no butterfly

Doe de hippie shake

2012-01-29T19:46:00.005+01:00

Anders dan wat de vorige post doet vermoeden wordt hier vooral aan andere lijstjes gewerkt, zoals hoe ga ik het stof te lijf, strijken en wasmachines laten draaien,...

Maar af en toe moeten de zinnen ook eens verzet worden en dus haalde ik het patroon boven dat ik bij de laatste meeting van de Ijverige Wijven had overgetekend. Of eigenlijk, dat was plan B. Bij Plan A moest nog een patroon overgetekend worden en ik verloor efkes de lijnen op het patroon.

Dus werd het een broekje met een achterzakje in het stofje dat ik bij Béné won.

Knippen, stikken

Oh wat lief zo een klein zakje...

Met een elastiek en ik volgde de goede raad van één van de mama's op de Ijverige wijven meeting, zorg dat ze die elastiek zelf kan aanpassen, zeker als het een mager dingske is.

Mijn lief reageerde spontaan met: "oh, een pyamabroek", maar ik vind het wel kunnen als zomerbroekje, wat jullie?

Het patroon komt uit happy homemade volume 2.

Het weekend van de lijstjes

2012-01-28T13:59:00.004+01:00

het heeft een naam en dat is een geruststelling: startitis.

Een trui die van boven naar beneden wordt gebreid:

Een cardigan, ik zit aan het stuk waar ik moet de mouwen apart zetten, maar het aantal steken komt niet 100% uit.

Een muts met wol uit de solden. Aan 2,50 euro voor 400g laat ik die niet liggen. Alleen weet ik niet of het wel lukt om er een mannenmuts mee te breien (de wol gaat zo van dun naar dik en is misschien niet stoer genoeg).

Een mouw, eigenlijk het begin van de tweede, maar de eerste is ook nog niet af.

En de laatste van gisteravond. Ik heb mijn zinnen gezet op een sjaal, en dus heb ik de streng al tot een bol gerold en daar kwam wat prutsen aan te passen, maar geen schaar.

Maand van de preventie

2012-01-28T09:25:00.000+01:00

Kan je het geloven dat het al bijna februari is? Het lijkt gisteren dat het feesten en al waren, mijn kerstkaarten nu nog verzenden lijkt me wel rijkelijk laat. Het komt me ook bekend voor. Maar ik kreeg van Buzzparadise de vraag of ik iets wou schrijven over de Maand van de preventie. En ik zie dat wel zitten, want het hoort erbij als je huisdieren hebt. Hier lopen geen viervoeters meer rond, ook al denk ik soms van wel om mijn bange hartje gerust te stellen als het huis of de buren weer eens rare geluiden maakt. Maar onze kat thuis heeft gewoon een pasport bij de dierenarts en een vaste afspraak voor een check-up. Een goede gewoonte, die je later veel last en hartzeer kan besparen.

Van 1 tot 29 februari 2012 kunnen alle honden- en katteneigenaren een afspraak maken met een dierenarts(praktijk) die deelneemt aan deze campagne, voor een gratis gezondheidscheck.
Deze check-up is immers van vitaal belang: een op tijd gestelde diagnose maakt het mogelijk om veel aandoeningen goed te behandelen of zelfs te genezen. Indien ze niet op tijd behandeld worden, kunnen ze tot ernstige gezondheidsproblemen leiden. Een regelmatig bezoek aan de dierenarts, in combinatie met een gezonde en evenwichtige voeding, zal de goede gezondheid van uw huisdier ondersteunen en bevorderen.

Door te klikken op www.maandvandepreventie.be komt u op de site waar u zich dient te registreren. Vervolgens kunt u een afspraak maken bij één van de deelnemende dierenartsen. Doelstelling van dit onderzoek is om eventuele afwijkingen of ziektes bij de hond of kat vast te stellen zodat deze in een vroeg stadium kunnen worden behandeld.

Hill’s en SAVAB-Flanders wensen te benadrukken dat het gereserveerde onderzoek volledig gratis zal zijn. De deelnemende dierenartsen doen dit zelfs belangeloos. Het is wel belangrijk om te weten dat geen extra onderzoeken worden uitgevoerd (zoals röntgenfoto’s, bloedafname, verdoving, enz.). Er wordt ook geen vaccinatie uitgevoerd.

Achter dit mooie initiatief schuilt ook een andere goede zaak. Voor elk gezondheidsformulier dat door de eigenaar bij de dierenarts wordt gebracht, dat wordt ingevuld en teruggestuurd door de dierenarts, zal Hill’s 1 euro geven aan het “Belgisch Centrum voor Geleidehonden vzw”, om de opleiding en lessen van blindegeleide honden te steunen. Voor meer informatie over dit mooie initiatief, surf naar www.geleidehond.be

moe

2012-01-27T14:47:00.000+01:00

Ik sta te springen, zie me dan. Ik roep zijn naam, maar hij hoort me niet. Teveel volk, teveel lawaai. Ik probeer te lopen, maar kom maar niet vooruit. Ik val en zie hem verder lopen. Ik ga zitten en huil. Nee, het doet geen pijn. Allez, het vallen toch niet.

Gedichtendag

2012-01-26T10:38:00.000+01:00

Was zo graag samen

gevallen

maar iedereen viel

apart

was zo graag samen gevallen

maar iedereen viel apart

alleen

wij

was zo graag samengevallen

maar iedereen viel apart

alleen wij

sprongen naar de sterren

Peter Verhelst

Van foto's naar kleur

2012-01-24T18:40:00.002+01:00

Het is een klassieke oefening als het over het kiezen van kleuren gaat, blader door tijdschriften, vind foto's die een gevoel oproepen dat jij in die of die kamer wil en zoek er dan de passende verf bij. Het is niet noodzakelijk de kleur van de foto die je dan moet kiezen, wat het soms verwarrend maakt. Hier is het wel de kleur van de foto maar zo inspirerend.

via

Nog steeds

2012-01-22T19:57:00.004+01:00

Hij kwam langs, de laatste spullen. Het heeft zijn tijd geduurd maar er was voordien niet echt plaats. Nog steeds niet zouden sommigen zeggen maar het werkte op mijn systeem te weten dat daar nog gerief stond. Dus kwam hij langs. En al dagen liep ik zenuwachtig rond, zou het wel proper genoeg zijn. Tot ik me kwaad op mezelf maakte. Het is mijn huis, het is proper als ik het zeg. Een huis in verbouwing is echter nooit proper, ook al doe je nog zo je best. Het is voldoende van de trap naar boven te nemen om overal sporen achter te laten. Ik ging vroeg slapen en zou 's anderendaags er wel een mouw aan passen nam ik me voor. Het viel anders uit. Ik was ziek, gewoon in de zetel zitten wachten kostte me moeite. En dus was het niet proper. Ik zag het aan zijn blik. En ik vind het verschrikkelijk dat ik het me nog steeds aan trek. Een weekend later is het nog niet proper, het is hier en daar wel opgeruimd, maar proper, nee voorlopig moet je het nog doen met hier en daar een streep en verbouwspullen hier en daar.

Hoofdstad!

2012-01-19T12:17:00.001+01:00

“Gent kan je toch wel de hoofdstad van Vlaanderen qua smaak noemen?”

Niet mijn woorden, maar ik ging hem ook niet tegenspreken. Wat volgde was een verhaal over vakantie in Cadzand met de gewoonte om een dagje Brugge in te lassen en voor de gein eens Gent te doen. Om te besluiten dat Brugge wel leuk en gezellig is, maar dat Gent zoveel meer te bieden heeft. “Brugge voor overdag, Gent voor het avondleven”, viel de andere Nederlander hem bij.

6!

2012-01-18T10:16:00.002+01:00

Het is hier de laatste tijd een beetje stilletjes misschien, maar inspiratie komt en gaat. Meestal als ik me voorneem dat ik maar beter een blogpauze inlas, komt er zo een vlaag aan. Ik heb ook nog een hoop papiertjes rondslingeren. En zo gaat dat al 6 jaar, can you believe it?

Maar anyhow, neem een stukje taart en een frisdrankje ofzo.

De man op de trein

2012-01-17T12:09:00.001+01:00

De man in de zeteltjes aan de andere kant van de gang protesteert bij het zien van mijn laptop. Ik moet naar Den Haag voor het werk. Ik zal zit flink wat uren op de trein zitten en heb een paar opdrachten die ik blijf uitstellen. Dit lijkt me het ideale moment om met de deadline van zonder batterij te vallen toch iets te doen. Ik hoor hem mompelen: “altijd maar produceren en consumeren”, terwijl hij vinnige draaibewegingen maakt en met het hoofd schudt. Hij heeft natuurlijk gelijk als hij zegt dat het warm water niet telkens moet uitgevonden worden. Dat probeer ik ook steeds te zeggen, daarom ga ik vandaag ook naar Nederland, zien hoe ze het daar aangepakt hebben. Goed wetende dat hun bedoeling nu meestal neer komt op zo snel mogelijk mensen uit dure uitkeringsstelsels krijgen. Ook al verpak je het dan in kansen geven en talenten benutten. Omdat bij ons uitkeringen federaal zijn, speelt dat argument minder. Of toch minder zichtbaar. Er wordt langs alle kanten geknabbeld aan uitkeringsstelsels en gelijkgestelde periodes, maar omdat de link tussen uitkering en begeleiding doorgeknipt is, verdeeld over verschillende niveaus, draagt niemand de verantwoordelijkheid. Aan de eindstreep heeft niemand het gedaan. De ene zorgde voor begeleiding, de ander voor de uitkering, maar bij dit hokjesdenken is het ook gebleven. We kunnen het dus volop spelen op talenten benutten en mensen kansen geven, een eerder zachte aanpak, maar een mooi verhaal. Nu heb ik nog de cijfers nodig om hen te overtuigen. Als het niet lukt om hen het verhaal te laten vertellen, omdat er overal bespaard moet worden, zullen er wel mensen de dupe van zijn. En dan zijn dat de harde feiten.

Ze roken alleen niet

2012-01-16T10:38:00.000+01:00

Ik had zoveel plannen dit weekend, maar mijn lijf stak er een stokje voor. Dus bleef ik binnen en ontdekte Mad Men. Love them!

Af

2012-01-14T10:55:00.000+01:00

en veel valt daar eigenlijk niet over te zeggen, al een paar dagen aan gehad en hij zit fantastisch

Na het kloppen

2012-01-13T19:49:00.002+01:00

Al een hele week kijk ik vol bewondering naar het resultaat: witte muren, stopcontacten, aansluiting voor chauffage en een ondervloer. Dit lijkt gisteren.

generaties

2012-01-12T11:42:00.001+01:00

“Van welke generatie ben jij?” Hij roept het bijna uit. Ik kijk hem aan en geloof niet goed wat ik hoor. Eerste job, twee jaar geleden afgestudeerd, getrouwd, huisje en tuintje en hij noemt haar “mijn vrouwtje” . Ik heb hem net gezegd dat ik vind dat hij een collega niet moet bellen op haar halve dag verlof omdat we niet weten of het vergaderlokaal vrij is. Ook al is het maar een halve dag. En vindt ze het niet erg om gestoord te worden. Ze kan dit wel beweren, maar het is haar halve dag verlof. Lokalen genoeg. Het is nog vakantie, haar kinderen zijn thuis. En scheiding van werk en privé, ik vind dat belangrijk.

Geen voornemens meer, wel plannen

2012-01-09T12:52:00.002+01:00

Vorig jaar sloot ik me aan bij de destash groep op Ravelry, want wol ligt hier wel genoeg, maar nooit de juiste wol bij het project dat ik in gedachten heb. Nu was het niet de bedoeling dat we geen wol meer zouden kopen, zolang je maar meer breide dan je kocht was het eigenlijk al lang goed. Ik vulde ijverig de knitmeter in, bij elk gebreid bolletje tikte de meter aan. En ik ben best tevreden met het resultaat.

