dat clipje wou ik u niet onthouden.
Labels: musjieks
donderdag 6 maart 2008
Magdalena in Gent
Een Magdalenazaal in Gent, het is een idee dat ten huize No Butterfly wel tot de verbeelding spreekt. Mijn lief ging voluit voor de Vooruit als ideale lokatie, maar ze moeten dat durven programmeren, dixit mijn wederhelft. Ik was niet overtuigd, ook al hebben we er Motek in de balzaal gezien. En zien we er vanavond ook iets Duyster-achtigs, maar dan uit het hoge noorden en niet uit Aalst.
"Ben jij trouwens al veel in Magdalenazaal geweest?" vroeg hij argwanend. Nee, enkel wanneer hij de één of andere groep wil zien. De eerste keer stonden er theelichtjes en stoeltjes, wat volgens hem niet kon en toen moest ik dus op de naam komen. "Je hebt er een cd van gekocht, maar van het voorprogramma dat je beter vond dan de groep die je eigenlijk wou zien en het is langgeleden dat die cd opgelegd werd, eigenlijk. En ze hadden van die mooie t-shirts, in lichtblauw, absoluut niet Duyster.... hun naam klonk ook niet Duyster, iets met Kill... ofzo of fight... Maar de andere groep kwam uit het noorden, en doet me zo denken aan ijs en berken...." En toen hij het niet wist, zei ik dat mensen hiervoor een blog bijhouden. Hij antwoordde gevat dat hij daarom de tickets bijhoudt. Maar ik had het hier inderdaad meteen gevonden: the white birch (berken) en the art of fighting.
"Ben jij trouwens al veel in Magdalenazaal geweest?" vroeg hij argwanend. Nee, enkel wanneer hij de één of andere groep wil zien. De eerste keer stonden er theelichtjes en stoeltjes, wat volgens hem niet kon en toen moest ik dus op de naam komen. "Je hebt er een cd van gekocht, maar van het voorprogramma dat je beter vond dan de groep die je eigenlijk wou zien en het is langgeleden dat die cd opgelegd werd, eigenlijk. En ze hadden van die mooie t-shirts, in lichtblauw, absoluut niet Duyster.... hun naam klonk ook niet Duyster, iets met Kill... ofzo of fight... Maar de andere groep kwam uit het noorden, en doet me zo denken aan ijs en berken...." En toen hij het niet wist, zei ik dat mensen hiervoor een blog bijhouden. Hij antwoordde gevat dat hij daarom de tickets bijhoudt. Maar ik had het hier inderdaad meteen gevonden: the white birch (berken) en the art of fighting.
Labels: musjieks
donderdag 28 februari 2008
Ooit
Mijn last.fm laat het vaker afweten dan ooit. Gelukkig zijn er nog sites van films waar je fantastische muziek kan beluisteren. Once, bijvoorbeeld, ik denk dat ik dat gewoon weg nooit beu kan raken. Ideaal als de inspiratie het op het werk laat afweten...
en om weg te dromen, want hoe vaak ontmoet je de juiste persoon? Bovendien is er goed nieuws, de film is ein-de-lijk in de Belgische zalen (tijd dat ik de recensie voor het Project eens herlees). In een interview las ik dat ze ook in het echt minnaars geworden zijn, een vertaling van lovers vermoed ik, het lijkt me alleen een rare term als je de film echt gezien hebt. Ga dat zien, echt waar...
en om weg te dromen, want hoe vaak ontmoet je de juiste persoon? Bovendien is er goed nieuws, de film is ein-de-lijk in de Belgische zalen (tijd dat ik de recensie voor het Project eens herlees). In een interview las ik dat ze ook in het echt minnaars geworden zijn, een vertaling van lovers vermoed ik, het lijkt me alleen een rare term als je de film echt gezien hebt. Ga dat zien, echt waar...
donderdag 21 februari 2008
In mijn oortjes...
... glimlach op mijn lippen
"et si on se piquait tous une crise, d'économie ou d'émotion, n'importe laquelle on cherchera une solution..."
Demain peut-être van Jaune toujours, maar niet gevonden op hun myspace of youtube, maar het is het tweede liedje op Barricade. En het is er eentje waar ik spontaan vrolijk van wordt en volledig opgepept in Brussel aankom, klaar voor "la révolution"...
"Allons-en enfants de la patrie, faisons un peu de politique..."
"et si on se piquait tous une crise, d'économie ou d'émotion, n'importe laquelle on cherchera une solution..."
Demain peut-être van Jaune toujours, maar niet gevonden op hun myspace of youtube, maar het is het tweede liedje op Barricade. En het is er eentje waar ik spontaan vrolijk van wordt en volledig opgepept in Brussel aankom, klaar voor "la révolution"...
"Allons-en enfants de la patrie, faisons un peu de politique..."
Labels: musjieks
