no butterfly

"En waar gaan jullie wonen?" is waarschijnlijk de meest gehoorde vraag in onze vriendenkring. Geen flauw idee, ik zou het verschrikkelijk vinden om niet efkes in mijn huis te wonen nadat alle verbouwingen achter de rug zijn, maar dat zal wel wederzijds zijn. Het is een beetje een spelletje geworden. Zegt hij iets positief over mijn huis dan stel ik grootmoedig voor dat hij welkom is, en vice versa. Toen ik dan ook wat achteloos zei: "ik denk dat je kat zich wel zou amuseren in de stationsbuurt", had ik zijn reactie niet echt verwacht. "Dat zullen we wel zien als ze komt logeren wanneer ze mijn vloer chappen." Later kwamen daar ook de dakwerken bij. Het idee bleek al redelijk concreet te zijn, dus krijg ik er binnenkort een huisgenoot bij.

Labels: bakstenen

We hebben in Gent een tijdje zonder post gezeten. Nogal vervelend voor krantenabonnees, maar ook voor stembrieven en dergelijke. Dat ik mijn rekeningen niet ontvangen heb laat ik niet aan mijn hart komen. Waar ik me wel zorgen over maakte is het feit dat mijn elektriciteitsleverancier op 1 juni verandert. Niet dat ik er zelf voor gekozen heb, het is gewoon een feit: Citypower verdwijnt. Het is al een heel palaver geweest met verschillende data. Even heb ik nog geprobeerd om zelf een alternatief te vinden, maar door een slechte communicatie zal ik uiteindelijk belanden bij hun zustermaatschappij. Ondertussen moet ik al een aantal maanden geen voorschot meer betalen en dus kijk ik met een beetje schrik naar de eindafrekening uit. Toen bleek dat de staking toch serieus begon te worden heb ik hen dan maar gemaild om vervelende situaties te vermijden. Geen probleem verzekerden ze me, ze hadden nog geen rekening gestuurd. Dat was vorige week.

Deze namiddag kwam een mailtje mijn postdoos binnengedwarreld. Misschien heb ik ook mijn kaartje van Eandis nog niet gekregen? Juist, want voorlopig staat de teller op 1 oproepingsbrief en opnieuw de krant. Dus stellen ze nu - spontaan - voor dat ik mijn meterstand via hen ga doorgeven, allemaal via mail. Kwestie van niet nog meer vertraging op te lopen.

Labels: bakstenen

Alle journalisten zijn het er over eens het is een makke campagne, maar voegen ze er aan toe, het zal beteren in de laatste week. Terwijl de ene partij* schermt met goed bestuur op de meest arrogante manier die zelfs ijskonijnen doet verbleken en de andere partij in de verdediging wordt gedrukt en hoopt dat de broers aan de andere kant van de taalgrens een "jamais-vu" realiseren en de grootste worden zoals verspeld in de peilingen, is er een andere partij die met allerlei maatregelen constant het nieuws teistert want zij doen verder, zij hebben maanden lang dossiers voorbereidt, etc.

De nieuwste stunt tart alle verbeelding. We zetten een politicus op de fiets en hij heeft een envelop bij. Nee, niet zomaar een envelop, maar het type enveloppen die ze bij de oscar-uitreiking gebruiken of in Fort Beauyard. Deze envelop wordt op een geheime lokatie met de nodige persaandacht (a ja, want het zijn toch verkiezingen) overhandigd aan een andere politicus van dezelfde partij met een Tom Cruise-haarsnit. Wat enkel nog ontbreekt is de tune van mission impossible. We overhandigen een gewest dat gebukt gaat onder de werkloosheid de mogelijkheid om 1000 jobs in te vullen, zo gul zijn we en we bieden ook opleidingen voor die laaggeschoolde werkzoekenden en als het hen lukt, krijgen ze niet een Fata Morgana ster (of vijf), nee, dan mogen ze nog wat vacatures invullen. Alsof die werkgevers gaan wachten tot die werkzoekenden hun opleiding beëindigd hebben, alsof ze die opleiding nog voor de zomervakantie kunnen inrichten, alsof die werkzoekenden dat in een week onder de knie hebben, alsof het zo'n fantastische zet is, wij krijgen die vacatures ook moeilijk ingevuld, en als het hen achteraf niet lukt, hebben ze nog een wapen in de komende onderhandelingen... Zwaard en Damocles, weet wel.



* een goed verstaander heeft maar een half woord nodig dus krijgen jullie geen linken naar de partij die ik bedoel. Zie het maar als een test.

Labels: verkiezingen

Er zijn nog zekerheden in het leven. Soms zou je er aan twijfelen, maar sommige dingen veranderen nu eenmaal niet. Echt niet. Je kan het gewoon voorspellen dat het gaat gebeuren, alleen weet je soms niet goed wanneer, maar gebeuren doen ze.

Zo ook zaterdag. We gaan gezellig met de schoonfamilie eten in Gent, combinatie van verjaardagsfeestje en moederdag. Alles heel gezellig. Mijn schoonma zit naast mij en ik begin af te tellen want ik weet dat ze een bepaalde opmerking gaat maken. Zo ergens tussen het aperitief en het gerecht is het zo ver.

"Het krult wel erg he. Kam je dat er nooit uit?"
"Nee, dat zie ik niet zitten." Ik heb met de fiets gereden toen mijn haar nog nat was en dat heeft altijd wel een "krullend effect". Ach, wie hou ik voor de gek, ik vind het wel tof zo en doe dan ook geen moeite om het tegen te houden. Er was een tijd, ja,... maar nu, laat maar krullen.
Mijn schoonzus schiet me te hulp.
"Daar kruipt toch heel wat tijd in, ik doe het ook steeds minder..."
"En ik vind het veel mooier zo", kust haar lief haar geruststellend.
Mijn schoonma probeert nog eens, maar tevergeefs.

