no butterfly

Zondag leek een ideale dag voor een bezoekje aan een Gents museum. Van kunst krijgt een mens dorst en wij bleken zeker niet de enigen te zijn. Het was al relatief druk geweest in het museum, de brasserie had veel weg van een slagveld. De afwas lachte ons toe, de zaal zat vol. We lieten het niet aan ons hart komen, een koffie zou wel lukken.

"Al van 15.05 wachten wij..." hoor ik in de verte. Onwillekeurig kijk ik naar mijn uurwer. Dat was twintig minuten geleden. Ik kijk van waar de stem komt, een oudere vrouw aan een tafeltje doet haar beklag tegen een andere ook al oudere vrouw.

"We zijn heel de tijd beleefd gebleven, maar altijd krijgen we te horen dat ze direct komt. Nu is het genoeg...Allez, we zijn beleefd geweest...." Ze staat op, gaat naar de kassa waar de dienster staat en scheldt haar de huid vol.

Labels: op stap

Vandaag nam lief een snipperdag, zijn pols doet het niet zo goed en een extra rustdag leek geen slecht idee. Wat wel een slecht idee bleek was het vervangprogramma: een bezoekje aan die gigant in Eke. Het begon al goed: douchegel in aanbieding. Neem ik vier flessen? Of vijf? Bij deze krijg ik 100 ml gratis, bij deze 33%. We gaan verder: schonmaakproduct, en alles begint van voor af aan: vier flessen van 500ml of zes van 250 ml. zes is misschien goedkoper, maar geraak ik die andere flessen kwijt? En is het wel goedkoper? Ik kan dan gewoon niet kiezen, mijn systeem slaat dan dubbel. Nee, het wordt waarschijnlijk niet onze favoriete winkel.

"Jij bent meer voor het communistische systeem, 1 product, geen keuze." Wijze woorden van mijn lief toen we onze gratis maaltijd verorberden in het restaurant en wijselijk besloten de voedingsafdeling deze keer maar over te slaan.

Labels: dramaqueen

Ik wil ook een lidkaart van dat clubje, maar blogger slaat een beetje door als ik wil reageren.

Labels: dramaqueen

61%How Addicted to Blogging Are You?

Labels: blog

wat een mens allemaal uitstelt tot hij in congé is. Vooral huishoudelijke taken in mijn geval. De was lukte nog tijdens de feesten, de strijk moest wachten, de knopen die ik kocht bij het kleedje op de rommelmarkt blijken nu onvindbaar, in de Zweedse meubelgigant hield mijn wederhelft mij niet tegen toen ik een paar handige opbergdingen wou kopen, nu ze nog gebruiken, na ze in elkaar geknutseld te hebben,...

en ik wou lezen, veel lezen.

Labels: ditjes+datjes

Ik weet niet wat het is maar op elk festival of optreden zie ik wel een vrouw quasi hysterisch praten of schreeuwen in haar GSM.

"Het gaat er om dat je me niet gelooft..."

"Hoe wil je nu dat ik dàt geloof..."

"Geloof je nu echt dat ik onnozel ben?"

Geloof is blijkbaar volop terug in de mode.

Labels: dramaqueen

Gisteren, de laatste dag van de Gentse feesten, was een dag vol verrassingen. Mijn allerliefste had me voor een pijnlijke uitdaging gesteld. Ok, we hadden kaas meegebracht van ons bezoekje over de grens en ons kaasavondje met zijn tweetjes was gezellig geweest maar hij overdreef toch wel wat door meteen vijf mensen uit te nodigen om de rest te komen opeten. Het zweet brak me al uit, ik eet graag kaas maar zomaar op goed geluk een aantal soorten uitkiezen voor de fijnproevers, zag ik niet echt zitten. Bij Het Hinkelspel hebben ze lekkere kaas zoals ik al schreef voor het Project en je kan er kaasschotels bestellen, alleen het moet één dag op voorhand. Ik nam toch de telefoon en had geluk: het was niet druk en ze konden me wel verder helpen, alleen voor broodjes ging ik zelf moeten zorgen. In de namiddag ging ik mijn kaasschotel voor vijf ophalen en kreeg een mooie mand vol overheerlijke kaas. De moed ontbrak me om te zeggen dat ik met de fiets was en die mand wel onhandig was. Maar ik ben zonder problemen thuis geraakt.

