no butterfly

De titel zegt eigenlijk alles, het feestje was best gezellig. Een vriend had er meer van verwacht, maar misschien moet hij nog beseffen dat gentbloggers ook maar gewone mensen zijn en niet noodzakelijk hip en sociaal, en dan spreek ik vooral voor mezelf. Het was vrijdag, einde van een lastige week en het begon te wegen. Langzaam maar zeker. En binnen enkele maanden komt er nog een verjaardagsfeestje...

Het is nog van voor de koninklijke verkenner, maar het is me bij gebleven. Ik zat bij mijn grootvader aan de keukentafel, tachtig wordt hij binnenkort en hij zag het niet meer zitten. "Allez, meiske, ik denk dat het niet meer goed komt... Vlamingen, Walen... Nee, ik heb er geen goed oog in. Maar ze vergeten één ding: de welstand. Daar hebben wij voor gezorgd, daar hebben wij voor gevochten en nu gaan ze dat verprutsen? Waar gaan we naar toe?" Ik kon hem niet troosten, en nu zie ik zijn woorden weer:

We zijn Vlaming, Brusselaar of Waal, we zijn Belgen en wereldburgers. We willen niet dat er nieuwe muren worden opgetrokken tussen mensen, tussen regio's en tussen landen. We willen niet dat het solidariteitsbeginsel wordt vervangen door wedijver en egoïsme. Wie wordt er beter van als mensen tegen elkaar worden opgezet?

Alles wat we vandaag in België hebben, is door Vlamingen, Brusselaars en Walen gezamenlijk tot stand gebracht. De solidariteit tussen de rijkere en armere inwoners en de solidariteit tussen rijkere en armere regio's zijn pijlers van onze Belgische samenleving.

Nee, ik moest er niet lang over nadenken om mijn naam toe te voegen aan het lijstje: www.reddesolidariteit.be

Labels: blog, in het nieuws

Dit weekend was ik op weekend aan de zee. Zondag vond ik geen weekendkrant in de bus, enkel een vacature. Bizar, maar het was al laat en het had niet veel zin om me druk te maken.

Gisteren, dinsdag dus, vond ik de krant van dinsdag en de weekendkrant van vorige week. Ik stuurde dan maar een mailtje naar de abonnementendienst. Dit was het antwoord.

Zoals u weet is De Morgen zaterdag van start gegaan met een nieuwe reeks boeken rond architectuur|design, vanaf nu vijftien weken lang bij uw krant.
Boek 1 van deze prachtige reeks (Frank Lloyd Wright) heeft u als abonnee gratis in uw brievenbus gekregen.

Om van de opstart van deze nieuwe actie een succes te maken, heeft onze redactie vrijdagavond tot aan de uiterste deadline gewerkt om u, naast dit eerste boek, van een goed gevulde én journalistiek hoogstaande zaterdagkrant te voorzien.

Door dit late afsluituur én een onverwacht technisch probleem in onze drukkerij, werden de zaterdagkranten echter te laat aangeleverd bij De Post, waardoor u jammer genoeg niet bedeeld werd.

Uw abonnement werd uiteraard verlengd met het niet tijdig gekregen exemplaar.

Als abonnee had ik vrijdag al het boek van Frank Lloyd Wright gezien, maar om daarom geen weekendkrant te ontvangen, lijkt me wel straf. En dat voor een krant die abonnees lokt met kopjes van Jan Fabre. Pfff... misschien toch maar eens andere lectuur opzoeken? Dit lijkt me wel interessant: Berichten, behangen en verhuizen

Labels: dramaqueen

Voor wie ook al eens bij het Project gaat lezen, heeft het ongetwijfeld gezien, een teller: nu nog vier dagen, naar wat?

Een feest om een niveuw werkjaar in te zetten, omdat de Gentse feesten zo tof waren, omdat er altijd wel een reden is, omdat het mag, nah, meer bij Het Project.

Vrijdag 28/9 vanaf 21.30 in de Cocteau, gratis ende voor niks

Labels: gentblogt

Het lijkt wel eens anders, maar al bij al ben ik niet zo'n sociaal beest. Handjes geven, met twee woorden spreken, ik ken de kunstjes maar voel me nog al eens onzeker.

