no butterfly

Sinds zaterdag krijg ik een vraag niet meer uit mijn hoofd: hoe haalt een mens het in zijn hoofd om zijn dochter Shakira te noemen? Ongetwijfeld naar de heupwiegende zangeres die oorwurmen heeft, je weet wel, liedjes die je niet uit je hoofd krijgt. Voor de verandering eens iets anders....



En hoe kom ik daarbij? Simpel, via een zoekertje ben ik op een batje voor wol terecht gekomen, nog wel in Gent. Ik dus naar die vrouw. De toon in haar stem verraadde veel: "Het was een hobby van mijn ma..." Op het bed stonden drie kanjers van dozen van pampers vol met zakken waarin breiwol zat. Met moeite aangeraakt, nog spiksplinternieuw. Een buitenkans voor een beginnende creabea. De gruwel sloeg pas echt toe toen ze wees op de vier dozen die nog achter de kast zaten, ondertussen haar dochter Shakira tot kalmte manend. Toen ik het 's avonds een vriendin vertelde zei die "let maar op, jij wordt ook nog zo..." Maar ik heb wel al mijn tweede kledingsstuk (?) af: de wantjes, je weet wel. In fluffy antracietgrijs, lekker warm...

Labels: creabea, musjieks

Maandagmorgen. Een druilerige ochtend. De regen wil niet mee. Het water kruipt langzaam overal tussen maar niet van harte. Ik stop zuchtend voor het stoplicht. Onwillekeurig kijk ik omhoog. Ze leunt tegen de vensterbank. Haar bleke armen steken af tegen haar zwarte topje. Zwart flatteert slechts weinigen. Zeker in dit licht. Of als de ochtend nog moet aanbreken. Haar houding straalt verdriet uit. Hij houdt haar vast. Streelt haar over de haren. De rug. Hij wil haar troosten. Zij draait het hoofd. Keert zich af. Het is te groot. Verdriet. Woede. Ik kijk opzij. Het is nog steeds rood, voyeur tegen wil en dank.

Labels: kleurtjes

Het had iets uitdagend: een afdelingsdag organiseren terwijl er een treinstaking aangekondigd was. Maar het was te laat om uit te stellen, het moest en zou vrijdag zijn. Naar Turnhout betekent twee treinen vanuit Gent, bijna twee uur onderweg of naar Antwerpen en daar opgepikt worden door een collega. 's Morgens hoorde ik dan dat dit de enige lijn was waar er problemen waren, later bleken die opgelost maar nog steeds vertraging, enfin over vijf minuten val ik als treinreiziger nog zelden.

De geplande activiteiten voor die dag waren een schot in de roos: een bezoek aan een beschutte werkplaats, een sociale werkplaats en Natuurpunt. In de beschutte werkplaats werden we gedurende een half uur, drie kwartier ingeschakeld in de verschillende productieprocessen. In mijn geval kwam dat neer op het snijden van chocolade, proeven niet toegelaten. Bij anderen was dat het haakje van kalenders op de juiste plaats zetten zodat de machine het kon bevestigen, maar ook het samenstellen van speldozen. Playstation two hoorde ik zelfs ergens waaien, maar ook de minder elektronische varianten met dobbelsteen, spelregels, pionnetjes,... En ik maar denken dat ze dat in de bedrijven zelf deden.

Over de middag was het tijd voor de bekendste aller sociale werkplaatsen, de kringloopwinkel of beter het restaurant dat er bij was voor perfecte stoverij, echt waar. In de winkel vond ik een prachtig rood servies, 57 stuks (borden, kopjes, kom) voor 35 euro, alleen is dat natuurlijk niet handig om mee op wandeling te nemen in de Liereman, waar we de dag afsloten met een wandeling van 3,5 km. Niet lang, maar met een gids, een slechtziende collega en een collega die slecht te been is, gaat alles wat meer op het gemakje. Diversiteit heeft ook een schone kant.

