no butterfly

België is een kwestie van geloof. Want uit zichzelf bestaat België niet.

Het zijn niet mijn woorden, maar deze van Christophe Deborsu. Ik wacht nog steeds op een VN-interventie, wij hebben geen regering, weet wel.

Labels: blog, politiek

Kijk, dat zou ik nu willen kunnen. Een pakket met naalden en wol en vooral het patroon kan via de site van Morehousefarm besteld worden. En er staan nog heel mooie dingen op.

Labels: creabea

Als Flip het zingt, begrijpt mijn lief hem niet. Als ik de woorden zeg, op krak dezelfde manier als Flip want het is ook mijn moedertaal, begrijpt hij me wel...

Labels: musjieks

Misschien wordt het een beetje een gewoonte. De vorige keer toen ik zo kwaad was, lag er thuis een boek op mij te wachten. Gewonnen! Gisteren lag er ook een kaartje van de postbode, rarara... En een mailtje of ik zin heb om naar een avant-première te gaan? Nee, niet dankzij Gentblogt. Ook zonder Gentblogt kom ik buiten...

Normaal moet je me zo geen dingen twee keer vragen, deze keer zeker niet. Dit is nu eens een film die ik ab-so-lu-ut wil zien. Kostuums à volonté, victoriaanse romantiek,... een wijvenfilm, zoals er nooit genoeg kunnen zijn.

Labels: film

Nee, het was gisteren mijn dag niet. En dat had ook veel te maken met het bericht van de nieuwe werkgever van mijn lief. Een week geleden kwam het bericht dat hij misschien zijn eerste werkdagen in het buitenland mocht doorbrengen. Nee, niet Spanje of Kroatië zoals aanvankelijk gedacht, maar Qatar, niks meer, niks minder. Leuk en ook niet leuk, natuurlijk. Gisteren kwam er dan nog het bericht dat hij niet maandag maar al zaterdag moet vertrekken, om redenen die rationeel perfect te begrijpen zijn maar niet-rationeel iets minder. Wij hadden dit weekend namelijk van alles gepland enzo.

Maar deze morgen is het beginnen dagen: zou mijn lief een hulpsint kunnen zijn? Hij speldt me gewoon iets op de mouw, Qatar zal wel wezen, volgens mij gaat hij pakjes helpen bezorgen aan brave kindertjes.

Labels: dramaqueen

- "Is Patricia uitgenodigd voor dat overleg?"
- "Nee", ze roept bijna. Tja, ze neemt het dossier van mij over, komt de bestanden opeisen en dan hoor ik haar niet meer. Alleen wanneer opmerkingen op het teamoverleg komen, verwijst ze naar mij met een autoritair toontje. Nee, ze heeft geen ellenlange ervaring, ze komt net van de schoolbanken en ik heb ondertussen zeven jaar arbeidservaring in dit domein, detail. Mijn naam spreekt ze trouwens uit op de meest verschrikkelijk denkbare manier, sja zo lekker vet, rillingen krijg ik er van. Dan moet ik uitleggen, dat ze gewoon haar zin heeft gedaan: figuren aangepast, mij niet gelaten, zonder rekening te houden met de lay-out van de figuren die reeds in het bestand aanwezig zaten (altijd dezelfde kleur voor mannen, vrouwen, totaal om maar iets te zeggen). Een ander lettertype, wat cursief zetten in het ene blad, niet in het andere,... Nee, ik ga niet beweren dat het vorige beter was, er was zeker heel veel ruimte voor verbetering, maar nu komt het geheel rommelig over. Haar opmerkingen klinken als beschuldigingen en voor ik aan het woord kom, sta ik met mijn rug tegen de muur. Watje zijnde ben ik ook een stuk diplomatischer, ik formuleer mijn zinnen meer als suggesties. Ondertussen vult ze zich met chocolaadjes.

En toen zei hij, in een andere context: "maar je zal er volgend jaar nog zijn als het werk door één van je collega's wordt gedaan?" En toen zei ik: "misschien."

