no butterfly

Accidentjes zijn altijd stom en komen altijd ongelegen. Ja, ik weet ook dat ik best de hesp uit de frigo haal als ik er een stukje wil van snijden. Dat ik daar beter geen schilmesje voor gebruik, is ook algemeen geweten. Die dingen snijden wel maar dienen vooral om te schillen. Als ze van de Ikea komen zijn ze krom en scherp en zit men niet één keer maar twee keer in zijn duim. En je zou het misschien niet geloven, maar een mens doet veel met zijn duim ook al is het de duim van zijn linkerhand. Ik doe er de deur mee op slot, als ik rem met de fiets heb ik blijkbaar ook mijn duim van doen, bij het breien,... Dus viel gisteren mijn brei-afspraakje met de andere Ravelry-leden in het water. De ideale gelegenheid voor mijn liefste om me te ontvoeren naar een meubelparadijs. Het eerste was gesloten wegens vakantie, het tweede was gigantisch en open. Hij praatte me uit het hoofd dat die koppen tof waren en dat we geen keukenmateriaal meer nodig hebben, dat bord om dingen op te bevestigen vond hij maar niks, we vonden voor de tweede keer een kleerkast naar onze smaak maar op mijn smeekbede of we ze niet konden kopen antwoordde hij dat we nog eens naar de eerste winkel waar we het eens waren terugkeren. Geloof me, ik heb jullie al veel meubelverhalen bespaard. Maar blijkbaar presteren we beter onder druk. De afgelopen weken kozen we onze keukenstoeltjes. Het helpt om je vrouw op de keukenbouwer los te laten, merkte mijn lief. Ik kan heel zielig kijken en klagen dat de keuken 4cm te hoog is waardoor de stoeltjes die we wouden er niet meer bij pasten, om een lang verhaal kort te maken: de keukenbouwer stelde een korting voor bij stoeltjes die ze zelf verkopen, niet ons ding, maar die andere zagen we wel zitten. We vonden luidsprekers, die onze kat een week na aankoop al voor krabpaal aanzien heeft waardoor mijn liefste er voortaan aan denkt om ze volledig met kattenwerend product te behandelen en niet enkel de onderkant. We vonden cinema-stoeltjes en lichten voor in de living en in het toilet, allemaal met korting, jawel. En we geraakten het eens over de kleuren, of toch zo goed als. Gisteren sloeg de twijfel weer toe: iemand een idee waar we muurgrote foto's op behangpapier of iets dergelijks kunnen vinden?
Maar ik ben bijna klaar om te verhuizen, jawel.

Labels: bakstenen, kleurtjes, M/V, meubels, verhuis

Als het op aankopen komt hebben mijn lief en ik een andere aanpak. Ik kan nogal vlug beslissen: ik zie iets graag, de prijs is niet slecht en ik heb het mee naar huis. Meer moet dat niet zijn. Hij is anders, twijfelt meer, gaat dingen vergelijken, controleren, loopt desnoods drie keer dezelfde winkel binnen. Ik kon dan ook moeilijk voorzien dat zijn woorden "het zijn solden vandaag" zoveel effect gingen hebben. Door zijn schouder kan hij momenteel niet in huis werken dus had hij zich een doel gesteld: luidsprekers. Zijn oude zijn aan vervanging toe, zeker sinds het kattenbeest haar nagels uitgetest heeft. De mijne zijn het spreken niet waard. Nieuwe moesten het worden. Ik kreeg elke avond het relaas van zijn zoektocht op internet "Dat merk wordt weinig op ebay aangeboden, het zal een goed zijn." en diverse hifileveranciers. Ik werd ook de winkel binnengesleurd. Tot mijn verbazing hoorde ik ook het verschil tussen box a en b, mijn oren zijn nu eenmaal niet het betrouwbaarste lichaamsdeel bleek uit een pms-verleden. De verkoper overstelpte hem met technische details: woofers, subwoofers, basslijnen, en meer van dat moois. "En mevrouw, vindt u ze ook niet eleganter?" Zover mijn bijdrage. Zaterdag was het dan zover. Ik werd voorgesteld aan onze nieuwe aankoop in wording. Mijn liefste had de nodige hifileveranciers geselecteerd en was zelfs met een pakje cd's langsgeweest, want je muzieksmaak bepaalt wat voor luidsprekers je best koopt, zei hij op een belerend toontje. Mij niet gelaten, de gedachte aan de verkopers en hun confrontatie met de muziek van mijn liefste deed me glimlachen. Voor wie het zich afvraagt hij had NIN, 65 days of static, the Cure en nog iets postrock-achtigs bij. "Maar zeg, ik luister wel naar andere dingen, he. Kan mijn r&b daar ook op?" "Dat ga je toch in de keuken beluisteren", antwoordde de macho. Enfin, terug naar de ontmoeting met onze nieuwe aankoop. De verkoper snelt ons te hulp: "Elegant, he, mevrouw." Ik bijt op mijn tanden. Ik had liever dingen gehad die aan de muur konden zodat ze veilig waren voor het kattenbeest, maar het worden andere. Perfect geluid volgens mijn liefste en nee, geen enkele andere verkoper had iets over elegantie gezegd, behalve als ik er bij was.