Daarna was het droomscenario de trein van 18.15 in Berchem, maar eigenlijk was die om 18.10 en dus onmogelijk. Maar van treinhinder kon ik moeilijk spreken. Het werd laat om me bij de bende om Chinees te gaan eten te voegen. Het gezellig einde aan een geslaagde dag werd verstoord door een opkomende pijn in de schouders, de hoofdpijn was met het eten wat gaan liggen en vanmorgen was het prijs: keelpijn, spierpijn, hoofdpijn,... het ideale excuus om de boekenclub achterwege te laten, wat te rusten, misschien een paar boodschappen, veel drinken (schijnt goed te zijn bij keelpijn) en hopelijk vanavond niet volledig verstek te moeten laten gaan.

Labels: op stap

"En wat zijn de groenten van de maand?" i. herinnerde me dinsdagavond tijdens het Afrikaans koken aan mijn rubriekje. Het is met rode wangen dat ik moet toegeven dat ik mijn kalender niet meer vind, allez, ik heb eigenlijk nog niet serieus gekeken. Maar ik heb het ook een beetje opgegeven. De voorbije maanden trok ik naar de winkel met een duidelijke missie: deze maand wordt die groente in België gekweekt, dus dit gaan we eten, alleen bleek die groente in Delhaize dan uit een ander land te komen en kwam ik uit bij een groente uit België die niet op mijn lijstje stond. Begrijpe wie kan.

Nee, geef mij maar de boerenmarkt en ook mijn suikerbrood, nog een maandje wachten en er zal geoogst kunnen worden, denk ik.

En dan nog een paar groentjes uit mijn mailbox, geen idee van wie ze komen, maar zo zien ze er ook schattig uit.

Labels: huisvrouw

Ik heb mijn bureautje in de Federale opgezocht om in alle rust wat te kunnen werken en hopelijk ook wat bij te praten met de andere collega's. Wanneer de telefoon rinkelt van een collega neem ik op. Hatelijk vind ik dat rinkelende telefoons bij de overheid maar niemand van de collega's die opneemt. "Non monsieur, il n'est pas encore arrivé. Puis-je prendre un message?" En dan herken ik zijn stem: een oud-collega van vroeger (logisch) waar ik nogal eens in discussie ben mee geweest over statistieken en Franse spelling. Voor alle zekerheid vraag ik het hem, en ja, hij blijkt het te zijn. Als je dan denkt dat er zich een gesprek ontspint over koetjes en kalfjes, bijpraten etc. Vergeet het... Hij laat gewoon zijn bericht achter en eindigt met zijn typische begroeting: "Bon travail."

Labels: werk

Hei, dit is een makkie, de vraag van Wim die me via Eve (twee linken in evenveel dagen) bereikt. Een foto van je workspace, simpel: een link naar het bureau die anders werken in het Ellipsgebouw binnenbracht. Het stond onlangs ook in de Knack trouwens.

Labels: werk

Els heeft zo de gewoonte om mensen enthousiast te krijgen, een mooie eigenschap. Misschien was het haar verwijziging naar Britse series die het hem deed, feit is dat ik lid ben van de leesgroep in de bib. Op de eerste bijeenkomst mochten we kiezen tussen drie boeken, heel democratisch maar het werd het boek waar ik absoluut geen zin in had. Nu 65 pagina's later weet ik waarom, alleen heb ik er nog 200 ofzo voor de boeg en zaterdag is het zover. Om het nog erger te maken, kreeg ik deze morgen een mail van onze leesbegeleider (of hoe je haar wil noemen) of ik een passage kan aanduiden die me raakt. Euh, nee, dus, ik vind er niks aan. Elegy for Iris, ik lees het in het Engels omdat ze deze versie wel nog in de bib hadden en het is zo raar om een Engels boek in het Nederlands te lezen. Het verhaal? Iris Murdoch is een bekende schrijfster die alzheimer heeft en zich zelfs niet herinnert dat ze zoveel boeken heeft geschreven. Het boek wordt door haar man geschreven. O ja, het is echt gebeurd. Nog een paar avonden op de trein en hopelijk lukt het me dan wel om er nog iets uit te halen.

Labels: lettertjes

Nee, ik heb het niet over de nieuwe kapstok ten huize i. Maar over het woord van de week in mijn wekelijks taalmailtje: bambiseks.

En dit wordt dan omschreven als:

Wie het in bed houdt bij knuffelen, strelen, zoenen en vrijerig stoeien, doet aan bambiseks. Bambiseks is zacht, leuk en teder, net als het lieve hertje Bambi uit de Walt Disneyfilm, maar het kan volgens sommigen ook heel intens en spannend zijn. Een ander woord voor bambiseks is vanilleseks.