Juist toen ik thuis kwam kreeg ik een pakketje van taxipost toegestopt. Een tijd terug had ik een reactie van één of ander reclamebureau op een post en voor de leutigheid had ik me opgegeven. Ik verwachtte er niet zo veel van, maar werd toch uitgenodigd voor een campagne voor Passoa, u weet wel dat zeemzoete drankje. Ik was niet meteen geïnteresseerd en liet het wat liggen. Ik heb niet zo veel zin in een schreeuwerige banner en al zeker niet in het Frans. Maar ze hebben dus een site waar je prijzen kan winnen. In mijn pakje zat een fles, twee glazen, een pet en een topje, wat vooral bij het mannelijk gezelschap in de smaak viel. Ah, daar dient silicone ook voor, nu begrijp ik dat die dingen nooit afzakken,...

Al op mijn eerste soldentocht in Gent had ik een mooie vest gevonden aan -50%. Maar ik twijfelde wat en liet ze voor wat ze was. Ik ging voor een broek, die ik niet vond. Ik had al gemerkt toen ik door de veldstraat naar de feestenzone ging dat ze er nog heel wat van die vesten over hadden. Mijn lief was iets enthousiaster toen hij ze zag hangen in de verte. Gisteren trotseerde ik dan maar de regen. En kijk, er was nog dertig euro van de prijs afgegaan, en ik vond er ook nog twee broeken aan een spotprijs. Geduld kan een mooie zaak zijn.

Labels: ditjes+datjes

Ik kan me enorm ergeren aan stomme vragen van journalisten, meestal hou ik die oprispingen binnenskamers. Het journaal krijgt er de allures van het kleuteruurtje door. Een stomme kwisvraag, een slechte verliezer en dan maar de vraagsteller aanvallen.

Nee, geef mij dan maar de parodieën van de Kennedy's. Als je wil weten met wie hij belde, zij lichten een tip van de sluier op.



Of een nieuwe job voor Benny, de eeuwige werkloze



Via Lamazone

Een paardenmiddel tegen stomme vragen is echter Arno op Francofolies.

- Hoe vindt u het om op dit festival van het Franse lied aanwezig te zijn?
- Boh, ze betalen, en dan kom ik.
- Hoe verklaart u de aanwezigheid van de vele Vlaamse artiesten op deze ode aan het Franse lied?

Via Brusselblogt

Labels: in het nieuws

Nee, ik ben niet opnieuw vrijgezel geworden. Maar ik had wel zo een beetje een blind date met één van de vrijwilligers voor het Project. We wouden beiden iets over Tom Pintens doen en gingen dat zaterdag voor het optreden uitvechten. Hij gaf zijn gsm nummer, hij kreeg het mijne en daar begon de zoektocht. Onder het plakkaat bar rechts van het podium. Ik liet me assisteren door een man om uit te maken wat rechts was. Kwestie dat er langs beide zijden van het podium een plakkaat bar hangt, ja, ik weet dat rechts de kant is waar je duim links zit. Ik onderweg maar daar liep het vol met mannen, het was dan ook niet ver van de bar (flauwe grap, patricia). Nu ben ik niet de meest sociale van de bende en zo maar wildvreemde mannen aanspreken daarvoor had ik nog niet voldoende gedronken. Maar dan kreeg dit blondje het geniale idee: ik stuur nog een sms en wie zijn gsm pakt is mijn slachtoffer. En ja, zo kwam ik de strenge jury voor de beste cocktail van de Gentse feesten tegen.

