no butterfly

Allez voor de schoolgaande jeugd en ik ben ziek. Pijn, oorpijn, keelpijn, hoofdpijn, spierpijn,... Gisteren koud gehad, me niet kunnen verwarmen, pfff.... hier zal vandaag niks te beleven vallen. Aspirine en de beddebak in.

Labels: ditjes+datjes

In het nieuws: "hij is discreet te werk gegaan. Er is nog maar weinig bekend." Logisch, nee? Het is bijna zo'n zinnetje uit de taalles: gebruik het woord 'discreet'in een zin waardoor duidelijk wordt wat het betekent.

Ja, ik kan me ook ergeren aan zo'n dingen. Eerder deze morgen was er een interview met Martens, alweer. Ik heb niet zo'n levende herinneringen aan hem als sommigen, enkel de heisa toen hij van het politiek toneel verdween, de tweeling en ook wel zijn akkefietje met Miet Smet. In het interview merk je dat hij uit dat laatste wel één en ander geleerd heeft. Toen de journalist vroeg wat hij vond van de commentaar van Miet Smet op het niet uitnodigen van een vrouwelijke minister van staat zei hij in eerste instantie dat hij zich wel in haar opmerking kan vinden. De journalist dringt verder aan en hij zegt: "ja, ik vind dat de koning een fout heeft gemaakt door geen vrouw uit te nodigen." Wat dan in de komende journaals wordt: Martens vindt dat de koning een vrouwelijke minister van staat had moeten uitnodigen. Een beetje kort door de bocht, omdat hij ook zegt dat er wel vijftig zijn en iedereen zich wel belangrijk genoeg zal voelen enzo. Maar dat heeft blijkbaar minder nieuwswaarde...

Labels: in het nieuws

Om verschillende redenen:
* Jongere collega's die waarschijnlijk onbewust en ongewild (ja, ik ben vergevingsgezind) me ongemakkelijk doen voelen door te zeggen dat ze dat bestand met cijfers wel willen verbeteren. En ik hen dan maar antwoord dat controleren ook wel zal gaan, omdat statistieken soms later herberekend worden en dus één stom cijfertje na de komma veranderd worden wat eigenlijk gezien de foutenmarge niks wil zeggen. En het eigenlijk een bestand is dat ik zelf geërfd heb.
* Dringend cijfers nodig hebben voor iemand die dan alles in vraag begint te stellen, waarom niet die bron en heb je daar gekeken?
* Cijfers ontvangen in een exel-bestand maar de persoon heeft de formules laten zitten waardoor de verwijzingen naar die achterliggende bestanden natuurlijk niet lukt en ik niks zie.
* Cijfers voor een jaar vragen en ze per maand krijgen, 12 bladzijden kun je natuurlijk gemakkelijk optellen. Maar het gaat over dat bestand van het vorige sterretje en als oplossing voor die formules heb ik het bestand nu in word gekregen. Nee, het is simpel op te lossen, maar het duurt even en tijd kan ook bij de overheid belangrijk zijn.

Labels: werk

Jane Austen is niet mijn favoriete schrijfster. Maar ik twijfelde wel niet toen ik de mogelijkheid kreeg om Becoming Jane, een nieuwe film over de schrijfster, te gaan bekijken, twee maanden voor de release.

Eerlijk is eerlijk, ik was onder de indruk. Ik vrees dat het niet zo professionneel staat om als recensent te beginnen janken, maar het moest gewoon.



Nu ga ik dringend op zoek naar mijn exemplaar van Sense and senibility, misschien lukt het nu wel om me niet te ergeren?

Labels: film, lettertjes

"Oh, zie je dat vlindertje?" Ik wijs naar een kleine broche op de rommelmarkt in het miljoenenkwartier.
"Je hebt er zo toch al twee gekocht tijdens de Gentse feesten?" Mijn wederhelft, grote reminder van het Grote Centenplan.
"Ja, maar die zijn anders, het is er zo eentje van dezelfde serie, tof he?"
"Weet je die andere nog liggen eigenlijk?" Ik kijk hem kwaad aan en richt me dan tot de verkoper.
"Normaal vijf euro, maar voor u drie euro, het zijn heel speciale he."
"Ja, maar ik kocht er deze zomer, zo twee op de rommelmarkt voor één euro, drie is dan toch wel veel..." protesteer ik, goed wetende dat de rommelmarkt binnen een uurtje opgedoekt wordt.
"Ga je het dan direct opsteken, dat ik het zie?" Ik knik, alle slechte gedachten naar mijn achterhoofd verdringend.
"Allez, omdat je zo sympathiek lacht... Eén euro."
Ik reken af bij zijn zoontje en probeer tevergeefs een vreugdestemming te onderdrukken. Drie vlindertjes al, bijna een collectie.