Dit jaar doe ik verder met noteren, breien en ook wel kopen want ik heb best wel wat plannen. Maar eerst moeten er een paar beëindigd worden. Neem nu die rode trui gebaseerd op skelf of de mouwen van into the woods. En dan moet er ook nog wat moed verzameld worden voor Skelf en zijn er ook wel drie projecten die al een jaar onaangeroerd zijn gebleven.

Maar om het mezelf niet te lastig te maken, mag ik ook wel iets nieuws opzetten. Om niet te veel te verklappen (en mezelf niet te veel verplichtingen op te leggen): Kate Davies, Veera Välimaki en iets uit Hold your needles van Suvi Simola en Mari Muinonen. En ik sluit me alvast volmondig bij de laatste aan: Let this year be Free-the-yarn-out-of-the-boxes -year!. Het klinkt al wat beter dan destashen.

Walter in het MOMU

2012-01-08T14:50:00.001+01:00

Gratis met het bonnetje uit de krant. Deze vond ik wel inspirerend.

duidelijk

2012-01-07T17:33:00.003+01:00

"Het is een vrouw, dus ze zal daar een kast willen tegen zetten."

De commentaar van mijn pa op de vraag van mijn broer wat ik met dat muurtje wou doen en waarom het geen volledige muur mag zijn. En ik moest toegeven dat hij gelijk had.

Ook vorige week

2012-01-05T13:03:00.004+01:00

Vorige week werd ook gewerkt en toen waren er geen klachten over lawaai. Op de dag voor kerstdag kapte ik een laatste stukje plak van de muur. Een werkje van amper anderhalf uur, maar mijn handen vertelden me heel duidelijk waarom ik dat zo lang had uitgesteld. Om van de laag stof nog maar te zwijgen. De tranen prikten in mijn ogen toen ik de geur ook na het opruimen en schoonmaken nog rook.

En dan was er ook die dag die om kwart voor zeven begon. Ik liep nog rond in pyjama toen ik ze zag parkeren voor de deur. Het zijn helden, mijn broer en pa, zo uit West-Vlaanderen op een onmogelijk uur om mij te komen helpen. Na het bespreken van de planning en het aanschouwen van mijn aankopen gingen ze aan de slag op het gelijkvloers.

Ik zorgde voor de noodzakelijke koffie (al denk ik dat ik die zelf meer nodig had) en toen het licht werd, de dagen lengen alweer besefte ik, kon ik de tweede kamer gaan opruimen en voorbereiden. Aan het einde van de avond kon ik enkel bedenken dat ik de best geïnstalleerde plafond in West-Europa zal hebben en me troosten met de gedachte dat de volgende keer ook de groene gipsplaten die we kochten aan de plafond kunnen en dat de extra planken voor de rails van de inbouwkast al geïnstalleerd zijn.

Maar het toilet heeft al een plafond, dus er kan al weer geplamuurd worden. En in de living liet de afwerking nog op zich wachten. *Roept zichzelf tot de orde*

buren

2012-01-04T18:49:00.000+01:00

Ik had me voorgenomen om me in 2012 wat minder druk te maken. Na deze ochtend ben ik wel zeker dat mijn portie voor deze maand, en misschien zelfs meer, opgebruikt is.

Ik kreeg telefoon op het werk dat het buurmeisje geklaagd had over het lawaai. Ze zijn aan het studeren want binnenkort zijn het examens. Ik vroeg hem hoeveel lawaai ze maakten omdat ik dacht dat plakken niet meteen veel lawaai maakte en hij verzekerde me dat ze hun best deden, maar dat ze natuurlijk wel de trappen op en af gingen en werkten. Ik vertelde hem dat ik ze voor de kerstvakantie al verwittigd had van de geplande werken en dat ze maar tegen mij moest klagen. Hij klonk nog optimistisch, hij wou het me gewoon laten weten. Geen ruzie stoken. Ik moest denken aan wat ze zei toen ik het haar vertelde, dat ze desnoods wel zouden aanbellen als het te luid ging.

Amper had ik de telefoon neergelegd of ik kreeg telefoon van de papa van de studente, of zoals hij zelf zei “de eigenaar van het huis”. Nu weet ik ondertussen wel beter dan me daardoor op stang te laten jagen, zijn huis grenst aan het mijne en ik heb evenveel rechten (en plichten) denk ik dan. Hij had een klacht gehad van zijn dochter en insinueerde dat ik moedwillig de werken in de examenperiode plande. Ik zei hem dat ik ze verwittigd had voor de kerstvakantie en dat ik veronderstelde dat het niet de meest luidruchtige werken waren. Bovendien zou het amper drie dagen duren en ze hadden mij verzekerd dat ze hun best deden. Hij herhaalde zijn insinuatie en ik vroeg hem of hij van plan was ook de bouw van het appartement in de aangrenzende straat te laten stilleggen. Of de werken aan Gent-Sint-Pieters, maar dat kon ik nog net inslikken. Hij antwoordde dat hij dat niet kon doen omdat die werken al langer bezig waren. Ik woonde in Gent en ik moest dus rekening houden met de studenten. Ik weet niet wat de doorslag gaf, maar ik voelde me kwaad worden en ik kon er niks aan doen. Al dacht ik wel twee of drie keer dat ik mijn stem toch beter onder controle zou moeten krijgen, het lukte me niet en ergens gaf ik er ook gewoon aan toe. Dus kwam er een woordenstroom uit, die mijn buurman deed gniffelen en een hoop frustraties van de afgelopen periode onder woorden bracht. Dat werken zich niet zo simpel laten plannen, en ik vergat dan nog de keren te vermelden dat hij zelf voor de vertraging had gezorgd. En dat ik ook wel graag had gehad dat ze vroeger kwamen en dat mijn huis rapper af was, al gaf ik ook wel meteen toe dat planning van opeenvolgende werken misschien niet mijn sterkste kant is. En dat ze mij nooit verwittigd hadden tijdens hun werken en ik dan ook thuis werkte en me moest concentreren, al knarsetandend over het lawaai en dat ze eigenlijk in een residentiële buurt woonden en niet in de studentenbuurt. En ik had er aan kunnen toevoegen dat elke student wel denkt dat er in de blokperiode meer werken gebeuren en dat ze er om doen, maar dat zei ik niet. En dat ze er misschien ook eens aan mochten denken als ze tot twee uur ’s nachts feestjes aan het geven waren. Zonder verwittigen. En ik vergat te vragen of ik hem dan ook mag opbellen met mijn klachten, als eigenaar van het huis. En dat ik niet van plan ben om feestjes te organiseren in de examenperiode, dus dat hij niet moet zeggen dat ik er geen rekening mee hou met mijn buren. Ook al kan ik wel een paar redenen bedenken voor een feestje, en nu zeker. En dat ik zeker niet de luidruchtigste werken van de buurt aan het uitvoeren was en dat sommige studenten thuis blokken (zonder te zeggen dat het ook in hun examens had gekund). En dat ik ze voor de kerstvakantie verwittigd had. En ik had er kunnen aan toevoegen dat ik enkel klachten van hen kreeg en dat ik dat ook wel wat moe word, maar dat deed ik niet.

Ik was zo op dreef dat hij er geen volledige zin tussen kreeg en stiekem voelde dat goed. Maar tegelijkertijd verzekerde ik dat het maar vier dagen waren deze maand. En dat we zaterdag meer lawaai zouden maken, met boren en zagen en nee, ik kon het niet nog eens uitstellen. Met de nadruk op nog eens. En ik mailde haar om te vragen hoelang haar examenperiode duurde, want dat er nog werken gepland zijn weliswaar zonder concrete data, en nogmaals dat het maar vier dagen zijn, met nu al de zekerheid dat er meer lawaai zal zijn op zaterdag. En dat ik ook vond dat ze na 22u geen luide muziek meer moeten draaien of zingen. Dat laatste moest er toch bij.

2012

2011-12-31T18:27:00.000+01:00

Maak er iets moois van!

Niet overtuigd

2011-12-30T20:10:00.003+01:00

For English, scroll down

Ik heb de hals eindelijk afgewerkt, ik heb die apart gemaakt en nadien vastgenaaid. Net op tijd om het project nog dit jaar af te sluiten. De trui is nog niet geblockt, en ik ga dat maar beter doen, want ik ben niet helemaal overtuigd. Hij zit nogal strak, wat ik ook wou, maar vooral de lengte ligt me niet. Nochtans had ik al een aantal rijen extra gedaan, en toch blijft het hangen boven mijn riem, alsof het te warm gewassen is of een maat te klein. Zou het lukken om er een paar cm bij te krijgen? Oh, en er moeten nog knoopjes bij...

I finally managed to knit the neck, I did it separately and sewed it on. The sweater is not blocked yet and for this one I'll certainly do it. He is rather straight which I wanted. It is the length that bothers me most, though I added some rows, it still is short. Like it was washed too hot or a size too small. Will it work? Oh, and of course I should add some buttons...

Gehoord op straat

2011-12-30T16:59:00.002+01:00

"Al die moderne technologie, maar een goeiendag kan er niet af." Hij zei het zowat in het luchtledige. Zijn maat, zelfgerolde sigaret in de hand had zich net omgedraaid naar de vrouw met hoge botjes en stijlvolle poncho. Zijn gedachten zaten nu ergens anders. Zijn hond liep rond zonder leiband en zijn rasta's mochten wel eens gewassen worden. Ze leken niet echt ergens naar toe onderweg.

Het diner

2011-12-29T18:42:00.003+01:00

"Blijf jij maar lezen..." Soms denk ik dat hij het wel leuk vind dat ik heel het plot tegen hem vertel. Niet dat het me zo vaak lukt, want er liggen er hier zeker twee die ik al een paar weken niet meer aangeraakt heb. Maar Het diner heb ik op een lang weekend uitgelezen, want het leest als een trein. Het gaat over twee koppels die gaan eten. De mannen zijn broers en de ene zit in de politiek. Ze willen praten over hun kinderen, er is een probleem. Tussen de gangen door leren we meer over de relatie tussen de mannen, de verteller en zijn vrouw, de verteller en hun zoon,... Het boek leest vlot weg en tegelijkertijd had ik het gevoel dat het nogal oppervlakkig bleef, het mocht hier en daar wel wat meer zijn, niet meer intriges want die waren er al genoeg maar zo wat meer in de diepte, wat meer waarom en hoe men zich daar bij voelt. Of ben ik niet gauw tevreden?

Pull through wrap

2011-12-27T10:58:00.002+01:00

For English, scroll down

Het is gelukt! De sjaal is klaar en er zijn nog een paar dagen tot het feest. Ik heb het gemeten: 1m80, zonder blocking. 11 bollen Drops Nepal.

I did it! The pull through wrap is ready and still some days left to the party. 11 skeins of Drops Nepal for a 1m80 of cables, without blocking.

Ik ben niet zo overtuigd van het systeem om het door te steken, maar het is dan ook een cadeautje. Zij had een foto gevonden in een boekje van een kledingwinkel. Deze is echter veel mooier en warmer. En dus is het toch een beetje lastig om hem weg te geven, al zal zij er meer plezier mee hebben. Hoop ik.

I'm not so convinced with the pull through system. But that's the way she likes it. I hope.

10 in 11: conclusies

2011-12-26T10:27:00.000+01:00

Oké, tijd voor conclusies:

1. Na de tas komt er in de naailes de verplichte pyjama, ik wil deze zomer graag een extra pyjamabroek maken. Ik heb de stof al meteen dubbel gekocht, maar in een ander kleurtje.
Drie nieuwe pyjamabroeken, deze van de les incluis. De stof die ik dubbel kocht heb ik nog niet gebruikt.

2. Ook eentje voor de zomer: een rokje, ik kocht al de stof bij Koekepeertje tijdens de Vitrine.
Geen probleem, die rokjes, lijkt me. Ik heb verschillende modelletjes getest en ik draag ze heel regelmatig.