Labels: gentse feesten

Stel je voor we wandelen over de Vlasmarkt met een vrijgezel waarvan mijn wederhelft beweert dat hij onmogelijke eisen stelt. Vrouwelijke nieuwsgierigheid, een beetje durf, wat gerstennat en de vraag komt er uit, net als het antwoord: sportief, open voor cultuur en verbaal weerwerk kunnen bieden. En dat is het? Ja, zegt hij, naar het schijnt moeilijk te vinden... Ik vond juist dat de criteria best mee vielen, maar met zo'n berustende houding komt men natuurlijk niet ver.

Labels: M/V

- "Ben jij nu weeral aan het bloggen?"

Een vriend van mijn wederhelft als ik een laatste opmerking neerschrijf in mijn rode (notitie)boekje na het einde van Waterfloor.

- "Ja, op papier."

- "In het donker kun je toch niet schrijven?"

- "Net voldoende om me morgen nog te herinneren wat ik bedoelde, voor mij een pintje."

Als het niet zo leuk zou zijn om mee te werken aan het Project zouden we het toch niet doen? En kijk eens hoe fantastisch het er uit ziet?

Labels: gentblogt

Wat me dit jaar ongelooflijk opvalt aan de feesten is het aantal camera's. Sommigen voor het Project, andere niet. Overal kom je mensen met zo'n ding tegen, en ik ben geen fan, oh nee. Maar deze van Martine Audenaerde (van Fotoroma) vind ik best leuk. We waren de tijd aan het aftellen voor The big structure van The Primitives, maar dat kon u hier natuurlijk al lezen.

Labels: gentblogt, gentse feesten

Ik ga eens schaamteloos veel reclame maken voor een fantastische groep: Au revoir Simone. Ze kwamen naar de Gentse feesten op Boomtown, daarna kwamen the Frames, dus dat kon gewoon geen probleem zijn, ik ging ze zien. Alleen het regende nogal en van Mariakerke op de fiets is niet niets, zeker niet als je iemand uit Aalst overtuigd hebt om mee te gaan. Ik heb ze dus niet gezien en dat is spijtig zoals je hier kan lezen en hier horen. Ik was wel nog op tijd om een cd te kopen en te laten signeren. In mijn enthousiasme (zo'n sympathieke meiden) kocht ik de cd die ik al had, weliswaar in een andere uitvoering. Mijn liefste zag het probleem en sleurde me opnieuw mee naar de stand. Hij legde het probleem uit en ik kreeg prompt een exemplaar van hun andere cd, weliswaar in een licht beschadigd doosje, omdat ze die toch niet kunnen verkopen. Zo ongelooflijk lief!

Het volgende concert in België ga ik alvast niet missen!

Labels: gentse feesten, musjieks

Het stond in de krant: Belg betaalt 10% meer voor gewone voedingsproducten dan het Europees gemiddelde. Dat wilden wij controleren met een bezoekje aan Auchan, gisteren, tijdens de Gentse feesten. Er woont ook nog wat familie op een boogscheut van de grens dus het werd een heuse uitstap.

Wij laadden ons karretje vlijtig vol, het persbericht in gedachten, met water (18 flessen Evian, 18 flessen Saint Amand), frisdrank (16 flessen schweppes,sprite en fruitsap), cider (6 stuks), wijn (euch 20 stuks), kaas (een selectie van 5 soorten), worst (als in salami en chorizo), yoghurt (als in een hoeveelheid voor een gezin met vier kinderen) en nog een hoop minder gemakkelijk te klasseren dingen (een hoed voor deze winter, een diamantslijpschijfding,...) en dat allemaal voor nog geen 200 euro. Het was slikken aan de kassa, het klopt dus echt dat we stukken meer betalen in Belgenlandje.

Labels: in het nieuws

Ja joengne, echt niet te doen, wat er tegenwoordig allemaal op gentblogt staat, een echte feestenblog met veel enthousiaste bijdragen van vrijwilligers die zich spontaan meldden op onze oproep. Echt niet te doen, zo wijs maat, die foto's, filmpjes,...