Labels: M/V

In het stadhuis stonden zes stoelen klaar voor het bruidspaar en de ouders. Hij ging zitten onverstoord. Mijn ma keek me aan. Mijn pa wou bij de rest van het publiek gaan zitten. De bruid hield hem tegen. De ambtenaar van burgerlijke stand zocht een extra stoel, de stoel kon er nog net tussen. Mij pa ging zitten, zei iets tegen de man, maar hij reageerde niet. Mijn pa keek me aan: Waarom doe ik moeite? Ik glimlachte dapper. Toen de ouders vermeld werden waren het maar vier namen. Hij keek bijna bleef onverstoorbaar zitten, hij zat toch maar lekker van voor. Altijd zich er tussen wringen. Wou schreeuwen, maar zuchtte diep, de dag was nog lang. Ik was al blij dat iedereen toch nog op een rijtje raakte, daarna moest het ritueel nog eens overgedaan worden voor het binnenkomen van de feestzaal. De traditionele foto's met de ouders hebben we maar achterwege gelaten.

Labels: M/V

Straks neem ik mijn rugzak en neem ik de trein naar Zaventem, niet voor een reisje. Ik ga er mijn liefste oppikken en dan rijden wij naar de Dardennen voor een weekendje met vrienden. En ja, het gaat regenen, so what, hij is terug.

Labels: M/V

Op wat trekt dat nu, zoveel commentaar geven op de kleren van je lief en dan zelf rondlopen in de meest banale outfits?


Ik had de aflevering al gezien, maar het blijft me verbazen. Hopelijk komt er na de culinaire criticasters ook een golf van modecriticasters, en laten we hopen dat iedereen één afschuwelijk kledingstuk niet meer aandoet.

Labels: M/V

In mijn job zit ik wel eens midden in de actualiteit of wordt actualiteit gecreërd. De waarheid achter de krantenberichten kan dan wel eens ontnuchterend zijn, het akkoord eerder een faits-divers, de impasse eerder een misverstand en soms lopen alle scenario's door elkaar en is de logica zoek. Hoe dichter je komt bij de beslissingsnemers, hoe meer ontgoocheld je kan worden. Mannen die onder elkaar grapjes maken waar bouwvakkers rood van zouden worden, mannen die met hun blackberry spelen wanneer ze zelf niet aan het woord zijn, mannen die zelfs de moeite niet doen om hun gsm af te zetten, mannen die te laat toekomen op de vergadering en voor het einde al luidruchtig vertrekken... Om de één of andere reden heb ik vrouwen hier nog niet echt op kunnen betrappen. Ze doen ten minste nog alsof ze luisteren.

Labels: M/V

Mijn lief ontdekt de wasmachine. Tot voor enkele weken deed zijn mama de was, maar nu de verbouwingen afgelopen zijn, vervalt die moederlijke bijdrage. Op alle mogelijke manieren had ik al doorgestoken dat ik niet van plan was om die taak volledig voor mijn rekening te nemen. Iedereen kan een wasmachine vullen. Dus ging hij aan de slag, nee geen paniek, hij had de tickets gelezen en het werd een bonte kleurwas op 30°. Hij was zelfs zo ijverig om de was op te hangen. Ik maakte me geen zorgen, tot ik plots mijn wollen trui opmerkte. Tijd om in te grijpen: wol is geen bonte kleurwas, ook al zegt het ticket dat 30 wel kan.

