no butterfly

Het overviel me, ik ben net zo'n moeilijke mens als mijn vader, toch bij momenten. Vrijdag was de deadline voor een nota, een samenwerking met een nieuwe collega. Ik ging voor een besluit zorgen, hij was niet overtuigd, dus zei ik dat hij het wel kon aanpassen. Maar met de drink van een collega die vertrekt, was de tijd wel beperkt. We dronken een glas, hij ging naar boven. Het werd een tweede besluit. Ik vond er niks aan, hij was een glas gaan drinken, dus viel er wel iets van te maken. Hij had zo een voorgevoel en kwam eens luisteren. Ik wist niet goed hoe ik het kon verwoorden.
"Luister, ik ben geen flamingant, maar dit lijkt op censuur voor de Franstaligen te plezieren en daar heb ik het moeilijk mee."
Dat kwam hard aan. Op dat moment kwam zijn verantwoordelijke, mijn vorige verantwoordelijke. "En, hoe is het?"
Hij heeft mijn collega 's middags gevraagd om de nota nog te mogen nalezen voor hij verstuurd werd. Later vroeg hij mij hetzelfde. Ik antwoordde dat het wel kon, maar dat ik de deadline wilde halen. "Deze deadline is niet zo belangrijk, het overleg is pas binnen een week." "Kan zijn, maar ik wil de deadline halen."
"We hebben twee besluiten," zeg ik. "Wil ik eens kijken? Ik zou dit wel dit weekend kunnen doen en dan doorsturen." Mijn collega kijkt me vragend aan, hoe zal ik reageren? Ik twijfel, ik heb geen zin om dit weekend te werken, niet dit weekend.
"Het besluit is te lief voor de Franstaligen..." Ik zeg het maar zoals het is. Hij lacht, hij heeft het vroeger mijn Brusselse reflex genoemd.
"Dat is moeilijk, maar het lijkt me moeilijk om niet te zeggen dat..." "Dat staat er in", zeg ik. Mijn collega knikt. "Is het in puntjes?" Mijn collega schudt het hoofd. "Een besluit is belangrijk... moet kernachtig zijn... puntjes zijn handig..." Mijn collega blijft me aankijken alsof hij denkt, hoe gaat ze dat aanpakken. "Ach, we gaan er wel uitgeraken, er zijn zo nog vrijdagen geweest, een besluit lukt wel." Ik kijk mijn collega aan. Hij knikt, we gaan er uitgeraken. "Stuur het maar door, ik kijk wel na en dan stuur ik het zondagavond wel door." We gaan aan de tafel zitten, ik neem een balpen. Ok, feiten... Ik duid een zin aan, "deze nemen we. En deze." Alle lastige woorden haal ik er uit, we gaan voor feiten. Hij blijft naast me staan terwijl ik het in puntjes zet, mijn besluit wis. En dan komt de grote vraag: "Ga je het hem sturen?"
Ik twijfel, we zijn het eens, de tekst is in orde. Ok, hij kan altijd beter, maar deze tekst is af wat ons betreft. Het besluit is in orde, in puntjes, feiten, zoals het hoort, een mooi evenwicht. En ik wil het zelf doorsturen, eigenlijk. Mijn verantwoordelijke heeft er vertrouwen in, iedereen heeft zijn opmerkingen doorgegeven, alles is verwerkt. Hij hoeft het niet zo nodig na te lezen. Ik ben ten slotte de verantwoordelijke van dit project. "Ik ga het zelf doorsturen, ik ben ten slotte de contactpersoon voor dit dossier. We gaan het nog bespreken, en dan kan hij nog opmerkingen maken", zeg ik. Hij knikt, hij is akkoord. En dan duwde ik op "versturen". De rest is voor maandag...

Labels: werk

Hij heeft geen tijd om me een antwoord te mailen dus doet hij het via telefoon. Een simpele ja-nee vraag waar hij een kwartier uitleg aan vast hangt.

Labels: dramaqueen

Hoelang is het geleden? Het moet ergens maart geweest zijn toen hij zei dat hij begin mei naar Barcelona moest voor het werk. Of ik niet mee wou. Tuurlijk, dat viel net na de grote deadline en een paar daagjes ertussen uit, leek aanlokkelijk. Wanneer? De vraag bleef hangen. Af en toe kwam er een datum, maar al even snel werd die ingetrokken. Het zou uiteindelijk begin juni worden. Tja, nu kan ik me niet zomaar vrijmaken. Leuk voor hem dacht ik. Maar dan was er een technisch probleem: de instrumenten lagen in panne, iets met water/condens, en dat op een boot, ja. Barcelona afgeblazen, maar Dubai lonkte. Het werd ja - nee, elke dag bang afwachten. Daarstraks kwam de telefoon. Hij vertrekt zondagavond met de nachtvlucht en zal net op tijd terug zijn voor ons weekendje met vrienden in de Ardennen, binnen twee weken. Ik laat het niet aan mijn hart komen, beantwoord gauw een uitnodiging die ik anders afgeslagen zou hebben en zucht eens diep. Twee weken...