Labels: gentblogt

Op Blue Note Records festival liep ik vrijdag een oud-studiegenote tegen het lijf. Ook zij was alleen op pad wegens "wederhelft houdt niet van jazz". Ik was er ook voor het Project. Meestal vertrouw ik op mijn auditief geheugen en schrijf ik nadien het verslag. Deze keer heb ik mijn notitieboekje (geen dure moleskine, maar een simpel 50ct exemplaar dat in mijn sjakos past) ten volle benut tot groot jolijt van mijn oud-studiegenote. Maar ik ben wel tevreden met het resultaat.

Ook zaterdag op Boomtown ontlokte mijn geschrijf de nodige opmerkingen. Je persoonlijke rock-dagboek? Nee, maar wel een manier om zeker te zijn dat ik morgen nog weet wat ik zag en er van vond. Voor het Project. Ah, en mag je dan gratis op stap? Een misvatting die veel voorkomt, meestal betaal ik mijn ticketjes gewoon zelf, dan hoef ik er achteraf ook niet perse iets over te schrijven. Want moeten is werk, en dat mag het niet worden...

Labels: gentblogt, gentse feesten

Zo leek het toch. Ik stond beneden in de keuken, uit te puffen van mijn zoveelste trip naar de zolder waar mijn broer bezig was met het weghalen van de laatste planken van de vorige vloer, toen steengruis naar beneden kwam. Gelukkig geen erg, geen gewonden.

En dan nu het slechte nieuws: het ziet er moeilijk, duur en hoe gaan we dat ooit rijmen met de plannen uit...


en dat na blue note

Labels: bakstenen

De laatste werkdag, allez halve dag want ik wou de namiddag vrijaf voor Blue Note Records festival.

Enige tijd terug had deze meneer bij waterstones een enorme hoeveelheid boeken buit gemaakt. Bijna was ik hem die middag er tegen gekomen, maar een paar botten liep in mijn weg. Remember...
Ik wou er nog geraken voor het verlof, maar het bleek onmogelijk of ik moest mijn thuiswerkdagen opgeven en dat zag ik ook niet zitten.

De laatste werkdag had ik een vergadering op het Martelarenplein en passeerde ik toch wel die andere boekenwinkel: Sterling Books. Ik heb me beperkt tot Jpod in paperbackversie, wetende dat ik van mijn rooftocht in de fnac (2+1) kanjers op me heb liggen wachten. En ook al goed nieuws: Marina Lewycka, ja van de traktoren heeft een nieuw boek uit, over caravans. Voorlopig heb ik me weten te bedwingen.

Labels: ditjes+datjes

U dacht misschien dat ik daar niet meer aan mee deed omdat er vorige maand geen groenten van de maand verschenen zijn? Fout gedacht. Ik vond simpelweg mijn blad niet meer. Ja, dat zegt iets over orde en netheid in dit huis. Nu over tot de orde van de dag.

Juli is een maand om Belgische andijvie, aubergines, wortels, bloemkool, brocoli, champignons, Chinese kool, courgettes, doperwten (laatste maand trouwens, blijkbaar zijn er maar twee), groene selder, groenlof, komkommer, koolrabi, maïs, oesterzwammen, paprika, postelein, prei, rabarber, radijs, rode bieten, rode kool, savooikool (past wel bij het winterweer), sla, snijbieten, snijbonen, sojascheuten, tomaten, tuinkers, ajuin, venkel, witlof en witte kool. Wordt er eigenlijk geen witte selder in België gekweekt? Gisteren stond het hier alvast op het menu in stamppot versie met noordzeetongetjes, best geslaagd vind ik van mezelf.

Belgisch fruit is er ook: aardbeien, rode en zwarte bessen, bosbessen, bramen, frambosen, kersen en krieken (nee dat is niet hetzelfde voor de West-Vlamingen), kruisbessen en pruimen (mmmm).

Ik had een toffe powerpoint met groentjes in de vorm van allerlei beestjes ontvangen en wou er eentje uitkiezen om hier bij te plakken, maar ik kan niet aan de aparte slides. U zal het zonder moeten doen.

Update: Ook spinazie, niet vergeten, daar word je sterk van. Met dank aan Maarten

Labels: keukenprins(es)

- En nog een kartje kilo krieken aub?
Het meisje voor mij bestelt kersen. De verkoper draait zich om naar de krieken.