Labels: M/V

"Je moet het begrijpen, ik heb het moeilijk..."
Hij staat buiten te huilen. We hebben er net een reeks cafés op zitten met de studentenclub en teveel alcohol. Hij is overstuur, nee ik begrijp het niet.
"Wel, ik voel wel iets voor je, maar ook voor haar en dan denk ik dat ik beter voor haar kies, ook al is dat moeilijk, allez, je weet wel. Mijn ouders zijn meer dan twintig jaar getrouwd, en de jouwe..." Ondanks de alcohol weet ik perfect wat hij wil zeggen. Ik denk dat ik nog nooit zo rap nuchter ben geweest, anders had ik hem een slag in het gezicht gegeven. Ik heb hem enkel gezegd dat hij zielig was.

Nu zijn we tien jaar ofzo verder. Het tweede huwelijk is mislukt. Zijn zus en broer staan voor een scheiding, waarmee de teller op vier komt te staan. Vier mislukte huwelijken bij de vier kinderen van mijn grootouders, het doet je wel denken. Zijn wij zo'n moeilijke mensen ofzo? Niet de beste sfeer om een huwelijk te plannen en als zus van de bruidegom en getuige ben ik natuurlijk betrokken. Alleen weet ik ook niet wat ik kan antwoorden op de vragen die zelf door mijn hoofd flitsen. Dus concentreer ik me maar op het kleedje, de bestelling is aangekomen en het kleedje is perfect, alleen krijg ik het niet dicht. Terug naar af

Labels: M/V

Amper een dag na de wijvenweek worden we door het nieuws terug met onze neus op de feiten gedrukt. Het was vandaag equal pay day, vrouwen moeten tot 31/3 werken om het jaarsalaris van een man te verdienen. Ik denk dat het de derde keer is dat een dergelijke dag in België georganiseerd wordt en die dag schuift maar niet op. De barema's voor de lonen van ambtenaren mogen dan al vastliggen zonder onderscheid naar geslacht, toch ben ik niet zo zeker dat er geen verschillen in het loonzakje zijn, veroorzaakt door promoties, premies voor goede prestaties,... Op de werkvloer valt de opmerking ook wel eens: opletten, het is een vrouw, ze wordt dertig en de kinderen? Tegen de wet, ja, maar wel in het hoofd van de werkgever of die nu overheid is of niet.

Bij mijn vorige werkgever werd ik dankzij deze studies door heel wat vrouwenorganisaties op de koffie gevraagd. Tot mijn grote spijt moet ik toegeven dat ik er weinig feministen ontmoet heb, wel veel vrouwen met een kleine de in hun naam of die dankzij de beroepsactiviteiten van hun man zelf nooit gewerkt hebben en denken dat ze werkende vrouwen kunnen helpen door goedbedoeld advies en kinderopvang, want "de kinderen moeten toch een goede opvoeding hebben ook al werkt de moeder". Ook de frivole invulling van het feminisme van de Gentse lingerieontwerper, die je deze dagen in de media niet kunt ontwijken, is niet aan mij besteed... Eigenlijk hou ik niet zo van het hokjesdenken.

Maar ik blijf de wijvenweek een fantastisch wijs initiatief vinden, dank aan i. en Lilith.

Labels: M/V

Een lastige vind ik persoonlijk. Ik begrijp sommige vrouwen soms ook niet, ik begrijpe mezelf soms ook niet. Elke keer als ik dacht van dit is het, had ik een tegenvoorbeeld in mijn hoofd.

Maar als er dan toch iets moet zijn:

Wat mannen niet begrijpen is dat er meerdere momenten in de maand zijn dat je wel eens boos kunt rondlopen. Ok, onze hormonen nemen wel eens een loopje met onszelf, maar ze volgen tenminste een relatief stabiel patroon, hun eigen hormonen slaan van de ene minuut op de andere om, dus wat is hun excuus?