Dat zeggen ze er niet bij in die reportages bij de redactie

Labels: dramaqueen

Mijn lief ontdekt de wasmachine. Tot voor enkele weken deed zijn mama de was, maar nu de verbouwingen afgelopen zijn, vervalt die moederlijke bijdrage. Op alle mogelijke manieren had ik al doorgestoken dat ik niet van plan was om die taak volledig voor mijn rekening te nemen. Iedereen kan een wasmachine vullen. Dus ging hij aan de slag, nee geen paniek, hij had de tickets gelezen en het werd een bonte kleurwas op 30°. Hij was zelfs zo ijverig om de was op te hangen. Ik maakte me geen zorgen, tot ik plots mijn wollen trui opmerkte. Tijd om in te grijpen: wol is geen bonte kleurwas, ook al zegt het ticket dat 30 wel kan.

Labels: M/V

Ik heb ook zo'n verhaal, zelfs twee. Maar laat ik het op het plezante houden. Het was een dinsdag, mijn lief kwam thuis van het buitenland en ik werkte thuis. Hij zat tegenover mij zijn mails te lezen toen de bel ging. Twee dames van het Aziatische type, niet dat dat belangrijk is of misschien toch wel voor de manier waarop ze me een vraag wouden stellen, veel met het hoofd knikkend enzo. Of ik dacht dat de wereld ooit zou eindigen nu er veel in de media kwam over opwarming en zo. Nee, ik dacht het niet. Bleek ik nog wel gelijk te hebben want in de bijbel bij de één of andere mannennaam (ah ja) stond een passage die ze me even ging voorlezen. Iets over God die de wereld een plaats heeft gegeven tot in het oneindige of tot hij dat anders ziet. Dus nee, de wereld zou niet ophouden te bestaan. Ik wou beginnen discussiëren dat hij misschien van gedacht veranderd is, maar hield wijselijk mijn mond. De wachttoren weigerde ik beleefd, het flyertje met een tekening met een lieflijk riviertje waarlangs mensen in hutjes woonden met een veelzeggende titel die me nu ontsnapt, iets van vrede en zo, nam ik aan en ik wenste hen nog een goede dag. Hun opdracht, de boodschap verspreiden, hadden ze al vast gedaan.

Toch het tweede verhaal? De bel gaat, logisch, maar er staat niemand, veel geduld had ze blijkbaar niet maar ze kwam wel snel af, een bundeltje kaarten vasthoudend. Ze doet haar verhaal over kanker en kindertjes en ziekenhuizen, ze kan haar West-Vlaamse accent niet verbergen, maar gooit er een paar Gentse ziekenhuizen tussen. Ik laat haar haar verhaal doen en weiger dan. Ze trapt het af en ik hoor haar nog luid zeggen: "had dat dan eerder gezegd, kalle."

Labels: ditjes+datjes

via Shellac

Labels: Jean-Claude

Vorige week de cd-voorstelling van Motek, vanavond Mugison uit Zweden en morgen Bon Iver uit Ijsland, meer moet dat niet zijn voor mijn oortjes.

Labels: musjieks

Omdat een ongeluk nooit alleen komt, had mijn trein vertraging, had ik een platte achterband ergens ter hoogte van Delhaize Watersportbaan, was mijn lief kwaad omdat ik niet gezien had dat we gingen badmintonnen omdat de batterij van mijn gsm plat was, ben ik te voet naar Mariakerke gegaan, koppig als ik ben, koppig als hij is en doof als hij kwaad is, wreef het vel nog steeds aan mijn schoenen, had ik buikpijn en kon ik niet naar het spreekuur van de dokter wegens trein te laat, besefte hij pas dat ik plat stond toen ik in Mariakerke aankwam, gaf ik hem twee euro voor het badmintonterrein dat hij in de Bourgoyen gehuurd had, hoorde ik zijn kwade berichten eindelijk op mijn gsm, gaf ik hem mijn nummer van het werk voor het geval hij binnen het uur geen reactie op zijn sms had in de toekomst, allemaal begripvol terwijl de tranen van de pijn en koppigheid over mijn wangen rolden... een sorry kon er niet van af. Pfff... mannen, maar geen nood, ik steek het hem nu regelmatig door hoe onredelijk hij was.