- Nee, deze hier.

Hij rolt de ogen.
Ja, in West-Vlaanderen zeggen wij daar ook krieken tegen, probeert ze zich te verontschuldigen.
- Ah, ja, in West-Vlaanderen daar kennen ze het verschil niet tussen kersen en krieken.

Hij kijkt me aan. Ik lach.

- en straks is er zo één uit West-Vlaanderen premier, we gaan wat meemaken. Kijk, dit noemen wij in Gent muilentrekkers, zure krieken, kersen zijn zoet.

Bij ons in West-Vlaanderen zijn muilentrekkers snoepjes en mensen die twee gezichten hebben.

Labels: ditjes+datjes

Heel die bakstenen-affaire in mijn straat. Van haar man weet ik nu ook de prijs van het andere huis, doet me denken aan mijn bezoekje aan het archief. Het volledige verhaal was te lezen op het Project

In het archief moet ik een formulier invullen, er wordt een kopie van mijn identiteitskaart gemaakt en ik krijg een kaartje dat ik nu een jaar lang naar het archief kan komen. Ik ben duidelijk niet de enige die een bouwplan komt opvragen, dus dat kwartiertje is iets langer maar al bij al hoef ik niet lang te wachten. Een heer overhandigt me twee enveloppen, een witte dikke en een bruine dunne. Ik heb ondertussen gezien dat mijn buurvrouw massa’s plannen aan het doornemen is, maar dit lijkt er bij mij niet in te zitten.
Ik ga voor de dikste envelop en haal er een heel broos dubbel papier uit. Het broze document is de beslissing van de gemeenteraad over de ingediende bouwaanvraag. In de eerste kolom staat de tekst in het Nederlands, in de tweede kolom staat de tekst in het Frans en werden hier en daar bijkomende dingen opgeschreven in een sierlijk handschrift met veel krullen. Er klopt iets niet aan de bouwheer “monsieur Heynssens” en het jaartal 1909 is ook niet juist. Omdat ik geen zin heb om de administratieve tekst te doorgronden, blader ik verder en vind er plannen van de “nouvelle rue” waar 36 nieuwe huizen zouden moeten komen. Het plan is getekend op blauw papier met witte lijnen, alle commentaar is in het Frans waardoor ik een beetje verward ben. De getekende huizen zijn een verdieping hoger dan bij mij. Er klopt duidelijk iets niet. Dan daagt het mij. Het is een parallelle straat, de tuinen van die huizen grensen aan mijn tuin. Ik ben een beetje teleurgesteld maar vind het ook wel boeiend en grappig om te zien dat de technische dienst van de stad de voorgestelde constructies “bien banales” vond, niet echt geschikt zo in de buurt van “la nouvelle avenue et la nouvelle gare”. Natuurlijk, in 1909 was er van Sint-Pietersstation nog geen sprake!

Ik open dan maar de bruine envelop. Ook hier vind ik een beslissing van het Gentse gemeentebestuur in het Frans en Nederlands. Deze maal gaat het over de aanvraag van mevrouw Marie-Thérèse Hoorens (weduwe van) om tien huisjes in mijn straat te laten bouwen. Er steekt ook een brief bij van de dame in kwestie waarin ze de burgemeester en het schepencollege belooft dat het geen ordinaire woningen zullen worden maar wel van degelijke kwaliteit met vensters en een stevige dakbedekking. Verder vind ik in het bundeltje ook nog een tekening van twee gevels en daar moet ik het mee stellen. Mijn bezoekje levert me niet de info over de buizen en dergelijk op, maar doet me wel wegdromen naar een tijd dat er van het station nog geen sprake was en projectontwikkelaars avant la lettre zoals de weduwe en haar zoon (?) hun stuk grond verkavelden.