Labels: werk

De tussenstand zag er al niet slecht uit. Maar het werd wel tijd om een tandje bij te steken: we willen winnen! A ja en om jullie hieraan te herinneren staat er nu een flikkerend dingetje in de zijkolom, mooi he?


En stemmen, he

Labels: gentblogt

en dat is de versie zonder de www, met kom ik maar op 13, heb ik nu ook 29?

En nee, ik maak me geen illusies, het is op een schaal van 0 tot 25, de top 100 is niet aan mij besteed.

Labels: blog

Hij is terug!

goed of slecht nieuws?

Labels: blog

In deze kan ik Lien alleen maar gelijk geven. Iedereen laat zich weer vangen omwille van het wel of niet genomineerd zijn. En hij heeft natuurlijk ook gelijk, ook al leek niet iedereen het zo te begrijpen. Bloggen doe je voor jezelf en als de rest daar problemen mee heeft: *zingt*

er zit een knop op je pc, die helpt je zo uit de puree, en wat dacht je van net twee?

*stopt met zingen*. Ik wou er het filmpje bij zetten, maar vond het niet direct op joetjoep. Dus werd het iets anders, en dat mag want ik ben de baas, hier op dit kleine stukje van tinternet.



Och ja, hier komen blijkbaar mensen die op zoek zijn naar korte kapsels en hun handschrift willen ontcijferen. Niet dat ik ze kan helpen... En ja, nu gaat het vooral over wollige toestanden en dat zal in de toekomst misschien nog meer het geval zijn, nu ik een ravelry-account heb of ik krijg een compleet nieuwe verslaving.

Labels: blog

Deze morgen heb ik me overslapen, correctie hebben wij ons overslapen. Een uur, om precies te zijn. Maar zonder douche en ontbijt kom ik niet buiten, dus was er tijd voor het ochtendjournaal en toen hoorde ik dat banken rekeningen geblokkeerd hebben omdat de eigenaar hen nog geen kopie van hun identiteitskaart bezorgd hebben. Ik was nog niet goed wakker, maar toch kwam de herinnering van mijn bank me voor de geest. Het had tussen mijn rekeninguittreksels gestaan en die bekijk ik ook zelden meer dan enkel vluchtig. Ik zie het tegen mijn lief, die me niet wou geloven. Het gaat toch vooral om mensen in het buitenland, mensen die hun rekening zelf niet beheren, en nonchalante mensen. En toen wou hij me wel geloven, want ik ben miss nonchalance, papieren en administratie zijn een gruwel. Ook toen ik naar mijn bank belde wou de dame aan de andere kant van de lijn me niet geloven, maar toch, het stond in haar systeem: Ik ben nonchalant!

Labels: ditjes+datjes

Een mens hoort wat op de trein. Zo ook die avond toen ik op een redelijk volle trein naast twee oudere vrouwen zat, een jaar of zestig schat ik ze.
"Ja, hij belde me, hij zou graag weer een relatie beginnen, na de dood van zijn vrouw maar..." Ik kon niet echt opmaken wat ze met dat laatste bedoelde.
"Viagra?"
"Ja, maar daar wil hij niet van weten."
"Je moet ook weten waar het paradijs ligt he, tussen je benen of tussen je oren."

Labels: M/V

Mijn grootvader is 80 geworden, een mooie leeftijd. Morgen is er feest. Ik denk dat hij 65 ofzo was toen hij besliste om de vijf jaar een feest te houden, want het kon wel eens de laatste keer zijn dat hij heel de familie samen kon krijgen. En als hij er niet meer zou zijn... Een lugubere gedachte, maar het zijn steeds wel leuke samenkomsten met iedereen van de familie. Ook de neven en nichten die ik anders zelden zie.