Toen ik voor Het Project (ja, alweer) contact opnam met de Gentse musea leek me dat wel veilig, zo van achter mijn pc. Het was echter buiten twee musea gerekend, en zo werd ik verwacht bij de directeur. Nee, niet op het matje maar ik voelde me wel een beetje klein. Wie ben ik trouwens? Ik loop wel eens rond in hun musea, één of twee keer op een jaar? Meestal op zondag, als het gratis is. Toch werden het twee boeiende gesprekken, hun passie konden ze moeilijk verbergen en zo'n dingen werken aanstekelijk. Rarara welke tentoonstellingen in mijn agenda staan aangekruist?

Labels: op stap

Vannacht droomde ik dat ik internet in mijn hoofd had. Ik kon mails beantwoorden gewoon door te denken wat ik ging antwoorden. Wel een beetje lastig om gedachten die niet voor publicatie vatbaar zijn op de achtergrond te houden. Ik kon zelfs mails ontvangen, allemaal in mijn hoofd. Ik werd wakker toen ik een mail van mijn collega wou beantwoorden. Ik was me al aan het opjagen om de toon die ze in haar mail gebruikt had, terwijl ik niet eens een mail van haar gekregen heb.

Afkickverschijnselen, volgens mijn lief. Dat belooft straks als ik op weekend zonder internet ga.

Labels: dramaqueen

Ze bekijkt me met een keurende blik en geeft me dan een folder.

"90% van de vrouwen draagt niet de geschikte lingerie..."

Ik zal er dus blijkbaar zo eentje zijn. Maar zo'n vleeskleurige bomma-bh zoals ze op haar stand hangen zie ik toch ook niet zitten. Dan maar verder lopen...

Of we eens een waterbed willen proberen? Niet zomaar voor de ogen van iedereen maar mooi afgescheiden dat we toch een beetje privacy hebben. Ik heb er de slappe lach aan overgehouden wat ook wel eens deugd kan doen.

Wat verder komen we bij de pelletkachels. Een technische uitleg over schouwen en afvoer en onderdruk (die je bij een pellet niet nodig hebt) en warmte verliezen etc. Mijn wederhelft stelt een vraag en ik antwoord rapper dan de verkoper. Het levert me direct een compliment op, ik had ten minste geluisterd naar zijn uitleg (en het onthouden). Als ik hem antwoord dat mijn wederhelft het achteraf niet zou geloofd hebben als het van mij was gekomen, lachen beide verkopers hartelijk.

Goh, de jaarbeurs was gisteren best gezellig. Het is altijd een beetje afwachten: love it or hate it, en vooraf valt dat moeilijk in te schatten. Ik ben alvast benieuwd naar de fotoreportage die nog komt op Het Project.

Labels: op stap

"Ga terug naar start. U ontvangt geen vierduizend frank."

Dat irritante monopoly-zinnetje krijg ik niet uit mijn hoofd, maar het weerspiegelt ook zo goed hoe ik me voel.

Labels: bakstenen

Ja, september is al halverwege, maar laat dat de pret niet bederven. De eerste weken konden wij trouwens geen groenten kiezen want we namen het groentenabonnement over van San en Wies. Elke donderdag mogen ze hun pakketje groenten en fruit van de wassende maan afhalen. Het was een toffe kennismaking met de formule. We hebben een paar groenten ontdekt (radicchio), maar ik betwijfel of de formule ons in de huidige omstandigheden wel ligt.

Maar vind je deze maand in de winkel uit België: andijvie, aubergines, bleekselder, champignons, chinese kool, courgettes, groenlof (of suikerbrood), knolselder, komkommer, koolrabi, maïs, oesterzwam, paprika, pompoen, prei, radijs, rammenas, rode biet, rode kool, savooi, sla, snijbiet, snijboon, soja, spinazie, tomaat, tuinboon, tuinkers, ui, venkel, witte kool.

Bloemkool en broccoli zou je ook moeten vinden maar in mijn groentenwinkel zeiden ze dat er de gekste prijzen worden betaald voor wat dan maar beschikbaar is op de veiling.

Als fruit zijn er appels en peren in alle soorten en maten, druiven, frambozen, meloenen en pruimen.