Labels: dramaqueen

ik sleep me voort, geen zin, tout court, te weinig slaap, keelpijn, moe,... blèh

Labels: blèh

Amper 70 mensen waren gisteren komen opdagen in de Magdalenazaal voor Paramount Styles. Wie? De zanger van Girls against Boys heeft een nieuwe groep samengesteld, rustige muziek gezongen door de hese, zware stem van Scott Mc Cloud. De dames in het gezelschap waren verkocht, net zoals ik dat was toen ik de cd hoorde die mijn wederhelft gekocht had. Spijtig van de lage opkomst maar wel een schitterend concert. Hij begon met Drunx, whores en MDZ, niet toevallig mijn lievelingsliedje van de cd. Als om mij te troosten met de mislukte shoppingtocht in de Brugse binnenstad, maar laat ik hier niet over uitweiden in deze vrolijke post.

Labels: musjieks

Mijn geheugen laat me in de steek. Erger nog, de hulpmiddeltjes helpen niet meer. Ik kreeg twee kaartjes voor een voorstelling naar keuze van de Vooruit, ik koos voor Altijd prijs van Arne Sierens op vorige vrijdag. Ik zet het in onze google agenda, sta vrijdag wat ontgoocheld dat ze van niks weten in de Minard. Wat blijkt? Ik had de kaartjes voor vrijdag gevraagd, alles was uitverkocht en het is een woensdag geworden. Ik was de agenda vergeten aanpassen, stom. Maar we hebben wel genoten van de voorstelling, de eerste keer dat Arne Sierens mij verbaasd heeft.

Labels: theater

Zeven keer ben ik te voet naar het zestiende gegaan deze week.

Maandag: twee keer naar boven en beneden
Dinsdag: treinstaking
Woensdag: twee keer naar boven en drie keer naar beneden, ik heb één keer de lift naar boven genomen met een collega
Donderdag: een keer (ik heb mijn boterhammetjes boven op gegeten) naar boven en beneden
Vrijdag: twee keer naar boven en beneden

Maandag geraakte ik zonder stoppen tot op het derde, vandaag was dat het zevende. Ik ben dus wel een beetje trots op mezelf. Ondertussen speculeert het van de geruchten wie het meest de trap heeft genomen (blijkbaar telt enkel van beneden naar boven) maar wat ik pas vandaag weet is dat je moest badgen. Ik heb het aankondigingsmailtje nog eens nagelezen en daar niks over terug gevonden, meestal was ik wel alleen dus zal ik zelf wel de deur boven geopend hebben en anders is het stom.

Labels: sportief?

Hier en daar wordt al een tip van de sluier opgetild, het aftellen kan beginnen met hier en daar een buurtfeest om te trainen voor de tiendaagse. En natuurlijk is Gentblogt weer van de partij en u, ja u, kan er ook bij zijn. Hier klikken

Labels: gentblogt, gentse feesten

Sommige deadlines zijn niet rekbaar.

Labels: werk

Mijn wederhelft was uitgenodigd op een panelgesprek over muziek in de Vooruit.
Vooruit: waar haal je je info?
Antwoord: van mijn lief en die haalt het van Gentblogt
Vooruit: ja, daar zou ik ook mijn informatie halen
andere deelnemer: hoe heet die site juist?

En dan voegt hij er aan toe, ik heb maar niet verteld van die februari-cover maar je lag er wel tussen. Tot zover zijn constructieve bijdrage aan het Project, meestal is die beperkt tot het mij vergezellen en een enkele keer ook wel eens aanzetten tot schrijven van een artikel. Al even vaak is het klagen over al die tijd die er bij komt kijken.

Labels: op stap

For English, scroll down.

Wat een gedoe, mijn patroon stond ergens op een pc, die van thuis of die van het werk, printen lukt enkel van die ene pc, maar nu ben ik klar voor hint 6. Hint 5 is af, met drie keer het stukje voor het langer maken van de sjaal. Het lijkt me niet realistisch om die nog af te krijgen voor het trouwfeest, maar ik blijf verder doen. Bij de treinvertragingen vorige week na de brand in Brussel Noord kon ik lekker lang door doen dankzij de stoptrein naar Aalst. Mijn buurvrouw gaf me een complimentje.




Finnaly, I finished clue 5 and I am ready to start clue 6. It was somewhere on a pc, from work or personal. Anyway I'll probably won't finish for the wedding but I'm still knitting.

Labels: creabea, secret of the stole ii

"Je moet het begrijpen, ik heb het moeilijk..."
Hij staat buiten te huilen. We hebben er net een reeks cafés op zitten met de studentenclub en teveel alcohol. Hij is overstuur, nee ik begrijp het niet.
"Wel, ik voel wel iets voor je, maar ook voor haar en dan denk ik dat ik beter voor haar kies, ook al is dat moeilijk, allez, je weet wel. Mijn ouders zijn meer dan twintig jaar getrouwd, en de jouwe..." Ondanks de alcohol weet ik perfect wat hij wil zeggen. Ik denk dat ik nog nooit zo rap nuchter ben geweest, anders had ik hem een slag in het gezicht gegeven. Ik heb hem enkel gezegd dat hij zielig was.