Voeg daarbij nog twee cd-rekjes zoals ik er al heb en nog zocht maar niet meer te krijgen in de CASA (1 euro) en twee borden (2,50 euro) en het is een echt succes geworden ons uitstapje naar bij Sint-Jacobs en het Miljoenenkwartier

Labels: kindervreugde

Je weet wel van Katie Melua. Zot werd ik van dat liedje, dat werd overal gedraaid en toen niks meer. In de bib zag ik de cd staan en ik was er bijna zeker van dat ik die niet goed ging vinden. Maar het is sterker dan mezelf, ze zit in mijn oortjes en deze cover is één van mijn favorieten.

Labels: musjieks

Gisteren hoorde ik Peter Vandermeersch van die Kwaliteitskrant in Terzake beweren dat één van de redenen waarom Leterme niet gelukt is in zijn moeilijke opdracht is omdat zijn manier van handelen zo typisch West-Vlaams is en dat niet samengaat met de gebruiken aan de andere kant van de taalgrens. Ik was gelukkig niet aan het eten of ik zou me serieus verslikt hebben. Op geen enkel moment heb ik in mijn vorige job ook maar ondervonden dat mijn West-Vlaamse roots een probleem vormden om iets te bereiken met die Franstaligen. Als ik zie hoe West-Vlaamse bedrijven jobbeurzen in het noorden van Frankrijk organiseren om personeel te vinden en heel wat Fransen ook in die bedrijven werken, dan lijkt het me enkel een prachtig voorbeeld van hoe een andere taal op de werkvloer geen obstakel hoeft te zijn. De samenwerking tussen VDAB en Forem in Kortrijk-Moeskroen, ook al een voorbeeld van hoe het verder van de verzuurde rand rond Brussel wel mogelijk is. En meneer Vandermeersch, mag ik zeggen dat ik van een tweetalig opgevoede persoon wel wat meer verwacht, als geen ander zou hij toch moeten geplaatst zijn om de gevoeligheden te begrijpen en hier op in te spelen. Een verschillende tekst in het Frans en het Nederlands door een nuance in de vertaling is onbegrijpbaar, iedereen in een tweetalige werkomgeving kan bevestigen hoe gevoelig zo'n zaken liggen.

Vandaag las ik dan in mijn krant, de andere kwaliteitskrant, dat ze bij cd&v niet voorbereid waren op Joëlle Milquet aan de onderhandelingstafel, dat ze haar programma niet kenden,... En dan heb ik zin om te herhalen wat ik binnen onze huiskamer al geschreeuwd en gefluisterd heb: "lees dan toch hun verkiezingsprogramma", misschien niet in de aanloop van de verkiezingen maar dan toch als ze tegenover je zit. Waar zitten die kabinetsmedewerkers? Is het geheim van onderhandelen niet kunnen inspelen op wat de ander gaat zeggen, dit al voorzien en mogelijk al counteren met een tegenvoorstel?

Nee, dan kan ik me beter vinden in de stelling dat de onderhandelingen mislukt zijn omdat de formateur wou onderhandelen over maatregelen waar een tweederde meerderheid voor nodig is maar dat dit niet kan aan een tafel waar enkel een gewone meerderheid kan geleverd worden. De Vlaamse partijen kunnen zich hier gesterkt voelen door de verklaringen in het Vlaams parlement maar als er zoiets niet aan Franstalige kant bestaat zou ik toch ook terughoudend zijn. O ja, de analyse komt van de vrouw die nu langs alle kanten verguisd wordt.

En nu? Nu is het afwachten voorlopig, misschien heeft iedereen nu tijd om wat lectuur door te nemen, het programma van de zusterpartij aan de andere kant van de taalgrens bijvoorbeeld.

Labels: verkiezingen

89%, net zoals die meneer waar ik de link voor die fameuze wetenschapsquiz vond. Niet slecht voor een meisje én een sociale wetenschapper. Cd's en boekdrukkunst kan ik blijkbaar niet plaatsen, nu wel, en dat zijn dan waarschijnlijk de meer "sociale weetjes".

Mijn wederhelft, mannelijk en exact wetenschapper, haalde 75% en dat gat in de ozonlaag heb ik hem gisteren verklapt, hihi...

Labels: ditjes+datjes

"Voulez-vous un sachet, madame?"
De kassier in de kleine gb in het Noordstation kijkt me aan. Nee, ik wil gewoon betalen, ik vind het niet erg om met een pizzadoos van Oetker (mmmm) in de hand te lopen. Daarbij misschien kan ik die kwijt in mijn rugzak.
Daar heeft hij niet van terug, het zal wel weer een Vlaming zijn, zie je hem bijna denken.