Labels: dramaqueen

Mijn nieuwe verslaving begint gigantische proporties aan te nemen. Dit blogje wordt verwaarloosd (en om het goed te maken kreeg ze maar een nieuwe look), ik denk tijdens saaie vergaderingen maar aan één ding "zou ik mijn breiwerk kunnen bovenhalen?" Ik heb mijn krant 's morgens ingewisseld voor de priemen. Ook voor het in slaap vallen zie ik de steken voor me. En net als ik me voorneem om eerst een project te zoeken voor de wol van de mama van Shakira in plaats van eerst een project en dan de wol, prikkelt Michel mijn fantasie met etsy. Deze morgen was het weer prijs: sokken, mijn ultieme droom. Eerder deze week ben ik dan maar een kijkje gaan nemen in de Bevrijdingslaan waar een wolwinkel het voor bekeken houdt en gisteren ben ik in het ultieme wolhalla van Gent binnengestapt: Margareta in de Sint-Salvatorstraat. Slechts twee dagen in de week open (di en do van 10 tot 17) maar wat een keuze. Kleuren, diktes, op bobijnen,... Voor ik het wist kreeg ik een hele uitleg over speciale wol met een zijden draadje en hoe je die best gebruikt. Ik heb staan twijfelen maar het is gewone lichtgroene wol geworden voor de bolero. Zonder vragen kreeg ik ook uitleg bij de hoeveelheid en welk model is dat? Gaat dat genoeg zijn? Weet je wat, brei daar van het weekend aan en laat me dan iets weten als je er een beetje zicht op hebt, hier heb je mijn telefoonnummer dan hou ik wel een bol apart. Waar vind je dat nog?

Labels: creabea

Ik zag het bij Koen en het maar meteen uitgetest: free rice. Test je kennis van het Engels, aartsmoeilijk vond ik sommige mogelijkheden, maar laat dat je niet tegenhouden, elk correct antwoord levert 10 gr rijst op voor de VN. Gewoon gokken tot je een halve kilo binnenhaalt, mijn gedacht.

Labels: blog

Voor ambtenaren is het vandaag dag van de dynastie, ik ben een dagje thuis en dat bevalt me heel goed. Mijn week is zowat ergens midden vorige week begonnen met een opleiding met mijn nieuwe chef. Het mondde uit in de nuchtere vaststelling dat hij niet goed welke taken ik op mij zal nemen, of eigenlijk wel, maar hij beseft niet goed wat die juist inhouden van tijdsdruk, omvang,... De dag nadien had ik teamoverleg met mijn nieuwe team en werd het me nog eens pijnlijk duidelijk, we zijn met verschillende dingen bezig. Na de vergadering kwam het nieuws van overleg op hoog niveau en dat ik het alleen ging moeten doen, of kon mijn nieuwe chef mee of mijn oude? Het weekend werd een lange rush, kookles, nog wat werken om het overleg voor de volgende week,... Het weekend was voorbij voor ik het wist en ging over in noodoverleg, een saaie vergadering en nog maar een vergadering vol frustraties. Het teamoverleg met mijn oude team heb ik al een paar keer gemist, telkens met een goede reden. Maar toen ik mijn mailbox na een dag opleiding open deed en het verslag van hun teamoverleg onder ogen kreeg besefte ik dat ik op een aantal vergaderingen niet uitgenodigd was terwijl ik dacht dat ik daar wel een taak had. Terzelfdertijd zag ik hoe ze de doelstellingen van dit jaar evalueerden en de nieuwe opstelden. Iemand maakte de opmerking dat ik toch bij de evaluatie had moeten zijn, tja, als je niet uitgenodigd wordt, probeerde ik nog maar het spel zat op de wagen. Het werd een gevecht tegen de tranen en toen een collega zei dat ik een pluim had gekregen voor mijn werk in dat dossier tijdens de evaluatie werd het nog lastiger. Hoe? Jullie gaan daar in de toekomst toch niet meer op werken? Oh jawel, maar samen he. En waarom moet ik dan veranderen van team?
Ik heb uiteindelijk mijn moed samengeraapt, tranen verbeten en mijn oude chef aangesproken, dat ik niet meer uitgenodigd word enzo. Hij ging het eens bekijken want het was zeker een fout, maar met al die nieuwe mensen ligt dat soms moeilijk.
Ik ben uiteindelijk gevlucht richting huiswaarts en toevallig een oud-collega tegengekomen, een directeur die me vertelde hoe het bij mijn vorige werkgever is. Het werd ook een beetje een klachtenstroom, maar het kon me niet echt troosten.
Net zomin als het boek van Annelies Verbeke dat ik gewonnen heb of de usb-stick die Joke's werkgever me schonk. Vandaag is echt een dag om huishoudelijke karweitjes op te knappen die al te lang zijn blijven liggen en mijn moed samen te rapen. Morgen hoop ik toch een paar dingen uit te klaren, anders komt die info op de stick me misschien sneller van pas dan ik voorzien had