Labels: lijf

Als treinreiziger moet je dezer dagen je best doen om de flyers te ontwijken of je staat met je handen vol papier, al dan niet van de gewenste partij. Bovendien zorgt het ook wel eens voor frustraties. Als het me lukt om de partij te zien voor ik het ding in handen krijg geduwd, weiger ik beleefd wanneer ik sowieso weet dat de partij niet in aanmerking komt om het bolletje door mij rood gekleurd te zien geworden (nu staan er zeker genoeg werkwoorden in). Sommige partijen zijn onherkenbaar wanneer ze hun pamfletten uitdelen maar als de snoodaards er toch in slagen me een flyer van de verkeerde partij te geven, deel ik die gewoon terug uit aan de volgende vrijwilliger met een pak flyers in zijn hand.

Wat een inleiding en dit om te zeggen dat ik de flyers van deze morgen enorm kon appreciëren, en dit om een hoop redenen. Comité voor een andere politiek is als kleine partij uitgesloten van de VRT-stemtest en protesteert op een originele manier. Op een dinsdagmorgen die aanvoelt als maandag kon ik de humor alvast appreciëren, wat te denken van bijvoorbeeld:

Opel ontslaat 1400 werknemers. Hoe zou u de crisis in de automobielindustrie oplossen?
A. "Wij kopen alleen maar Duitse auto's. Is Opel nog Duits?" (VB)
B. "Een drastische lastenverlaging voor de bedrijven en Poolse hongerlonen: dit is de enige oplossing om nog industriejobs in België te behouden." (Open VLD)
C. "Dit is erg. Maar het zou zeer oubollig socialisme zijn als we in de economie zouden tussenkomen. Wij zijn moderne sociaal-liberalen, we doen gewoon niks." (SP.a)
D. "We verdelen het werk onder de beschikbare werknemers. Op die manier is er werk voor iedereen. Geen verdere cadeaus aan de bedrijven." (CAP)

Kortzichtig, zegt u? Te weinig genuanceerd? Tja, dat zijn ook opmerkingen die ik bij de originele stemtest hoor/lees.
Doe dus ook eens de CAP-stemtest.

Labels: verkiezingen

Het was lang geleden, maar de vorige keer, bijna drie maanden geleden, was duidelijk geworden dat we dit niet zonder mijn pa zouden klaren. Zoals mijn broer zegt: "hij zaagt gewoon beter".



De vloer in mijn slaapkamer recht krijgen was slechts een opwarming in vergelijking met de vloer op zolder. Het hoogste punt blijkt de trap te zijn, zowel naar voor als naar achter helt het een beetje af. Naar voor moesten stroken van 2,5 cm naar niks gezaagd worden om op alle kepers te bevestigen. Aan de ene kant is er mijn goot en daar is het nog een beetje afwachten wat we gaan doen. Aan de andere kant passeert mijn schoorsteen (een omgekeerde V) en daar wil ik een stuk muur en langs de andere kant banken aan de muur. Mijn pa wou liever langs beide kanten banken (opbergruimte weet wel), maar dat leek me iets van het goede teveel. Alleen maakte dat er hun werk ook niet simpeler op. Het idee was om het kader voor de muur aan de kepers te bevestigen, dus nog voor de vloer er komt. Maar omwille van de stevigheid bleek het zowat de enige optie. De muur is zeker niet stevig genoeg. Er werd gediscussieerd, gevloekt, gerekend, veranderd van gedacht, vol ongeloof gekeken,... Maar tegen het einde van de avond had ik een zolder die voor drie vierde een nieuwe vlakke osb-vloer heeft en een heel groot stuk van het kader voor de muur. Mijn bijdrage in dit alles bleef in eerste instantie beperkt tot het voorzien van drank en eten, het aangeven van de vijsmachine, de boormachine, vijzen van zeven, vijzen van vijf,... De zolder is nu niet zo groot om met drie rond te hossen en met die planken weg ben ik ook geen held om op de kepers mijn evenwicht te bewaren. Toen de isolatie van de vloer ter sprake kwam waren ze echter unaniem: "als je wil isoleren, doe maar." Dus kon ik met die rollen van 15cm dik toch nog over de kepers manoevreren. Ik had echter niet mijn meest handige dag en dus hebben ze uiteindelijk toch medelijden met mij gekregen. En het ziet er nu zo fantastisch uit dat ik al een hele dag in een gelukzalige roes verkeer, alleen de bewonderende blikken van zijn vrienden bij het horen van de voortgang bij de verbouwingen van mijn wederhelft konden mijn stemming wat verstoren. Pfff... wacht maar.....

Labels: bakstenen

Hoog tijd voor een douche. Ik hoop dat ze daar ook zo goed opgeschoten zijn...

Labels: bakstenen

Deze morgen tussen slapen en waken hoorde ik de krant in mijn brievenbus steken. Het is nu al de tweede dag dat ik die opnieuw krijg en het doet een beetje raar. Aangezien de voordeur de voorbije nacht nog maar eens was blijven openstaan (de vierde of vijfde keer al), was ik ook een beetje meer op het geluid aan het letten. Om de één of andere reden was ik er deze morgen van overtuigd dat ze ook een klein kartonnen doosje probeerden binnen te steken, een soort van presentje van het stadsbestuur om de feesten aan te kondigen. In het doosje - en daar was ik heel erg van overtuigd - stak een klein kuikentje. Je weet wel, omdat er een kip op de affiche staat. En ik vroeg me ook af hoe ze zoiets door de gleuf gingen krijgen, maar aan het geluid te horen lukte het wel met een extra duwtje. Misschien was het doosje nu gescheurd? Even ging de gedachte nog door mijn hoofd "hoe erg het wel was dat ze die beestjes zolang op het postkantoor hadden gehouden". Ik zag me zo al naar de voordeur stappen en geconfronteerd worden met een volwassen exemplaar in plaats van een kuikentje. Vraag niet hoe ze zoiets binnensteken maar met mijn heilige schrik voor die beesten keek ik niet echt uit naar de confrontatie, dat kan ik je wel vertellen. En ik was daar dus echt van overtuigd, he. Ik probeerde me nog te overtuigen dat zoiets strafbaar is enzo en dat dat niet mag in verkiezingstijd...