Labels: ditjes+datjes

Meer van dit fraais op www.dekennedys.be

Het is er dan eindelijk toch van gekomen. Het contract met de architect is op de bus gedaan. Ik heb een beetje getreuzeld, niet omdat het een zware beslissing is, er moet gewoon iets gebeuren, maar wel omdat het met papieren enzo te zien heeft. Ik mag dan al op een administratie werken, papieren zijn niet mijn ding. Om me compleet de stuipen op het lijf te jagen is er dat zinnetje "de opdrachtgever verbindt zich ertoe de nodige kredieten te kunnen voorzien". Op zich niks om je zorgen over te maken, een standaardformulering, compleet te begrijpen,... blablabla. Alleen ben ik niet altijd goed met cijfertjes, ja het is mijn job enzo maar ik kan nogal eens gemakzuchtig zijn. Dus werd eergisteren "het grote centenplan" opgesteld: wat heb ik al gespaard, wat zou ik nog kunnen sparen, waar zou ik op kunnen besparen, wat zijn kosten waar ik niet onderuit kan,... Noem het en ik heb het ongetwijfeld opgeschreven. En hoe dieper de rimpel in mijn voorhoofd werd, hoe meer mijn lief ervan overtuigd was dat ik niet ging kunnen slapen. Hoe zotter ook de ideeën om geld te besparen,... Enige serieuze optie die momenteel overwogen wordt is het opgeven van mijn kabelabonnement. Ik kijk in feite nog zelden tv, er is toch niks te zien en anders huur ik wel de dvd.

Labels: bakstenen

Gelezen op Kerygma en zij heeft het weer van iemand anders (Smetty of eerder de commentaren) enfin, om een lang verhaal kort te maken. Voor wie zich ergert aan de telefoonboeken die ongewild bij je worden gedeponeerd, je kan je uitschrijven. Dit jaar zullen ze nog ongebruikt bij het oud papier belanden, maar vanaf volgend jaar zou ik ze niet meer op mijn stoep mogen vinden. Jochei!

De opmerking van Lien doet me echter twijfelen, ik lees haar blog en het zou wel kunnen dat ik toen ook al dat formulier heb ingevuld. Hmmm....

Labels: natuur

Toen ik hen hoorde spelen, besefte ik plots dat mijn jeugd voorbij is.

Het was een meisje dat er zowat 22 klonk. Ik heb het niet gecontroleerd daarvoor wou ik nog te veel mijn ogen dichthouden. Ik had dat dus absoluut niet, maar ja, ik ben nog niet oud *zegt ze flink*, keihard meegezongen ikke. Nee, het was geen greatest hits optreden wat je misschien verwacht bij een reünie, maar meer gitaren en meer van die b-kantjes en nieuwe cd wat mij betreft.

Labels: musjieks

Sophia had iets speciaals aangekondigd voor Pukkelpop. Heel veel volk op het podium en een duet met een Brusselse vrouw die duidelijk tot over haar oren op Robin is. Spijtig dat ze nog wat timide is wanneer ze zingt. Tot verbazing van mijn lief leidde ik hem naar de derde rij want hier wou ik niks van missen. Vreemd dat ik het nergens in de recensies ben tegengekomen. Dit staat absoluut in mijn top 3 van Pukkelpop.

Labels: musjieks

Jawel, de eerste keer op mijn leeftijd. En nu ik er ben geweest weet ik eigenlijk niet meer waarom het zo lang geduurd heeft. De afstand is uiteindelijk te verwaarlozen, Werchter is ook ver vanuit West-Vlaanderen. Ik wou er ooit Nick Cave gaan zien, maar dan was er een trouwfeest. Pearl Jam kwam uiteindelijk niet. Ja, een paar prutsredenen, want het is niet te verklaren. Pukkelpop heeft alle charmes van Torhout vroeger. Ik ben met de trein geweest, langs een steenweg, er zijn buren die dingen verkopen (lekkere pannenkoeken als ontbijt, de koffie was iets te flets maar voor één euro hoor je mij niet klagen)), de eerste nacht niet geslapen wegens de koude, het is een echte wei met boeren en al. Maar tegelijk is het ook zoveel beter: een warme douche 's morgens, koffie bijna tot bij de tent (wel aan twee euro). Er zijn een paar gulden festivalregels waar je evenwel niet aan ontsnapt:
- ik slaap te weinig (koud de eerste nacht)
- hoe kleiner de rugzak, hoe meer problemen aan de controle ("Zes tetrablikjes fruitsap? Dat is wel wat veel he? Voor twee, allez, maar toch" Excuseer maar ik heb nergens op het ticket of de site een maximumhoeveelheid gezien)
- veel mensen, veel dronken mensen, veel West-Vlamingen
- hoere(n)
En massa's leuke muziek, hou me de volgende dagen uit de buurt van een muziekwinkel zou ik zeggen.

Labels: musjieks

... en ik neem mee...

mijn lief
mijn tent (onze tent)
mijn slaapzak
mijn tandenborstel
mijn kway
mijn regenbroek
reservekledij
tetrablikjes fruitsap
sprits-koeken
sandwichkes
...

en al de rest, ik moet nog mijn rugzak maken, morgen vertrekken we. Ja, je denkt toch niet dat ik me ga laten tegenhouden?