3. Iets met kabels, de sjaal heeft me zin doen krijgen in meer.
Entrechat is kabels. De sjaal zijn kabels. Duidelijk gelukt.

4. Minstens één paar wanten, zeker nu één van mijn bella's verdwenen lijkt te zijn. Rood werd me al ingefluisterd.
Tricky, ik heb mittens gemaakt.

5. Ysolda heeft bijna een nieuw boek uit, het wordt tijd dat ik nog eens iets van haar brei.
Skelf in paars alpaca, maar wat heeft dat lang geduurd, zeg en dat is vooral mijn schuld. De kraag staat er nog niet aan, maar echt waar, dat moet volgende week lukken of anders de eerste week van het nieuwe jaar. En ik heb ondertussen twee swirl hats gebreid en nog eentje onderweg.

6. Een trui van op de tv
Dit wordt de volgende hou ik mezelf voor.

7. Iets breien van de wol van de projecten die ik in 2010 uitgetrokken heb en het zwarte en groene vestje af werken.
De gerecycleerde trui is af: modern garden en al veel aan gehad. Het afwerken is niet gelukt en schuift door naar de lente. Ik ben wel blij dat ik iets gevonden heb met de donkerblauwe wol, gerecupereerd van de shalom en ik had die niet eens durven opnemen.

8. Eens testbreien voor iemand, dit is de gemakkelijke van het lijstje want Canary knits bezorgde me al het patroon.
serieus onderschat, wel gedaan, maar niet afgewerkt

9. Iets breien uit één van de vele breitijdschriften die ik ondertussen liggen hebben.
Laten we eerlijk zijn, niet gelukt

10. Eens gaan breien bij Knit Flanders, Huis van Alijn, Breien in Oostende en ook eens een keertje een kijkje gaan nemen bij de Gentse naaiclubs.
Ik was bij de Ijverige wijven en al bij BoHo. Sinds begin juli ben ik ook lid van de Ijverige wijven. De WKIP heb ik door mijn voet gemist, maar toch al een paar keer bij Knitflanders. Bij het Huis van Alijn zijn ze gestopt, maar er is voor een alternatief gezocht: de Knitting Owls.

Conclusie: Met een beetje goede wil kom ik uit op 7,5 à 8/10. Ik ben vaak te ambitieus, neem nu die 7de doelstelling, dat zijn er toch eigenlijk 3 of zelfs 4 in één?

Fijne feestdagen

2011-12-24T14:45:00.002+01:00

Het leek me wel een passend beeld en ik moet er de laatste tijd vaak aan denken. Fijne feestdagen iedereen!

Haapsalu

2011-12-23T09:28:00.000+01:00

En er was nog een pakje deze week. Eentje dat ik zelf besteld heb bij wereldwol, een echt verwenpakket voor breiers.

Wie wat rondsurft op kantbreien komt al gauw op de mooie Haapsalu-sjalen uit. Deze boeken vertellen de geschiedenis en zorgen ook dat de patronen nu ook nog beschikbaar zijn. Haapsalu is een kuuroord in Estland en ik heb het in mijn hoofd gehaald dat ik die keer met Eurolines tussen Talinn en Riga daar gepasseerd ben. Ik denk het eerlijk gezegd niet, maar ik herinner me wel een mooie strook langs de kust die er heel welness uit zag. Het vroor toen -26) en toch zag ik me daar in de zomer nog wel eens stoppen.

Het roze boek is het nieuwe boek, het witte is al moeilijker te vinden. Haapsalu Scarf toont hoe je de vierkante sjalen maakt, maar je kan eigenlijk ook gemakkelijk zelf aan de slag en van alles gaan combineren. Het spijtige is dat de patronen daardoor niet altijd even duidelijk leesbaar zijn, maar ook daar valt wel een mouw aan te passen.

In het witte boek heb je meer de aparte schema's voor de patronen en moet je zelf beginnen rekenen. Hier zie je bijvoorbeeld de Greta Garbo sjaal die de vrouwen speciaal voor haar gemaakt hebben. Je krijgt evenwel alleen het schema voor de hartjes. Al zag ik dat die ook in het roze boek werd vermeld. Maar ik heb nog maar een fractie gezien. Er is zoveel en kiezen wordt moeilijk, maar dit wordt zeker iets voor 2012.

Hoewel de sjalen al lang worden gebreid, is het optekenen van de patronen van recentere datum. De meeste vrouwen kenden gewoon die patronen uit het hoofd of volgden een voorbeeldsjaal. En ook dat kan je allemaal lezen in de boeken.

Secret Santa

2011-12-22T09:07:00.001+01:00

Mijn pakje werd op de fiets geleverd door een man met een witte baard. Ik had al een tip gekregen wie mijn secret santa was. Het toeval wil dat ik haar zowat elke dag via mail hoor voor Gentblogt, dus was het een beetje belachelijk om de post in te schakelen.

Een mooi pakje met een feestelijke strik, het was even moeilijk om eerst een foto te nemen en dan open te doen. En ook de inhoud mag er wezen: koekjes, chocolaatjes, een bladwijzer met een spreuk om over na te denken, een schattig doosje met knopen en een magneet voor mijn collectie! Niet moeilijk dat ik er heel blij mee ben. Dank je Pharailde

En natuurlijk ook een dikke merci aan Tess om het te organiseren.

ik doe mee

2011-12-21T21:13:00.003+01:00

Als Lilith van eindejaarsvraagjes doet, doe ik mee. Het is één van mijn favoriete rubrieken in de boekjes-die-ik-beter-niet-zou-lezen.

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?
Ik ben ongelooflijk wild van Soundcloud, zeker sinds ik er Bart Moeyaert ontdekte. Een verhaaltje voor het slapengaan.

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2011?
Ik luister steeds minder radio en sinds de verhuis heb ik nog met moeite tv gezien. Dus op deze ga ik passen.

Wat vindt u het beste boek, de beste film, het beste toneelstuk/concert en de beste cd van 2011?
Ik heb niet het gevoel dat ik veel gelezen heb, het afgelopen jaar. En toch is het een moeilijke keuze: The observations of The corrections. Ik kan niet kiezen.
Beste toneelstuk: gij die mij niet ziet van Bruno Vandebroek en Wim Helsen en Vorst/Forest
Beste concert: Intergalactic lovers in Leuven
Beste film: The king of devil's island, nu in de zalen, zeker gaan zien

Wie wenst u wat toe voor 2012 (ten goede of ten kwade)?
Ik wens iedereen wat meer relativeringsvermogen en het vermogen om eens content te zijn.

Morgen

2011-12-21T18:59:00.002+01:00

“Ambtenaren moeten niet staken, want ze werken niet. En ze moeten niet klagen want ze kunnen niet ontslagen worden.”

Ik was nog niet helemaal wakker, maar daar komt het ruwweg op neer. De mening van een veelgelezen krant die nog eens op de radio uitgebreid mag herhaald worden op een moment dat veel mensen luisteren. Dank u, nationale radio voor het nog maar eens herkauwen van een vooroordeel waar ik vaak mee geconfronteerd.

Ik staak morgen niet en dat is een persoonlijke keuze. Ik heb wel veel sympathie voor de stakers. En als de vakbond op het werk de moeite had gedaan om deftig te informeren, had ik misschien wel mee gedaan. Nu is het mij niet gelukt om te lezen waarover het precies gaat en dan vind ik dat ik niet kan staken. Want ik besef wel dat er meer mensen langer zullen moeten werken willen we de lasten dragen. Zo werkt ons systeem nu eenmaal. En nee, ik vind het niet eerlijk dat arbeid zo zwaar belast wordt, maar we krijgen er wel veel voor terug en dat wil ik toch ook niet zomaar inleveren. Maar een eerlijkere verdeling tussen arbeid en kapitaal lijkt me wel redelijk.

Voor mezelf maak ik me niet meteen zorgen, als universitair krijg ik een behoorlijk loon en laten we eerlijk zijn, het loon is niet de enige reden waarom ik deze job wil uitoefenen. Het loonsverschil met collega’s die minder lang hebben gestudeerd is best wel groot. Ik kan moeilijk voorspellen hoe mijn carrière er uit zal zien. Ik hoef me inderdaad niet meteen zorgen te maken over ontslagen te worden, maar ik kan wel ziek worden of een ongeval krijgen waardoor het niet meer zo evident is om mijn job (voltijds) uit te oefenen. Ook dat heeft een invloed op mijn later pensioen.
De hervormingen doen ook wel nadenken over andere zaken, keuzes die je maakt in je carrière. Soms gewild, soms ongewild en zelfs ongewenst. Want zolang er verschillen in loon en carrièrekansen zijn tussen mannen en vrouwen, spelen niet enkel biologische of ideologische redenen, maar vooral financiële redenen een rol wie thuis blijft voor de kinderen. En ik vind het niet eerlijk dat degene die thuisblijft omdat de ander kan gaan werken hiervoor gestraft zou worden, degene zorgt er immers ook voor dat de ander (vaak meer) kan gaan werken en dan ook meer verdient en carrière maakt. Maar ik vind het ook niet eerlijk dat degene die thuisblijft of deeltijds gaat werken meer zou krijgen dan degene die voltijds blijft werken en jongleert met arbeid en gezin, enkel en alleen omdat die getrouwd is met de ander. En ik vind het ook schandalig dat als de ander degene die thuis is gebleven op latere leeftijd in de steek laat en trouwt met een jonger exemplaar, degene die thuis is gebleven onder de armoedegrens dreigt te duikelen.

Hoewel het lijkt of keuzes die mensen in het verleden hebben gemaakt geen bijkomende impact zullen hebben op hun pensioen, is er één ding waar ik me heel kwaad om kan maken. In ons systeem worden periodes van onvrijwillige werkloosheid meegeteld in de berekening van de loopbaan voor het pensioen. Nu is één van de hervormingen dat dit niet meer het geval zou zijn voor de derde periode. Nu wat er ook beweerd wordt, onze werkloosheidsuitkeringen zijn degressief en er zijn dus wel degelijk werkzoekenden die in die derde periode terecht komen. Soms omdat ze een partner hebben die een voldoende inkomen heeft waardoor zij tijd hebben om voor de kinderen te zorgen en zo hun steentje in het huishouden bij te dragen. Maar soms ook omdat ze simpelweg niet kunnen werken, omdat ze eigenlijk een zogenaamd niet-arbeidsmarktgerelateerd probleem hebben en soms zelfs eigenlijk beter op de ziekteverzekering zouden staan, maar omwille van de regeltjes daar niet raken. Nu worden ze ook later nog eens gestraft om iets waar ze eigenlijk niet aan kunnen doen.

En dan is er de groep waar de overheid zelf zwaar in gebreke blijft. Eén op vier werkzoekenden in Vlaanderen die langer dan twee jaar werkzoekend zijn, is ouder dan 50 jaar. Anders dan jongere werkzoekenden krijgen zij van de VDAB geen werkaanbiedingen toegestuurd, tenzij ze die zelf vragen. Ze worden door de VDAB niet uitgenodigd voor begeleiding of opleiding, tenzij ze zelf de moeite doen om het te vragen. Als overheid geef je hen geen kansen, je geeft hen geen duwtje in de rug. Je zou inderdaad kunnen zeggen dat ze dicht bij hun pensioen zitten, maar je zou ook kunnen zeggen dat tien jaar werken ook nog wel een mogelijk moet zijn. Je ontneemt hen nu als overheid de mogelijkheid om een deftige loopbaan op te bouwen, en die fameuze 40 jaar te behalen en een beter pensioen te krijgen. En de minister neemt geen initiatief, terwijl zijn partij in het federaal parlement de hervormingen te weinig verregaand vindt. Schuldig verzuim vind ik dat.

en een actiefoto

2011-12-20T13:38:00.001+01:00

Over die jas schrijf ik nog wel eens iets, hoe meer ik de foto's zie, hoe meer ik mijn twijfels heb. Maar ik heb een leuk weekend gehad, daar in Malmédy. Ik ben zelfs gaan sleeën, daar moet een mens 33 voor worden. Twee keer ben ik de piste afgegaan, onder luid gegil. En ik kan absoluut niet sturen, maar als het moet val ik gewoon. Het was in de sneeuw duiken of een vader met kind raken, ik koos voor het tweede. Mijn neus kon er minder mee lachen. En mijn linkerkuit zit blauw, maar dat was van de eerste keer naar beneden, iets met voeten van de grond. Ter mijner verdediging, mijn moeder krijg je met geen stokken buiten met zo'n weer, zeker niet in de auto. Ik denk dat het argument van mijn ouders was dat het meer niet sneeuwde dan wel en dat een slede dus niet echt zin had. Zeg nu nog dat het vroeger strenge winters waren...

