no butterfly

Zaterdagvoormiddag maak ik me op voor een treinrit richting thuisfront. Met het ongeval ingedachten besluit ik om de reisweg via Kortrijk te laten verlopen. De andere trein zie ik net vertrekken als ik op het perron aankom en ik denk opgelucht: "die zeezotten blijven me bespaard". Dagjestoeristen staan recht in de gang tussen de wagons. Hierbij vergeleken is de trein naar Kortrijk zo goed als leeg. Ik nestel me op een bankje voor twee, dicht bij het raam, weekendkrant in aanslag, in mijn oortjes een mix van liedjes beginnend met de willekeurige letter P. Ik reageer een beetje onwillig als een gast zich tegenover mij nestelt en niet tegenover de juffrouw aan de andere kant van het gangpad. Daar zou hij toch een bank voor drie kunnen bezetten. Ik besteed er verder niet veel aandacht aan, want mijn krant lonkt. Hij bladert in een boek. De sfeer is gemoedelijk, huiselijk bijna, alsof we elkaar al jaren kennen, voldoende hebben aan één enkel woord. De juffrouw aan de andere kant van het gangpad is al lang verdwenen, net als onze andere medereizigers. We zitten samen te lezen, verdiept in ons wereldje. Als de trein stopt in Kortrijk, zijn we niet gehaast. Langzaam zoek ik de verschillende delen samen en sta dan recht. Hij staat ook recht en kijkt me in de ogen. In mijn oortjes klinken de begintonen van een tango. Hij hoort het niet maar onze lichamen voelen het ritme ook zonder de noten aan.

Labels: dramaqueen, M/V

Ik zit met een groepje op café. Het is gezellig. Verderop wordt wat gedanst. We praten. Ik lach. Misschien te luid? Plots staat hij voor me. Wat doet hij in Gent? Hij reikt me de hand. "Deze keer laat je me het geen drie keer vragen", lacht hij. Zijn ogen stralen. Mijn gezelschap kijkt verbaasd als ik opsta. Hij leidt me naar de dansvloer. We praten nauwelijks. Onze lijven vinden elkaar, zoals ze steeds deden en we dansen zoals we altijd gedanst hebben. Lijf tegen lijf. Ik verberg me in de holte aan zijn sleutelbeen. Hij volgt mijn beweging, ik volg zijn hartslag. Ik voel zijn adem op mijn oor. Hij verwacht een reactie maar ik heb zijn vraag niet gehoord. Ik knik, zijn lichaam vertelt me dat hij dit niet verwacht had. Ik schud nu mijn hoofd. Wat maakt het ook uit? Ik wil niet praten, ik wil dansen, voelen, me verbergen in zijn armen. De muziek stopt. Langzaam laten we elkaar los. Hij kust me innig op de mond. onze tongen raken elkaar, vertellen het verhaal van onze lichamen. "Zo had ik je toen moeten kussen...", zegt hij, "maar ik was een sukkel van zestien." Ik lach moeilijk. Ik bijt mijn lip. Veertien was ik. Toen.

Labels: M/V, nostalgia

Op donderdag heb ik dansles en mijn wederhelft Spaanse les. Om de één of andere reden besloot hij vanavond niet te gaan en me te verrassen met het opruimen van mijn tuintje. Best wel een prettig vooruitzicht, vond ik aangezien ik al een tuintje de puinhoop genegeerd had.

Toen ik thuiskwam wil hij me vol trots zijn werk tonen. Echt, hij heeft er plezier aan beleefd, terwijl hij eigenlijk geen groene vingers heeft. "Ah, ja, er is ook iets gesneuveld?"

Mijn hart slaat een tel over. "Je hebt die heideplant er uit gezwierd, die leefde nog wel een beetje... Ok, niks aan te doen. Oh, tof je hebt mijn boom gesnoeid, die moet er toch uit na de zomer."

En blijkbaar krijgt hij daar moed door. "En hier heb ik ook een dode plant eruit gezwierd..." Hij neemt me mee achter mijn tuinhuis.

MIJN LAVENDEL!!