Labels: musjieks

Ik had massa's plannen voor vandaag, vooral dingen op zolder met stofzuiger en houtwormdinges maar ik ben opgestaan met buikpijn. Een vaag gevoel van hoofdpijn. Niet ideaal dus om in allerlei giftige dampen rond te lopen. Dat heb ik dan maar geschrapt. Ik heb me een soepje met veel groentjes gemaakt en loop nu wat zielig rond te lopen bij mij thuis. Maar aangezien ik moederziel alleen thuis ben is er niemand die mij een beetje kan troosten of kan zeggen hoe flink ik wel ben dat ik toch al een wasmachine heb laten draaien, was buiten gehangen, gestreken,... met pukkelpop in het vooruitzicht komt dat er anders ook niet van.

Labels: huisvrouw

Het stond eerder op Gentblogt maar ik ben er wel trots op en het is ook een beetje groenten en al. Dus voor de mensen die Gentblogt niet lezen (foei) een tweede kans:

Zondagvoormiddaggrijs. Kleur op de boerenmarkt. De nieuwe oogst appels. Bloemkool, broccoli, wortels, radijzen, tomaten,…

Jaren geleden werd ons huis omsingeld door de velden. Vlas. Maïs. Aardappelen. Bloemkool. De plantjes werden groot, geoogst. Ik liet de provincie voor wat ze was.
Mijn grootmoeder kende als geen ander de kunst van het roosjes snijden, de rugpijn van het pretplanten,… Tussen haar huishouden en het opvoeden van zes kinderen sleet ze haar uren op de akkers, bij de boeren. Mijn moeder ziet ze nog elke dag wanneer ze hun oogst komen leveren om verwerkt te worden in handige porties voor in de diepvries, voor stadsmensen en mensen met een druk bestaan. Zij brengt de seizoenen mee naar huis. Het roosjes snijden zit haar nog in de vingers. Haar jeugd, toen men bij de boeren nog een mooie vakantiecent kon verdienen. De bloemkool die ik op de boerenmarkt koop, zal ik straks ook in roosjes snijden, de broccoli ook maar de handeling is mijn handen niet zo vertrouwd.

“Is dat groene kool?’

“Eh, eigenlijk is dat savooi”, zegt de man. Een stadsmeid zie ik hem denken.
Winterkost, denk ik. “Gewoon stoven, nee?”, vraag ik voor de zekerheid.
“Goh, meestal wordt daar stoemp van gemaakt…”, zegt de man die ik niet direct achter de kookpotten zie. Straks mijn hulplijn naar het thuisfront eens gebruiken. “Koken is niet altijd mijn sterkste kant”, haal ik mijn schouders op.
“Wat niet is, kan nog komen”, troost hij me.
Ik lach, reken af en neem een wortel. Uit het vuistje. Vers. Krokant.

Ik stop nu bij de plantjes. Andijvie, sla,… Mijn grootvader kweekte vroeger suikerbrood. Wij waren de enige van zijn kleinkinderen die dat aten, of beter moesten eten. Nu we het huis uit zijn staat zijn lochting wat minder vol.

“Hoeveel plaats heeft suikerbrood nodig?”
De man toont een afstand met zijn handen. “Twintig - vijfentwintig, zoals sla.”
Ik reken, als ik ze naast elkaar wil zetten heb ik de breedte van mijn tuintje. Dat wordt eerst onkruid wieden.
“Kunnen die ook in bakken gekweekt worden?”, vraag ik, de enthousiasteling indachtig die beweerde bloemkolen in bloempotten te hebben gekweekt, op een terras. Ik denk ook aan de pompoenen die nu op mijn terras bloeien.

De man kijkt bedenkelijk. “Zou je toch geen sla nemen? Dat moet wel lukken, denk ik.”
“Ik wil suikerbrood”, zeg ik beslist en koop vijf plantjes. Een experiment. Zestig cent. Er zijn zottere kosten.

Labels: gentblogt, huisvrouw

Tja, als je het zo stelt is er niet veel aan. Ik geloof ook niet in de 42 groepen van meneer Brutin, niet dat het niet kan, maar dat het niet leuk meer is. Halfweg een goed optreden je haasten naar een ander podium voor "misschien ook iets goeds", het is aan mij niet meer besteed. Maar er bestaat een serieuze kans dat we elkaar wel tegenkomen als ik zo zijn lijstje bekijk.

donderdag
12.20 Silversun Pickups Lijkt me eerlijk gezegd te vroeg als we maar op donderdag vertrekken
13.50 Apse
14.40 The Cribs
15.55 Toman
17.05 The Editors
18.00 Just Jack
18.50 Fall Out boy
20.35 My brightest diamond
21.40 Devendra Banhart My choice, no way out
22.35 Kaiser Chiefs of The Glimmers
23.45 Low The things we do for love... Er is één groep waar ik systematisch iets anders op leg in de auto, deze groep
00.50 Architecture in Helsinki

vrijdag
13.45 Biffy Clyro (zegt mijn wederhelft, en het klinkt niet zo slecht als Bifi meets Clearasil moet ik toegeven)
15.45 Jerboa nog steeds heel vroeg, maar misschien iets meer ambiance dan op BNRF?
17.20 Within Temptation
18.25 Dez Mona het moet ooit lukken
19.40 Flip Kowlier (roots)
20.25 Chris Cornell Denk Soundgarden
21.25 Sophia
22.25 Arcade Fire
23.30 Dinosaur Jr
00.30 Smashing Pumpkins

zaterdag
11.55 Bony King of Nowhere, maar misschien te vroeg?