Swirling

2011-12-18T18:56:00.001+01:00

for English, scroll down

Nu het pakje op de post is, kan ik meer dan een tip van de sluier oplichten. Ik koos voor een rode swirling hat van Ysolda Teague in een rode tweed uit de solden, een combinatie van wol, mohair en nylon. Ideaal en ik kreeg zin in een eigen exemplaar. Het patroon paste is wat aan naar mijn stekenverhouding en ik verving de boord door een 2-2-boord.

I've knitted a red swirling hat from Ysolda Teague for a secret Santa gift. A nice combination of wool, nylon and mohair. I also knitted a blue one for me. I adapted the pattern to my gauge and changed the hem for a 2ribbing.

de lift

2011-12-17T11:59:00.000+01:00

Ik ben geen fan van liften en nu wil het toeval dat de laatste twee afleveringen die ik zag van Bones en Fringe allebei over een lift gingen. In één van de afleveringen viel de lift naar beneden en was iedereen dood en ook radioactief (Fringe), in de andere viel een afgeknaagd been van een mens uit het plafond naar beneden (Bones). En sindsdien probeer ik aan iets anders te denken als ik in de lift sta. Naar het zestiende te voet is misschien iets voor goede voornemens maar nu nog even niet. En dus vraag ik me plots af waarom koffie in een beker als je daarmee in de lift naar beneden gaat niet blijft zweven, zo in een wolkje... En wat dat dan zou kunnen doen als je naar boven gaat...

Gisteren op tv

2011-12-16T09:14:00.000+01:00

Ik heb het niet gezien, maar het was gisteren in Koppen en ik zat in de Gentse avond(haak&)breiclub. Yarnlot ontdekte nog een foutje in mijn sjaal en ik werkte mijn laatste cadeautje voor mijn secret santa af.

Waar vind je toch de tijd?

2011-12-15T10:56:00.000+01:00

Ze vroeg het ergens deze zomer en ik haalde mijn schouders op. Ik vind dat wel leuk, schrijven. Ik denk er vaak niet bij na. Ik doe het ook nogal snel, vrees ik en dus is de kwaliteit niet altijd zo goed. Soms denk ik er langer over na en soms typ ik gewoon over wat op een envelop of in een boekje in mijn sjakosj zit. Dan zit het er al een tijdje en denk ik wel dat het geen kwaad kan als ik het even recycleer. Hier op mijn blogje doe ik gewoon mijn ding en moeten jullie soms maar raden waar het over gaat. Bij Gentblogt of Bernina is dat natuurlijk anders en probeer ik er toch meer tijd in te steken. Het is moeilijk om te zeggen. Ik schrijf ook voor het werk en soms als de deadlines zich opstapelen, is dat net het moment dat ik massa's inspiratie heb. Dan valt van alles mij op en ben ik afgeleid. Moet ik eerst iets typen, al is het maar de titel (zoals van dit postje) en dan weet ik dat ik er op een rustiger moment eens over ga schrijven en soms blijft het gewoon liggen. Ik weet ook niet waar ik de tijd vind, sommige mensen hebben massa's activiteiten met vrienden, sporten en rijden hun kinders rond, ik schrijf.

Santa Stress

2011-12-14T11:10:00.000+01:00

Nee, ik ga hier nog niks vertellen over wat ik maakte voor mijn Secret Santa. Ik wil het over dat andere kerstcadeautje hebben. Gelukkig wordt kerst een week uitgesteld, want er is nog werk aan de winkel. Gelukkig kon ik zondag goed doorwerken. Veldrijden op tv en aan de tafel bij mijn grootvader. Iedereen content en een volledige bol wol gebreid, uiteraard ook met dank aan de treinritten. En dan zag ik het probleem, ergens één kabel vergeten en natuurlijk een heel eind geleden. Ik loste het op met een trukje door de steken wat over elkaar te "trekken". Niet compleet onzichtbaar maar volgens mij best oké. Ik ben halverwege en vind het nog steeds leuk om te breien, moeilijk om naast me te leggen. Ik weet dus al wat ik donderdag zal mee nemen naar de breiavond.

I won't talk about my secret santa gift. I also have another knitted gift. Luckily Christmas was postponed and there is a knitting evening coming up. I'm about halfway and I still like doing it.

Ondertussen op het containerpark

2011-12-13T10:26:00.000+01:00

"Excuseer, heeft u dit nog nodig?" Ik kijk hem verbaasd aan, nog een traan in mijn ooghoek. Hij wijst op de koffer. Ik herinner me ook nog waar ik het kocht. In de gamma in de Maïsstraat. Ik ging er met de tram heen en nam zo een bouwpakket mee. Het was niet meteen het duurste, het moet in de periode van sinterklaas geweest zijn, het was een simpele koffer om speelgoed in op te bergen. Mij leek het ideaal als extra bergruimte. Het was vloeken om het ding samen te krijgen, maar ik was wel trots toen het gelukt was. Ik besef dat het eigenlijk nog in goede staat is, maar gewoon niet meer in mijn huishouden past. Ik geef het hem dan ook met plezier mee, en kijk naar de rest van de inhoud van de auto. Er zitten nog wel bruikbare dingen tussen, maar het zijn vooral herinneringen. Als kind kreeg ik van die porseleinen setjes telkens met de boodschap om er voorzichtig mee te zijn en dat ik nu een groot meisje was. Ik zag ze al later op mijn kast staan, als ik maar voorzichtig was. Nu ik was heel voorzichtig maar moet nu ook wel toegeven dat ik ze in de winkel geen blik zou gunnen. Ze zijn weg, het heeft moeite gekost, maar er is weer ruimte...

Een eigen plek

2011-12-12T10:24:00.000+01:00

Het is nog maar voorlopig, maar ik ben er toch al blij mee. Niet steeds meer mijn machine moeten verplaatsen.

Blauw met witte bloemetjes

2011-12-11T09:57:00.004+01:00

Hij heeft oog voor detail en dus was het nodig om dit opnieuw open te maken. Ik begon met de rits en haalde die er volledig uit om met een bredere rand die opnieuw er in te zetten. Ik bleef uit de buurt van de biais maar haalde nog wat van de heupen. Gelukkig hadden we in de les de rokjes gepast. En hoewel ik dat eigenlijk niet leuk vind dat iemand aan mijn lijf prutst en overal naaldjes in steekt, heb ik er wel wat van opgestoken. Ondertussen is dit één van mijn favoriete rokjes geworden.

En met het restje maakte ik een zakje voor breinaalden. Dank je Béné

Ik heb geen tijd

2011-12-08T16:22:00.003+01:00

dus richt ik een breiclub op, want er is weinig zo plezant als samen komen, praten over je hobby, ideeën uitwisselen, iets drinken, wat breien, eens voelen aan die wol naast je,... En omdat het niet altijd overdag lukt, doen we het 's avonds. Kom op 15 december (vanaf 19u30) naar de Gentse avondbreiclub in BOHO op de Vrijdagsmarkt. Neem je naalden en wol mee, je mag natuurlijk ook haken, je goed humeur en tot dan?

Neuze-neuze

2011-12-07T10:02:00.000+01:00

Ik had een creatieve bui dit weekend en een beetje impulsief begon ik aan dit project van JCasa. Dat van die 10 minuten is niet overdreven, maar er is wel iets mis met de afmetingen heb ik de indruk. Of ik kan geen inchen meer omrekenen.

Men neme twee lapjes, ideaal voor overschotjes en die vond ik dan ook zonder problemen.

Met de goede kant op elkaar rondom rond stikken, hoekjes knippen en het moeilijkste het omdraaien. U hebt toch een gaatje open gelaten?

Stofje in twee plooien, elk van de kanten tot daar plooien, stikken langs de binnenkant.

Draaien en klaar is kees, maar ik krijg er geen papieren zakdoeken in. Wel mijn stofkrijtjes en naalden...

Of de bobijntjes die ik nodig heb voor de les?

Voor mij een plekje aan de toog

2011-12-06T08:26:00.002+01:00

Ik heb mezelf verplicht te gaan. Ik wou hem eens zien zingen en op de feesten was het niet gelukt. Ik deed nog een last minute oproep via sms om geen excuus te hebben om me thuis te kunnen nestelen. De overkant had wel een excuus en ik weerstond de verleiding om hem te sms'en. Nederlandstalig is zijn ding niet, hield ik me voor. En ik kan het best alleen. Hoeveel ben je niet in de Video geweest? Ik moest stiekem lachen bij de gedachte en stapte dapper binnen met nog een uur te overbruggen en voldoende tijd om een plaatsje te zoeken. Aan een tafeltje en straks te midden van de mensen zitten of toch maar aan de toog? Ik bestelde een thee en was blijkbaar niet alleen. De glazen waren op. Het werd de toog. Uiteindelijk. Na de foto van het berichtje dat op de tafels lag en ik schreeft dit tekstje in mijn boekje. Aan de overkant zat een man, alleen, hij dronk ice tea en schreef in een boekje.

The unbearable lightness of destashing

2011-12-05T13:53:00.000+01:00

Een van de goede voornemens dit jaar was het wegwerken van mijn wolvoorraad. Ik was heel goed bezig: kijk maar naar de meters die ik gebreid heb hier in de linkerkolom. En je kon het ook merken, zo kon alle wol in mijn ikea-zak toen we aan het opruimen waren. Het lief zei nog wel: hoeveel wol heb jij wel niet? Maar ik antwoordde dat ervoor het er niet eens in kon in die zak. De groep op Ravelry heeft me dan ook uitstekend geholpen (dank je Morgan, you're magic). En vorige week gingen we aan het tellen: 49 bollen gekocht en 62 opgebreid. Maar er zat een addertje onder het gras: deze kon ik donderdag afhalen: 32 bollen extra. Drops heeft nog steeds een alpaca-actie en Dolce Lana heeft een fantastische snelle service. Tijdens het breien van de sjaal ben ik simpelweg overstag gegaan. Een mengeling van wol en alpaca, niks synthetisch, mooie kleuren en fantastische steekverhouding.

Geheim

2011-12-04T10:39:00.000+01:00

Mijn secret santa houdt van rood. Ik ook. Dus vond ik hier nog een eenzaam rood tweedbolletje, mengeling wol, mohair en synthetisch, dat ik eerder dit jaar in de solden kocht. Ideaal voor een deel van de verrassing.

Om in de sfeer te komen

2011-12-03T14:02:00.001+01:00

Zijn stem herken ik zo, maar die baard? en ze komen naar Gent.

Kabels

2011-12-02T13:12:00.002+01:00

Mij moet je daar al lang niet meer van overtuigen, al vind ik het soms een heel gedoe, het is zo verslavend. Nog efkes tot de volgende kabel breien...

Uit een potje

2011-12-02T10:18:00.000+01:00

Ik heb een slechte gewoonte als het op ontbijten aankomt. Ik doe het wel, maar vaak onderweg. En dan eigenlijk niet zo gezond. Trouwens elke dag een koffie en een croissant afhalen is ook wel duur, en was ik niet aan het sparen voor een hoop bakstenen? Allemaal overpeinzingen die moesten uitmonden in een plan. Nu heb ik een potje met een deksel, een doos albran en gedroogd fruit en noten. Ik vul mijn potje, neem nog wat platte kaas mee en ik heb ontbijt. Lekker gezond.