Goh, moet ik er nog aan toevoegen dat ik wel een levendige fantasie blijk te hebben, deze keer heb ik zelfs mijn eigen verbaasd.

Labels: natuur

Vandaag:

Zo rond een uur of half negen gaat mijn gsm af. Ik zit nog op de trein, het is niet mijn persoonlijke gsm maar de gsm waarnaar mijn vaste telefoon is doorgeschakeld. Ik ben deze morgen op verplaatsing en zo blijf ik bereikbaar.
"Hallo, met patricia."
"salut, c'est moi,..." mijn vroegere chef begint zijn verhaal. Ik heb hem gisteren gebeld maar hij bleek onbereikbaar. De lijn was bezet. Het is, denk ik, vier maanden geleden ofzo dat ik hem nog gesproken heb.
Nee, hij weet niet over welke mail ik het heb, maar ik moet me geen zorgen maken, hij heeft het dossier in standby. Als ik hem wat extra vragen stel, blijkt duidelijk dat hij er geen flauw idee van heeft waar ik het over heb. "Wanneer werd die mail verstuurd?" De lijn wordt verbroken (trein) maar iets ervoor kon hij me nog eens vragen of ik niet terug kom. Er is een project waar problemen mee zijn, ik zou dat wel kunnen komen oplossen, het zou hem wel goed uitkomen, denk ik. Hij belt me niet terug omdat de lijn verbroken is, blijkbaar beschouwt hij het gesprek als afgesloten.

Een paar uur later word ik nogmaals gebeld. Mijn vergadering is net afgelopen en we zijn nog een beetje aan het kletsen.
"Hallo, met patricia."
"Hallo Patricia, het is X. Alles ok? Je bent toch wel aan het werken." Het is mijn nieuwe verantwoordelijke, op een paar seconden weet ik weer waarom ik van job ben veranderd. Ik heb hem gisteren nog gezien.
"Ja, ik ben daar."
"Oh, ik stoor toch niet?"
"Nee, mijn vergadering is net afgelopen."
"Ik bel je ivm die mail. Ik moet toegeven dat ik de eerste mail niet gelezen heb, maar misschien kun je het me een beetje toelichten?"
"..."
"Ok, dat lijkt me een goed voorstel. Bedankt voor je reactie. Zijn er nog zaken waar ik moet op reageren?"
"Nee, je hoeft morgen niet naar Brussel te komen. Neen, het is je vaste dag om thuis te werken. Ik kan je toch ook bereiken als je thuis werkt?"

Labels: werk

Ze is ook blond en lijkt op mij. Al zal ze dat waarschijnlijk ontkennen. Ze is tien jaar jonger en we delen dezelfde vader, vandaar de sterke gelijkenis, die de leerkrachten van haar vroegere school wel eens aan het twijfelen bracht. Haar krullen zijn weeldiger, maar misschien is dat enkel de lengte? Ik kwam haar tegen toen ik mijn trein naar Brussel wou halen. Gent is haar eindstop. Ze studeert hier. Ze wou niet op kot, vreemd. Ik wou nog liever niet studeren dan niet op kot gaan. Haar ogen zijn zwaar opgemaakt, de mijne missen weer dat vleugje mascara. Vergeten, geen tijd. Wat ook opvalt, zijn de kleuren. Ook met het allerzonnigste weer kies ik voor mijn vertrouwde kleur zwart, terwijl zij ook bij regenweer in wit en lichtblauw gekleed gaat. Twee kleuren die je met moeite in mijn kleerkast zult vinden.

Labels: dramaqueen

Het project ofte Gentblogt zoekt –net als vorig jaar– mensen die tijdens de komende Gentse Feesten willen meewerken aan Vlaanderens leukste stadsblog. Gent slaapt niet tijdens de Feesten, dus er is meer dan genoeg te doen. En het maakt niet uit of je nu één artikel wil schrijven per uur, per dag, of per Gentse Feesten, elke bijdrage is welkom.

Zodus: heb je zin om mee te werken aan Gentblogt tijdens de Feesten? Laat maar iets weten in de commentaar of via mail (patricia[at]gentblogt[punt]be) .

Met dank aan de voorzitter voor de tekst.

Labels: gentblogt, gentse feesten

Het klinkt misschien raar maar ik hield aan Kopenhagen een koffieverslaving over. Misschien zat het regenachtige weer er voor iets tussen, of gewoon de vele gezellige koffiebars (want Denen drinken het zootje met sloten). Vroeger kreeg ik geen koffie binnen, nu drink ik het nog steeds met mate, maar ik kan intens genieten van een lekkere koffie. In mijn geval wil dit zeggen: goed sterk, melk en suiker. Het kan andere koffiedrinkers als blasfemie in de oren klinken, maar voor mij hoort het erbij. Ik hou dan ook veel van cappuccino en latte. Als ik bij de federale moet zijn, is een bekertje macchiatto in het Zuidstation gewoon verplicht. Zaterdag vond ik de lekkerste mocha in Gent, latte met een vleugje chocolade en daar hoorde natuurlijk een artikeltje bij. Nu eens zien of er nog tips opduiken in de commentaren...

Labels: eten+drinken

Nu alle muren in de keuken van mijn wederhelft wit gepleisterd zijn en de vloer besteld, begint hij langzaam te dromen van een keuken. Zelf zijn de geplande verbouwingen ook een beetje blijven steken en is het nog niet duidelijk waar de keuken en badkamer komen. Het budgetaspect laten we efkes achterwege.