Daar was niks mis mee, ik was die gewoon vergeten snoeien! Nee, daar kan ik niet mee lachen en zeggen dat ik vandaag toen ik thuiswerkte van achter de keukentafel de lavendel dacht te ruiken en dacht: vakantie... Nu kan ik dus op zoek gaan naar een nieuwe plant voor mijn haagje. Echt waar, die plant die nu zo schoon groen staat te wezen had vorige week ook van die dode wortels en takken... pfff...

En neen, ik ben er niet van overtuigd dat een takje lavendel in water wortels gaat krijgen.

Labels: natuur

Ik schrok wel even van de reactie van de voorzitter, zo oud ben ik nu toch ook weer niet. Dat Croq vacances me niets zegt, stelt me enigszins gerust. Club Dorothée daarentegen... ohlala, dat waren nog eens tijden. Voor de jongere lezers, ketnet bestaat nog zo lang niet, wij waren aangewezen op "Rijssel". Zou er een verband zijn met de afgenomen kennis van het Frans van de jongeren?

Maar speciaal voor de voorzitter (en alle anderen): de generiek



Moet ik er nog aan toevoegen dat Nicolas één van de favorieten was?

Labels: nostalgia

"Vers fruit in een flesje, proef gerust meneer. Twee stukken fruit, vers in het flesje, dat maakt twee vijfde van onze dagelijkse behoefte aan vitaminen... Lekker bij het ontbijt... snel... Vers fruit in een flesje en nu in promotie..."

Ik neem het proevertje aan van de presentatrice in de supermarkt. Het smaakt best lekker maar is me iets te prijzig. En waarom zou ik fruit in een flesje willen eten? Wat met het plezier van in een knapperige appel te bijten, het zachte vruchtvlees van perziken te voelen, het sap van pompelmoezen en het prutsen met de velletjes of het ietwat bittere velletje van druiven eerst opeten voor ik het zoete vlees proef en soms heel stiekem nog eens probeer of het nog lukt om mijn tong in een druif te stoppen zoals ik vroeger met mijn buurmeisje deed en we dan een groene of blauwe tong hadden of hoe ik een banaan altijd in twee stukken breek voor ik die opeet of de witte velletjes van mandarijntjes afpeuter...

Dat allemaal opgeven voor een flesje dat ik in twee seconden leeg drink, nee toch?

Labels: huisvrouw

Ik kan het waarschijnlijk al gezegd maar ik kan het niet genoeg zeggen. Als je me ziet en ik begin plots gelukzalig te glimlachen of te grinniken, grote kans dat ik mijn oortjes in heb. Vorige week was het ook van dat. In mijn oortjes had ik Bang bang van Pure fm, een drie uur durende podcast, dus daar kan ik een paar keer mee naar Brussel. En eerlijk, ik hou wel van dat ellenlange gezwets waar mensen kunnen uitspreken en slechts zelden onderbroken worden voor een streepje muziek of jingle, de fijne nuances van de Franse taal en dit met een generiek op de orgasmatische kreetjes van Els Pynoo, I love it. De specifieke uitzending ging over holebi's, ook al is dat een term die ze in het zuiden van het land niet kennen en ook al beweert mijn wederhelft dat Pure fm sowieso een zender is voor strandjanetten en heaumeaux. Aanleiding waren de uitspraken van de Luikse bisschop (awoe!) maar ook de lijst "homocéleb" van Marie Arena. Kort schetsen, ze had een lijst van bekende medemensen laten opstellen zodat holebi-jongeren een voorbeeld hebben. Maar de lijst is al weer verdwenen uit de gids omwille van Attaturk. Enfin, op een bepaald moment zegt één van de presentatoren, die me zo'n beetje doet denken aan Cri-Cri-d'amour uit Hélène et les garçons, "Elio staat ook de lijst maar die maakte er niet zo veel van, tja, het blijft dan ook binnen de familie." In een flits bevind ik me weer in het museum in Bilbao waar de ranke, slanke Marie Arena me rakelings voorbij slentert, de zonnegloed op haar huid, met een flair en gratie waar geen enkele Vlaamse minister aan kan tippen, laat staan de minister-president. En ik denk, zij toch niet? Het duurt pas een flarde van een seconde voor ik besef dat ze het over de *politieke* familie hebben, nog een cultuurverschil.
Ik heb ook de term "yag" leren kennen, jawel het 'verglans' (à l'envers) van gay, een term die opgang lijkt te maken in het (Franse) holebimilieu en staat voor holebi's die zich niet in de typische holebicultuur met schreeuwerige slogans en roze pluimen kunnen vinden, de metrosexueel onder de homo's zeg maar. En natuurlijk de top 20 van de knapste mannen volgens een Frans homotijdschrift mmmm... ik kijk al uit naar de volgende uitzending.