Sjoeke

2011-12-01T10:22:00.000+01:00

Hij stond voor me in de krantenwinkel. Een kast van een vent zoals ze zeggen. Hij bestelde vijf pakjes sigaretten en een aansteker. Want hij had nog niet ontbeten, zijn enige zonde, fluisterde hij te luid tegen de krantenverkoper. Die lachte eens mee en vroeg zich af wanneer hij een café begonnen was. Hij nam er nog de krant bij en rekende toen af. Ik rekende mijn boekjes af en toen ik buiten kwam hoorde ik de kast-van-een-vent zeggen: "Sjoeke toch." Ik trok mijn wenkbrauw op. "Maar sjoeke, nog efkes wachten en ik kom terug." En toen keek ik eens goed naar die auto: daar zat een hond, zo van het bulldog-model. Je weet wat ze zeggen over honden en hun baasjes...

Verlept

2011-11-29T22:18:00.003+01:00

Na mijn zelf opgelegd dagje rust was ik vandaag weer van de ene vergadering naar de andere aan het hollen. Een blik in de spiegel in de lift zei echter genoeg, ik zie er nog steeds wat verlept uit. Ik was vrijdagochtend naar de dokter gegaan voor de druk in mijn oren, een vast winterkwaaltje maar ik had ook pijn in mijn schouders en dan weet ik wel dat ik beter naar dat lijf van mij luister. Ik wimpelde haar voorstel voor een paar dagen rust af, het was toch wel weekend zeker, maar tegen de zondagnamiddag was het al duidelijk. Die werkgroep op maandag leek plots minder interessant en essentieel. En ja, ik zou me op maandag naar het werk kunnen sleuren en heel de week last hebben of ik laste een dag rust in. Tijd om te recupereren, wat uit te zieken, de koppijn te bestrijden met rust en ja, het geeft geholpen. Al zei de bijsluiter van mijn ampules dat je best niet na de middag ze in neemt om 's nachts geen slaapproblemen te hebben, ik heb vlak na de middag geslapen als een roos. Het lijf had het duidelijk nodig en trok zich van die bijverschijnselen niks aan. Want al beweer ik dan dat de verbouwingen goed verlopen, het is een stille energievreter, zoals huishoudtoestellen op stand-by. Met één dag op de maand zal die plafond er niet meteen zitten en er zijn ook de prutsen zoals de stopcontacten in de keuken die misschien niet hoog genoeg zitten als we het tablet van de keuken aan onze lengte willen aanpassen. Ook dat valt allemaal wel te regelen, maar het zorgt voor uitstel op andere dromen.

the sewing machine orchestra

2011-11-28T16:56:00.000+01:00

vandaag

2011-11-28T14:38:00.000+01:00

Gedroogde vruchten, thee en stilte, meer heb ik soms niet nodig.

Druk Druk

2011-11-27T17:36:00.003+01:00

We hebben het alle twee druk. We lopen ons wat voorbij. We zijn moe. We weten dat ook wel van elkaar, maar toch vergeten we dat wel eens. We worden dan lastig. Ik vind dan dat hij te weinig tijd voor me heeft. Maar dan vergeet ik dat hij na de poker langs is gekomen en hoe leuk ik dat vond. We slapen zonder problemen tot de middag. En dan begin ik te janken als hij vertrekt, omdat ik hem eigenlijk gewoon liefst in mijn buurt heb.

Porto en onzevaders

2011-11-24T20:02:00.004+01:00

Een maatschappij heeft zo haar rituelen. Vandaag speelde ik een rol. Ik had niet te kiezen, ik was een observator. De kerk werd geschilderd, maar alles lag anderhalf uur stil. We zaten tegen richting, tegenover elkaar met in het midden de kist. Aan de overkant bloosde een oude vrouw toen ze merkte dat haar witte onderjurk onder haar zwarte rok kwam piepen. Ze herstelde snel en keek weer voor zich uit. Overal rond me hoorde ik kleingeld rinkelen. Zelfs degene die recht stonden ontsnapten niet aan de ijverige mandjesdragers. Ik hoorde de woorden passeren maar zweeg. Al kan ik ze nog steeds opdreunen. Ik legde de roos bij de andere, zoals van me verwacht werd. Ik stond recht als de anderen recht stonden. Schlagers bij de offerande, het zal ook wel een manier zijn om de kerk dichter te brengen. Aan de lange stoet van mensen kwam geen einde. Zelfs de pastoor vluchtte de kerk uit terwijl ze nog stonden aan te schuiven voor de laatste groet. De porto smaakte zoet en zorgde voor de warmte.

smile, you're on...

2011-11-23T23:30:00.001+01:00

"De beelden zijn twee jaar oud. Ik heb naar het huis van mijn vader gekeken. Mijn auto stond op de oprit. Ik heb die man al twee jaar niet meer gezien."

Moa how zeg

2011-11-22T00:24:00.001+01:00

Vorige zaterdag

2011-11-19T11:12:00.001+01:00

Ze waren er om 7u. Ik zorgde voor koffiekoeken en koffie, kwestie van elke minuut te kunnen blijven liggen die maar kon. Ik zorgde 's middags nog voor een broodje, nog wat drank tussen door en dat was zo wat mijn bijdrage. En het aangeven van schroevendraaiers, waterpassen, potloden en meters en stukjes hout. Oh, en ik heb geleerd hoe je chauffages ontlucht.

zonder woorden

2011-11-18T12:27:00.000+01:00

in de zetel

2011-11-15T18:33:00.003+01:00

Toen ik dit postje bij Naais zag, was ik vreemd genoeg opgelucht. En meteen daarna dacht ik dat ik toch wel er voor moest zorgen dat ik in mijn zetel kon zitten. Niet dat dat op dat moment een optie was. De chauffage stond nog midden in de living en het was er koud.

Ze hangen terug op hun plaats, het is er warm en ondertussen ziet het er zo uit. Ik moet dringend eens opruimen, zoveel is zeker.

Kort

2011-11-15T14:14:00.002+01:00

"En bent u tevreden?" Ze vroeg het toen ik afrekende en hoewel ik beleefd ben opgevoed lukte het niet om een beleefde ja over mijn lippen te krijgen. Het werd een ça va en blijkbaar was mijn blik voldoende om niet verder te vragen, ook al lag het op het puntje van haar tong.
Een vrije dag en onverwacht eentje voor mij alleen. Dus in een opwelling haal ik de Flairbon boven en ik trek naar één van de kappers zonder afspraak. Eentje met een reputatie voor lang wachten. Maar dankzij het McDonaldisationsysteem valt dat niet meteen op, er is iemand die je verwelkomt, iemand die je haar wast en iemand die knipt. Er staan tien stoelen om te knippen in twee ruimtes, de muziek klinkt luid en allesbehalve rustgevend. Als je haar gewassen wordt kijk je noodgedwongen op vier schermen met van die lichtsignalen. Maar de koffie is lekke en de koek erbij ook. Ik heb mijn krant bij en dat is geen overbodige luxe. De man die naast me zit wil zijn haar graag kort, ik vind het nu al kort maar het moet korter. De kapster doet haar best maar veel korter kan niet, haar vingers zitten in de weg, dan maar de tondeuze. Ik krijg een andere kapster en ook hier discussie. Ik wil het kort, zij vindt dat geen goed idee. "Met uw gezichtje", ik denk dat alleen kapsters met verkleinwoorden spreken tegen volwassenen, de rest reserveert dat voor kinderen. Vanachter wil ze het wel opknippen. Ja, kort echt waar. Ze haalt er zelfs al de spiegel bij maar ik ik zie haar bezig en de vier cm haar die naar beneden dwarrelt is niet wat ik onder kort versta.
Ik bedenk me hoe het de vorige keer was, zo twee jaar geleden toen ik met een jongenskopje de kapperszaak (een andere) verliet. Ik heb toen ook ingegrepen herinner ik me. En ik heb achteraf veel complimentjes gekregen. Dus ik probeer het opnieuw, echt waar, kort een jongenskopje, en ik verlies het pleit. Ze ziet het niet zitten.
Als ik haar er op wijs dat de ene sliert langer is dan de andere is ze nog aan het controleren. En die paar haartjes die langer lijken zijn het niet echt, maar als ik er op sta wil ze ze wel afknippen. Ja dat wil ik graag, want ze zullen nog wel tegendraads doen. Ik ben buitengekomen met een klassieke carré, niet echt Twiggy dus.

De volgende keer toch maar naar mijn favoriete janet terug, bon of geen bon.

Storm

2011-11-15T11:32:00.000+01:00

Het durft wel eens woelen in mijn hoofd,
gedachten die beuken tegen de rotsen van de zekerheid,
ik dacht te kennen, ik dacht te weten.

Ik hou me al zo vaak voor dat het de laatste keer is,
dat ik het inadem,
inhaleer als de rook rond mijn hoofd.

Ik laat het stuur los
en laat mijn voeten me leiden
niet recht van a naar b,
ik laat de gedachten los.

Alle kanten op,
van de ene kant van de stad naar de andere
tot het stopt
en ik lach.

Aan Zuid

2011-11-15T00:11:00.004+01:00

Ik wacht in het station op mijn trein, nog zeker een half uur. Ik heb hem een berichtje gestuurd, misschien heeft hij nog even tijd voor hij vertrekt? Het was een gok. Ik had uitgekeken naar ons dagje verlof samen. Toen hij gisteren zei dat hij iets anders zou doen, moest ik slikken, ik voelde een krop in de keel. Ook al wist ik dat hij ook naar zijn dag uitkeek en ben ik ergens wel blij voor hem. Vlak voor het opstappen, checkte ik nog mijn gsm. Nee, nog niks. Ik stap op en hang mijn jas op. Ik installeer me en dan gaat mijn gsm. Aan Zuid stap ik opnieuw uit, ik lach spontaan en voel me opgelaten. Mijn ogen prikken een beetje, net als die keer in Zaventem. Ik probeer het gevoel af te schudden want het is belachelijk. Ik loop op hem toe. Zijn kussen smaken naar meer.

onder collega's

2011-11-14T10:15:00.001+01:00

Ondanks mijn voornemen om de koffie en croissants ’s morgens wat te mijden, snakte ik deze morgen naar het warme goedje. Hij was al vergeten dat ik de croissant had gekregen en vulde mijn kopje bij met melk en met de glimlach. Geen hartje in melk deze keer, of ik heb het toch niet gezien. Nog voor ik voorbij de loketten was gebeurde het ondenkbare: ik liet mijn koffie vallen, nog niet eens van gedronken, maar boem patat op de grond. De man van de NMBS van de verloren voorwerpen stond erbij en keek ernaar. Hij schudde het hoofd eens. Ik vroeg hem of hij iets had om het op te ruimen, de reizigers passeren daar constant en er zijn leukere dingen dan een gang vol koffie met melk en suiker. “Daarvoor moet je bij de witte producten zijn.” Aan mijn blik te zien zag hij dat het enige verduidelijking nodig had. “De mannen die schoonmaken, die dragen een witte overall. Je moet dat aan hen vragen.” En toen ik duidelijk maakte dat ik misschien beter kon blijven staan om te verhinderen dat iedereen er door zou lopen of ook nog dat ik bij god niet zou weten waar ik ze moet zoeken, die mannen, haalde hij de schouders op en zei “ik zal eens zien” voor hij weg schoffelde. Na enige tijd kwam hij terug: “niet te zien. Ze zullen het wel merken.” Ik verontschuldigde dat ik toch ook mijn trein moest halen en hij ging in zijn bureautje zitten, gemorste koffie is geen verloren voorwerp.