Waar de meubels vandaan komen was voor mij al een beetje een uitgemaakte zaak. Toen we vrijdag een "stand van zaken" deden met een bevriend koppel dat onlangs een quasi nieuwbouw kocht waar ze nog keuken, badkamer, tegels, licht en dergelijke mogen beslissen, vroegen die dan ook heel verbaasd: "wat is er zo bijzonder aan Zweedse keukens?"

Ik ben gewoon verlekkerd van Skandinavisch design en bij Kvik lijkt dit meer dan betaalbaar te zijn, zonder al te veel ikea referenties. De catalogus van vorig jaar heb ik zowat verslonden. Zondag was het de moment om er ook in het echt eens een kijkje te gaan nemen. En het werd bevestigd, ook in het echt zijn ze zo mooi. De verkoper verzekerde ons al lachend dat we gerust meerdere exemplaren kunnen kiezen en hij zou wel eens gelijk kunnen krijgen.

Daarna zijn we ook nog gestopt in drie (!) meubelparadijzen langs de steenweg. De eerste was ons ding niet, de tweede te duur en daar besefte ik dat het eigenlijk niet nodig is dat wij meubels kijken, met onze twee halve huizen hebben wij meer dan meubels genoeg. Het derde meubelparadijs was dan wel weer een schot in de roos: mooi, betaalbaar en vriendelijke verkopers. Ik heb er een supercadeautje voor een nog ongeboren baby gevonden. Dit wordt zo langzamerhand een trend, bij elk meubelparadijs vind ik wel een cadeautje voor een baby en de mooie zak die enkel dat weekend wordt uitgedeeld is voor mijn collectie.

Labels: bakstenen

Mijn lief zweert bij zijn gsm om hem wakker te maken. Zo hoor je 's ochtends een vrouwenstem zeggen: "Het is tijd om op te staan, het is nu 6u 31 minuten". Vraag niet waarom het 31 is en niet 30, ik heb dat al opgegeven. Steevast wordt die eerste mededeling genegeerd. Wanneer ze zegt: "Het is tijd om op te staan, het is nu 6u 51 minuten" hoor je bijna de ergernis in haar stem. Ik zweer het!

Labels: dramaqueen

Wie had kunnen denken dat ze met haar opmerking geesten uit het verleden wakker maakte?
Ik was nog vlug mijn mail aan het controleren en was zonder het te beseffen ingelogd geraakt op MSN. Ik was redelijk gehaast omdat mijn liefste wachtte met het eten. Plots plopt een "goedenavond" op mijn scherm. Ik bekijk twee keer de naam, msn is nu niet mijn favoriete communicatiemiddel en zoveel mensen zitten daar niet in. Ik leerde het gebruiken toen ik ingeschreven was op een datingsite en sommige van de contactpersonen dateren nog uit die periode. Zo ook hij. Blijkbaar was hij nog eens ingelogd of zich aan het vervelen. Ik ben beleefd opgevoed dus ik antwoord een hallo, niet goed wetende wat ik kan verwachten. "Wat waren jouw interesses ook al weer?" Huh, ik wist het, hij is zich gewoon aan het vervelen, dus ik besluit het kort te houden. "Wij kennen elkaar van die datingsite, ik ben degene die je liet staan voor de dulle griet" misschien wel terecht en nu ben ik eigenlijk gehaast, denk ik erbij. Blijkbaar rinkelt er nu een belletje. Ik scheep hem alsnog af en haast me naar de gedekte tafel.
Gisteren landt er een berichtje in mijn andere postdoos. Tiens, blijkbaar heeft hij ook dat adres. Of ik geen zin heb in een tweede kans om elkaar te leren kennen?

Labels: M/V

Op de redactievergadering eerder deze week werd er druk gedaan over de Gentse feesten. Ze zijn niet alleen in aantocht, maar we gaan ook inhoud leveren aan de officiële site (vrijwilligers worden trouwens nog steeds gezocht).
Kwam er de opmerking van een niet nader genoemde juffrouw:
"Het programma komt pas uit op 8 juni. Je gaat mij toch niet vertellen dat je het weekend erna al weet wat je gaat zien een dikke maand later. Het zijn trouwens verkiezingen dat weekend."
Antwoord van een andere juffrouw en instemmend geknik van een heer en ondergetekende:
"Het eerste dat ik doe als ik dat boekje vastkrijg is overal aankruisen wat ik wil zien en ja, tegen de maandag kan ik zonder probleem zeggen wat ik allemaal ga doen in die tien dagen. Je ziet dat je niet van Gent bent, he..."

En dat heb ik deze keer ook gedaan met het programmaboekje voor het nieuwe seizoen in de Vooruit, ik heb een abonnement en al meteen drie uitbreidingen. ik weet dus al waar ik op vrijdag 18 januari of 14 maart zal zijn, en u?



En ja, ik heb een profiel op de nieuwe Vooruit-site.

Labels: op stap

Het gaat gewoon van kwaad naar erger. Hij is de voorbije dagen al vaker bij de boerenbond geweest dan bij de bakker (bij manier van spreken). Het aantal potten is niet meer te tellen, de zak potgrond bijna op, het lavamengsel is iets ruwer, maar het zal ook wel lukken, alleen kokos heeft hij niet gevonden. Vier verschillende zakjes met zaadjes heeft hij gekocht en de overschot van mijn radijsjes heeft hij ook aangeslagen. Ik weet niet goed waar het gaat ophouden... Gisteren heeft hij er zelf een gratis concert voor laten liggen. Hij wou liever in de potgrond wriemelen...
Misschien kan ik mijn tuintje als ultieme troef uitspelen in onze "waar gaan we wonen" discussie. Kan iemand hem misschien duidelijk maken dat er in de stationsbuurt een soort van microklimaat is dat het gunstiger maakt om groenten te telen? Desnoods verhuis ik mijn rozen een beetje.