Labels: musjieks

Het was een relatief onschuldige vraag van een vriendin die vorige week mee ging naar een voorstelling. "Ik zou het niet kunnen..."

Dat denk ik soms ook. En ik vervloek me nogal eens als ik toestem om ergens een artikel over te maken. Maar ik kan het soms ook niet laten, ik ontdek graag dingen en ik ben veel te nieuwsgierig en ik ben er ook van overtuigd dat er over bepaalde dingen *moet* geschreven worden. Alleen achteraf zucht ik wel eens. En dan doe ik er wel iets langer over, maar al bij al is het nog nooit onmogelijk gebleken. Misschien ben ik niet streng genoeg voor mezelf? Zou kunnen.

Veelschrijverij, daar begint het op te lijken en dat rijmt op veelwijverij (maar is niet verboden dacht ik). Maar is ook niet noodzakelijk goed.

Labels: lettertjes

"Wat ga je zien?"

Ik noem de titel.

"Wat is dat?"

Ik trek een gezicht: "euh, performance, denk ik."

Hij trekt nu een bedenkelijk gezicht. "Wat moet ik me dààr bij voorstellen?"

"Modern, dans, tja, ik weet niet..."

"Zoals toen die keer..."

"Ja, denk ik..."

Hij kijkt opgelucht. "Gelukkig moet ik niet mee", zie ik hem denken. Maar hij heeft ongelijk gekregen, maar dat kan u hier wel lezen.

Labels: en dans, op stap

Jawel, No Butterfly heeft pindakaas in huis, lekker Hollands zoals vroeger op de buis en al. En nee, ik vind dat niet uitzonderlijk lekker. Maar ik vond het vorig weekend welletjes en besloot nog eens een kookboek van dichtbij vast te pakken en zelf nog eens te koken. Ik weet wel dat ieder Vlaams huisgezin naar de barbecue greep, maar dan moet ik gewoon tegendraads doen. Het werd meteen een recept voor mijn persoonlijke top drie volgens mijn wederhelft, ook al moest hij toegeven dat ik voordien nog geen drie "supergerechten" had (wat dat ook moge betekenen). In de reeks combinaties die yummie zijn: pindakaas, rode curry pasta en kokosmelk.

Het recept gaat ongeveer als volgt:
Snipper een rode ui, bak die aan. Gooi er look (veel in mijn geval) en chilipeper bij. Een eetlepel rode currypasta, een eetlepel pindakaas, een blikje kokosmelk en ook groentenbouillon. Laten koken en tien minuten goed laten borrelen. Nu mag je er de eend bij toevoegen. Nogmaals tien minuten goed laten borrelen. Afwerken met koriander.

Smakelijk!


Nu nog eens zoeken wat ik met de rest van dat potje kan aanvangen. Iemand een suggestie?

Labels: keukenprins(es)

... gaan jullie eigenlijk uit? Allez, gemiddeld.

Het was de onschuldige vraag van een vriend die we zelden tijdens de week zien.

Ik hield het op twee keer, mijn wederhelft op vier keer.

Discussiepunt is of we onze gemeenschappelijke dansles, zijn avondles en mijn dansles ook moeten meetellen. Ik vind van niet, want het is sport en sport is gezond, dat moet. Trouwens, dat uurtje dat we gaan dansen is heel tof enzo maar wat doe je dan als we achteraf nog naar een optreden in pakweg de Video gaan. Dan zouden we meer dan vijf keer in de week op stap kunnen gaan?