Labels: werk

Daarom...

Als u voor Gentblogt stemt, dan stemt u op een site die zonder enige overdrijving uniek is. Gentblogt bestaat binnenkort drie jaar, met een hechte ploeg enthousiaste vrijwilligers. Elke dag (élke dag, weldra drie jaar aan een stuk), staan er boeiende, interessante, grappige artikels op. Iedereen van de redactie heeft een dagtaak, vaak zelfs meer dan één. Niemand wordt betaald voor wat hij doet.

Schaamteloos gepikt van hier, maar het is voor het goede doel. Stemmen op site van het jaar bij Clickx voor Gentblogt in de categorie groepsblog.

Labels: gentblogt

Ik werd eerder deze week een beetje stil toen ik hoorde dat ze overleden is. Ze was een vrouw die leefde voor haar engagement en zeker geen blad voor de mond hield wanneer ze onrecht zag. We konden het niet altijd goed vinden. Het durfde wel eens botsen. Maar toen ze op een vergadering mijn nota bekritiseerde omdat hij in het Nederlands was, was ze ook de eerste om toe te geven, dat dit niets ter zake doet. Een tweetalige omgeving moet dat toelaten, samen sleutelden we aan het project. Ze omzeilde al eens haar hiërarchie of riep mijn hulp in om dit te kunnen doen, altijd discreet. Ze steunde me ten volle, ook bij mijn beslissing om te vertrekken. En toen het deze week op het werk duidelijk werd dat er belangrijk overleg komt over een thema waar ik op werk, maar waar ik me nog niet ten volle in thuis voel voor overleg op zo'n niveau, hoorde ik haar stem in mijn achterhoofd. Ik heb voordien ook op hoog niveau vergaderd, zelfs een monsieur non overtuigd of hem ten minste zover gekregen dat ik het voordeel van de twijfel kreeg, en het een misschien werd. Waarom zou ik me dan nu laten tegenhouden?

Labels: dramaqueen, nostalgia

Op de receptie van de opening van de tentoonstelling liep ik wat verloren. Zoveel mensen, bekende gezichten en andere. Hoogdravende woorden over kunst en maatschappij, met-beide-voeten-op-de-grond opmerkingen, koetjes en kalfjes, het suisde in mijn oren. Ik hoorde enkel ruis, zag weinig gezichten, enkel indrukken. En toen zag ik hem staan. Aan de toog. Ik opende mijn ogen, mijn aandacht gespitst. Zijn gezicht kwam me meteen vertrouwd voor. Alleen kon ik het niet plaatsen. Hij is niet onknap, maar vanwaar ken ik die rijzige gestalte? Het duurde even voor ik hem kon plaatsen, het zal wel de baard geweest zijn, en plots was ze daar: het dorpsmeisje. Natuurlijk ken ik hem, van het jeugdhuis (één van degene die we frequenteerden) en de vele fuiven. Ik herinner me vooral ons geanimeerde gesprek nadat hij me een tik op het voorhoofd had gegeven aan de toog ergens in een tent op een wei. Het verschot van mijn leven, het is wel het laatste wat je verwacht als je iemand staat te zoenen. De tik kwam, voor alle duidelijkheid, niet van de gezoende, maar van hij. Dat het niet kon om een eenzame ziel zo met de neus op de feiten te drukken. Ik weet niet meer wie ik toen zoende, maar hij, de tikgever, is me wel bijgebleven. "Zo'n domme verleidingstruc", lacht mijn lief. Verleiding? Nee,... Ik ben hem zo vaak tegengenkomen, nooit iets gemerkt. Hij was toch te knap voor zo'n dorpsmeid? Blijkbaar heeft ook hij het platteland achter zich gelaten. Gent is een dorp, meneer.