Onder constructie
14.35 Lacuna Coil maar het zou ook iets anders kunnen zijn, zeker als mijn lief Arboretum hoort

17.35 Lonely, dear
18.30 Coco Rosie My choice, no way out
19.25 Spoon zei mijn wederhelft
21.30 Hanne Hukkelberg
22.30 Sonic Youth
23.50 Tool vind ik goed op cd, te klinisch op optredens, dus misschien vlucht ik naar Woven hand

Labels: musjieks

Jij zal dat wel graag horen, zei hij. Ik had nog nooit van Hanne Hukkelberg gehoord, gelukkig is er last.fm en jawel, hij kent me goed. Iets om naar uit te kijken, straks op Pukkelpop.






En zo heeft hij me er nog een paar toegestuurd per mail in de loop van de dag. Hij doet dat goed, mijn programmasamensteller.

Labels: musjieks

Kent u die scène waar Joey en Pacey elkaar voorlezen, in een hangmat in een bootje,... Ja, ik was verslaafd aan die serie, maar laten we niet afdwalen.

Wel, wij doen dat ook. Soms ben ik te moe maar wil ik wel nog wat lezen. Dan leest mijn wederhelft nog een verhaaltje uit een bundel van Toon Tellegen, zalig vind ik dat. Een dierenverhaaltje voor het slapengaan.

Een tijd terug was hij moe en ik nog niet. Ik wou nog wat lezen. Of ik niet wat wou voorlezen? Tuurlijk, alleen zat ik wel halverwege (hum) het verhaal. U weet wel: De wereld volgens Garp, wat me langs alle kanten aangeraden is maar waar ik tot nu toe nog niet toegekomen ben. Een schande vind ik nu zelf. Zo ergens rond pagina 72 begon ik dan maar voor te lezen hoe Jenny op zoek gaat naar een geschikte sport voor haar zoon en het sportcomplex binnen loopt. Meerdere keren maande hij me aan om trager te lezen, luidop lezen ging me te traag af. Maar hij moest toegeven dat het best grappig was, ook al was het een beschrijving van de één of andere hoge ome die iets met dat sportcomplex te zien had.

Deze mensen blijken het ook te doen, ze kopen een boek en lezen het dan allebei om erover te kunnen babbelen. Dat zal ons voorlopig niet lukken, ik lees en vertel, dat is onze taakverdeling. Nog mensen met dergelijke leesgewoonten?

Labels: lettertjes

Een ander woord is er niet voor. De ene meubelzaak na de andere lopen we door. op zondag, wanneer nog zovelen dat idee hebben. Ja, we kunnen het eens raken over wat we mooi vinden. Maar nee, er is nog steeds geen plaats. Het heeft geen zin. Zolang de verbouwingen niet achter de rug zijn heeft het eigenlijk geen zin om te staan kwijlen bij de zoveelste kast of tafel. Om dan nog te zwijgen over de financiële kwestie. Na de verbouwingen zal het niet overlopen. En dan nog, als we alles samenleggen, kunnen we gerust een huis vullen. Enkel een deftige kleerkast ontbreekt echt.

Wat hebben we vandaag geleerd?
- je kan Afrikaanse maskers in de weba vinden
- ik heb er een kast gekocht ondanks mijn vooroordeel van de Gent-Deinze-winkel en dat we eigenlijk niks nodig hebben, maar deze was een koopje en kan ik overal kwijt
- de keuken in Mariakerke komt niet van onze droomwinkel, de modules gaan niet samen met de hoeken en kanten
- de Zweedse meubelgigant zal dan ook wel geen optie zijn
- maatwerk is financieel niet haalbaar
- een huis verhuren zonder keuken zal ook wel moeilijk liggen, dus wordt het Mariakerke? Of een ander lief...

Labels: bakstenen

"Rijdt u weg, mevrouw?"
Hij vraagt het vriendelijk en ik knik bevestigend, iemand blij gemaakt met een parkeerplaats.
Als ik instap, vraag ik mijn wederhelft of ik er "mevrouw" uitzie. Ik voel me in elk geval niet zo met mijn trainingsbroek en topje. "Nee", stelt hij me gerust. "Hoe zou je me dan aanspreken", ga ik verder. "Met mevrouw, denk ik". Lap, straks ga ik toch nog een crisis door voor die nieuwe voordeur geleverd wordt.