Neem een kijkje op de boerenmarkt zou ik zeggen.

Labels: huisvrouw

Ja, eigenlijk wel. Ik kon niet echt voorzien dat de vergadering van vrijdagmiddag er meteen twee bijkomende zou met zich mee brengen. Dan is er ook zoiets als de start van het parlementair jaar, niet het show-gehalte van die ene partij, maar wel het serieuze werk dat wat voorbereiding, concentratie vraagt.

En concentratie is een probleem. Ik slaap slecht, al een paar nachten. Geen probleem om in slaap te vallen, zeker niet, wel om te blijven slapen. Ik maak me geen zorgen over de vloer, die is trouwens uitgesteld tot volgende zaterdag. De logé is echter hier wel al een week en nachtdier zijnde jaagt die me regelmatig de stuipen op het lijf. Zelfs al is ze klein en schattig, mijn trap kraakt gevaarlijk en zo midden in de nacht is dat ideaal om mij uit mijn slaap te halen. Maar ik kan niet alle verantwoordelijkheid afschuiven. Te veel ideeën cirkuleren in mijn hoofd en een dag telt er alsnog te weinig om er iets mee te doen, dus ja, weinig slaap en concentratieproblemen.

Labels: ditjes+datjes

Het is de week van de grote en belangrijke beslissingen deze week. Zaterdag wordt de vloer in Mariakerke gelegd en we zijn er nog niet uit hoe. Wel zijn we nog steeds overtuigd dat het de allerschoonste vloer ooit is. Hip en trendy, wie had dat ooit gedacht, zo trendy als in dat café in Oudburg, jawel. Professioneel advies van mensen met goede smaak mag altijd.

Labels: bakstenen

Ik heb het misschien al eerder verteld maar wij hebben geen vast bureau. ’s Morgens halen we ons koffertje met lopende dossiers en laptop uit ons lockertje en zoeken ons een plaats. Volledig vrij. Hee hip naar ambtenaarsnormen. Natuurlijk installeren er zich gewoonten. Zelf zit ik graag aan het venster, het geeft me een geruststellend gevoel om over Brussel te kunnen kijken. Liefst ook niet te ver van mijn kast, maar vaak is die plek al ingepalmd door collega’s en dan ga ik voor de grote tafel in het midden.

Maar alles verandert.

Bij zijn terugkeer heeft hij het met luide stem aangekondigd. Ik ga mij aan die tafel zetten, lijkt me een ideale plaats voor mij en m’n medewerkers. Ik lachte en haalde mijn schouders op. Een week lang zaten we samen, soms met nog andere collega’s. Maar de collega’s die hij zijn medewerkers noemt bleven vasthouden aan hun gewoonten en kozen vrij hun plaats. Ik hoorde hem hen bellen: “waar ben je? Ik heb een opdracht voor je.”

Maar alles verandert.

Toen ik vandaag de lift uitstapte, merkte ik het. Zij (“medewerker 1”) zat niet op haar “normale” plaats bij de liftuitgang. Ik ging mijn koffertje halen en zag haar zitten op mijn plaats. Ook hij (“medewerker 2”) zocht geen plaats maar ging bij haar aan de grote tafel zitten, zodat toen hij aankwam zijn medewerkers rond hem verzameld waren.

Ik ben uitgeweken naar de zogenaamd rustige plaats, waar ik ook al eerder zat. Ja, ik ben een watje, want eigenlijk belet niks me om op de plaats te gaan zitten waar ik zou willen zitten.

Labels: dramaqueen, werk

Je kon er gisteren niet naast kijken, het was weer eerste schooldag. Ook voor mij. Vorige week schreeuwde ik nog Word wat je wil bij het Project maar stiekem was ik al ingeschreven. Opnieuw les, opnieuw op maandag, een lastige dag maar deze keer is het eerder ontspanning dan concentratie. Nieuwsgierig?