P.S. Vanavond teisteren we een afrekeningsfuif, toeval?

Labels: op stap

Ik zou iets willen schrijven, ik heb de woorden al een aantal keer in mijn hoofd gevormd, alleen het typen lukt niet. Het stormt in mijn hoofd. Ideeën flitsen, gevoelens overmannen rede, snot legt alles het zwijgen op, storm op zee, tijd om uit te waaien...

Labels: dramaqueen

Wat vindt de oppositie van de stemming in de kamercommissie? Een mooie vraag in Ter Zake. Met schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat ik me meer in het antwoord van Geerolf kon vinden. Caroline, zo inbeuken op de Walen. Wie zijn dat trouwens? Nee, geef mij dan maar een herinnering aan hoe de Vlaamse tsjeven het in 2004 al hadden kunnen regelen maar het niet deden. Nog net geen referentie aan vijf minuten politieke moed...

Labels: politiek

Nu de transfer van mijn taken naar het nieuwe team echt goed begonnen is heb ik gevraagd om een opleiding te volgen. In Leuven, dus een hele dag op stap. Ik zag het volledig zitten, op mijn snotvalling na die langzaam erger wordt. Krijg ik deze namiddag telefoon van mijn nieuwe chef: we zitten samen in de klas. Zegt dit iets over ons vertrouwen in ons kunnen voor die opdracht?

Labels: werk

Het pakje dat ik mocht ophalen bij de post is mijn bestelling van de internet-wolwinkel. Net nu ik me voorgenomen had van me enkel op mijn verplichte werkstuk "het kussen" te concentreren. Zondag maakte ik de sjaal voor mijn lief af en maakte ik dit goede voornemen. Het wordt nog zweten en daarvoor mag ik niet aan een trui beginnen. Gisteren in de les volgde al meteen een opdoffer. L. die supersnel breit heeft gewoon haar kussen al af, alle zes de lapjes. Ik heb er eentje af, en saai dat ik dat vind (maar dat ga ik misschien bij een pull ook hebben?). Wel wijs was dat we een patroon voor een trui leerden tekenen, want het is dus niet de bedoeling dat we alleen maar de boekskes kunnen volgen, nee, volledig van nul moeten we dat kunnen uittekenen. Ik kan bijna niet wachten om te beginnen... Wol genoeg momenteel.

En volgende week krijgen we het patroon voor de bolero. Als dat geen reden is om mijn vergadering die om vier uur in Brussel start kort te houden weet ik het ook niet meer. Dankzij die vergadering heb ik ook mijn portie huiswerk mee. Gelukkig belet een zere keel en snotneus me sowieso om 's avonds zotte dingen te doen.

Labels: creabea

Ik probeer het maandag-baaldag gehalte te beperken door die dag thuis te werken. Die dag zijn er veel vergaderingen en is er ook veel volk op de verdieping. Het is er dan veel te druk naar mijn goesting en als het kan blijf ik dan liever thuis. Het past ook beter met mijn breiles. En wat zie ik dan in mijn agenda? de ene vergadering na de andere die opduikt op maandag en dan nog van die rottige die om vier uur beginnen. Verschrikkelijk vind ik dat, ik mis er het begin van mijn les mee en misschien zelfs meer dan enkel het begin. Ook vandaag zit ik thuis buiten dat ene uurtje dat ik in Brussel rondliep voor een vergadering, kort en efficiënt zou je kunnen zeggen, maar iets te veel van het goed om over en weer voor te gaan als je het mij vraagt. Toen ik thuis kwam was het pas echt balen, de post is een pakje komen brengen en nu moet ik tot morgen wachten voor ik naar het postkantoor mag. En curieus dat ik ben, ik verwacht er namelijk twee. Morgen zit ik ook al thuis en woensdag ben ik een hele dag in opleiding in Leuven. Het wordt dus pas donderdag dat ik opnieuw naar de hoofdstad moet, een mens zou bijna vergeten dat hij daar werkt...