Labels: dramaqueen

Ik kan me ongelooflijk ergeren aan mensen die dingen niet goed vinden om de één of andere ongefundeerde reden, zoals dat ze dat gelezen hebben of gehoord, zonder eigenlijk te weten waar ze het over hebben, want ze hebben dat zelf niet gelezen of gehoord want dat is ook niet nodig, ze hebben dat gelezen of gehoord,....

Wel, zet het volume maar goed luid en zing maar eens lekker mee! Ze mag dan misschien als compleet fout bestempeld worden, maar dit vind ik een keigoed nummer om het weekend in te zetten

Labels: musjieks

zegt onze pr-lady, nu geloof je het wel he?

Labels: gentblogt

Het begon met Kathleen Huys die het nieuws bleek te lezen op radio 1. De Kathleen die ik in mijn hoofd altijd verbind met Radio 2 West-Vlaanderen, net als Peter Van Herrewege met vrijdag, maar dat is een ander verhaal. Nu met mojito met Lieven Vandenhaute, en dan komt het stubru-gevoel zo boven. Ik blijf er de hele namiddag van overtuigd dat het nog middag is, Frituur Victoria weet u wel, tijd zat.

Om maar te zeggen dat de hele nieuwe programmatie op radio 1 me nog niet echt overtuigd heeft. Ik hield mijn hart vast toen Annemie Peeters tegen Koen Fillet zei: "als we op radio donna werkten, konden we dit elke dag opleggen" bij de afkondiging van Britney Spears en het is eigenlijk nog niet veranderd. Ok, we horen regelmatig the go find, wat mijn wederhelft enorm apprecieert, maar dat programma met klassiekers op zondag? Spijtig voor Annemie, het is niet mijn ding.

Labels: musjieks, radio

Ik kan soms zo verstrooid zijn dat het gewoon schaamtelijk wordt. Neem nu gisteren, ik haast me naar huis want ik wou gaan inline skaten op de Blaarmeersen. Ik steek mijn inline skaten in mijn rugzak, prop nog wat eten in mijn mond, kleed me om en haast me naar de Blaarmeersen. Ik koop een sportkaart en dan op naar de kleedkamer. Blijkt dat ik de verkeerde rugzak mee heb, niet die met mijn inline skates maar deze met mijn laptop van het werk want ik werk vandaag thuis. Gelukkig kun je er ook inline skates gebruiken van de sportdienst. Het was even wennen, zeker met een stop (normaal rij ik zonder), maar uiteindelijk is het wel in orde gekomen.

Labels: dramaqueen

Ik weet niet of het 2 miljard kan opleveren, maar mag de airco niet wat minder? Op het werk, op de trein,... In de zomer loop ik graag met blote armen, korte mouwen. Thuis lukt dat me perfect, maar als ik naar Brussel moet (en al zeker wanneer ik op de federale moet zijn) neem ik liefst een dikke trui mee.

Labels: ditjes+datjes

- "Heeft u lange armen?"
Ik kijk hem aan, een oudere man, hij draagt een lange regenjas maar ja, het regent dan ook, toch heeft hij iets van die andere oude mannetjes met een lange regenjas. Hij knikt met het hoofd. Ik toon mijn armen.
- "Hmmm..." Hij lijkt niet overtuigd.
Ik ga op de toppen van mijn tenen staan en neem de zuivelproducten van op de bovenste plank. Ze stonden al wat verder en hij kon er duidelijk niet bij. Hij knikt goedkeurend.
- "U bent niet bij het leger geweest, maar bent wel een flinke dame." Ik zal maar niet twijfelen wat hij met flink wou zeggen zeker?

Labels: dramaqueen

Dat is mijn buit van een bezoekje aan Waterstone's.

* De zesde Harry Potter ingebonden voor tien euro, ja ik loop achter.
* Douglas Coupland, niet Jpod want die heb ik voor het verlof gekocht en die lag nu te blinken op de "3 for 2" tafel, wel "All families are psychotic", hier moet geen uitleg bij. pff, het blijkt alweer van 2001 te dateren, ik moet dringend meer lezen.

en dan in de "3 for 2" sectie
* The shadow of the wind van Carlos Ruiz Zafon, omdat ik de laatste tijd overladen wordt met positieve commentaren lijkt het wel (hier, hier)
* The undercover economics van Tim Harford
* How to be free van Tom Hodgkinson, die eerder ook al "how to be idle" schreef, leuke vooruitzichten lijkt mij.

Labels: lettertjes

Zondagavond, een picknick en een barbecue achter de rug, komt de vraag: waar slapen? We blijven pendelen en dat bevalt ons meestal prima. En dan komt hij met een fantastisch voorstel: "als we nu eens mijn gerief oppikken, naar jouw huis afzakken, jij kan dan je mails lezen, want het zullen er wel veel zijn, en ik zal naar de formule 1 kijken." Een mooi compromis. Ik ben een dag niet online geweest en weet dat er zowat 170 ongelezen mails zijn, ja die mannen van de mailinglijst kunnen er wat van. Hij vindt dat gewoon zot en onvoorstelbaar maar ik krijg ook de kriebels van de formule 1 op rtbf.