Ik word een creabea, een woord ontleed bij de sympathieke Lilith en ja, ik ga breien. Ja, u mag lachen, zelfs hardop. Het kan me niet schelen. Ik heb er zin in. Ik was er ook ooit goed in. Natuurlijk zou ik me kunnen verstoppen achter een dummies-boekje of de zoveelste bijlage van een vrouwenmagazine, maar mezelf kennende en die hoop wol waar wel stukjes van gebreid zijn maar nooit een trui, is een les een beter idee. Het thuisfront heeft alvast een bestelling geplaatst, jaha, zij geloven erin. We zijn nu al met 14 en er is zelfs een man, eentje met ervaring zelfs want hij heeft al zo'n zes truien gebreid, wat heel wat meer is dan ik kan zeggen. Maar het goede nieuws is dat breien zoiets is als fietsen, je verleert het blijkbaar niet, ook niet als het meer dan 15(?) jaar geleven is.

Labels: creabea

Zoals elk weekend was er weer veel te doen in Gent en door een changement de plans konden wij alsnog rond lopen op de rommelmarkt in het Prinsenhof. Nog maar eens rommelmarkt, we worden amateurs, zowaar. Groot, u heeft er geen gedacht van. Mijn oog viel op een heleboel dingen, de meeste vakkundig afgekeurd door mijn wederhelft, nee, waarna ik het eerste dat hij aanwees ook op nee trakteerde. Zo gaat dat. Resultaat: een witte kom waar ik planten in wou zetten maar die eigenlijk om te koken is, nieuw en van ikea (hoe diep kun je zakken op een rommelmarkt) en een rode bloempot. Kosten: 2,50 euro, een mooie som zakgeld. En toen ik met die potten zeulde, werd het meteen onmogelijk om al dat andere moois aan te raken, laat staan te kopen. Meer zelfs, het is niet eens gelukt om de volledige rommelmarkt te doen.

Labels: ditjes+datjes

Dit weekend zijn op drie verschillende lokaties huizen gaan kijken. Nee, we gaan niet verhuizen, het is de leeftijd. Iedereen settelt zich en daar hoort een eigen bakstenen droompje bij. Zaterdag konden we het resultaat van een dik jaar verbouwen aanschouwen en waw, het moet gezegd worden, ik zou bijna (echt bijna) kunnen overwegen om in West-Vlaanderen te gaan wonen. Alhoewel het uitje bij de plaatselijke middenstand me rap deed genezen. Zo mooi ondanks de eerder klassieke buitenkant, echt onder de indruk. Maar natuurlijk gaan zo'n dingen niet vanzelf: stof, veel stof, tegenslag en veel begrippend knikken toen we het over het grote centenplan hadden. Morgen is het trouwens zes jaar dat ik in mijn stulpje woon, hoezee!

En ook dit weekend, ik mag volgend jaar mijn handtekening zetten op een boekje die de liefde tussen twee mensen moet voorstellen, leuk vind ik dat maar ook verwarrend want nog geen twee maanden geleden had ik bij hoog en laag beweerd dat hij nooit zou trouwen. Enfin, ik wens mijn broer en zijn vriendin veel geluk.

Labels: bakstenen

Eerder deze week was er Jane en de aankondiging dat mijn lief gisteren naar een pensioenfeest moest deed me meteen dromen van een filmavondje in mijn uppie. Ik had mijn zinnen op Marie Antoinette gezet, jawel weer een wijvenfilm, maar het werd Breakfast on Pluto. Het perfecte einde van een dagje zielig zitten wezen (trunten, een ander woord is er niet voor). In de namiddag had Vitaya gelukkig al een wijvenfilm op het programma staan, dan kon ik de geluiden van verbouwingen verder in de straat wat negeren. Lucky seven over een vrouw die er van overtuigd is dat de zevende man the one zal zijn, maar de zesde is eigenlijk ook niet slecht en dus gaat ze op zoek naar een zesde man die de eerste zesde man dan de zevende kan laten zijn, ingewikkeld he?
Terug naar Breakfast on Pluto, over een Ierse Paddy die eigenlijk een meisje had willen zijn. Grappige scènes, mooi in beeld gebracht met hoofdstukjes, licht verteerbaar, maar toch een zwart randje, mooi mooi mooi. Het laatste stuk kwam mijn lief mij gezelschap houden en ik wist meteen dat ik goed gekozen had om deze film in mijn eentje te zien.

Wanneer begint het filmfestival ook al weer?

Labels: film