Labels: groen

"Een mooie meid als jij moet toch wel geringd zijn." Ik bekijk mijn gsm twee keer, staat dat er echt?
"Alleen de duiven zijn geringd," sms ik terug. Daar had hij niet van terug, meneer macho. En dat was hij zeker, zoals hij daar op zijn moto kwam aangereden. Cool, lederen vest. Ja, dat meisje ging hij wel eens binnen doen.

We gingen poolen. Ik was zeker geen partij voor hem, maar ik hoefde ook niks te bewijzen. Hij daarentegen. Zonder problemen won hij het eerste spelletje. Ik lachte beleefd bij zijn zelfgenoegzame blik. Tja, hoe kon ik op tegen die brok ervaring. Vol zelfvertrouwen lachte hij zijn tanden bloot. Hij boog over de tafel terwijl hij me doceerde hoe hij de bal in het net ging mikken. Niet gemakkelijk, verzekerde hij me, maar hij was dan ook een pro. Ik speelde mijn truitje uit. Een topje met spaghettibandjes, hij keek even op, gestoord in zijn concentratie. In mijn rechterhand hield ik de keu. Ik leunde op mijn linkerheup. Beet op mijn lip en keek gespeeld geïnteresseerd toe.

Mis. Het was dan ook een heel moeilijke stoot, glimlachte hij vergoeilijkend.

Mijn beurt. Ik boog voorover, mogelijk iets te diep en raakte de bal op de juiste plaats. Een gelukstreffer, lachte ik gespeeld verlegen, ongetwijfeld. Ik liep hem voor de voeten. Paradeerde. Schudde mijn heupen.

Opnieuw zijn beurt. Mijn spelletje ging verder. Daar had hij niet van terug. Afgedroogd door zijn eigen hormonen. Poolen is niet mijn sterkste kant, afleiden daarentegen...

Labels: M/V

Stel: je hebt op aanraden van een collega een video (dvd) ontleent, niet echt een sublieme film maar plots zie je jezelf verschijnen. Niet iemand die op je lijkt, maar gewoon twee druppels. De film is vijf jaar oud, jij bent het zeker niet, wat doe je? Ga je op zoek naar die persoon? Hoe ga je te werk?

Het verhaal op zich is niet meteen spectaculair maar hoe José Saramago het beschrijft is gewoon subliem. Ik ben meestal niet zo voor beschrijvende boeken, maar in het geval van deze nobelprijswinnaar kan ik de lange zinnen van meerdere regels met enkel komma's er tussen wel smaken.

Ik betrapte me zelf er zelfs op dat ik niet te snel wou verder lezen, ook al was ik super nieuwsgierig, toch hield ik een rustig tempo bij het lezen. Tja, nu de post staakt, kan ik ook 's morgens lezen en dan is het in no tijd uit, natuurlijk. Ik ben ondertussen al een honderdtal pagina's verder in de nieuwe van Tracy Chevalier, ja van die verfilming...

The double werd trouwens vertaald als De man in duplo.

Labels: lettertjes

De laatste noten van het beste moet nog komen met Dimitri Verhulst sterven weg. Sinds ik regelmatig thuis werk is het één van mijn favoriete programma's geworden en vandaag was dat misschien iets meer. Elke zaterdag blader ik gretig door naar zijn column in de krant en het wordt meer dan dringend tijd dat ik ook eens een boek lees. Zijn verleden draagt hij mee, maar projecten als operatie 003 krijgen er ook een ander gezicht door. En hij koos Louise Attaque, het noodnummer voor Waalse dj's, maar ook ten huize No butterfly gretig opgelegd, zeker wanneer het allemaal te veel wordt. Niks beters dan eens goed mee te brullen:

Allez viens, j't'emmène au vent,
je t'emmène au dessus des gens,
et je voudrais que tu te rappelles,
notre amour est éternel
et pas artificiel
je voudrais que tu te ramènes devant,
que tu sois là de temps en temps
et je voudrais que tu te rappelles
notre amour est éternel
je voudrais que tu m'appelles plus souvent,
que tu prennes parfois les devants
et je voudrais que tu te rappelles
notre amour est éternel
et pas artificiel
je voudrais que tu sois celle que j'entends
allez viens j't'emmène au dessus des gens,
et je voudrais que tu te rappelles,
notre amourette éternelle,
artificielle...

Labels: lettertjes

In eerste instantie deed mijn lief het af als een hippiegebeuren. Hoe lang kan een mens naar plantjes kijken? En niet eens mooie vrouwen onder die hippiemensen...

Maar tijdens de workshop kruiden kreeg hij de smaak te pakken. Vlijtig vulde hij zijn pot met een mengsel potgrond, tuingrond, zand,... en rucola is zelfs lekker te noemen. Je kan gerust zeggen dat het enthousiasme van de lesgever aanstekelijk werkte. Hij noemde radijsjes kweken in bloembakken zelfs hip en wie heeft al een paar weken radijsjes op haar terras staan, nog een paar weken geduld en het is tijd voor de oogst!

Labels: natuur

Uit het interview met de grootmoeder van Luna dit weekend in de krant:

Ik herinner me ineens de woorden van een andere kleinzoon van mij, elf jaar oud. Hij vroeg op een dag aan zijn mama: 'Waarom heeft die man op Luna en N'Doei geschoten, er waren toch ook andere mensen op de straat?' Ze antwoordde: 'Omdat N'Doei zwart is'. De absurditeit van dat antwoord werd vertaald in de blik van dat kind. Hij vroeg: 'Ja, en dan?'

Hoe zeggen ze dat ook alweer? De waarheid komt uit een kindermond...



En toen vroeg ik me af: waarom doet de naam N'Doei geen belletje rinkelen? Zeg Luna, Annick,... en ik weet over wie het gaat, maar deze vrouw is blijkbaar alleen gekend als de "Malinese kinderoppas".