Labels: dramaqueen

Bij Waterstone's zag ik "the handbook of housekeeping" van Martha Stewart, die mij enorm intrigeert als ik haar tijdens het zappen tegen kom en waarbij ik me steeds de vraag stel "hoe is dat nu mogelijk dat al die vrouwen daarvoor bezwijken?", wel dat boek ligt er op tafel bij "art".

Het huishouden, een kunst...







Als u mij nu wil excuseren...

Labels: huisvrouw

Zo voelt het een beetje, ik heb mijn Teva-sandalen ingewisseld voor bruine ballerina's, wat mascara bovengehaald en er meteen een black dress occasion van gemaakt. De mailbox valt mee, blijkbaar kunnen veel opdrachten ook gewoon in weinig mails vermeld worden. Al één telefoontje voor een superdringende taak, maar he, ik moet ook nog koffie drinken.

Ik ben tot de vaststelling gekomen dat ik hier een jaar werk, nooit geweten dat het zo rap kon tegen steken. Maar veranderingen van bovenhand zonder inspraak... blablabla... Enfin, mijn nieuwe collega's kunnen er ook niet aan doen dat zij de opdrachten krijgen die ik wou.

Labels: werk

Normaal vind ik drie weken verlof dik voldoende en sta ik al te popelen om te herbeginnen, zelfs toen ik besloten had om van werk te veranderen, keek ik er toch naar uit om opnieuw te herbeginnen na drie weken verlof.

Nu niet, absoluut niet, ik weet ook niet waarom, maar het heeft wel stof tot nadenken natuurlijk...

Labels: werk

En hoe heet de maand augustus ook nog volgens de onvolprezen Druivelaar? Juist ja, oogstmaand, "oest" lijk we plegen te zeggen.

Mijn groentenexperimenten werden enigszins tegengewerkt de voorbije maand omwille van Gentse feesten en festivals en groetenboeren die enkel op zaterdag artisjokken hadden en niet meer op maandag toen ik ze wel eens wou uittesten. Ook nieuw is mijn stoomkoker. Mijn vorig exemplaar was er eentje van gratis bij een postorderbedrijf, maar het heeft redelijk lang dienst gedaan en het heeft me de smaak van gestoomde groentjes te pakken doen krijgen. Toen het de geest gaf, kon ik er niet mee lachen en al zeker niet toen ik de prijs in de electrozaak van een nieuw, welsiwaar meer gesofisticeerd, exemplaar zag. Maar het waren solden en ik vond mijn goesting: het laatste model van een degelijk merk en 15 euro goedkoper dan het nieuwe model in een hipper kleurtje.

Augustus is oogstmaand in België voor andijvie, aubergines, bleekselder, bloemkool (maar duur), brocoli (idem), wortels, champignons, chinese kool, courgettes, groene selder, groenlof, knolselder, komkommer, koolrabi, maïs, oesterzwammen, paprika, pompoen (de mijne groeien al goed), postelein, prei, radijs, rode biet, rode kool, savooikool, sla, snijbiet, snijbonen, sojascheuten, spinazie, tomaten, tuinbonen, tuinkers, ui, venkel, witlof (verlegnd seizoen) en witte kool.

Als fruit zijn er de laatste aardbeiden, zwarte bessen, bosbessen en braambessen, frambozen en kersen (bij mijn groentenboer komen ze al een tijdje van Turkije), meloen en pruimen. Appel en peer kan in het verlengd seizoen.

Labels: huisvrouw

Op de eerste pagina van mijn krant in het cursiefje van Hugo Camps krijgt Joëlle een heuse liefdesverklaring te verwerking. Ik citeer maar even: "Ze hoeft alleen maar het zijraampje van haar auto neer te laten, en ik ben klaarwakker. Dat waas van misprijzen over het geizcht, die glaciale blik, het pruilmondje vlezig als een perzik: heerlijk! Misschien is ze wel een bimbo-feministe, zeker geen zweefmuts. De enige vrouw in de mannenclub van Hertoginnedal. Maar zo superieur."

Ik kan hem eigenlijk alleen maar bijtreden. Ik zie ze graag bezig. Zo overtuigd, nog maar eens citeren: "ze incarneert de weerbaarheid van de minderheid, met welhaast Balkanachtige furie. Lady van het Njet."

Ik heb de eer gehad om haar te ontmoeten, in wat nu een ver verleden lijkt, toen ik in vrouwenkringen een studie ging voorstellen en ze ook bij de cDH-vrouwen wouden weten hoe het nu zat met vrouwen op de arbeidsmarkt. Het is een schat van een vrouw, heel warm, absoluut niet de feeks waar ze wel eens voor afgeschilderd wordt. Ik vond haar uiterst charmant en handig hoe ze de feministen met kleine d of naam in twee delen te woord stond, op een heel open manier. Ja, ik ben een fan!