Ook benieuwd wat de andere blogsters vinden, lees meer op de wijvenblogs.be

Labels: M/V, wijvenweek

Ik ben er altijd wel van overtuigd geweest dat ik kinderen wou. Als meisje wou ik ze zo vroeg mogelijk, een jonge moeder leek me de max. Mijn ma was er 26 toen ze mij kreeg, ik ben er nog niet aan begonnen, dus een jonge moeder kan ik ze al niet meer geven. Goh, er is bij de vorige lieven wel al sprake van geweest, maar (gelukkig denk ik nu) is het er niet van gekomen. Maar ooit wel, vermoed ik. Het lijkt alleen steeds minder evident om er de leuke dingen voor op te geven. Ook al zie ik wel dat het niet noodzakelijk hoeft, San bijvoorbeeld maar ook in de vriendenkring zijn er mensen die nog buiten durven komen. Spijtig genoeg zijn er ook andere...

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Labels: M/V, wijvenweek

"Als je zo een hele dag naar stubru luistert weet je wel meer wat er gaan de is in de wereld", mijn lief aan het woord.
"Ah ja?" moedig ik hem aan.
"Ja, blijkbaar is er daar een presentator – ik ben zijn naam efkes kwijt - die de blog van een meisje…."
"maar een wijvenblog heeft genoemd," vul ik aan.
"Nee, hij heeft het een wijvenblog genoemd, de maar heeft hij niet gebruikt," (solidariteit onder de jongens) "maar hij heeft wel zijn excuses aangeboden…"
"En dat is de reden waarom er nu een wijvenweek is, want dat meisje is Lilith en i. ken je natuurlijk wel? Dankzij haar hebben we al heel de tijd van die gele tulpen kunnen genieten."
"En gisteren ging het over de boetiekskes en vandaag over de mannen. Dus wat heb je over mij geschreven?"
"Euch, niks."
"Het ging toch over mannen?"
"Ja, maar ik heb niet over jou geschreven."
"Ach zo", zegt hij met enige teleurstelling (of verbeeld ik me dat maar.)

Mijn lief en blogs, het is niet altijd een goede combinatie, tenzij iemand de playlist van The Cure online zet en daardoor mij gelijk geeft dat ze Lullaby hebben gespeeld (en dat dat diezelfde madam van de breiwol op het Gentblogt feestje is, die me naar de kringwinkel heeft gestuurd en les geeft in een school in zijn woonplaats…)

Labels: M/V, wijvenweek

i. bond de bel aan de koe of iets dergelijks maar over mannen en crèmekes is het laatste woord nog niet gezegd. Over mannen tout court, niet toevallig het onderwerp van de dag. Een man met een roze t-shirt/trui/kousen/... gun ik geen blik, ik ben geen Italiaanse, zeg ik dan in mijn verdediging. Je kent natuurlijk die Italiaanse voetbalploeg in roze truitjes. Ook mannen in gladde pakken met dito manieren zijn aan mij niet besteed. Voor de goede orde: het gebruik van dagcrème valt hier niet, ik herhaal niet, onder. Valt hier wel onder: uw loon of heilige koe op vier wielen al bij de eerste afspraak toevallig laten vallen in het gesprek over koetjes en kalfjes. Ik hang dan wel weer aan je lippen als je gepassioneerd over iets bezig bent, muziek, fotografie, boeken, je collectie wiskyflesjes,... maakt niet uit, hoewel het helpt als ik er een ietsiepietsie van af weet. Voor de rest is het hoe je het vertelt, geef je me het gevoel dat ik een kleuter van vijf ben, wel dan verlies ik mijn aandacht stante pede maar behandel je me als een interessante gesprekspartner, oh boy.

Voor de rest is het magische woord: uitstraling, dat je ne sais quoi, waardoor één blik voldoende is om mij te doen zwijmelen. Ik hoop het ondertussen beter te kunnen wegsteken dan toen ik nog de puberende leeftijd had, maar het effect is niettemin hetzelfde. Veel hoef je daarvoor niet te doen, gewoon eens kijken met die bewuste blik als ik je tegenkom op de trein, in de winkel, op straat,... noem maar op.

Wil je meer, dan ga je vooral duidelijk moeten zijn. Het verleden heeft aangetoond dat ik het niet door heb wanneer een man iets voor me voelt tenzij hij met een groot plakkaat rondloopt met in koeien van letters de bewuste boodschap. Het is een vaststelling, meer niet. Veel woorden hoef je er eigenlijk niet aan vuil te maken. Meer dan eens ben ik verrast door een onverwachte kus, en misschien heb ik ze zo wel het liefst, van die lekkere tedere kussen met dat vleugje "ik wil je".