Ik vind het sowieso een stomme discussie, er is veel te veel te beleven in Gent om zo maar thuis te zitten.

Ik wou er nog aan toe voegen dat deze week een rustige week is, maar het is maar hoe je het bekijkt. Maandag comedy, onze lessen zijn weer begonnen na de paasvakantie en morgen ga ik naar performance op het T:mefestival. Trouwens, vrijdagavond is dat nog in de week of is dat al weekend?

Labels: op stap

...die me 's morgens kunnen doen glimlachen

- Octopussssss.... op mijn ipod via BBC best of unsigned
- een verdwaalde eend in het water aan de voet van het belgacomgebouw aan Brussel noord die verontwaardigd reageert op al dat volk dat passeert
- een fietser in Brussel die van zich laat horen als een wagen geparkeerd staat op het fietspad en de man in pak zich van geen kwaad bewust rustig van alles zoekt met het portier wijd open

Labels: ditjes+datjes

Vraag: Hoe herken je een ex-puntenteller onder je collega's?

Antwoord: aan de hoeveelheid fruit die ze op een dag binnenspelen.


Het is een sekte, zeg ik u.

Labels: eten+drinken, lijf

Hoe te reageren als je na een reeks grappen over de lijn (die iedereen nu wel al van buiten kent) merkt dat er een chauffeur van de lijn in de zaal zit? Hij viel wonderwel op zijn pootjes. Voer voor een langere busepisode...

Labels: op stap

Ik heb het meest fantastische kleedje in de meest fantastische kleur gevonden, volstrekt binnen het budget. Ik paste het en het stond me ongelooflijk goed, al zeg ik het zelf. Voor de zekerheid probeerde ik een maat kleiner in een ander kleur (wit, no way) en om het compleet te maken was de perfecte maat een maat kleiner dan ik dacht (dus dat wit, no way). En dan heb ik de verkoopster gevraagd om het te bestellen in een andere winkel, iets wat ik meestal niet durf. Maar dit kleedje wou ik best in Brussel afhalen. De verkoopster probeerde nog: "ja, maar die maat groter is daar wat beter." Maar ik liet me niet afschepen, ik heb geen zin om een janet-jackson te doen.


De verkoopster had er haar twijfels bij, het kleedje had goed verkocht. Maar... Het is er nog! Alleen in die fantastische kleur en in die maat moet het in Amsterdam besteld worden en nu wist ze niet of dat kon. Ja, ik begon ook wel wat te twijfelen maar voor het meest fantastische kleedje?


Update: En het meest fantastische kleedje in het meest fantastische kleur wordt voor mij besteld in Amsterdam, vrijdag kan ik het afhalen. Decadent, niet?

Labels: lijf

*bericht aan mezelf*

Als je ogen zo af en toe pieken,
Als je herhaaldelijk droomt van het werk,
Zeker als je droomt dat je de minister uitleg geeft,
Als je voor een prul begint te janken,
Als dat meer dan één keer gebeurt,
Als je om half tien in slaap valt,
Als dat meer dan één keer gebeurt,
Als je in de trein in slaap valt
en absoluut niet weet waar je bent als je wakker wordt,
Als je van die stekende koppijn hebt,
en die blijft terugkomen,
...

wel ja, dan ben je moe!


En dan voelt het goed als een collega efkes medelijden heeft omdat ze je met zoveel werk heeft opgezadeld,
ook als je hoort dat iemand gaat solliciteren om collega te worden,
zeker als jouw taak afgewerkt is op tijd (ook al staan er nog massa's op het lijstje),
er vanalles gepland staat voor het weekend,
...

Labels: dramaqueen

Ik ben wat ze in onze contreien een "drilpander" noemen. Ik weet er niet zo direct een mooi Vlaams equivalent van. Je zou kunnen zeggen dat ik de straten afdweil, maar dat klinkt zo negatief. Drilpander is niet zo negatief, lijkt me. Ik kan wel intens genieten van lekker lui in mijn zetel zitten, maar het mag niet te lang duren. Zo een dag thuis werken is tof en al, maar te lang is te lang. Ik moet buiten en mensen zien en dingen doen. Het leven is kort en meer van die flauwekul. Nu is er natuurlijk altijd wel iets in Gent te doen, dus de ideale plaats voor een drilpander als mezelf.