Labels: bakstenen

Ik ken niemand die zo gek is van de Tour de France als mijn grootvader. De zomer staat bij hem gelijk aan de Tour de France. Zelfs in mijn vroegste herinneringen, komt het besef dat ik stil moet zijn tijdens de koers bovendrijven. Hij verplaatste er zijn vakanties voor en de anecdotes zijn al lang niet meer te tellen. Zoals die keer toen hij op het platdak van de garage aan het werken was en mijn grootmoeder toch wel in paniek begon te geraken omdat ze hem niet meer zag en ze hem achteraf in de zetel voor de buis terug vond. Na de rit noteert hij de winnaar in een boekje en zo heeft hij exemplaren die van meerdere decennia terug dateren. Dus ik kan me zowat zijn reactie voor de geest halen als de tour in Gent aankomt op een boogscheut van het huis van zijn oudste kleindochter. Hoor ik net op de radio dat door een elektriciteitspanne heel wat West-Vlamingen het einde van de rit niet gezien hebben, ook in Lendelede, woonplaats van mijn grootvader, een ramp!

Labels: nostalgia

Jean-Luc past nu op de winkel...

Goed geraden, den Ief aan het woord over de tour

Labels: in het nieuws

Ik woon tussen de eindstreep en het station. Veiligheidshalve heb ik er vandaag maar voor geopteerd om thuis te werken. Deze morgen werd ik wakker van... de stilte, zo stil in mijn straat, met moeite één auto die passeert.

Labels: gent

In de weekendkrant: Vlaming bezorgd om verlies aan waarden en normen. Eerst haalde ik mijn schouders op, maar ik heb het licht gezien en ze hebben gelijk! Er was een tijd dat geen haar op het hoofd van mijn ma er aan dacht om op zondag, de dag des heren uiteraard, een wasmachine te laten draaien. Nu, sinds het weekend gelijkgesteld wordt aan nachttarief draait haar machine nog twee dagen in de week, ook op zondag. Ah ja, dat is toch gemakkelijker dan uw machine 's avonds pas te laten draaien. Verlies van waarden en normen, zeg ik u!

Wedden dat in heel wat Vlaamse huiskamers op zondag tv gekeken wordt vanachter de strijkplank, vandaar het succes van de Vlaamsche fictie op onze zenders.

Labels: in het nieuws

Over de middag had ik een frisse neus nodig. Ik twijfelde tussen Waterstone's (en ik was blijkbaar niet de enige) en een Spaans kledingfabrikant. Toen er een ferme wind opstak werd het maar de kledingfabrikant. Met een berg kledij in het paskot en buiten met een paar botten.

Zomersolden, zegt u?
Zomerweer, vraag ik u?

Labels: ditjes+datjes

Het huis van mijn buurvrouw staat te koop. Het tweede huis in mijn straat op amper een paar dagen en dat zorgt voor beroering. Ze lijkt me in haar deurgat op te staan wachten.

- Patricia, we verliezen onze buurvrouw he.

Zij woont langs de andere kant.

- Heb je gezien wat ze vragen? Mijne man heeft gebeld. Maar zoveel gaan ze niet krijgen, ze gaan content mogen zijn met minder, allez wie kan dat nog betalen?

Ik had op het internet een kijkje genomen en moest onwillekeurig grinnikken. Maar ik krijg de kans niet om het te vertellen.

- Maar ja, het is hier een residentiële wijk he, zo dicht bij het station. En je moet geen schrik hebben van de Turken, want die hun barema zit maar op zoveel. Allez, niet dat ik er iets op tegen zou hebben. Ik ben ook een volksmens, en jij ook, maar wie kan zoveel nog betalen? Van mij mag er komen wie er wilt, want het is niet voor het één of het ander, ik zal er toch niet rouwig om zijn dat ze weg is. 25 jaar hebben wij niet kunnen slapen, ja de laatste jaren is het beter, sinds haar man dood is, maar van te voren...

Ze maakt een drinkbeweging. Hoezo volksmensen? Zou dat onze gemeenschappelijke West-Vlaamse roots zijn dat ze daar mee bedoeld?