Labels: dramaqueen

Er is nog een vervolg op Gone with the wind. Geen idee hoe het noemt maar mijn grootouders hebben het op dvd. Meer dan zes uur romantiek kondigt de cover aan. Het is niet de originele cast, Scarlett is even vurig maar Rhet Butler vind ik maar niks. Maar toch kon dat niet beletten dat ik gisternamiddag een aantal uur gekluisterd was aan de buis. Samen commentaar geven, zalig... En toen het spannend werd zei de dvd "please put the second dvd in". Mijn grootvader wou dat toch eens controleren voor hij de tweede erin stak. Geduld is soms een schone zaak, maar toen kondigde hij aan "en ik mag dat niet uitlenen he die dvd". Het klonk bijna als een dreigement, maar ik ben toch vertrokken een halfuurtje later.

Labels: beeldbuis

De laatste tonen van de cello verdwenen in de avond, het laatste lichtje was uitgeknipt, tijd voor de nacht in de balzaal. Al bij al was het een ervaring die ik niet wou missen: slapen in de balzaal. Dat het een festival voor kindjes was neem ik er maar bij. Aan het ontbijt vertelde Heike dat het de eerste keer was dat ze het voor kindjes deden, in de BOZAR waar ze in september waren en in het STUK waar ze binnenkort zijn, is het enkel voor volwassenen en beginnen ze later. Wat het voor haar ook moeilijker maakt, zij moet immers vroeg op om haar stem op te warmen en dan wordt de nacht wel heel kort. Het was wennen: een klein bed, een deken met laken, kindertjes, mensen die ik niet ken in pyjama, krakende vloeren,... ik heb niet zo denderend geslapen, maar ik heb dan wel geen regen gehoord dus blijkbaar valt dat niet zo denderend slapen wel mee. Ik had alleen tijd nodig om wakker te worden of juist niet want ik lag al wakker. Ik hoorde de eerste kinderen rondlopen, toen Heike binnenkwam om ons wakker te zingen. Maar bij het ontbijt wilde het zo niet lukken. Ik had moeite om me te concentreren. Tijd voor een douche lijkt me.

Labels: op stap

Het is bijna asociaal, maar we vertrekken steevast vroeg op feestjes. We willen het niet toegeven maar de verbouwingen eisen hun tol. Vijf dagen in de week werken en op zaterdag opnieuw op de werf. Oh, ik help zelden, ik hou me bezig met het huishouden. Toch staan we op zaterdag dus vroeg op, ook al lukt opstaan tijdens de week ook al moeilijk, toch plannen we nog een paar activiteiten, soms in functie van de werf, soms ook niet. Het vreet... en dan kan ik wel eens jaloers zijn als ik hoor drie uur, vijf uur,... Ooit deed ik het ook, maar nu lag ik al in slaap voor mijn hoofd het kussen raakte en het was pas kwart na één. Triestig voor een partyganger, heel triestig.

Maar deze morgen had ik een extra uurtje versierd en dat voelde goed. Mijn chronische hoofdpijn was even gaan liggen, blijkbaar slapen mijn sinussen ook graag uit. Zo rond een uur of half elf ben ik naar het centrum getrokken, fiets ophalen en dan shoppen. Het was lang geleden maar mijn plezier bleef beperkt tot twee boeken, een kleedje, kousen en een t-shirt. Toen begon ik me te ergeren aan die andere mensen die ook een shopping-idee hadden.

Vanavond is het tijd voor dit: spannend.

Labels: dramaqueen

"En wat zijn je plannen voor morgen?" Mijn lief stelt de vraag. Hij heeft een lang verbouwweekend gepland. "Euch, ik doe van planning en ik ga strijken, veel strijken." En naar Steve+Sky op video (jawel, de prehistorie) kijken. Het is kwart na drie, waar wacht ik op?

Labels: ditjes+datjes