Labels: in het nieuws

Gehaast stap ik de lift in. Ik wil beginnen aan mijn dag, nog iets controleren voor de vergadering en al. En dan voel ik die blik....

Afwijzend.

Ik word me er pijnlijk van bewust.

Maar ik kan het niet thuisbrengen.

Wat scheelt er?

De blik rust op mijn benen. Ik vond het vandaag wel tof om een kort rokje aan te doen. Jeans, donkere panties en mijn botten. Niks spectaculair. Mijn ma zou het natuurlijk te kort vinden om te gaan werken, mijn grootmoeder niet. Noemen ze dat nu een generatieverschil?

Labels: lijf

Gisteren moest mijn wederhelft autootjes controleren, dus had ik het rijk voor mij alleen, lees: de zetel en tv. Het werd dus werd een ouderwetse vrijdagavond: een bezoekje aan de dvd-theek, wat wijn, chips. Na de ellenlange discussies over dvd's in Brussel en Gent is er nu eentje vlak bij mijn deur geopend aan prijzen die heel Brussels aandoen. Drie euro voor een dagfilm, twee euro voor een iets oudere film en die mag je dan ook nog twee dagen houden. "He, we zijn buren", zei de man toen hij mijn pas bekeek. Ik lachte beleefd en kon niet wachten om de film te zien, mijn type film, nu ik er de kans toe heb. Ik nestelde me in de zetel voor 103 minuten drama in het Deens.

Anklaget is een film die naar mijn mening te kort in de zalen draaide maar dat kan ook aan mij liggen. Buiten het filmfestival kom ik niet zo vaak in de bioscoop. De film is wat mij betreft een aanrader, misschien iets minder hard dan we gewoon zijn, maar toch.
Het verhaal? Een gelukkig gezin: man, vrouw, dochter in een huis in de fantastische stad Kopenhagen (ook al doet dat er niet echt toe). Hun puberende dochter doet moeilijk, ze praat weinig tegen haar ouders, de schoolpsychologe maakt zich zorgen, maar misschien is het wel de leeftijd? Wanneer ze de bom laat barsten, komt alles in een stroomversnelling: haar pa wordt opgepakt op beschuldiging van incest, zij naar een opvangtehuis,... En dan is het afwachten op het proces.

Labels: film

De lijstnummers van de partijen die de vorige keer ook meededen zijn gekend en dat levert altijd journalistiek voer op:

CD&V Vandeurzen (lijst nr 3): ,'We gaan in kartel met N-VA naar de kiezer om te bewijzen dat één plus één drie is.'

SP.A Vande Lanotte (lijst nr 9): 'We zijn negen op tien juni, hopelijk krijgen we ook 9 op tien bij de kiezer.'

Groen! Dua (lijst nr 8): 'Als we acht gekozenen halen, zijn we heel tevreden.'

Open VLD Somers (lijst nr 6): 'Dan staan we in het midden van het formulier en daar horen we ook thuis in het politieke spectrum.'

via DS

Labels: verkiezingen

Jawel, ik heb het over Loesje van de gevatte uitspraken, posters, knipoogjes, stickers,...

Onder de heel intrigerende titel "en als we de leeuw eens een hanenkam zouden geven" kan je deze maand bij Loesje alle bedenkingen over de federale verkiezingen en de staatshervorming kwijt.

Doen!

Labels: lettertjes

Toen ik vanmorgen op het werk een kopje troost ging halen, koos ik wijselijk niet voor koffie. Iets zei me dat het geen goed idee was. Thee dan maar. Met melk en suiker. Bij nader inzien is dat misschien ook niet zo'n goed idee, thee met melk doet me denken aan ontbijten. Zo met wat fruit, vers geperst sinasappelsap, een yoghurtje, en waarom niet ook met een eitje. Zucht, en nu heb ik dus al weer honger.

Een vrijdagmorgen zonder krant op de trein is niet goed voor mijn humeur. Ik ben ook nog mijn ipod vergeten, dus kan ik nu ook niet naar een muziekje luisteren en mijn collega's laten verdwijnen. Maar vooral de wind.... Hier op het 16de heeft hij vrij spel en dat is niet bevorderlijk voor mijn concentratie.

Labels: ditjes+datjes

Mijn utlieme stressbestrijder op het werk is de meest kitchy muziek opzetten. Op mijn vorige job had ik daar een paar cd'tjes voor liggen (al dan niet binnengesmokkeld op illegale wijze). De ontdekking van last.fm is natuurlijk fantastisch nu ik geen eigen bureau met lade met cd's meer heb: gewoon inpluggen en een paar namen bedenken. Een zien of dit past in de plannen van Joke om de statistieken overhoop te gooien. Ik ga voluit voor commerciële jaren '80, voor de liefhebbers of stressbeesten: goed luid zetten!



Toen ik het 's avonds vertelde aan mijn liefste gekend om zijn onmogelijke muzieksmaak, bleek hij het liedje zelfs in zijn collectie zitten hebben. Zo ver zou ik me toch niet durven wagen...

Labels: musjieks

- "Wat is je volgende deadline?"
Niet de meest romantische vraag die ik uit de mond van mijn liefste mag horen.
- "Euch... Waarom wil je dat weten?"
- "Wel, je had er toch één vorige week, die je gehaald hebt, en nu wou ik weten wat de volgende is. Of zijn er geen?"
- "Donderdag, en maandag de 14de, en de 16de, en de 18de, en de 23ste en ook de 25ste, deze is vandaag binnengekomen, en dan weer de 6de juni, maar dat is het begin van een hele reeks vergaderingen en overlegmomenten,..."
- "Zoveel? Ik dacht dat het verkiezingen waren?"
- "Maar dat verandert niks aan de timing voor Europese rapporten en sommige van die deadlines zijn er juist omdat er verkiezingen zijn. En het is niet omdat het niet in het nieuws komt, dat er niks gebeurt..."
Hij zucht.
- "Hei, maar ik heb wel verlof volgende week," wil ik hem opbeuren.
- "Kan dat met al die opdrachten? Waarschijnlijk niet, maar dan neem ik nooit meer verlof. Mijn collega is serieus aan het aftellen, weet wel..."