In de etalage

2011-11-13T17:19:00.002+01:00

Gezien in de Veldstraat bij een avonturenwinkel

En op de Meir staan grote rode harten in wol gewikkeld in de etalage.

tut- tut-tut -tut-tut

2011-11-11T19:47:00.000+01:00

alles komt terug

2011-11-10T13:16:00.001+01:00

bespreking van de doelstellingen

verantwoordelijke: "We hebben onze doelstellingen realistisch geformuleerd maar zelfs dan hebben we veel werk en zullen we mogelijk volk te kort hebben om alles te realiseren, zeker in het voorjaar wordt het moeilijk, er vallen veel deadlines samen."
hogere verantwoordelijke: "is er iemand zwanger?"

Tussen de pubers op de tram

2011-11-09T15:22:00.002+01:00

“En van jou? Rookt hij?” “Nee, maar hij drinkt…. Te veel.” Dat laatste komt er wat aarzelend uit. “Ja, die van mij drinkt ook, maar hij deelt wel.” Ze lacht breed.

Oog voor detail

2011-11-08T22:43:00.002+01:00

Vandaag moest ik niet alleen te vroeg naar mijn goesting in Brussel zijn, ik koos ook voor een nieuwe outfit. Meestal weet ik op voorhand al wat ik zal aandoen, het is een gewoonte geworden om me dit voor te stellen zodat ik me rustiger voel als ik iets moet gaan presenteren. Maar deze keer dus niet. Ik had het nieuwe rokje zien liggen. Het is af, al twijel ik nog over een eventuele voering en ik had het nog niet gepast. En ik deed er mijn witte trui bij aan, voor de eerste keer buitenshuis. Onderweg naar de vergadering twijfelde ik over de lengte van de rok en de kraag van mijn trui. Ik had de zoom zo klein mogelijk gehouden omdat ik al het patroon had moeten aanpassen en de kraag had ik ook tot het minimum beperkt omdat ik het breien wat beu was, wat wel vaker gebeurt naar het einde.

Hij gaf me gelijk. Meer nog, hij wees ook op het feit dat mijn rok aan de heupen misschien wat te breed valt, de rits niet helemaal zit zoals het hoort. Maar hij zag het zo voor zich: een kraag tot aan mijn schouders, lekker extravagant, de rok wat korter en strakker. Hij heeft duidelijk een oog voor details...

zoek de fout

2011-11-08T10:42:00.000+01:00

Altijd vervelend om een foutje te ontdekken: zie je het?

nu?

Maar het is fantastische wol om mee te werken. Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik ze gebruik.

Happy feet

2011-11-07T10:01:00.002+01:00

Normaal ben ik nogal precies, als je me een jaar geleden gezegd had dat ik zo hard voor streepjeskousen zou vallen, ik zou je uitgelachen hebben. Meer nog ik zou ze nooit van mijn leven zichtbaar dragen. En kijk...

Ik heb mijn zoektocht naar zwarte botjes gestaakt en ben gegaan voor deze schoenen, ik had ze al aan gehad toen ik van bij de sekte kwam en nu was er nog korting op. Win-win, heet dat. En ja, in putteke winter zal ik ze niet dragen maar ik heb nog andere botten.

Een hele dag met dit in mijn hoofd...

Twee jongens

2011-11-06T18:36:00.002+01:00

Een volwassen en een kinderversie van het masker

Wovember

2011-11-04T13:44:00.002+01:00

Ik volg al langer Kate Davies blog en niet enkel voor de patronen. Ze schrijft vlot en toegankelijk over historische zaken in verband met textiel. Ik moest heel hard knikken bij haar pleidooi voor duidelijkheid over wol, een beetje zoals ik dat onlangs ook deed bij de polyestergoden van Verbeelding. Een belangrijke reden voor mij om te breien is dat ik zelf de samenstelling kan kiezen. Ik gruwel eigenlijk van die goedkope truien die hun vorm compleet verliezen en vaak ook eerder als karton aan voelen. En toch wordt volop reclame gemaakt voor wollen truien!

Vandaar, juicht, het is Wovember!

November

2011-11-03T21:30:00.003+01:00

Ik heb het niet zo voor deze periode. Ik weet niet hoe het komt, er zijn jaren dat het me niks doet maar dit jaar is duidelijk anders. Zonder dat ik weet hoe het komt. Het voelt meestal als een verplicht nummertje. En ik heb er een grondige hekel aan. Heel mijn pubertijd zorgde het steevast voor scènes. Op het kerkhof. Ik haastte me door de gangen en probeerde het fezelen te negeren. Maar altijd was er wel iets. Een opmerking: "heb je gezien wat ze aan heeft" of het bekijken van een kaartje bij een bloempot en vooral het verplichte rondje langs graven van mensen waar we eigenlijk niks mee hadden maar waarvan ze het nodig vond om eens te gaan zien of iemand anders ook aan hen gedacht had. En of het proper was. En toch, soms overvalt het me en ga ik langs. Winter, zomer, maakt niet uit.

De laatste keer was het november. Ik passeerde er met de fiets en ik zag de chrysanten. Ik wou haar gaan bezoeken. Maar ik liep er wat verloren. Ik had eigenlijk al afscheid genomen, toen ze naar de instelling verhuisde. Ik zag haar veel minder na de scheiding van mijn ouders en toen was ze eigenlijk ook al een beetje weg. De verhalen die me bereikten beloofden niet veel goeds.

Ik kon zo de weg vinden naar het graf van haar man. We waren er zo vaak samen geweest. En ik kon me niet inbeelden waarom ze niet daar lag. Ze zou het waarschijnlijk wel zo gewild hebben, want ze miste hem zo hard. Ook al was ik nog maar een metertje hoog, ik kon het voelen. En daar stond ik dan. Te midden van al die mensen met hun chrysanten. De weg kwijt. En op de begrafenis was het afscheid op een andere plek georganiseerd, iets met een andere begrafenis ofzo.

Ze kwam op me af. Ik huiverde, zoals ik altijd wel deed als ik haar zag. Ze zag er een beetje raar uit, haar tanden stonden scheef en ze had winter zomer altijd polswarmers aan. In zwarte kant. Ze reed op haar brommer en riep altijd luid mijn naam. En dan schaamde ik me een beetje. Al had ze een hart van goud. Ze begreep meteen wat ik daar deed en toonde me de weg en dat ik de groeten moest doen thuis. Ze kneep nog eens in mijn arm. Ik knikte en haastte me weg in de hoop dat niemand het gezien had. En dat was de enige keer dat ik er was. Ik zou waarschijnlijk de weg niet vinden en zij zou me deze keer niet kunnen helpen, want ook zij moet daar nu ergens liggen. Net als haar man.

Van paddenstoelen

2011-11-02T10:55:00.000+01:00

Lilith maakte paddenstoelen en dan kunnen wij niet achterblijven. Vorige week werd hier nog luidop voorgelezen dat champignons blijkbaar enkel in België als een groente worden beschouwd. Dat kan allemaal goed zijn, ik vind ze lekker en het is de tijd van het jaar. Ook tijd van het jaar zijn linzen. Dus, stoof uw favoriete paddentoelen, gerust met wat look, laat uw linzen koken, bij voorkeur met een volledige ui versierd met kruidnagels om alles een stevig smaakje te geven (achteraf gaat de ui gewoon in de compostbak) en voeg samen. Hier is geen room bij nodig en de linzen zijn heel gezond. En wie toch wat vlees zou missen, in het oorspronkelijke recept van den delhais zaten ook spekblokjes.

Elfje

2011-10-31T11:12:00.000+01:00

ze blijft me verbazen

Bedenkelijk

2011-10-30T14:03:00.005+01:00

For English scroll down De titel van de post heeft niks te maken met het patroon, nee. Dat is gewoon een keiharde aanrader. Ik breide de holy cowl van Hilary Hunt met naalden nr 9 en op een kleine 4 dagen had ik een nieuw accessoire. Zonder dat de nmbs vertraging moest hebben of andere lange marathons. Nee, gewoon op het gemak en passend bij mijn polsverwarmers. Nog een goede twee bollen over.

En bedenkelijk, sloeg op de foto's. Ik was naar het MSK geweest en dacht in het Citadelpark herfstfoto's te nemen. 31 had ik er, nadat ik degene er uit zwierde waar ik wat flou op stond en nog een paar waar ik wat buiten beeld ging, leverde dat een heel kleine selectie op en daarvan was er eigenlijk maar één waar ik op lachte.

After the wrist warmers I also made the cowl and I like it, though I'm still figgering out houw to wear it, now you see the inside more. The knitting was very fast, I used 9mm needle to have a loose fabric, for the wrist warmers I have used a 4,5mm. I used recycled yarn from my MIL, I still have two skeins left.

Herfstkleuren

2011-10-30T10:26:00.000+01:00

besteld bij dolce lana

Gent Bezet

2011-10-29T18:59:00.002+02:00

Ik was in de buurt, zag de interventiecamionetten, dus ik dacht ik ga eens een kijkje nemen, want zo bourgeois ben ik nog niet geworden. Of moet ik zeggen: ik ging mijn boete in de bibliotheek betalen, rommelde eens in de dvd's en hoorde de didgeridoo's. Enfin, het zag er best gezellig uit, een paar standjes, de klassiekers eigenlijk en rond de fontein troepten wat mensen samen. Wat verder stond een caravan met micro en daar kon je je mening kwijt. Toen ik passeerde wou iemand gedichten voordragen, maar hij had filmpjes gezien van andere occupy-evenementen en hij wou ook interactie. Dus als iedereen eens het refrein kon oefenen. De "Wordt wakker" klonk maar stilletjes, op het gras werd gerookt, gepraat en wat gedronken. Er liepen honden rond en veel rasta's. Veel studenten ook. Ik zag weinig mensen van vroeger, geen eigenlijk, misschien sliepen de kinderen nog op dat uur. Of kwamen ze later? Hier en daar werd gedanst en die maskers zijn wel wijs eigenlijk. Net toen ik weg wou, zag ik mijn neef de wereldreiziger. Ik ging goeiendag zeggen, hij keek verbaasd. "Welkom, denk ik" hij maakte een weids gebaar. "In mijn stad," wou ik zeggen, maar ik grinnikte. Ik ging naast hem zitten en dus voelde hij zich verplicht om met me te praten. "Wat vind je van de communicatie?" Een wat vreemde zin na al die tijd. Ik haalde mijn schouders op. Welke communicatie, ik zie vooral mensen die elkaar kennen die samen gaan zitten en het is gewoon gezellig, meer moet dat soms niet zijn. "Ach, weet je, ze zijn hier nu en vanavond gaat iedereen naar huis, dvd'ke kijken." Hij maakte het gebaar erbij. Ik wou hem troosten en zeggen dat dat de vorige keren ook zo is gegaan, maar ik vond de woorden niet. Ik herinner me hoe ik er in geloofde. Het gevoel dat alles kon veranderen en dat ik er bij zou blijven tot het gebeurde. En die schapen die gingen shoppen op zaterdag.... daar zou ik niet aan mee doen. Trouwens zo jong is hij ook niet meer. Hij haalt verontschuldigend de schouders op als zijn vrienden pogingen doen om een fles kriek open te krijgen. Ook dat hoort erbij. Sinds een week woont hij weer in Gent en al meteen komen we elkaar tegen. En nee, ik heb geen herfstvakantie, het verlof is op. "Wat doen mensen met de herfstvakantie?" Hij had het over skivakanties maar ik verbeterde hem. "Weet je, het is ideaal om nu naar Spanje te gaan, 25 graden" en ik zie hem wegdromen. Zijn maat onderbreekt hem, ze gaan daar gaan zitten. Ik kan meegaan, hij nodigt me uit. Maar ik ga verder met mijn lijstje. Ik ga schoenen kopen.

Weerstaan?

2011-10-28T15:09:00.000+02:00

De pop stond in de etalage en ik moest gewoon binnenstappen. Eens voelen hoe het nu zat met die wol. En ik had het moeten weten, het voelde warm en stevig. Dus moest ik het wel passen. En terwijl ik dan toch in de winkel rondliep kon ik maar beter ook eens naar de rest kijken en zie, nog meer om eens te proberen.