- En altijd ruzie en slaan met de deuren... Allez op onze leeftijd, nee, er mag komen wie er wil als ze maar een beetje respect hebben, geen kabaal de godganse nacht, ge verstaat dat wel natuurlijk. En kom je nu van je werk, dat is ook wel laat. Je moet toch niet meer koken? En wat ga je klaarmaken?

Het is zeven uur, ik heb net mijn boodschappen gedaan en wil er eigenlijk aan beginnen, maar hier geraak ik niet zo makkelijk onderuit.

- Sushi? Wat is dat dan? Vis? Ah, maar jij eet veel vis he, je hebt me dat nog verteld.

Ik heb er geen flauw idee van wanneer we het ooit over mijn voedingsgewoonten hebben gehad. Maar verbaas me over niks meer

- Ik eet dat ook wel graag. Morgen ga ik naar de delhaize en ga ik kabeljauw met spinazie meebrengen, ik doe daar dan altijd pureepatatten bij en ook gruyère. Allez Patricia, het was aangenaam praten, maar nu begint het toch wat te hard te regenen...

Labels: bakstenen

De laatste nacht krijgen we heel wat autoperikelen te verwerken: platte batterij, vast in de modder,...

Als hij ons om hulp komt vragen schieten we in de lach. Hij heeft zijn sleutel laten vallen. Hij heeft al gezocht in het gras, maar het zou handig zijn als we een zaklamp hebben. Nee, dus. Iemand verwijst hem naar de politie. De grootste verkeersdrukte is nu wel achter de rug, maar we kunnen toch moeilijk weg.

Een tijdje later is hij daar terug. De politie wil hem niet helpen. Hij doet verslag van het gesprek, doet nog een poging om één van ons te overtuigen en besluit met "tja, dan ga ik nog iets drinken in afwachting van het ochtendlicht." We lachen, veel anders zit er niet op.

Rond een uur of zes duikt hij opnieuw op. Hij heeft een spandoek van een frisdrankenfabrikant rond zich gedrapeerd en is duidelijk vrolijk. "He schat, gaan wij samen mijn sleutel zoeken, het is nu licht genoeg." Ik wimpel hem af, we lachen nog wat voor hij zijn auto gaat opzoeken.

De gele vestjes troepen opnieuw samen. De lastige uren zijn begonnen. Deze nacht is druk geweest met auto's, files, verwijten en hevige emoties. Plots worden we opgeschrikt wanneer een blauwe interventiewagen de parking oprijdt, gevolgd door nog een handvol agenten in looppas.

Wat hebben we gemist?

We zien een man zijn handen in de lucht steken. Hij draait zich met de handen nog steeds in de lucht om naar een auto. Het lijkt een politiefilm. Hij wordt op de grond geduwd, er wordt duidelijk geslagen. Dan wordt hij weer recht getrokken en naar de interventiewagen geleid, nog meer geweld. Zijn vriend wordt ook op hardhandige wijze naar de wagen geleid.

In een fractie van een moment is alles voorbij. De interventiewagen rijdt ons voorbij. Ze kijken ons vanuit de hoogte aan. Letterlijk. Wij zijn sprakeloos. Het lijkt nu kouder geworden.

Labels: echt gebeurd

Als je in het holst van de nacht, laten we zeggen tussen middernacht en acht uur in een fluo geel vestje rondloopt op de Haachtse Steenweg en voortdurend "voetgangers links aub" schreeuwt afgewisseld met "meneer, zou u links kunnen lopen aub?" Dan moet je een dikke huid hebben, nogal wat mensen reageren bits, zeker als ze gedronken hebben, maar ook als ze bloednuchter zijn en hun puberkind komen afhalen. Het ergst vond ik de mensen die me compleet negeren, ik vraag iets beleefd voor hun eigen veiligheid (want vanaf dit punt rijden er vrachtwagens en bussen in rotvaart) en er kan zelfs geen woord vanaf, zelfs niet om te zeggen dat ze rechts geparkeerd staan. Alsjeblieft en Dank u zijn toverwoorden die ik nu zelf nog meer ga gebruiken, maar kunnen ook niet alles aan. Maar gelukkig zijn er ook andere reacties, een bloemlezing.