Nu zijn we tien jaar ofzo verder. Het tweede huwelijk is mislukt. Zijn zus en broer staan voor een scheiding, waarmee de teller op vier komt te staan. Vier mislukte huwelijken bij de vier kinderen van mijn grootouders, het doet je wel denken. Zijn wij zo'n moeilijke mensen ofzo? Niet de beste sfeer om een huwelijk te plannen en als zus van de bruidegom en getuige ben ik natuurlijk betrokken. Alleen weet ik ook niet wat ik kan antwoorden op de vragen die zelf door mijn hoofd flitsen. Dus concentreer ik me maar op het kleedje, de bestelling is aangekomen en het kleedje is perfect, alleen krijg ik het niet dicht. Terug naar af

Labels: M/V

Elke keer dat de Nederlandstaligen een inzending mogen doen, volgt die ingehouden verwachting, massaal gebombardeerd op de radio's, in de kranten, elk spoortje in de buitenlandse pers is voldoende voor een hoera-gevoel. Dus deze morgen kon stubru niet achterblijven. Mijn lief zucht, "is dat nu nog niet voorbij?" "Nee, dat is dinsdag de eerste halve finale, maar je bent toch niet thuis." "Is dat de Belgische inzending?" Ik rol met mijn ogen, op welke planeet heeft hij gezeten? "Zo slecht is dat toch niet?" Mijn mond valt open. "Na die je t'adores nonsens van de vorige keer is dit best ok". Tja, als we nu niet winnen? En dan is het nog niet dankzij dat kleed dat afvalt.

Labels: eurosong, musjieks

Het is de ludieke actie die vorige week aangekondigd werd op ons departement in het kader van Ik Kyoto. Klinkt leuk, jawel, maar wij zitten op het zestiende. Vanmorgen wachtte fruitsap en een koffiekoek ons ergens halverwege op, maar toen ik later vaststelde dat mijn eerste vergadering op het gelijkvloers was, sloop de twijfel binnen. Maar ik ben een vrouw van mijn woord en dus heb ik al twee keer 16 verdiepingen achter de kiezen. Blijft de vraag: ga ik straks eten in de kantine (-1) of peuzel ik mijn boterhammen in de koffiehoek op ons verdiep op? Na de namiddagvergadering trek ik alvast naar huis. Gelukkig staken de treinen morgen... Zouden de rokers nu ook minder roken?

Labels: sportief?

For English scroll down
Dezelfde dag toen ik beweerde dat ik de mystic light niet ging breien kwam de mail van wolhemel binnen, met massa's nieuwe kleuren Malabrigo. Ik plaatste mijn bestelling en het pakje werd ondertussen hardhandig mijn brievenbus binnengeduwd. Maar geen erg, alles ziet er jummy uit. Malabrigo velvet grapes, als het je interesseert. Ondertussen heeft Knit and Knag een nieuwe KAL, maar niet gratis, waarschijnlijk omdat te veel mensen inschrijven zonder effectief te breien?





The very same day, I decided not to start the Mystic Light KAL, I received a mail from wolhemel with lots of malabrigo in yummy colours. Meanwhile I received the package, so time to start after finishing my sweater, that is. Malabrigo velvet grapes, it's called and I like it. Knit and Knag also has a new KAL, but you have to pay to join. Maybe too many people signed up just to get the pattern without knitting, people like me?

Labels: creabea

Soms heb ik weinig nodig om de vloer onder me te voelen wegzakken. Gisteravond hield ik mijn kalmte; pfff, ik nam wel een trein met een paar tussenstoppen als ik maar rustig kon zitten. Ja, ik had mijn breiwerk bij. Twee uur heb ik er over gedaan om thuis te komen, gezellige babbel incluis. Thuisgekomen was het aan het onweren, dus haalde ik mijn schouders op bij de elektriciteitspanne. Sowieso ging ik naar Mariakerke, want ik had ook geen water dankzij werken van de watermaatschappij. En ik nam genoegen met de (technische)uitleg van mijn lief waarom ze bij de buren wel licht hadden.

Alles veranderde deze morgen...