Zo weet u ook weer iets bij...

Labels: lettertjes

Het is gelukt! Mijn eerste kledingstuk dat ook effectief af geraakt is. Een sjaal, niet spectaculair, gewoon rechts en rechts en rechts, maar ik ben er wel trots op. Door speciale wol te gebruiken valt het iets minder op...

De laatste steken deed ik in het station van Kortrijk waar een zwarte medemens een blonde meid zag zitten breien op een bankje in het zonnetje. "Is het moeilijk?" Tja, als ik steken aftrek dan trek ik grimassen..."Moet je ook naar Izegem?" Nee,... "Wat brei je?" "Een sjaal? Voor mij?" In your dreams, mijn eerste sjaal blijft gewoon de mijne, juist op tijd klaar want het wordt koud.



Nu droom ik van vingerloze handschoenen zoals deze, hoewel deze me voorlopig realistischer lijken. Alleen heb ik ondertussen ook een tweede werkstuk opgelegd gekregen, een kussen, meer lagere school kan eigenlijk niet. En er is ook nog iemand die wil dat ik zijn sjaal afbrei, zeker nu hij toch nog wat van die wol op de kop heeft kunnen tikken. En mijn broer vond dat het toch ook wel tijd werd dat ik aan zijn muts begon, het is koud in de bouw dezer dagen.

Labels: creabea

Het zit me blijkbaar niet mee met mijn Vooruit abonnement. Dit is al de tweede voorstelling waarvoor iets in het honderd loopt. Gelukkig is er nu wel vervanging. De vorige keer kregen we onze centjes terug, heel correct. Ik ga ook nog verwittigd worden voor deze voorstelling, maar ik denk dat ik gewoon ga kijken.

Labels: op stap

Tussen twee films ga ik vlug mijn mails lezen, ik ben die dag planner bij Het Project en beslis dus wat die dag online komt en wanneer of eerder, ik smeek mijn collega's om artikels en aanhoor hun verzuchtingen wanneer ik het artikel iets te laat online zet.

Naast me zit een beginnende dertiger. Zijn gsm rinkelt.

"Nee, ik ben nu even mijn mails aan het lezen, voor ik weer naar de film ga..."
...
"Nee, we hebben samen iets klaargemaakt om te eten."
...
"Nee, ik heb niet voor haar gekookt. Wie zegt dat?"
...
"Zegt zij dat? Maar schatje, natuurlijk ga ik voor haar niet koken..."
...
"Je moet me geloven."

En dan hoor ik dat ze ingehaakt heeft.

Labels: dramaqueen

In de Spar aan de Zwijnaardsesteenweg sta ik aan de kassa met een maxi-versie kattenvoer en twee flessen rode wijn (1+1 gratis). Ik voel me redelijk marginaal. Ik heb al twee films achter de kiezen en ben aan het twijfelen voor een derde.

Aan de wibra aan het station kom ik drie puberjongens tegen. 14, schat ik. Schoon roksken, roept één. Ik kijk hem niet aan. Maar loop verder met mijn kattenvoer en twee flessen rode wijn.

"Ik ben een domme schacht", klinkt het eensgezind in de Koningin Elisabethlaan. De schachtentemmers voeren hun vee mee naar het station. Ik zie groen en wit, VTK of rechten dacht ik. Of toch Economie? Slierten voedingswaren en andere smurrie op hun kleren, de dag is nog lang.

Labels: ditjes+datjes

Nee, ik heb er hier nog niet zoveel over geschreven. Daar daarentegen wel. Ik ben de tel zo'n beetje kwijt van de films die ik heb gezien, moet ik eerlijk bekennen. 19 ofzo denk ik, met een maximum van vijf per dag. En tot mijn verbazing moet ik bekennen dat het dan ook nog mogelijk is om een film goed te vinden, je wordt echt niet murw geslagen. Een paar aanraders: small gods, vier minuten, hallam foe, allemaal films die nog in de zalen verschijnen.

Labels: filmfestival

Ja, dit wordt er eentje uit de reeks (hier, hier en natuurlijk hier).