Via de mailbox van het Project stroomt er van alles binnen en ik kan me dan wel voornemen dat ik al genoeg te doen heb, soms maken ze het me ook knap lastig. Dan komt er een cryptisch berichtje binnen: affiche in bijlage, maar dan moet je die vragen omdat ze te groot is om naar iedereen door te sturen. En dan moet ik op mijn tanden bijten. Maar het mocht niet baten "gewoon uit nieuwsgierigheid" zei ik er nog bij maar voor ik het wist had ik al her en der een mail gestuurd met "ga je mee?" En dus vind je me vanavond weer ergens op vadrouille, dit keer in het Guislainmuseum.


Verslag volgt later, bij het Project, dat spreekt.

Labels: dramaqueen

Pakweg 10 dagen geleden verscheen een oproep op het Project. Een groep op last.fm, hoe bedenken ze het? Als nieuweling op last.fm bekijk ik het met een beetje verwondering. 55 leden al! Michel bekeek de eerste statistieken met de nodige argwaan en mag ik daaraan toevoegen dat ik ook zo mijn twijfels heb bij mijn eigen statistieken. Deze week Heather Nova op 1 met drie liedjes? Die heb ik toch nog niet via last.fm gehoord? Wel via mijn cd die ik in itunes aan het importeren was om op mijn ipod te smijten. En wie is Devendra Banhart? Geen flauw idee. (Alez, ondertussen weet ik dat het het liefje van één van de CocoRosie zusjes is).
En om te antwoorden op de vraag van Maarten voorlopig heb ik geen podcasts beluisterd via last.fm. Meestal zet ik gewoon de radio op terwijl ik aan het werken ben, ik typ een artiest in en laat maar spelen. En ja, als ik in het huishouden bezig ben, heb ik het wel voor disco en kitchy stuff? Straks gooien ze me uit de groep omdat ik hun statistieken verpruts...

Labels: musjieks

Het was oefenavond in de dansclub, alle jaren zijn verenigd op de dansvloer en iedereen monstert elkaar.

Haar lichaam is nog strak. Vele vrouwen zouden direct tekenen voor zo'n lichaam op die leeftijd. Het grijs tussen haar blonde lokken kan ze moeilijk verbergen. Meestal heeft ze een zwierig rokje aan, deze keer is ze in broek. Haar partner laat haar draaien op de swing. Haar truitje valt een beetje van haar schouders waardoor die ontbloot worden. Ze lacht als een meisje.

Ook een ander koppel valt op. Zij heeft wel een rokje aan dat zo mooi zwiert op dit type dans. Ik schat hem begin de vijftig. Hij heeft een buikje, een volle baard met veelg rijs. Niks doet vermoeden dat hij dansschoenen heeft. Maar hier is geen twijfel mogelijk. Hij leidt zijn vrouw met gemak. Zij straalt, lachrimpeltjes rond haar mondhoeken. Herinneringen lijken op te borrelen. Op deze muziek hebben ze geen lessen van niemand aan te nemen, door de jaren zijn ze op elkaar ingesteld geraakt en dansen zonder problemen iedereen van de dansvloer.

Labels: en dans

Natuurlijk staan er ook in april groenten op het menu. Alleen heb ik de afgelopen weken niet echt veel gekookt, eerder boodschappen gedaan en mijn wederhelft laten koken. Eindelijk is de winter voorbij en het eerste slaatje was alvast een verademing. Nieuw deze maand: bloemkool, rabarber, tuinkers en één van mijn favorieten: radijsjes. Verder ook nog: courgettes (heerlijk in de oven), doperwten, komkommer, groene selder, oesterzwammen en champignons, postelein, prei (ik denk dat mijn lief content is dat het de laatste maand is), rode biet, sla, snijbonen, spinazie (ook lekker in slaatjes), sojascheuten, tomaten (wel nog redelijk duur en relatief weinig smaak, als je het mij vraagt), tuinkers, rapen, raapstelen, tuinkers, witlof, andijvie en wortels. Tiens, ik heb ook Belgische asperges zien liggen in de winkel, maar die staan niet op mijn lijst?