Nog steeds geen elektriciteit. De "plongs" stonden voor zover ik kan zeggen allemaal in de juiste richting. De buurman had geen last gehad van een storing in de elektriciteit maar zwaaide met een papiertje van de watermaatschappij: "woensdag 15 mei". Het duurde even voor de fout me duidelijk werd, ik was er vanuit gegaan dat ze daar woensdag gingen staan, de werkmannen stonden er de 15de, donderdag dus. Maar zijn vrouw was al aan het bellen, dat was toch ongehoord, hij ging die mannen wel tegenhouden. Gepensioneerden zijn soms zo handig. De werkmannen waren ondertussen hun krant aan het lezen, wachtend op instructies. Ondertussen gingen de rampscenario's richting mijn hersenpan: schade aan tv, computer, wasmachine,... leidingen, hoge kosten,... wat te doen? Ik was redelijk over mijn toeren toen ik in Brussel kwam maar ondertussen kwam de sms: mijn lief gaat vanavond kijken, en dan komt alles goed, nee?

Labels: dramaqueen

For English, scroll down
Een lang weekend, zonnige temperaturen, wat wil een mens meer? Om de één of andere reden riep de trui van de breilessen heel hard mijn naam. Met nog vijf lessen voor de boeg wordt het natuurlijk tijd om die af te werken.
A long weekend, plenty of sun, great! For some reason my sweater from knitting class called my name. We still have five lessons to go, so it's about time to finish it.

Dapper rekende ik de kop van de mouw uit en na de gezellige barbecue, zette ik me aan het werk. Ergens een klein steekje vergeten, niemand ziet dat beweerde mijn lief, maar ik haalde het weer uit en een beetje later dan voorzien had ik één volledige mouw. De tweede is voor driekwart af.
I calculated the last bit of the sleeves and after the barbecue I started knitting. Unfortunately I forgot a little stitch, my boyfriend swore no one would see, but I couldn't just neglect the mistake. So it took me a little longer to finish the first sleeve. The secund is already 3/4 done.



Om het v-hals-dilemma op te lossen, heb ik mijn lief aan het werk gezet: kies! Het werd de v-hals met overslag, hij vindt die moderner.
To solve the v-neck-dilemma, I asked my boyfriend: choose! It will be the v-neck in the green colour (how do you call that in English?)


Ik had gisteren verlof met de bedoeling naar het breicafé te gaan in de Vooruit. Het zonnige weer heeft me echter tegengehouden, ik heb mijn brei dan ook vastgepakt in mijn eigen huisje-tuintje.

Yesterday I had a break from work, I wanted to go to the knitting session in Vooruit, but it was too sunny to be locked up inside. So I took my knitting in my own house-garden.

Labels: creabea

Het was zowat de meest gestelde vraag op onze wandeling vorige week door Brusssel: "How old is that building?" Euch, geen idee ergens uit de jaren vijftig of zestig. "So old."
Echt van sommige dingen weet ik dat gewoon niet, van andere is het schaamtelijk dat ik het niet weet. Van wanneer is het stadhuis bijvoorbeeld?
En dan komen op het Muntplein, waar ze een heel gebouw naar beneden gehaald hebben en de facade hebben laten staan, Michel heeft er ergens foto's van, maar ik vind ze niet direct in zijn archief. In ieder geval ik vind dat dus wel indrukwekkend, mijn Amerikaanse achternicht was maar matig onder de indruk: "waarom doen ze nu zoiets?" Tja, omdat ze het een mooi gebouw vinden en het beschermd is. Ik zie dat mijn woorden niet veel indruk maken, dan zet je toch iets nieuws en mooi zie ik haar denken, maar bij mij roept het eerder doembeelden van nieuwe betonnen blokken op.

Labels: kan het anders?

Lief heeft dit lange weekend gebruikt om het dak van het koertje wat verder af te breken, nu hebben we een zonnig terras. We hebben al twee barbecues achter de rug en het is ook ideaal om te ontbijten. Van aan de tafel heb ik zicht op onze akkers, zijnde de tomatenplanten van zijn werk en de slaplantjes van op de boerenmarkt waar ik niet kon aan weerstaan. Verder nog wat radijsjes, rucola, rode sla gezaaid.

Labels: groen

Ik ben druk bezig geweest de laatste dagen, later meer, maar u kon me gisteren lezen bij Pharailde, in het kader van het fameuze gastblogstokje. Wie zin heeft om hier eens te gast te zijn, stuurt maar een mailtje naar no_butterfly[at]hotmail.com, er is nog wel ergens een fles rosé of iets fris over.

Labels: stokje

Zaterdagmorgen wou ik tegen alle plannen in toch eens een tussenstop maken in mijn lievelingswinkel. Ik heb dinsdag verlof en had toen eigenlijk voorzien om langs te gaan, maar toen mijn workshop door ziekte van de lerares geannuleerd was wou ik het al wat vroeger doen. Het werd een ramp, het meest perfecte jurkje in perfecte karootjes in perfecte kleuren en ik zag er uit als een ontplofte taart. Ook bij de minder perfecte jurkjes vond ik niet meteen iets, evenmin bij de volgende winkel, en de volgende,... en toen bedacht ik: "waarom doe ik me dit elk jaar aan? Een paar dagen zonnig weer en ik wil een zomerjurkje, elk jaar..." En vandaar was het maar een kleine stap naar: als ik nu eens naar huis ging en dat jurkje van vorig jaar uit de kast haal? Dat groene ding dat ik eigenlijk veel te weinig aan heb gehad. Maar dinsdag ga ik toch nog wel eens naar die andere winkel, ik blijf wel degelijk een wijf.