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Labels: M/V, wijvenweek

Ik ben geen fan van shoppen, en voor u meneer, het hoofd meewarig begint te schudden en hierbij zucht: "zal wel, zal wel..., zeggen ze allemaal". Om maar te zeggen, dit thema ligt me dus niet zo goed, ik begon al te vrezen voor een mannelijke kant, maar de eerste berichten stelden me meteen gerust. Ook Sarah en Tantieris houden niet van shoppen, tenzij in de fnac en consoorten. Count me in. Trouwens ze krijgen hier een linkje omdat ik ze wel lees en er maar niet in slaag om mijn blogroll aan te passen, maar terug naar het shoppen.

Vitrines lekken is aan mij niet besteed, geld uitgeven wel. En liefst op korte termijn en bij momenten ook wel veel. Cd's en boeken vallen hier onder, maar ook kleren en schoenen. Als ik het in mijn kopke krijg, dan wil ik hier en nu een nieuwe outfit van kop tot teen, en wel direct. Winkel in, winkel uit, als het moet. Altijd snel, weliswaar want ik zie het in één oogopslag of ze iets naar mijn goesting zullen hebben en dan hoef ik niet alle rekken langs te gaan en ale kapstokken te beroeren. Ik zie het meteen, mijn buikgevoel heeft me nog nooit in de steek gelaten. Maar oweee als ik haar tegen kom, je weet wel, die verkoopster, Angelique komt ze tegen bij de productjes, ik steevast bij de paskotjes. Je kent misschien het gevoel: wel of niet passen, het eeuwige dilemma, toch maar richting paskotje, laagjes uit, nieuwe laagjes aan en dan geen spiegel. Grmmbbl.... Het kledingstuk lijkt te passen, maar de enige zekerheid is buiten: de spiegel. Op kousenvoeten schuifel je naar buiten en daar ligt ze op je te wachten: "hmmm... een beetje te klein, nee?" Luid genoeg, zodat andere vrouwen die ook met de moed in de schoenen de spiegel monsteren je bekijken, opgelucht dat zij ontsnapt zijn. Wel, daar eindigt voor mij de leute. Waarom verzetten we ons met zijn allen niet tegen dergelijke sadistische winkels zonder spiegels in paskotjes? En vooral waarom zijn we niet wat liever tegen elkaar bij het paskotjesritueel. Niemand lijkt het leuk te vinden, een compliment van een vreemde kan dan wonderen doen. Ach, ik weet ook wel dat er andere verkoopsters bestaan, in sommige winkels vraag ik steevast hun advies en loop ik gegarandeerd op wolkjes buiten. Oh, ze durven natuurlijk wel zeggen dat het te klein is, daarom vind ik ze ook zo goed, maar ze doen het op een andere manier.

En dan is er natuurlijk nog postorder, valt dit ook onder shoppen? Tja, dan ben ik een vrouw. Ik kijk elk seizoen reikhalzend uit naar "den boek", al van toen ik het over "driesuisjes" had (omdat ik pas kon lezen) ben ik verkocht aan die dingen. Ik zweer echter bij La Redoute, ik heb er het perfecte jeansmerk in gevonden waar ik al menig broeken versleten heb en ik kan die gewoon in mijn eigen badkamer aanpassen. Ook kleedjes, rokjes, lingerie,... wordt in die witte zak bij de supermarkt opgehaald en als het moet ook terugbezorgd. Geen blikken, maar ook niet flaneren met overvolle zakken in de winkelstraat.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Labels: M/V, wijvenweek

Rijkelijk laat, maar he, het was paasweekend en ik heb me teruggetrokken in het rustige Mariakerke, alle familiale verplichtingen compleet genegeerd en eens productief geweest (later meer).

Maar het is dus wijvenweek dankzij i. en Lilith. Alle madammen kunnengevolgd worden op wijvenblogs.be. En hier heeft No Butterfly haar fliefladderkleedje aangetrokken, sneeuw of geen sneeuw.