Labels: werk

Mijn ouders zijn al 20 jaar gescheiden.

Slik.

De gedachte overviel me. Midden in mijn drukke leventje. Mijn ouders zijn al 20 jaar gescheiden. Zo kwam een einde aan het geweld. Het verbale geweld. Het non-verbale geweld? Ik werd niet langer wakker met geroezemoes van beneden en de gedachte dat mijn pa (eindelijk)thuis was. Er kwam een einde aan de onaangekondigde bezoekjes van mijn grootouders. Er kwam een einde aan de vrijdagavonden waar ik naar france 3 (disney) keek, een enkele keer tot huilen toe. Er kwam een einde aan de insinuaties van de buren, gemene opmerkingen van ouders op de speelplaats die ik niet kon thuisbrengen, die ik niet begreep.

Slik.

T w i n t i g jaar, langer dan ze getrouwd geweest zijn.

Labels: dramaqueen

Dit weekend is het magazine van de krant omgedoopt in eco-magazine want ecologie is hip en trendy. Recyclage is in. Design met biologische stoffen, gebruik van oude materialen, vintage. Leonardo Di Caprio doet het al. Hij is dan ook een eco-celeb, maar lang niet de enige. Ook Georges Clooney en Christina Aguillera droeg de outfits van Deborah Lindquist. Hip ecologisch bewustzijn. Eco-chic. Niet om in te zijn, maar omdat het moet. Het wordt tijd dat we het beseffen en al.

Ik blader wat verveeld verder. Ik hou niet zo van het opgestoken vingertje. Ik probeer bewust te leven: lokale groentjes van het seizoen, liefst met mijn eigen winkeltas bij de groentenwinkel op de hoek. Ik ga werken met de trein, sorteer mijn afval, maar natuurlijk ik woon alleen wat heel zwaar doorgerekend wordt in mijn ecologische voetafdruk. Ik blader wat verder en plots krijg ik een flash van Bart Peeters en Bea Van der Maat, die waren toch ook hip en trendy zo ergens eind jaren tachtig, begin negentig in hun no time to waste t-shirt van Greenpeace. Toen was het toch ook de hoogste tijd? We zijn twintig jaar verder en voeren nog steeds de discussie over kernenergie. Wat is ondertussen met al dat engagement gebeurd? Overal waar je keek hadden mensen zo'n t-shirt aan en de mond vol van "de toekomst van onze kinderen"?



Zou het kunnen dat er plots iets anders was waar we ons met zijn allen druk om hebben gemaakt? Antiracisme, holebi-rechten,... Dat dit dan weer hip en trendy was?

Laten we dan hopen dat ecologie lang genoeg trendy blijft zodat onze politici een paar belangrijke maatregelen kunnen nemen en ook eens aan hun eigen verantwoordelijkheid denken. Wat bijvoorbeeld met zonnepanelen op overheidsgebouwen?

Labels: dramaqueen

In Gent zijn we verwend met een toffe stadsblog waardoor we wel eens wat meewarig kijken naar wat gebeurt in andere steden. Het was al weer een tijdje geleden dat ik nog eens bij de mannen en vrouwen van Brusselblogt was gaan kijken maar toen ik dit zag was ik meteen verkocht. Wat een schitterende reportage over het station waar ik vroeger dagelijks kwam. Ze hebben hun eigen speurneus en dan nog een tweetalige. Grappige commentaren: "ondergronden is niet zo'n goed Nederlands". Schitterend! Het is dan ook niet meer dan logisch dat ze weer hier naast opgenomen worden.

Maar kunnen jullie er ook voor zorgen dat de feeds volledig verschijnen?

Labels: blog

Ik kende het woord niet, tot vrijdag. Toen stond er in de krant een grappig tekstje over hoe "op 1 mei, feest van op zestig graden gewassen speeches en gemeenplaatsen, een van de zeldzame esthetisch verantwoorde ministers de straat op komt in het rood.(...)En dan moet zij het nog komen uitleggen ook. Aan de priapische microfoons. 'Ik ben geen mens voor een deux-pièces. Het was stralend weer. Ik had zin om mijn rode jurk aan te trekken.' En dat ze ja geaarzeld heeft voor de kleerkast. Wegens 'de gevolgen van haar keuze'." Dit kleine kadertje tekst op de voorpagina wordt steevast eerst gelezen voor ik me kan ergeren aan dergelijke dingen.

Het beste zinnetje was misschien wel dit: "Een vrouw voor haar kleerkast mag van mij desnoods politiebescherming krijgen." Hoe vaak heb ik niet de grootste moeite om te bedenken wat ik nu alweer ga aandoen? Natuurlijk er is mijn kleedje maar momenteel mag het niet van de dokter. Ik moet mijn nek warm houden, dus geen blote schouders. De schuldige is een slecht afgestelde airco op de federale, kom ik er maar één dag in de week en lappen ze me dit. Een paar weken zalfjes smeren en pijnstillers slikken zijn het vooruitzicht. En rustig aandoen, niet schilderen of behangen...

Trouwens, jurkangst betekent schrik van vrouwen en niet van jurkjes.

Labels: lijf

Deze juffrouw gooide het stokje mijn richting uit omdat ik misschien iets te maken zou hebben met een tekstbalonnetje. Nee, dus.

Een nieuwe tip? Ga buiten wat wandelen ipv blogs te lezen en laat die ipod of mp3 maar thuis zodat je het merkt wanneer mensen je aanspreken.