Gisteravond hadden we dus een afspraak. De keukenbouwer had nog geen tijd gehad om het plannetje uit te werken maar zo konden we samen denken. Wat hij voorstelde was redelijk revolutionair. Echt waar, ik ben er zo voor te vinden. Hij was er niet zo voor te vinden dat de vloer er al lag en wat erger is, de leidingen. Maar ook dat zou nog in orde moeten komen. Voor iedereen die mijn weerstand tegen een witte keuken kent, dit is de kleur die we gekozen hebben, voorlopig. En toen zei de keukenbouwer:
"Hebben jullie al gedacht in welk kleur jullie de muren gaan schilderen? Ja, met die vloer die jullie gekozen hebben moet je daar goed over nadenken, niet alles kan. Ik zou gaan voor antracietgrijs."
O.: "Grijs?" Zijn lip krult.
"Geen grijs, antracietgrijs.", zegt hij op besliste toon. Ik besterf het bijna van het lachen, nog maar enkele weken geleden hadden we een discussie over grijs, zwart en antraciet.
"Een andere mogelijkheid zou zijn om het in dat kleur bijvoorbeeld te doen." Hij wijst naar een reclamepaneel. "Paars."
De lip bij mijn lief krult nu volledig. Ik zie hem bijna roepen, "nee, geen roze."
"Ik denk dat hij vindt dat dat te veel naar roze gaat," probeer ik. "Ik zie dat graag maar hij wil dat niet." "Maar nee, dat is paars."
"Aubergine, anders?" stel ik voor. "Ah, ja, dat is ook een goed idee."
"Wat is aubergine?" zegt mijn lief stug. "Hmmm..."

Hihi, ik krijg dan toch een roze muur,....

Labels: bakstenen

Zo begon de meneer die Bernard DeWulf moest vervangen tijdens de eerste sessie van dichter aan huis. Het was een zonnige zondag en we zaten in een gerestaureerd koetshuis met tuin waar heel wat vrienden van de gastvrouw rondliepen. Ook een poes. Een uurtje later zaten we alweer in een ander huis, de kat kwam bij haar baasje op een bankje zitten, maar ze hield niet van applaus. Nog een uur later zaten we bij de buren om Peter Verhelst aan te horen. Toen liep er een grote hond bij en had alles iets gemaakt. Raar, hoe je zo bij huizen kunt binnenkijken. Het leek hem de hel om te doen wat wij deden. De woordenstroom werd me ook wel iets teveel. Ik had zin in het zonnetje op een terras. Het werd de Mosquito om de overdosis aan schoonheid te verdrinken in een glas zoete witte wijn. En als afsluiter gingen we Ilja Leonard Pfeiffer zien in het Poëziecentrum.

Hij: "Poëzieliefhebbers zijn toch niet zo voor duurzaamheid?"
Zij: "Hoezo?"
Hij: "Al die huizen, wel chique maar vaak enkelvoudig glas,..."
Hij: "Ze hebben meestal wel een poes, als ze een hond hebben, hebben ze dubbelglas, maar toch niet veel gevoel voor poëzie."
Zij: "Hoezo?"
Hij: "Allez, wat was dat nu voor een vraag, het was zelfs geen vraag..."
Zij: "Vond je het mooi?"
Hij: "Ik vond de huizen mooi?"
Zij: "Ja, maar de woorden..."
Hij: "Bwa, het is zoals Peter Verhelst zei, na drie woorden kan ik niet meer volgen. Maar die kleur in die kamer vond ik wel mooi..."

Labels: lettertjes

Sinds vrijdag is er een vraag die me bezig houdt: heeft Brad Pitt een jongere broer en heet die Michael? Ik zou het kunnen hoehelen en misschien nog een smeuige details te weten komen. Maar dat interesseert me niet echt. Toen ik vrijdag Delirious zag, voelde ik me 15 ofzo en ergens in een bioscoop in Roeselare. We zijn drie giecheltieners en we gaan Legends of the fall zien. Elke close-up. En nu was het weer raak. Een opeenstapeling van clichés, een close-up van de jonge mannelijke hoofdrolspeler die niet lang genoeg kon duren (maar liefst enkel van zijn goede kant, dank u). Na de film giechelde ik zowaar een beetje toen ik Bruno's gezicht zag. Mentale leeftijd, 15, jawel.