Labels: M/V, wijvenweek

In navolging van Lilith

Het was niet mijn beste vriend, hij was een jongen van zestien waar ik die zomer mijn eerste slow meegedanst had, ik was veertien, en we hadden eigenlijk bijna niks tegen elkaar gezegd. Hij bleek later op mijn bus te zitten (of ik op de zijne). En hij moest ook langs dezelfde weg naar huis fietsen (allez ik paste mijn reisweg wel een beetje aan). Meestal bleef het beperkt tot een hei en een stralende lach, genoeg om vlinders te voelen tot in het diepst van mijn binnenste. Praten is nooit onze sterkste kant geweest. Maar in overvolle schoolbussen komt een mens wel eens iets te weten, zo ook dat hij een week naar Duitsland met school ging en ik hem dus een hele week (vijf dagen) niet zou zien. Ik krabbelde een briefje waarin ik schreef dat ik hem ging missen dat ik in zijn tas smokkelde. Tot mijn grote schrik was hij die avond een stuk sneller om me in te halen met de fiets en vooral was hij nog niet in Duitsland. We hadden een gesprekje over koetjes en kalfjes, kwamen elkaar op de één of andere fuif nog wel eens tegen, dansten nog een slow en nog één en waarschijnlijk nog wel één, maar nooit meer dan dat.

Labels: M/V

Door gangen

verloren momenten

tussen twee vergaderingen

papieren en dossiers

zuchten stapelen

een glimp

een flard van een herinnering

omfloerst door wijn

uitgelaten

om de verkeerde reden

Labels: M/V

Door alle ruzies heen, de harde woorden, de snedige opmerkingen, de tranen, het venijn, het slaan, stampevoeten, het roepen, gillen en de hysterie, vertwijfeldheid, dwaze beslissingen, stomme invallen, toegeven aan verkeerde gedachten, achterdocht, de stapel klachten, achterklap, openbare vernederingen,... was er één zekerheid. Wij hielden van elkaar en zouden samen kinderen krijgen. Met veel krullen, lachte je ma. We beten op onze lippen bij een vals alarm, volgende keer voorzichtiger.
Dat was toen en nee, ik maak me geen illusies. Geen reactie op een sms in een zotte bui, geen blik in de deuropening van een café op vrijdagavond,... kunnen de realiteit verbergen. Je denken en je zijn passen al langer niet meer bij mijn denken en zijn. Maar toch hield de wereld even haar adem in, mijn wereld, toen ik hoorde dat jullie zwanger zijn.

Labels: M/V

Dit is een oproep!
De bijzonder sympathieke Els heeft de vergissing van haar leven begaan: aan haar mama beloven dat ze binnen hier en pakweg 7 maanden van straat is. Een mens kan ver gaan, maar dit is er over. i. lanceerde al een oproep tot steun van de bloggende gemeenschap en ik wil hier nu ook mijn steentje aan bijdragen.
Voor alle duidelijkheid, blind dates zijn uitgesloten, tenzij met niemand minder dan Patrick Dempsey zelf. Ik ben er zeker van dat het ondersteunende team desgewenst ook wel voor een witte doktersjas kan zorgen als u denkt dat dit nodig zou zijn om uw charmes in de verf te zetten. Dus als u denkt dat u in aanmerking zou kunnen komen voor een bespreking op één van de volgende werkgroepvergaderingen, mail naar no_butterfly[at]hotmail[dot]com. Alle mails worden uiteraard vertrouwelijk behandeld. Heeft u geen zin in dat werkgroep-gedoe, loop dan eens langs op een Gentblogt-activiteit of dool rond in Gent op zoek naar de enige echte.

PS Ik kan haar wel volgen in haar keuze, op ravelry heb ik me zonder twijfelen lid gemaakt van de Grey's anatomy-groep. En de dvd's of uitzendingen op wijftv zijn het ideale gezelschap voor mijn breiwerk

Labels: M/V

Een mens hoort wat op de trein. Zo ook die avond toen ik op een redelijk volle trein naast twee oudere vrouwen zat, een jaar of zestig schat ik ze.
"Ja, hij belde me, hij zou graag weer een relatie beginnen, na de dood van zijn vrouw maar..." Ik kon niet echt opmaken wat ze met dat laatste bedoelde.
"Viagra?"
"Ja, maar daar wil hij niet van weten."
"Je moet ook weten waar het paradijs ligt he, tussen je benen of tussen je oren."

Labels: M/V