Labels: lijf, zomerjurkje

Mijn lief gisterenmorgen: "en als je nu eens de trein tot Oostende zou nemen vanavond?" Hij had een jobke in Zeebrugge, het beloofde stralend weer te worden. Een date zowaar, rustig langs de dijk, iets te knabbelen zoeken, voetjes in het water (ik kon er niet aan weerstaan) en dan op zoek naar een restaurantje. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoeveel menukaarten hij bestudeerd heeft maar ik heb uiteindelijk de ontdekking gedaan: Di Vino in de Wittenonnenstraat. Een ouder koppel baat dit sympathieke restaurantje uit, heel gezellig, Frans en lekker. Wij gingen voor het menu: wijngaardslakken en kaasraclette (welke punten) voor twee met koffie achteraf (24,50 euro). Ze hebben er ook heerlijke huiswijn (7,50 voor een 1/2l). De raclette was niet zoals bij mijn schoonouders met pannetjes maar met een stuk kaas dat we regelmatig moesten draaien, ons bord lag vol lekkere groenten en gerookte hesp. Heerlijk. En nee, we hebben geen korting gekregen omdat ik hier iets lovends over ging schrijven, maar ik zou ook niet willen dat we de volgende keer in Oostende weer naar iets anders op zoek moeten gaan.

Labels: eten+drinken

Gisteren trok ik Brussel door met de Amerikaanders, van aan het Noordstation tot het justitiepaleis te voet, langs grote markt, koningsgalerij, nieuwstraat, kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele, koninklijk paleis, congreskolom, kruidtuin,...

Bij elke souvenirwinkel was het prijs, wijzen op manneken pis en dat dat toch maar niks was. Giechelen, een vrouw van pakweg 50, "hideous" meen ik gehoord te hebben en dan is het zover, komen we aan de hoek met manneken pis. "He is so small, how cute..." liefde op het eerste gezicht en meteen snelde ze de volgende souvenirwinkel in voor haar eigen exemplaar.

Labels: op stap

achtervolgt me vandaag... Mijn ketting had er opnieuw genoeg van, de vorige keer toen ik naar de breiles fietste, niks zo leuk als ketting opleggen en daarna wol vastpakken. Nu kon ik het zelf niet verhelpen, hij is ergens geklemd geraakt, ik kon me meteen laten verontschuldigen op een vergadering en toen ik toch bezig was heb ik dat maar meteen voor de andere twee ook gedaan. En nu aan de slag!

Labels: werk

Belangrijke vergadering deze morgen, belangrijkste vraag gisteren en vanmorgen: wat ga ik aandoen?

Niet:
- Wat ga ik zeggen?
- Waarom werd ik uitgenodigd?
- Wat wordt van mij verwacht?
- Past dit voorstel binnen het globale plaatje?
- Zien ze dingen over het oog?
- Is iedereen mee met de boot?
- Waar zit de valkuil?
- Is het voorstel niet te duur? Hebben we middelen?
- Wat wil ik bereiken met mijn opmerkingen?
- Heeft het zin om aan het voorstel te wrikken?
- Werden alle partijen al betrokken bij het voorstel?
- Hoe ga ik ze overtuigen van mijn standpunt?

Labels: lijf

Benjamin Van Tourhout liet ons bij Het Project al twee keer mee kijken achter de schermen van Het geslacht Borgia dat vrijdag in première gaat. Ik mocht gisteren een kijkje gaan nemen op de “doorloop”, zeg maar de repetitie van het stuk waarbij het bijna voor echt is. Voorwaarde was wel dat ik geen recensie zou schrijven. Gelukkig maar, want het zou me niet lukken. Ik heb die ambitie niet, ik zie wel regelmatig toneel en schrijf hier dan mijn mening, maar is dat een recensie? Retorische vraag, in het geval van het geslacht Borgia was ik nochtans voorbereid: boekje en balpen in de aanslag, vastberaden van mijn ogen de kost te geven. Maar op het papier staan met moeite vier woorden, na de pauze heb ik het zelfs niet meer geprobeerd.