Labels: filmfestival

Stil? Tja, er is het filmfestival natuurlijk en ik heb verlof!
Gisteren stonden oorspronkelijk vijf films op mijn lijstje, het zijn er drie geworden. De eerste heb ik laten vallen omdat ik mijn verslag voor Gentblogt af wou, plichtsbewust en al. Maar toen ik de commentaren na de film hoorde had ik wel een beetje spijt. The mark of Cain blijkt dus de moeite.
Auf der anderen Seite van de regisseur van Gegen die Wand ligt wat moeilijk. Gegen die Wand vond ik fantastisch, explosief, dynamisch, schokkend etc. Maar deze film is me iets te lang, drie hoofdstukken die het einde al wat verklappen,... een kwartiertje minder was niet slecht geweest, maar zeker geen slechte film.
This is England wordt enkel tijdens het Filmfestival gedraaid, tenzij ze alsnog een distributeur vinden. Het is een eerder luchtige film maar met een heel gemene ondergrond. Ik was er efkes niet goed van en aangezien ik ondertussen opgevangen had dat de film die ik wou zien ging over jodelen in Zwitserland leek een wandelingetje me meer aangewezen.
En dan was er ook nog Vivere, ook al een film zonder distributeur en dat is eigenlijk jammer. Het is zo'n film die perfect in de Studioskoop kan draaien, waar je dan naar toe gaat met een vriendin en achteraf het liedje uit je hoofd probeert te krijgen bij een warme chocomelk (al dan niet met een scheut rum) in de polé polé. Een beetje zoals die Franstalige film over engelen, de titel ontsnapt me.

Volledig verslag van mijn hand van de drie films trouwens ook bij Gentblogt.

Labels: filmfestival

Gisteren slechts twee films gezien omdat ik nog naar de bisbeurs wou met mijn lief. Keukens kijken, parket keuren, deuren monsteren,... Ja, het schiet op. Ongelooflijk hoeveel keukenbouwers Gent telt. En ja, zoals i. al zei, je komt dan wel eens tegenstrijdig advies tegen.

"Ik zeg altijd tegen de mensen, bespaar niet op je toestellen. Je mag bij mij elke week iets komen drinken maar kom niet klagen als je dampkap te veel lawaai maakt, je vaatwas rammelt,... als je de goedkoopste toestellen er in steekt."

"Ik zeg altijd, neem iets goedkopere toestellen, die zijn even goed en na 15 jaar beginnen die oude toestellen ook hun tijd gehad te hebben. Trouwens de goedkopere zijn kwalitatief vaak even goed, wat meer kost zijn de toeters en bellen. Afwerking zegt u, bah die goedkopere zijn ook mooi afgewerkt..."

Enfin, de waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden en de gemiddelde leeftijd van een huishoudtoestel, ook een duur, ligt steeds lager. Volgende week hebben we alvast een afspraak met de meneer die ons op een andere stand verbaasde met "ah, jullie zoeken ook parket, ga daar zeker eens horen met mijn groeten..."

Labels: bakstenen

Zelden zo vrolijk opgestaan in de week. Ook al was het vroeg en moest ik naar Gent fietsen, met een perskaart op zak voor het Filmfestival lukt dat zonder problemen. Twee films vandaag: Ekko, een Deense film en Die fälscher, een Duitse film over de oorlog. Morgen komt er van beide films een verslag op Het Project. Gelukkig niet alle twee door mij geschreven want ik wil morgen weer op stap. Beide films waren een schot in de roos wat mij betreft. Kippenvel om half tien 's morgens en tranen met tuiten een dikke twee uur later, als je denkt dat geen enkele film over de tweede wereldoorlog, joden, Duitsers, je nog kan raken is die fälscher een mooie uitdaging. Het heeft iets van The pianist, want een jood wordt gespaard om wat hij kan betekenen voor een Duitser maar de film heeft wel een gevoelige snaar geraakt. Ekko wordt omschreven als een thriller maar volgens mij past hij niet in dat vakje, akkoord ik ben een paar keer opgeschrikt op mijn stoel. Maar het is eerder een drama, maar dan in beeld gebracht zoals alleen Denen dat lijken te kunnen. Zeker blijven zitten tot na de eindgeneriek.