Het leuke is dat je altijd een eerlijke mening krijgt. Een maat groter zou ze me alleen aanraden als ik me daar ook beter in voelde, maar ik moest toegeven dat het stoorde hoe de stof op mijn rug voelde, dan is mijn buik maar een beetje zichtbaar. En de andere kleur vond ze beter. Alleen kiezen tussen de twee kleedjes liet ze aan mij over.

En nu ik de foto zo zie, denk ik dat ik terug moet om de kousen. Niet in combinatie met het kleedje maar op dat zwarte jurkje zou het ook wel passen?

Technology won't save us

2011-10-27T21:14:00.008+02:00

Ik ben me de laatste tijd aan het ergeren op het werk. Er werd deze week een kanjer van een videoscherm met breedbeeld lens en weet ik veel wat voor snufjes geleverd. Vreemd in tijden dat er bespaard moet worden, zeker als het aantal collega's nauwgezet wordt bijgehouden, want het is duidelijk geen goedkoop ding, verre van. Natuurlijk begint dan de fantasie op volle toeren te draaien. We zullen gecontroleerd worden als we thuis werken. Niet meer naar de wekelijkse vergadering, maar via videoconferencing. Het ding staat natuurlijk in de bureau van de grote baas, dus het wordt zijn speelgoed en hij kan dan met de andere jongens lekker gewichtig doen, zonder dat ze zich moeten verplaatsen, gewoon van achter hun eigen bureau. Als dat niet modern is, zeg. Alsof Brussel plots zo groot of vijandig is dat de verplaatsing te lastig wordt.

Maar we moeten met zijn allen anders gaan werken en om de één of andere reden zijn er mensen die dat verengen tot sociale media, dus hebben de collega's nu massaal een twitteraccount aangemaakt. Zijn die even goed bezig om een mening van één van de partners te capteren zeg. Ik kreeg het persbericht gewoon in mijn mailbox binnen, voor er ook maar een tweet verspreid was. En wat die 160 tekens niet zeiden was hoe ze tot die mening waren gekomen, wat ik meteen ook wist. Maar ik werd wel bekeken alsof ik het net van de telegraaf had gehaald.

En wat als ze een iphone gaan geven aan mensen die vaak in vergaderingen zitten en contact hebben met bepaalde mensen? Ik geef toe dat ik best jaloers ben geweest op dat hebbedingetje dat duidelijk een statuswaarde heeft, maar ik heb niet gemerkt dat ze nu rapper op mijn mails gaan antwoorden of buiten de kantooruren. Eerder integendeel. Wat is er mis met gewoon eens bellen of een smsje sturen? Als ik denk waar ik het merendeel van mijn tijd mee bezig ben, dan is dat teksten schrijven, vaak langere teksten met tabellen of grafieken of reageren op teksten van anderen met een nieuwe tekst of met track changes. Niet meteen dingen die me praktisch lijken via zo'n klein schermpje. En toegang tot ons netwerk zal vermoedelijk ook moeilijk zijn. Nee, dan denk ik dat ik meer heb aan een e-reader, overal internet en misschien ook een kleiner computerke zodat ik mijn rug niet zo zwaar belast en misschien vooral tijd om dingen op te zoeken, tijd om mijn ideeën op papier te zetten, een sjabloon dat er voor zorgt dat ik me niet druk hoef te maken om het lettertype dat verandert, tijd om er eens met iemand over te praten, om het eens uit een ander perspectief te bekijken... Veel van de info die ik verzamel krijg ik door eens ter plaatse te gaan kijken, de mensen te zien, vragen te stellen, te weten wie koffie drinkt en wie thee, lachen als iemand blij is dat er koekjes zijn, het hoofd schudden als iemand vertelt dat zijn kinderen het één of het ander zijn tegen gekomen,... De tijd voor een vergadering als de anderen nog moeten komen of ook al eens samen de trein te nemen na een studiedag of iets dergelijks. Zo de "verloren tijd" die zo nuttig is om die kleine info uit te wisselen.

Sluiten we ons met die technische snufjes niet meer af van de wereld? Kruipen we zo niet opnieuw in de ivoren toren die ons zo vaak wordt verweten? Ik heb het gevoel dat er nu technische oplossingen worden aangereikt voor problemen die eigenlijk vooral anders moeten opgelost worden. Zullen we nu beter gaan communiceren omdat we met zijn allen op yammer zitten?

En eigenlijk wou ik hier Technology won't save us zetten, maar dat vond ik niet terug op het kanaal. Dus werd het gewoon iets anders

Ici Bxl

2011-10-27T15:54:00.000+02:00

En in hetzelfde rijtje:
Een klassieker om de dag mee te beginnen, en luid meezingen... les marins en marcelles... la capitale en plurielles...

de versie van op Belgavox met extra Nederlandse tekst

ze zijn zo lief

2011-10-27T10:29:00.000+02:00

"Mevrouw, mag ik u iets vragen?" Ik had hem al een tijdje zien staan op het Maria Hendrikaplein, hij was duidelijk naar iets op zoek. "Maar natuurlijk, lieve jongen", wou ik nog antwoorden maar ik voel me nog niet zo oud, ook al zei hij mevrouw tegen me. Hij had iets schattigs en tegelijk dat onzekere van die eerstejaarsstudenten. Oh, deze jongen zou nog hartjes breken, zoveel was duidelijk. Maar ik lachte gewoon en knikte. "Het is misschien een rare vraag," begon hij maar mijn hoofd schudden moedigde hem aan, "ik kreeg bericht dat ik de sporen van tram 4 moet volgen." Hij zwaait met zijn gsm. "Maar welke zijn dat?" Ik lach nu luid. Hij kijkt wat vreemd. "Waar wil je naar toe?" vraag ik. Zijn gezicht krijgt een grimas en voor hij kan schreeuwen waar ik me mee bemoei, zeg ik "wil je naar het Rabot? Of naar Zwijnaarde?" Hij haalt de schouders op. "Het centrum, denk ik." Het laatste komt er aarzelend uit, alsof dat geen optie is. Ik lach en wijs naar links, "dan moet je die kant uit." Hij haalt opgelucht adem en bedankt me voor hij vertrekt.

bij voorkeur op repeat

2011-10-26T21:51:00.001+02:00

Omdat Tess het vraagt

bij voorkeur op repeat
omdat het soms nodig is
omwille van de energie
omwille van de tekst

en omdat het lang geleden is hier op deze blog

Recensies

2011-10-26T10:32:00.002+02:00

Een van de moeilijkste zaken om over te schrijven op Gentblogt zijn restaurants of winkels. Ik doe het vaak wel omdat ik vind dat we het ook over zo'n zaken moeten hebben. Ik heb een soort van vuistregel dat als ik het echt slecht vond dat ik niet ga schrijven, als ik wel schrijf wil ik kritisch en opbouwend proberen zijn. Maar het is een lastig evenwicht. Vaak als je het heel lekker vond (en ik ben geen moeilijke eter) dan komt er al gauw een reactie of we betaald werden om reclame te maken. Het is moeilijk om er een rode draad in te vinden, want de opmerking wordt te pas en te onpas gemaakt. Ik heb zelfs al mails van vrienden gehad om te vragen of ik het wel meende wat ik schreef. Euh ja, anders zou ik het niet schrijven.

Neem nu dit Thaise restaurant, ik heb er enorm lekker gegeten. Toen ik het artikel schreef vond ik op internet weinig meer dan een handvol vacatures waarin ze een kok zochten en plots staan daar de woorden van de eigenaar. Daar werd ik toch even stil van. Dat hij er rekening zou mee houden en zo. Echt chapeau!

en misschien moeten we die curry en lychees nog eens gaan proeven, lekker dat dat was...

Seriously

2011-10-25T10:56:00.000+02:00

For English, scroll down

Om een lang verhaal kort te maken, ik had nog wol over en wou er een shrug mee maken, ik vond dit patroon van Hilary Hunt via ravelry en vond het vreemd dat nog niemand het gemaakt had. Bleek het nog maar nieuw te zijn. En toen ik op haar blog een kijkje ging nemen, zag ik de baseline "knitting is cool. seriously" en als fan van de serie ben ik er wel even blijven plakken en zo vond ik nog wel een hoop patronen, waaronder dit voor de polswarmers en cowl en muts. Ik had alleen rechte naalden bij de hand dus was de keuze snel gemaakt, maar er is nog wol over van de cardigan.

To make a long story short, kind of. I was looking for a pattern for a shrug to make with some left over yarn from my cardigan. I found a beautiful pattern by Hilary Hunt via Ravelry and thought it was weird nobody had made it yet. Turns out it was brand new. I liked the baseline of her blog: "Knitting is cool. seriously". So I looked around and also liked the wrist warmers, the cowl and the hat. A tough choice, decided by the fact I only had straight needles with me, but there is still yarn left.

Bliss

2011-10-21T12:09:00.001+02:00

een streepje zon en een lekker tussendoortje, soms heeft een mens niet meer nodig. Het was een heel zen-gevoel na een aantal paniekaanvallen.

Nog vroeg genoeg

2011-10-20T15:24:00.002+02:00

Nee, ik maak me geen illusies, hier heb ik niet het geduld voor maar de patronen zijn wel schitterend.

Rood en al

2011-10-20T11:49:00.003+02:00

Ik heb een nieuwe sjakosj, sinds zaterdag. Met dank aan Lilith, want ik vond dat het toen wel welletjes was. En zoals mijn liefje zei: ze was ook echt versleten en toch deed hij nog verbaasd dat ik mijn oude had weggegooid. Maar ik scoorde gisteren zwaar, denk ik, dat compenseerde misschien een beetje dat ik toch wel weer lang heb moeten zoeken achter mijn filmtickets.

Maar ik ben het ding nog niet gewoon, wel een schone kleur.Dus nu is het nog even wennen, waar steek ik mijn gerief. En gerief dat viel eigenlijk nog mee (ook hier en hier doen ze mee). Maar het lijstje:
- gsm en werkgsm
- portemonnee met kleingeld en portemonnee voor briefjes en kaartjes (ik vond mijn goesting niet)
- breinaalden en biais die ik in de Veritas kocht en nog altijd lijk mee te sleuren
- een verzameling stylo's, want die heb je wel eens nodig
- boekje met bloemetjes voor artikels, blogposts en als het moet ook voor vergaderingen op het werk
- haaknaald voor het geval dat
- doosje met naalden voor je weet nooit
- een lepel, ook altijd handig
- zakje van de winkel
- filmtickets
- dagcrème, rode lippenstift (die ik nooit gebruik) en lippenverzorgingsding want ik ben een meisje
- aspirines
- een sleutelbos met grote sleutelhanger, om die dingen snel terug te vinden
- een snoepje van mijn liefje, dat ik bijhoudt tot ik hem echt hard mis
- twee buttons van Gentblogt
- een wit fietslicht

en wat nog ontbreekt want ik ben aan het snotteren: zakdoekjes!

weeral

2011-10-18T15:10:00.001+02:00

Ik ben mouwen aan het breien, bij de Skelf zitten er twee rijen met averechtse steken, bij de rode trui ga ik voor simpele mouwen. Ik brei ze op dezelfde rondbreinaald, en dat mag je letterlijk nemen, het is wat bandwerk en toch is die rode weer breder dan de paarse. Ligt dat nu aan die averechtse? Of brei ik losser met de rode wol om de één of andere vreemde reden? Eigenlijk zou ik beter de mouwen bij de skelf breien, want het wordt toch al kouder.

Zaterdag ben ik mijn zakje met breiwerk kwijtgespeeld, vermoedelijk in de Veldstraat. Waarschijnlijk gevallen uit mijn sjakosj, nogal stom. Veel waarde heeft het niet: een bijna nieuwe rondbreinaald, een stukje van de mouw en een nieuw bolletje alpaca. Gelukkig heb ik er voldoende om de trui af te werken en komt het niet op één bolletje.

Loach!