Lees meer

Labels: theater

Als kind keek ik uit naar een teken van leven van aan de andere kant van de oceaan. De zus van mijn grootmoeder is meer dan vijftig jaar geleden vertrokken met man en kind naar het noorden, niet meteen de meest droomachtige plek in Amerika. Maar ze hadden daar meters sneeuw in de winter zodat ze niet naar werk of school moeten. Als ze langs kwam, bracht ze life savers mee, snoepjes die Amerikanen bij hadden voor het geval ze kwamen vast te zitten en geen eten bij hadden. Ze bracht ook allerlei tierlantijntjes mee, vaak zelfgemaakt, maar met het groeien van het aantal kleinkinderen werden het meer en meer snoepjes. Ik keek ook altijd met verbazing naar de kaarten die ze opstuurde, zo met van die kantjes en mooie teksten. Ze heeft zo'n krullig geschrift en af en toe staat er een woord in het Engels tussen omdat ze het Vlaams niet meer weet. De regelmatige brieven werden vervangen door telefoontjes dankzij goedkopere buitenlandse telefoontarieven.
Nu is ze terug, maar is de aanleiding minder plezant. Ze kan niet meer zelfstandig wonen en is het al drie keer op een lopen gezet in de instelling waar ze verpleegd wordt. Haar zoon en schoonzus vergezellen haar.
Mijn grootmoeder werd vakkundig in een rolstoel geplaatst, zodat ze mee kon. Het thuiszitten steekt haar tegen, maar ze is niet echt goed meer te been. Het was een schok. Mijn grootmoeder legde het me uit: "Van jezelf zie je dat zo niet direct, dat verouderen, maar als je het bij iemand anders ziet, dan is het schrikken." Ze hield zich sterk voor haar oudere zus, ook al werd er al gauw gediscussieerd over leeftijden, maar een foto uit de oude doos kon hen bedaren. Samen gingen ze memory lane af en hadden een good time. Het afscheid zou wel eens lastig kunnen worden.

Labels: familie

"Gaan jullie ook naar Nigel kijken?" Mijn broertje is gearriveerd op het festivalterrein, ze zitten al ver door hun programmatie.
"Ja, die hebben we gezien tijdens de Gentse feesten, goed, echt waar." Mijn wederhelft.
"Jij bent de enige die ze horen lachen op de dvd", zeg ik.
"Daar zitten jullie in Gent toch goed voor, je hebt daar the joker..."
"Maar nee, dat is Antwerpen, trouwens jullie komen volgende week toch af, naar de laatste loebas?" Een zus moet haar jongere broertje altijd verbeteren.
"Ach, ja, dat is die van die verbouwingen zeker?" Ik had hem het verhaal in geuren en kleuren gedaan en ook eens gevraagd of dat soort zaag waarvan sprake ook bij vakmensen bekend is.
"Ja, maar dat is zijn nieuwe show, wij gaan naar de laatste van zijn vorige. Die van de verbouwingen is hij nog aan het try-outen, misschien komt hij wel eens in de buurt?"
"Hmmm, zal wel. Dit is Gent niet, he."

En wat blijkt? Een week na de dernière staat hij te try-outen in de Kontrabas, halfweg juni in de Skalul, een week voor hun trouw, en in september is hij nog eens in Izegem (Izegem is groot). Keuze genoeg nee?

Labels: comedy

Het was met enige schroom dat ik mijn zomerbroek uit de kast haalde deze morgen. Ja, het belooft warm te worden, een jeans is dan niet meteen aan mij besteed, maar ik herinner me ook dat de broek op het einde van de zomer wel eens durfde tegenwerken. En dat de jeans die ik na de vorige telpoging nooit meer ging aandoen, ondertussen geregeld uit de kast gaat en weer deel uit maakt van mijn vaste outfit. Ja, ik ben weer punten aan het tellen, maar een mega-pitta en een handvol frieten op het festival om van de taart nog te zwijgen wegen niet meteen op tegen een slaatje of twee, denk ik zo. In elk geval mijd ik de weegschaal nog even. De broek past echter perfect, me likes. Ok, er kan nog wel wat gedaan worden aan die hoopjes die boven de riem komen uitkijken, maar daarvoor tel ik nog even door.

Labels: lijf

Ik mag op bezoek bij Veerle dankzij het gastblogstokje en ik voel me serieus vereerd, alleen heb ik geen inspiratie. Iemand een suggestie?