Labels: in het nieuws

Het is lang geleden, maar hij is de aanleiding voor het ontstoffen van deze titel.

Ik was 23, meisjes zijn nu eenmaal meestal iets rapper. Ik ging mijn handtekening onder de koopakte van een hoop bakstenen en hypotheek zetten en had alvast een sleutel gekregen om de afmetingen van de kamers op te meten. Dit bleek onbegonnen werk wegens rare hoeken en niet evenwijdig etc. Het deed mijn eergevoel een paar maanden geleden enorm veel deugd dat de architecte ook heel wat werk had om alles op te meten. Maar ik dwaal af. Mijn spullen op mijn kot zaten in dozen. De catalogus was doorgeworsteld. Een vriendin had aangeboden om naar Ternat te rijden. Daarvoor wou ik nog naar de bank om voldoende op mijn kaart te hebben, denk ik. Ze zou me om twee uur komen halen, maar was iets later en toen we vertrokken was het ook al een stuk later. Onderweg naar Ternat deelde ze me mee dat ze haar ouders beloofd had om om vijf uur thuis te zijn. Ik had toen veel zin om rechtsomkeer te maken, maar dat mag niet op de autostrade. Zij zag er geen graten in aangezien ik wist wat ik wou.

In de winkel werden we geconfronteerd met een paar tegenslagen. De stoelen hadden ze niet meer in de geverniste versie. Ach, die deed ik dan toch zelf. Ik zou de tafel al vernissen omdat ik perse die tafel en geen andere wou. Uitrekenen hoeveel vernis ik dan wel nodig ging hebben ging ik wel een andere keer doen, die etiketten op de bussen in de ikea waren te ingewikkeld. De kast die ik uitgekozen had, hadden ze niet meer, dat werd improviseren in de winkel met van die zogenaamd handige pakketten waarmee je een kast naar eigen wensen kunt samenstellen. Met een duidelijke tijdslimiet voor ogen wordt een mens bijzonder creatief kan ik zeggen: de onderkant van die, met de poten van die, de rechterbovenkant zoals die van onder en de linkerkant dan maar gewoon. Met mijn lijstje toog ik naar de leveringsdienst en ook daar wachtte me een onvoorziene ikea-spelregel. Het bed kon niet samen met de rest van de meubels geleverd worden omwille van de leverancier, transporteur, prijsverschil of een allergie van het bed voor de tafel, de reden is me niet meer duidelijk, maar het bed kwamen ze wel meteen brengen, of ik dat nu wou of niet. In een half uur werd ik opnieuw in Gent verwacht voor mijn nieuwe woonst. Op de rest was het nog even wachten en dat bleek ater dan voorzien te zijn maar de wijkagent deed er gelukkig niet moeilijk over om op mijn oude bistro-stoel die al vier kotjaren overleefd had en naar het containerpark smachtte de nodige documenten in te vullen.

Dit was mijn eerste Ikea-bezoek en nadien zijn er nog vele gevolgd, maar steeds onder het tijdsrecord van deze mensen.

Labels: bakstenen

We wandelen in het park. Een jonge vrouw loopt ons voorbij in zo'n kort shortje. Je ziet haar spieren bewegen. "Blub blub", zegt de kwatong ik ik soms kan zijn. Mijn lief kijkt niet begrijpend. "Ewel ja, als ze loopt zie je dat zo bewegen." Zijn gezicht spreekt boekdelen. "Ja, ik zou beter zelf mijn voornemen om deze zomer te beginnen lopen en Evi een kans te geven in de praktijk omzetten dan commentaar op een ander te leveren.

Maar om goeie voornemens echt te realiseren, betrek je er best zoveel mogelijk mensen bij. Ik heb Brussel nog niet uit mijn kop gezet en al een paar enthousiastelingen gevonden. Ik besef wel dat ik niet al te stevig op mijn wieltjes sta, dus een paar lessen met de zomersport is zeker geen overbodige luxe. Gelukkig kregen we bij het Project een uitnodiging in de bus en zo stonden we daarstraks met ons vieren twee uur op de wieltjes. Morgen verslag en fotomateriaal op het gekende adres.

Labels: dramaqueen

"Kijk", zei hij, "zweefvliegen." Ik volgde zijn vinger maar zag niet wat hij bedoelde. "Die zien er uit als bijen, maar je moet er geen schrik van hebben", ging hij verder, terwijl hij zijn crocque in de ketchup doopte.

Nu zag ik het, bij die bloemen in het vaasje, twee vliegen, excuseer: zweefvliegen. "Die helpen bijen", ging hij nog verder voor hij een grote hap uit zijn croque nam. Een spoor van ketchup in zijn mondhoeken.

Hij kauwde bedachtzaam. "Eigenlijk is dat wel plezant voor die bijen, dan moeten ze niet alleen voor het materiaal voor honing zorgen..."

Hoe zat dat ook alweer met appels en bomen? Om maar te zeggen dat Parkkaffee een uitstekend idee was.

Labels: kindervreugde