2011-10-17T10:41:00.000+02:00

De nieuwe Ken Loach, zeg ik voortdurend, maar het is het debuut van de zoon en wat voor één. Een verhaal dat je niet voor mogelijk houdt en recht in your face. De opvolging is verzekerd.

blauw met bloemetjes

2011-10-16T14:57:00.000+02:00

Béné werd ongeduldig en loste zo een dilemma voor me op. Ik had eindelijk wat tijd voor mijn naaimachine en te veel plannen. Maar dit leuke bloemetjesstofje lachte al een tijdje. Het patroon vond ik in de knipmode van oktober(109 voor de mensen die het boekje hebben).

Ik tekende het patroon over, met stylo om eens tegendraads te doen. En ik begon te knippen.

Bij het zigzaggen zag ik een probleem: een kleine hapering in de tekening en drie kleine gaatjes, helemaal van voor.

Ik controleerde de rest van de stof en was blij dat ik mijn band nog niet geknipt had. Ik verhoogde de band met 8 cm, liet de zakken vallen en probeerde nogmaals. Mijn naadwaarden waren wat te ruim of wat te fijn gestikt en nu moet er nog een rits in, moet ik uitzoeken hoe dat zit met een split en moet ik ook nog iets bedenken voor de band. Ik denk me er van af te maken met een wit biaiske, wat denken jullie?

Mijn avonden zitten deze week vol, filmfestival, dus zal het nog even duren voor ik hier mee kan paraderen. En misschien moet er ook nog een voering in, kwestie dat ik er wat langer mee kan lopen... Dank je Béné, nogmaals, ik vind het nu al geslaagd.

Gebarsten

2011-10-15T12:44:00.004+02:00

De man van de planning had gezegd dat ze er tegen 8 uur zouden zijn. Mijn wekker stond om 7u, maar met nog een snooze was ik amper aangekleed toen ze om half acht aanbelden. Ze lachten en ik zag het leedvermaak in hun ogen. Hun werkdagen beginnen wel vaker wanneer ik me nog eens omdraai. mijn haar was nog niet gekamd, mijn ogen stonden nog wat slaperig en ik moest nog ruimte maken zodat ze hun werk konden doen.
Eén van hen herinnerde zich dat hij er al geweest was, twee jaar geleden. Het schuifraam? Ik besefte op dat moment dat het concertje al weer bijna een jaar geleden is en toen zat het schuifraam er wel degelijk in. Uiteindelijk kwamen we er bij dat het de muren waren. En nu kwamen ze voor de binnendeuren, van toilet en badkamer, wat prutsen die nog hersteld moesten worden (en of ze ook die stickers van de lichtstraat konden halen, ik kan er niet aan) en vooral de binnenramen voor de badkamer. Het ziet er fantastisch uit, alleen spijtig dat het grootste raam het vervoer al niet overleefd heeft. Dus komen ze binnen een week of twee nog eens terug en moet ik ondertussen beslissen wat het wordt: lakken in een kleurtje of vernissen zodat je het hout blijft zien?

en met een beetje geluk steken we volgende week de plafond, en dan kan de elektricien komen voor de ventilatie in de badkamer en sensor in het toilet.

Black

2011-10-13T14:17:00.003+02:00

De werkmannen vroeg of het stoorde dat ze de radio opzetten, ik had al van ja gezegd voor ik me afvroeg op welke zender ze die zouden zetten. Het bleek stubru te zijn en zo ontdekte ik ook deze schitterende cover.

Normaal werk ik niet thuis als de werkmannen komen, maar ik wou er zeker van zijn dat ze alle prutsen deden, vandaar. En weet je, het lukt wonderwel, nog maar één keer echt naar buiten moeten spurten met de telefoon omdat zij aan het boren waren. Wel een beetje koud omdat ze de voordeur open hebben staan om dat hun werktafel op de stoep geïnstalleerd staat. Eén van hen heeft een korte broek aan, zo koud kan het dus niet zijn, toch?

Marokkaantjes

2011-10-13T09:24:00.000+02:00

"Mooi appartement, een mooi uitzicht ook en zo dicht bij het centrum. Gewoon hier weg, je kan het gemakkelijk te voet doen eigenlijk." Ze keuren de ruimte en knikken goedkeurend. "En al dat groen..."
"Ja, maar hij heeft zijn appartement verkocht. Hij is gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin." Ze knikken begrijpend. "Hij woont nu in Borgerhout. Tussen de Marokkaantjes." Ze zegt het smalend.

New girl

2011-10-12T13:59:00.000+02:00

En wat bedoelde het lief nu eigenlijk met die grapjes? Wel, hij had het over een nieuwe serie die eigenlijk best leuk is

't is voor den hond

2011-10-12T10:39:00.000+02:00

Het rare met BuzzParadise is dat net toen ik dacht dat ze mij vergeten waren, ik plots verschillende aanbiedingen krijg. De eerste voor het testen van winterbanden heb ik maar afgeslagen, mijn pogingen achter het stuur zijn bedroevenswaardig. Een fles drank kan er altijd wel bij als bijdrage voor de housewarming. En voor die laatste moest ik toch even nadenken. Hondenvriend?

Voor de zekerheid heb ik mijn profiel eens gecheckt maar veel valt daar niet op uit te maken. Dus moet ik hun selectiecriteria met een korreltje zout nemen en gewoon doen waar ik goesting in heb. En wat ik zie zitten om over te schrijven. In elk geval ik zou mezelf geen hondenvriend noemen, ik zou zelfs de straat oversteken als de hond naar mijn goesting te groot is, maar misschien zijn er wel onder jullie die deze nieuwe dienst wel weten te appreciëren, dus kopieer ik maar even de voornaamste info.

KBC brengt een uniek product op de markt: een verzekering voor uw hond! Voor slechts 35 euro per jaar is uw trouwe viervoeter goed verzekerd. Dit is dus nog geen 3 euro per maand.

KBC vergoedt:

* de dierenartskosten als uw hond bij een verkeersongeval gewond raakt (tot 2000 euro);
* het verblijf van uw hond in een hondenpension als u in het ziekenhuis opgenomen wordt en daardoor niet voor hem kunt zorgen (tot 300 euro);
* de medische kosten als u of een gezinslid per ongeluk door uw hond of een andere hond wordt gebeten (tot 1,5 miljoen euro);
* de crematiekosten (tot 350 euro)
* de kosten voor een nieuwe, gelijksoortige pup als uw hond overlijdt ten gevolge van een verkeersongeval.

Bovendien maakt het niet uit hoeveel honden u heeft, hoe oud ze zijn of hun geslacht. Er is ook geen franchise in de kosten. Meer informatie over dit aanbod vindt u onder deze link

Voor mij eentje met appelsap

2011-10-11T23:27:00.004+02:00

Als we dan toch in de jaren '80 stijl zijn, dan kan er ook wel een Passoã bij.

BuzzParadise bezorgde me nog eens een flinke doos met glazen en shaker en zelfs fruitsap en knabbeltjes. Spijtig genoeg een beetje te laat om van het eerste rondje primer en glasvezel een feestje te maken, maar niet getreurd er komen er nog en er is nog drank. en omdat je dat niet enkel met fruitsap moet drinken, ook nog efkes de alternatieven op een rijtje

Viva Passoã: 1/3 Passoã + 2/3 Sinaasappelsap
Passoã On The Beach: 3/10 Passoã + 2/10 Vodka + 4/10 Sinaasappelsap + 1/10 Veenbessensap
Passoã Latina: 3/10 Passoã + 2/10 Rum + 4/10 Ananassap + 1/10 Sinaasappelsap
Passoã Spritz: 3/10 Passoã + 6/10 Schuimwijn + 1/10 Spuitwater
Passoã Mojito: 1/5 Rietsuikersiroop + 1/5 Stukjes limoen + 1/5 IJsschilfers + 1/5 Passoã + 1/5 Spuitwater + verse munt als afwerking
Passoã Caipi: Passoa + ijsschilfers + stukjes limoen

En zoals steeds: "Ons vakmanschap drink je met verstand."

DD

2011-10-09T10:27:00.000+02:00

Mijn lief zou nog iets schrijven over vrouwen en humor, voor zover hij het begrijpt. In afwachtin zette hij iets online waarvan hij zich afvroeg of zijn lief het wel grappig zou vinden, maar gezien de dirty dancing grapjes dacht hij van wel.

Nu is Dirty Dancing één van de dingen waar niet over gelachen wordt. Ik heb weliswaar moeten wachten tot de film op tv kwam maar met dank aan de videorecorder heb ik die toch een pak aantal keren gezien. Zeker twee keer met de buurjongen, herinner ik me. Hij was verliefd, dus vond hij alles goed wat ik voorstelde, en ik was een bakvis, maar daar had hij dan weer niks mee te maken. Dus als zij van jaren 80 mag doen, dan kan ik ook niet achterblijven.

en new girl vond ik best grappig, met uitzondering van de dirty dancing, man, daar zit ik nu mee in mijn hoofd.

op vrijdagavond

2011-10-08T10:52:00.001+02:00

Ik zie haar stappen met haar trolly en haar vriendin. Ze belt en stapt naar het station. Dat hoort zo als je student bent en het is vrijdagavond. Ik denk dat ze nog wel even onderweg is, haar accent plaats ik in de Westhoek, dat is straks gegarandeerd nog eens overstappen.

"Ma'ke, ik heb echt geen relatieadvies van je nodig"

"Ma, ik heb hem al een week niet meer gehoord, ik weet niet wat ik er tegen nog zou moeten zeggen"

"Ma'ke, zeg dat niet. Ma, kan mij dat schelen hoe hij er uit ziet? En of hij beleefd is? Weet je wel wat hij mij heeft aangedaan?"

"nee, ik ga dat nu niet zeggen aan de telefoon, ik ben onderweg naar het station.Hij is te ver gegaan, mijn vrienden zeggen het ook."

ondertussen in de tweede slaapkamer

2011-10-07T12:28:00.000+02:00

Het wordt trouwens de kamer waar hij zijn gamecomputer zet en ik mijn naaimachine, ik krijg al de plek aan het raam (denk ik).

Als de rook...

2011-10-07T11:04:00.000+02:00

"Allez, vind je niet dat hij moet stoppen met roken?" Ik haal mijn schouders op. Ik heb daar geen mening over. Ik weet wat het is, dat gevoel. Niet de dwangmatige behoefte om telkens een sigaret op te steken van zodra je daar de mogelijkheid toe krijgt, zelfs al is het maar een halve, want dat heb ik nooit gehad. Maar ik weet wel wat het is om te snakken naar een sigaret. Om er intens van te kunnen genieten. Maar ik kan het niet beschrijven. Ik had zelden sigaretten op zak, of toch, maar dan vergat ik ze op te steken, soms dagenlang of zelfs wekenlang. Dan was het voldoende dat ze er zaten. Of lagen, gewoon in de lade. En nee, ik heb niet meer behoefte om ze op te steken op een feestje of een avondje uit. Nee, geen sociale roker, nee, zo zou ik het niet noemen. Ik kan even goed genieten van een sigaret met een tas koffie, alleen op het terras. Bewust van elke trek en ook voelen wat het met mijn stem doet. Want ik heb ze afgezworen, laat dat duidelijk zijn, toen ik na twee sigaretten op een fuif zonder stem viel. Jaren geleden al. En toch heb ik ze nadien nog opgestoken. Eentje. Alleen of in gezelschap. Nee, niet noodzakelijk bij stress. Nee, niet om mijn handen bezig te houden. Of ik ging even bij mijn collega zitten toen hij nog mocht roken in zijn bureau, dan hoefde ik zelf geen sigaret. Of ik ga naar beneden, buiten op de stoep wat praten. Soms ging ik zelfs vrijwillig bij de rokers op de trein zitten. Ik kan het niet uitleggen, maar ik begrijp het wel. En ik ben blij dat er zo weinig vrienden roken, dat maakt het gemakkelijker. En moeilijker.