Labels: stokje

Gesprek tussen twee verantwoordelijken (mannen):
"En wanneer komt ze terug?"
"Ergens in september, ze neemt ook ouderschapsverlof."
De eerste man zucht. "Tja... en komt ze voltijds terug of gaat ze dan ook deeltijds werken?"
"Voltijds, denk ik, ze heeft er in elk geval niks van gezegd."
De eerste man knikt maar denkt er duidelijk het zijne van. Het is toch iets met al die jonge vrouwen in zijn dienst. Dat wil dan moeder worden...

De "ze" waar ze het over hebben is mijn collega. Ze is door complicaties vroeger moeten stoppen met werken. Haar kindje is een maand te vroeg geboren, niks ernstig. Maar het heeft wel problemen met de planning. Ze was eerst niet van plan om nu al haar ouderschapsverlof te nemen. Haar man zou dit doen om de periode tussen het einde van haar zwangerschapsverlof en de crèche te overbruggen. Vroeger een plaatsje vinden was onmogelijk gebleken. Door de vroege geboorte heeft ze nu geen keuze en moeten ze beiden hun ouderschapsverlof meteen opnemen. Van haar werkgever krijgt ze er direct een etiket opgeplakt en met haar ook andere jonge vrouwelijke collega's.

Daarom... is er nog werk aan de winkel!

Labels: M/V

Zo word ik genoemd door iemand in mijn dansles. Ik heb er niet zoveel problemen mee omdat ze het niet slecht bedoeld en ik haar naam ook niet altijd meer weet, laat staan hoe die juist uit te spreken. Gisteren voelde ik me echter ook een blondje na een typische opmerking van haar kant. Maar even de situatie: al een tijdje heb ik last van nekpijn. Niks ernstig gewoon wat koud gehad ofzo van een slecht afgestelde airco vermoed ik. Alleen de laatste twee dagen was het niet meer te houden: schouders, nek, hoofdpijn. Al twee dagen kan ik mijn hoofd niet meer bewegen zonder vloek of kreun.
Gisteren was het de allerlaatste dansles voor het optreden van zaterdag en ik kon met moeite bewegen. Tijdens de vergadering had ik al serieus moeite moeten doen om alle mensen aan te kijken. Dus ik weet niet wat ik dacht toen ik toch maar vertrok naar de dansles. Misschien zoals zij zei: "En wat dacht je, ik kom die pijn er hier efkes uitzwaaien?" Ze heeft meer dan gelijk gekregen, al na de eerste stappen moest ik toegeven dat het niet ging lukken. Niet in de les, niet op het podium.

Labels: lijf

Ik heb het altijd vreemd gevonden: mensen die jaren een koppel zijn geweest, op elkaar leken, elkaar aanvoelden, dingen samen deden... mensen die na de breuk elkaar nog weinig te zeggen hebben. Als ik het groepje mannen de straat zie overlopen, herken ik hem meteen. Dat lijf dat nachten lang in mijn bed doordracht. Iemand stoot hem aan. Kent iemand onze geschiedenis? Reageer ik vreemd? Of wijst hij gewoon een vrouw met mooie benen aan? Hij draait zich om. Hij ziet er goed uit. Knappe vest. Hij heeft de baan die hij wou en die verdient blijkbaar niet slecht. We wisselen enkele beleefdheden uit. Kort. Voldoende. Hij is al lang niet meer de rebel waar ik voor viel. De bezitsdrang die hij mij verweet ademt zijn huidige vriendin in tienvoud uit. Ook in haar afwezigheid. Vooral in haar afwezigheid.

Labels: M/V, nostalgia

Wat hebben we deze morgen geleerd?

Op een willekeurige trein in Brussel Noord springen richting Aalst betekent niet dat je in Brussel Centraal zal uitkomen.

Bockstaal werd het en vandaar maar overgestapt op metro. Resultaat 15 minuten te laat op mijn vergadering! Het was toch misschien beter geweest om iets later te gaan werken deze morgen en rechtstreeks naar de vergadering af te zakken.

Labels: werk

Zou dat eigenlijk nog iets willen zeggen dat lijstje? Nu het al weken zo warm is, te warm voor de tijd van het jaar, moeten verschillende planten toch al veel verder zijn dan normaal voorzien.

Enfin, hier gaan we: andijvie (leek me een wintergroente, maar vanaf deze maand opnieuw geoogst in België, zouden daar zomerse recepten voor bestaan?), asperges (natuurlijk!), het begin van aubergines (nog niet volledig maar met dit weer moet het wel lukken lijkt me), bloemkool en wortelen, ook al wat courgetten en komkommer, doperwten, groene selder, champignons en oesterzwammen (altijd), koolrabi, paprika, postelein, raap, raapsteel, rabarber (zal ik dat ooit nog kunnen eten zonder allerlei middelbare schoolherinneringen op te rakelen), radijsjes (mmmm...), sla, snijbiet en sojascheuten, spinazie, tuinbonen, tomaten, tuinkers en uien.

Fruit dan: aardbeien (mmmmm...) en dat zou het zijn? Ook nog wat appels en peren, maar niet echt de goede maand. Blijkbaar is er in juni beterschap op komst voor wat fruit betreft.

Labels: keukenprins(es)

Ik ben dit jaar nogal teleurgesteld in 1 mei. Even leek het tij te keren deze morgen toen ik een ouder koppel elk met rode pet op zag lopen. Ik dacht "die zijn er ook vroeg bij voor de optocht." Maar toen ik beter keek, bleek het een pet van Jetair te zijn en de tweede leek me ook al van dat allooi.

Het zal nog niet voor direct zijn, dus...



Update: mijn eigen kleine bijdrage zou de nieuwe achtergrond kunnen zijn, maar eigenlijk wou ik nog iets anders en toen dat niet wou lukken is het dit geworden, ook mooi en weer wat meer kleur. Ik vind de kolommen alleen wat smalletjes, maar toen was het echt te laat om daar ook nog aan te gaan prutsen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Labels: dramaqueen