Voor Belgisch fruit is het een slechte maand: het laatste van appels en peren en het begin van aardbeien, maar niet het volle seizoen en bij aardbeien stoort mij dat meer dan bij groenten.

Labels: keukenprins(es)

Op zo'n vrije dag zijn er verschillende dingen die je kunt doen:
optie 1
lekker lui niks doen
optie 2
werken (overheid? met het vertrek van mijn collega kom ik er alleen voor te staan en vrijdag ontdekte ik dat ik nog iets heel dringend moet doen voor de vergadering van dinsdag)
optie 3
het huishouden, bron van heel wat frustratie tijdens de week.

Optie 1 is absoluut uitgesloten. Ik heb lang geopteerd voor optie 2, maar na het bedwingen van mijn houtvretende wezentjes op zolder (fotootje hieronder) ga ik toch voor optie 3. Kwestie van deze week met een beetje gemoedsrust in te zetten. Ik heb een lang aangekondigd tekstje voor het project klaargezet, mijn ipod volgeladen met de nieuwe cd's en nu naar mijn strijkplank, dvd'tje insteken, moet lukken.

Labels: ditjes+datjes

Je zou kunnen denken dat een mens ooit te oud wordt voor feestjes en staan tongen in een sporthal. Niet dus. Al moet ik zeggen dat de top 1000 ook veel weg had van een feestje met te veel goede bedoelingen. Waarom presentatie van de liedjes? Waarom pauze tussen elk nummer? Waarom clipjes? Geef mij maar gewoon muziek...

Labels: op stap

Als je vijftig wordt en de mensen willen een feestje voor je organiseren dan moet je daar wel blij mee zijn, denk ik dan. Maar wat als je feestje in laatste instantie niet in de concertzaal maar in de domzaal doorgaat, en die dan nog maar goed halfvol zit, terwijl iedereen te horen krijgt dat die uitverkocht is. Wat als de groep die voor je komt optreden vast staat voor een brug in Terneuzen en dus rijkelijk te laat is en er niks anders voorzien is. Wat als een bevriend auteur dan maar wat uit je werk begint voor te lezen, uit een boek geleend van iemand uit het publiek. Wat als hij na twee bladzijden ook wel vindt dat het lang duurt, hij er al een hoop commentaar tussengevoegd heeft en hij maar een hoop pagina's gaat overslaan. Natuurlijk kun je het de mensen niet kwalijk nemen dat ze dan maar ergens anders in de Vooruit de sfeer gaan opsnuiven, maar je kunt niet ontkennen dat het een groot contrast is met die compilatie van videobeelden waarin je telkens verkondigt dat je de (jonge) oppergod van de Vlaamse letteren bent. De jong heb je ondertussen zelf al laten vallen, misschien is het nu tijd voor de rest?

Labels: lettertjes

Vanavond is er de aftrap van de literaire lente. Ik heb twee tickets gewonnen en kijk er alvast naar uit, ook al besef ik nu reeds dat het ook voor een hoop frustratie kan zorgen: al die lettertjes in al die zinnen, al die bladzijen in al die boeken,... en o zo weinig tijd.

Maar één ding is alvast gelukt! Enige tijd terug, maakte Ann Miller me alvast nieuwsgierig naar Mieke Maaike's obscene jeugd van Louis Paul Boon. En het stond al een tijdje tussen de boeken van de krant stof te vergaren. Ik kon het dan ook niet langer meer negeren, het boek ging mee pendelend tussen Brussel en Gent. Met lichtjes rode oortjes las ik het op een kleine week uit op de trein. Pikante foto's wat verbergend met mijn hand. Af en toe een beetje controleren of mijn omgeving niks merkte. Op het net vond ik ook iemand die zich haar toe-eigent. Als het even kan, laat ik me vanavond zeker in zo'n kapperstoel vleien...