- Wat sta jij hier mooi kut te wezen in dat belachelijke fluo-vestje. (En ik kan zeggen dat ik me op dat moment ook wel zo voelde). Maar je hebt wel een verleidelijke glimlach, weet je wat, ik ga aan de andere kant lopen.

- Voor jou alles! (je had de reactie van mijn lief moeten zien)

- Voor de veiligheid? Ik ben normaal niet zo aan veilige dingens.... maar allez, omdat jij het bent.

- Voor jou wil dik dat wel doen, voor haar had ik dat niet gedaan.

- Ik zal aan de andere kant lopen als ik een kus krijg... (en hij was niet de enige)

- Jullie zijn er bijna, het is al vier uur, nog maar vier te gaan.

- Wat heb jij een mooie krullen zeg.

- Het is voor je eigen v-ei-l-i-g-h-e-i-d (zegt hij op strenge toon tegen zijn vriend die protesteert), dank je wel mevrouw.

- We could play you a song, but our instruments are in that truck, maybe he'd stop? Oh no, now we can't play you a song, we need our instruments.

- Van deze files en nu ook nog regen wordt een mens niet echt vrolijk natuurlijk. Neee... En jij staat hier, maar veel kan je eigenlijk niet doen he. Het zijn gewoon te veel auto's. Je zou waarschijnlijk liever gaan slapen. Niet met mij, veronderstel ik, maar wel slapen, gewoon slapen. (en zo voelde ik me ook echt, het was de laatste avond en iedereen wou perse naar huis).

- Ik ben verliefd. Knap koppie... (en dan begon hij een beetje verliefd te zingen.)

- Zijn die krullen echt of is dat door de regen? Mooi!

- You seem like a nice girl, no you are a nice girl, we could have come and talked to you every night. Have a nice life. (Tim and Dan uit Australië die de eerste nacht een reclamebord kwamen "reserveren" en de laatste nacht moesten vaststellen dat het weg was).

Labels: dramaqueen

Werchter kreeg dit jaar een aparte invulling door vier dagen of beter vier nachten als vrijwilliger op te draven. Ik ben er nog niet uit of ik nu meer of minder muziek heb gezien. Sowieso is spurten van podium naar podium om van alles een flard op te vangen niet meer aan mij besteed.

De absolute top
Pearl jam, geen twijfel over mogelijk. Ik moest na Even flow de wei verlaten, verantwoordelijk als ik ben, maar een ongelooflijk optreden.

Het kippenvelmoment
Les yeux de ma mère van Arno, klasse en natuurlijk ook hoe hij de tent bespeelde, die mannen van Oostende toch.

Wow wat een stem
Amy Winehouse, misschien zo zat als iets, een dood beest op haar hoofd, een kleed dat verkeerd zat langs zowat alle kanten en wat was dat zwart aan haar ogen? Maar een fantastische stem

Wat een teleurstelling
Ik keek uit naar Tori Amos, wegens heel lang geleden een vurige rosse op een piano op Torhout maar nu was ze een pop die veranderde van look, zoals op American doll posse, wellustig deed, obscene gebaren maakte en zowat alle liedjes vervormde. Ik had er geen moment spijt van dat mijn nachtshift begon en ik dus weg moest.

Zo verkeerd
Dit is een ex aequo, allebei tijdens het optreden van Bloc Party, waarom de hype trouwens? De eerste gaat naar de pubermeisjes die keihard in mijn oren "lekker beest" naar de zanger riepen om dan over te gaan in "oh zo schattig", "hij kan me krijgen" en dergelijke meer. Voor mij stond een jongen absoluut foute bewegingen te maken die mij eerder aan dancing queen deden denken dan rockende gitaren. Een synchronische choreografie met een meisje maakte het geheel af.

gehoord maar niet gezien
Ook al uit Oostende en ook wel Gent: the Van Jets, ik ontwaakte met hun muziek en die kon me heel erg bekoren. Een fantastisch geluid van uit mijn tent, een volgende keer ga ik ze zeker zien.

Labels: musjieks