Labels: filmfestival

Mijn ma en haar man zijn vandaag naar Gent gekomen. Niks bijzonders zal u denken, hun dochter woont in Gent... Mis, mijn ma is hier in de zes jaar dat ik officieel in Gent woont welgeteld twee keer geweest. Vandaag is dus de derde keer en ik heb hemel en aarde moeten bewegen maar mijn neef en petekind van haar man trouwt vandaag in Gent. Mijn tante vond het alvast een schitterend idee toen we hen op het stadhuis gingen begroeten.
En dus ben ik al een dag met hen op schok, niet te veel te voet en hoor ik niks anders dan "goh, het is hier toch groot" en "zo veel volk" en "al die auto's" om nog te zwijgen van "goh, gaan wij dat vinden vanavond" en "ik zou hier toch mijn weg niet vinden".
Eigenlijk moeilijk te geloven dat ik mij hier zo thuis voel en je mij zo op een trein richting weet-ik-veel kunt sturen.

Maar dan komen we in de buurt van het stadhuis en dan is het van "waar zijn hier de flikken? zo met die beelden?" Ik wijs het politiekantoor aan. Een zucht van herkenning, idem op de Korenlei. Andrea Croonenberghs loopt op die brug, blijkbaar. En dan komt er ook een beeld van de Graslei. Ofzo...

Labels: gent

Ik wou dat ik kon zeggen dat mijn Vooruitabonnement vandaag echt start, maar O-rex werd eenseizoen uitgesteld. Eigenlijk komt het me ook een beetje goed uit. Morgen komt mijn ma, en mijn huis kan niet echt als ma-proof omschreven worden. Mijn C-spot zal nog even geduld moeten hebben. Ik blijk een actieve poeët te zijn en ben er nog niet helemaal uit wat ik daarvan moet vinden. Wat bent u?

Zoveel energie, zoveel levenskracht! Uw antwoorden getuigen van een breed inzicht in de diepre lagen van de realiteit, een inzicht dat zich graag wil uiten in strakke volzinnen.
Uw C-spot bevindt zich zonder twijfel op uw voetzool, net voor uw hiel. Dit type van C-spot valt uiters moeilijk mechanisch te stimuleren maar gelukkig bestaat er voor dit type (en alléén hiervoor) een krachtige natuurlijke manier: u plant uw voeten stevig neer en verplaatst uw lichtaamsgewicht naar achteren.
U zal merken dat de tijd lijkt stil te staan en dat wat vroeger alledaags leek, plots van grote schoonheid wordt. Inderdaad, deze houding is niet voor niets de houding waarin dichters en filosofen zo vaak worden afgebeeld.

Labels: op stap

Which Pixar Character Are You?
	You are Dory. You are naive and gullible. Wait, that's a good thing. Your ability to trust any stranger is a trait not many people have, but be more cautious next time a stranger offers to buy you lunch or you might find yourself in a fishy situation.
Find Your Character @ BrainFall.com

reactie:
Ik kan daar eigenlijk wel inkomen, naief ergens voor gaan en dan tot rare vaststellingen komen, ja, er zullen wel mensen in mijn omgeving zijn die dat kunnen beamen. Maar zo goedgelovig als Dory ben ik nu ook weer niet.

Labels: blog

Ik wou dat ik iets had kunnen schrijven over mijn dansles. Het was vandaag de eerste les maar ik heb die overgeslagen. Ik ben pas om kwart voor acht van het werk thuisgekomen, de les begint om acht en ik had nog niet gegeten. Veel werk? ja, dat kun je wel zeggen. Het zou natuurlijk beter zijn als ik vroeger zou kunnen beginnen werken maar dat lukt niet zo best. Als we bij mij slapen, hoor ik steeds de kat lopen. Mijn oude huis kraakt langs alle kanten ook al is ze bijlange nog geen Garfield. Uitwijken naar de werf heeft weinig zin. Ja, er ligt een vloer maar er zijn nog steeds geen deuren. De voordeur is afgezet met hout maar tussen de spleten kijk je zo buiten. De achterdeur is besteld maar nu het dak van het koertje is kun je eigenlijk zo binnen. De kat liep er zo al graag rond en het werd te riskant om haar kwijt te raken. Ook de deur naar de trap is verdwenen, dus eigenlijk is er alleen de deur van de slaapkamer en dan ben je binnen. Griezelig vind ik dat. Ik hoor zo al geluiden in mijn slaap waarvan ik overtuigd ben dat ze echt zijn, dat het ontbreken van een hoop deuren alleen maar voor meer verwarring zorgt. In het duister beginnen mijn gedachten dan te dwalen, hoor ik iets kraken, een voetstap, een dier op zoek naar voedsel, de waaslandwolf, een verdwaald knaagdier,...