Labels: lettertjes

Gisteren was het oefenavond in de dansclub. Hoog tijd om nog eens ons beste beentje voor te zetten, want hoe gaat een jive nu ook al weer? Ik ging ons inschrijven bij aankomst en kreeg direct een hartelijk onthaal: "ah, no butterfly van het project." En felicitaties van de vrouw van de secretaris met die "schuune tekst." Sinds ze het artikel ontdekt hebben is "Het project" zowat mijn familienaam geworden. Jet "aapje kijken" van de vorige keer is gelukkig achterwege gebleven. Het heeft natuurlijk ook zijn leuke kanten, mijn naam kennen ze nu, die van mijn partner was iets lastiger. Het was met enige twijfel dat we vertrokken waren maar het is een leuke avond in het parochiecentrum geworden. Alle clichés van het typische dansfeest in een typische parochiezaal waren er. De iets ouderen die commentaar geven op de jongere, een paar vrouwen volledig "opgezet" zoals we zeggen, chips en bier,... Zelfs de discobal was van de partij en voor we het wisten zweefden we over de dansvloer of toch iets dat er voor door moet gaan. En toen ik vertrok kreeg ik nog een hand van de secretaris en felicitaties met het artikel. Het kon niet op. Ik denk dat ik al heel wat glazen zal mogen laten vallen voor ik op een slecht blaadje kom te staan, niet dat ik dat van plan ben.

Gent is een dorp, zeg ik u.

Labels: en dans, gent

Wie weet iets over etiquette over blote benen bij prinsessen?



ps van mij mogen ze, maar nu vind ik het nog een beetje te koud

Labels: blog

Gisteren was mijn dag niet. Het werk stapelt zich op en het rapport schiet niet de helft op als ik zou willen. En dan wordt er nog over pietluttigheden gediscussieerd tot in het quasi oneindige. Nee, het was mijn dag niet. Gelukkig stond er nog iets leuks op het programma: de dvd-opname van de neveneffecten. Wij hebben zo'n beetje een traditie om aanwezig te zijn op allerlei comedy-opnames (dvd van Nigel Williams, Finale Comedy Casino Cup, Henk Rijckaert palmt het internet in,...) dus daar konden we niet ontbreken. En het was de moeite: ik ben met de slappe lach buiten gegaan. Kan een mens hoofdpijn hebben van te veel te lachen de avond voordien?

Labels: op stap

Deze morgen sta ik iets na acht op de stoep in Mariakerke klaar om te vertrekken naar mijn stulpje. iik werk thuis vandaag en dan mogen ochtenden wel eens iets langer uitlopen. Mijn GSM gaat af en ik zie dat het een nummer van het werk is.
"Hallo, het is hier het onthaal..."
Mijn hart slaat over, ik had toch geen afspraken vandaag en dan nog zo vroeg, meestal ben ik nog ergens op spoor 10 op dit eigenste moment.
"... van de kopieermachine..."
Ik onderbreek haar. "Mevrouw, ik werk vandaag thuis en voor dergelijke problemen contacteert u best ons secretariaat."

Thuiswerken, het heeft zijn grappige kanten, maar ze mogen niet overdrijven.

Labels: werk

Ik krijg er nog steeds een beetje kippenvel van, verslagje alhier.


De foto is er om de één of andere reden niet bij geraakt, weekends zijn nu eenmaal druk, maar krijgt hier een plaatsje.

Labels: en dans

Maandagmorgen. Je kent het gevoel. Mijn lief komt de badkamer binnen, terwijl ik mijn natte haren sta te kammen. Hij strompelt naar de douche.

"Je bent zo vrolijk?"

Ik haal mijn schouders op. "Weet niet..."

"Daarstraks kreeg je met moeite een oog open en nu..."

Bijna zei ik dat mijn douche wonderbaarlijke kwaliteiten heeft, maar dan toch enkel bij mij. Bovendien is het met moeite een douche te noemen, het beste is er nu toch wel af. Dit stond met stip bovenaan op mijn lijstje voor de architecte en daar heeft ze me toch een beetje teleurgesteld (wordt dus vervolgd).

Labels: dramaqueen