Labels: stokje

Zo meteen weet u waarom het hier een beetje stil zal worden. Het wordt maar één dagje (zaterdag) maar ik kijk uit naar 10 C C. Mijn lief gromde wat tegen, maar het wordt zowaar een familie-uitstap met broer, schoonzus en twee zussen. Ik hoop er vroeg genoeg te geraken voor Paddy Murphy's wife, maar wil ook eens bij mijn grootouders langs, dus vermoedelijk is Valravn een meer realistische keuze. The tribute to James Brown zullen we er wel bij nemen, spijtig wel van Luka Bloom. En dansen... Kilkenny en Labadoux

Labels: labadoux, musjieks

Het was de tweede keer dat ik hem aan het woord hoorde in levende lijve, de grote vakbondsman en opnieuw ben ik teleurgesteld. Hij blijft hameren op vijftigplussers die van hun 14, 15, 16 aan het werk zijn. Een materie die me niet enkel om professionele redenen bezighoudt. Mijn ma is er zo eentje. Ze stopte met school na een opmerking over haar haar, allez dat is een drogreden maar het was wel de spreekwoordelijke druppel en van leerplicht tot 18 was nog geen sprake. Ze ging een tijdje in de horeca werken voor ze uiteindelijk in het voedingsbedrijf terecht kwam waar ze nog steeds werkt. Toen men mij als kleuter vroeg wat mijn mama deed antwoordde ik: "ze weegt de boeren." En dat zeg ik nog steeds, ze weegt de groenten die de boeren komen brengen, ook al heeft ze dat niet steeds gedaan. Ze is daar begonnen, heeft ook een tijdje bij de boekhouding geholpen, tot de pc er aan kwam, denk ik, ook telefoon en verzending, en sinds ze part-time is gaan werken werkt ze weer bij het onthaal van de boeren en wordt ze ingezet om allerlei kleine taken te doen als er weer een beurs aankomt, stelt ze de verpakkingen samen, zo van die dingen die ook moeten gebeuren. Het familiebedrijf zit ondertussen tot ver in Europa en mijn ma brabbelt iets West-Vlaams met een woordje Engels, Duits of Frans tegen die chauffeurs uit Oost-Europa, Spanje, Portugal,... "verduras? rechts" ofzo moet het klinken. Ze werkt in shiften, vaak ook op zaterdag of op zondag en geen enkele dag is als een andere, qua uren en inhoud. Elke keer brengt ze verhalen mee naar huis, de boer die ondertussen al de zoon is van die boer die een opmerking maakte, haar collega's,... Het ergste wat haar zou kunnen overkomen is dat ze zonder werk valt, de lening is afbetaald, de kinderen zijn het huis uit, ze gaan nooit op reis, dus buitensporige kosten zijn er niet, maar ze zou wel al die sociale contacten missen. En echt missen, mijn ma is een echte huismus. Sinds ze deeltijds werkt is het huis elke week van beneden tot boven gekuist en als dat het eens een week niet lukt om de vensters te wassen, is ze aan het klagen. Ik wrijf het haar regelmatig onder de neus, lag het huis er zo vuil bij toen ze voltijds werkte en dat ook allemaal niet lukte. Ze heeft natuurlijk geluk gehad dat de oude bazen haar een andere functie gaven toen het niet meer lukte op de boekhouding en dat ze ook onder hun zonen een beetje manusje van alles is. Toen het bedrijf een massale rekruteringscampagne begon, had één van die mannen gezegd: "Een Pool is geen probleem, maar geen oude mensen, he." Ze was serieus in haar gat gebeten, maar heeft op haar tong gebeten. Ik denk altijd een beetje aan mijn ma als ik weer een nota moet schrijven over vijftigplussers of kortgeschoolden. Hoe moeilijk kan het nu zijn om hun ook een nuttige bijdrage te laten leveren, zodat ze fier over hun werk kunnen zijn en lief en leed met collega's delen? Zou een vakbond daar ook geen oog voor moeten hebben in plaats van die mensen meteen en masse op brugpensioen te laten gaan en hen het recht op een job te ontnemen?



(en ja, ik weet dat brugpensioen sinds het Generatiepact een andere invulling heeft gekregen, in de geesten van de mensen echter nog niet, en ja, ook daar heb ik een mening over).

Labels: kan het anders?

Gewoon omdat hij suggereerde om eens in de cataloog te kijken van het postorderbedrijf. Het werd de site, 18 pagina's met 16 jurkjes of rokjes later, heb ik er eentje gevonden. De eliminatie was hard, niet zwart of mijn lief gaat protesteren, niet te zomers, niet te strand,... resultaat: een zwart jurkje met witte bolletjes én korting! Toen ik mijn ma zei dat ik een jurkje met karootjes wou, was haar reactie: "toch niet voor de trouw". Wat zou ze zeggen van bolletjes? Hihi, meteen besteld, enige probleem, het is momenteel niet beschikbaar uit voorraad, wachttijd 2 weken, dat zou moeten lukken voor de trouw, maar die broek die ik in maart bestelde was ook twee weken wachttijd en die heb ik nog niet gezien. Plus misschien is het toch niet zo geschikt en wordt het gewoon een leuk zomerjurkje... Ik zal nog maar mijn ogen open houden.

Labels: lijf