Labels: ditjes+datjes

Zes reacties, zes mensen die nieuwsgierig genoeg zijn om een reactie te durven plaatsen. En nog een handvol mails. En nu zal ik iedereen moeten teleurstellen. Er is wel nieuws, goed nieuws, maar niet wat iedereen dacht. Dat is zo een beetje wat ik onthoud van gisteravond. Geen hond, geen trouwjurk, geen kindje, geen samenhokken,... Nee, mijn lief heeft gisteren een arbeidscontract bij een nieuwe werkgever getekend. Dus Joke, je had het eigenlijk een beetje kunnen weten, niet online maar wel op het feestje. Nieuw is relatief want eigenlijk keert hij terug naar een oude werkgever. Al sinds ik hem ken spreekt hij enkel in lovende woorden over die job van vroeger en klaagt hij over zijn huidige functie. Ik denk dat weinigen beseffen hoeveel keer ik hem de vacaturepagina's onder de neus heb gewreven. Die werkgever is gewoon de reden dat die dingen bestaan. En telkens technische functies bij een andere verantwoordelijke, zodat de problemen uit het verleden eigenlijk niet zouden mogen meespelen. Maar het water was diep, heel diep... Maar nu is het dan toch gelukt om hem te doen telefoneren en vooral tekenen. Ik ben zo blij want misschien wordt het nu een job waar hij wel zijn ideeën in kwijt kan. En dat het aanpassen wordt, gedaan met glijdende uren van zijn kant, gedaan dus met concertje meepikken in de week en iets langer blijven liggen 's anderendaags, gedaan met rekenen op hem om vlug boodschappen te doen, het wordt organiseren...

Labels: ditjes+datjes

Pfff... nergens heeft het ons gebracht, als dergelijke berichten nog zoveel ophef kunnen maken, verantwoordelijken een team met zeven vrouwen en één man wijzen op de noodzaak van geboorteplanning,...

Dit jaar wordt de vrouwendag in Gent georganiseerd, bij het Project zijn er vrijkaartjes te geef, maar het loopt niet storm, echt niet...

Labels: M/V

We hebben groot nieuws. Goed nieuws ook. Het zal ons leven serieus veranderen, maar dat nemen we er graag bij. Curieus? Ik kan het geloven, maar mijn wederhelft wil het goede nieuws pas vanavond aan een select groepje bekendmaken. Ik kan hier toch de primeur niet verklappen?

Labels: dramaqueen

Zaterdag werd een familiaal dagje. Ik dacht ook eens langs te gaan bij de winkel waar ik indertijd mijn eerste wol voor een trui kocht. De wol heb ik nog, de trui is er nog niet. De winkel verkoopt dezer dagen zelfs geen wol meer, nee het is een heuse life style winkel geworden. En zo liep ik op zaterdagnamiddag te watertanden in de verschillende ruimtes met schitterend versierde kerstbomen. Groot en volledig met witte versiering met sneeuwuilen en witte rozen, maar ook zwart met fazanten en pluimpjes, rood en felle kleuren. Het is nog vroeg voor het seizoen waarin iedereen te pas en te onpas sneeuw zegt, een fake smile opzet en gemaakt vrolijk doet maar ik heb serieus de verleiding moeten weerstaan om me niet in de zetels vol kussens te ploffen met fake haardvuur en iets lekker warms te bestellen, boekje als het kan en een welgemeende ho-ho-ho te onderdrukken. Ik zag de versiering zo passen ergens in een huis in Mariakerke waar een mooie vloer nu ligt te blinken. Het is een klein wonder dat ik met slechts twee theelichthouders ben buitengestapt.

Labels: op stap