no butterfly

Dit weekend ga ik reacties van het thuisfront op het voorstel van mijn architecte verzamelen. Voorlopig hebben ze het moeten stellen met een telefonische uitleg, wegens zee-weekend natuurlijk.

Dit waren ze tot dusver:

"Ja, daar zit iets in. Zo doen ze dat nu in moderne huizen. Ja, misschien geen slecht idee. Maar vergeet ook niet dat je dit en dit nog aan de aannemer moet vragen."

"Ze gaan alles overhoop zetten. Jij gaat daar niet kunnen blijven, zou je niet thuis komen slapen als ze aan het verbouwen zijn. Je bed staat hier toch nog. Ik zal dan koken en je komt maar thuis wanneer je wil, dan kun je het opwarmen in de microgolf."

"Ze mag zij tekenen wat ze wil, jij bent het die beslist."

Mensen die vertrouwd zijn met de no-butterfly familie hebben ze ongetwijfeld herkend. Mijn broer, praktisch aangelegd dat wel maar altijd drie stappen te ver naar mijn goesting, dus kreeg hij als reactie dat de aannemer nog niet voor direct is en dat ik daar nu dus nog niet wil aan denken (ik heb dat ondertussen geleerd en ben daar wel fier op = stukken beter dan mijn kop laten zot maken). Mijn ma en als laatste mijn pa, de meest nuchtere van allemaal, die zeker niet te rap gaat beslissen.

Labels: bakstenen

Maandag kreeg ik de opdracht om een artikel te schrijven, niet voor het project maar professioneel. Het idee is om een vroegere nota van mijn hand te herwerken, een paar extra artikels gebruiken en dit alles in 15.000 karakters, dacht ik. De deadline is begin volgende week, maar nogal wat mensen moeten hun fiat geven, dus heb ik mezelf vrijdagmiddag als ultieme deadline opgelegd. Het scenario ziet er ongeveer zo uit: donderdag (vandaag dus) beginnen met schrijven en ’s avonds is de eerste draft klaar, die print ik morgen op het werk, wat herwerken en indienen. Na een halve dag zit ik aan een derde van het aantal karakters dat ik mag hebben en ondertussen probeer ik mezelf er van te weerhouden om die laatste paragraaf toch niet te schrappen en misschien toch nog een paragraaf uit de nota over te nemen in plaats van een nieuwe invalshoek te vinden, die ik toch niet lijk te vinden. En nu aan het werk. Thuiswerken heeft zo ook zijn nadelen, niemand om eens goed tegen te klagen.

Labels: werk

Na het dansen trokken we naar de Video voor een optreden van the bony king of nowhere. Een meisje sprak me aan. "Ik heb jou nog gezien..." Ik haal mijn schouders op, het overkomt me nog en vaak vergissen mensen zich dan. Bovendien hebben ze op de dansclub het artikel op het Project ontdekt en de auteur, waardoor ik me een beetje te veel bekeken voelde en dus heb ik niet meteen zin in dit type gesprek.
"Jullie waren ook op het concert van Sophia in de Vooruit," houdt ze vol.
Tja, dat kan ik niet ontkennen. "Wij stonden schuin achter jullie, aan de rechterkant", gaat ze verder, "en langs de andere kant stond een groepje luidruchtige West-Vlamingen." Het zou heel goed kunnen, maar ik heb ze niet gezien of toch niet onthouden dat zij er was. "Ik zei het tegen mijn liefje maar hij herinnert het zich niet." Ik krijg bijna visioenen over achtervolgingsscènes enzo. "Ik herinner me jullie omdat jullie zo lief tegen elkaar waren. Jullie pakten elkaar af en toe eens vast en kusjes enzo. Je kon zo zien dat jullie het goed hebben samen. Echt heel intens. En ik vind dat tof, kijken naar mensen die gelukkig zijn... dan geniet ik zo een beetje mee, begrijp je?" En daar stond ik met mijn mond vol tanden. Ik stamelde nog "dank je" omdat ik echt van mijn melk was...en toen moest het optreden nog beginnen.

Labels: M/V, musjieks

Deze "wijze woorden" borrelden gisteren spontaan in me op toen we onze tangopassen in oefenden. We passeerden een koppel en hoorden de man met kordate stem zeggen: "Zoetje, ik wil hier draaien. Waarom doe jij niet mee?" Zij protesteert heftig: "Ja maar, dan moet je zo, en nu mag je nog niet draaien, je moet nog een basisstap doen." En wat volgt is een heuse discussie over links-rechts, achter-voor,... Wij lachten elkaar toe. Oei, foutje. Even tellen en we herbeginnen opnieuw. Ook bij een ander koppel werd hevig gediscussieerd. Ik begin er niet meer aan. Het heeft toch geen zin. Dansen is geen democratie maar een dictatuur. Als vrouw moet je je laten leiden en je kunt je daar tegen verzetten, het heeft toch geen zin. Veel efficiënter is het om te zwijgen. Ik concentreer me op mijn stappen, hij doet hetzelfde, veronderstel ik, en als er dan een foute stap tussen zit, trekt hij zich dat aan. Aangezien ik hem volg (allez probeer) is hij er van overtuigd dat de fout bij hem zit, ben ik op mijn gemak. Ha!

Labels: en dans

Ja, ikke.

Het is een opmerking die ik wel vaker hoor. Of het nu een vriend van mijn lief is die vindt dat ik me nu beter in mijn vel voel want ik babbel meer of mijn nieuwe chef of iemand van het Project of iemand uit de blogwereld. Mensen merken wel vaker op dat ik stil ben. Het bleek ook uit één van de testjes tijdens de opleiding voor mijn stage. "Maar daar kan aan gewerkt worden", verzekerde de lesgeefster me.

Maar wat als ik daar nu geen zin in heb?

Ik heb er zelf geen last van en na een eerste gesprek gaat dat meestal over. ik betrap mezelf er op dat ik af en toe moet zwijgen als ik afspreek met een vriendin van vroeger. Toen ik haar confronteerde met mijn stille zelf, viel ze uit de lucht. Tijdens het laatste evaluatiegesprek vond mijn chef zijn vorige opmerking onterecht. Hij vond het zelfs een logische en gezonde houding om eerder wat de kat uit de boom te kijken op onbekend terrein. "Het is een machtsgreep op je persoonlijkheid", fluisterde een stem uit de blogwereld. "Ze willen je doen passen in hun hokjes." Het deed me wel lachen, maar ik heb zeker geen ambitie om dat stukje van mezelf te veranderen. Als ik zin heb om op tafel te dansen doe ik dat wel.

Labels: dramaqueen

Zijn tong zit een beetje uit zijn mond. Hij is heel geconcentreerd. Zijn gezichtje verraadt de trots. Kijk eens, zonder wieltjes. Hij wiebelt nog een beetje maar hij rijdt helemaal alleen, zonder wieltjes. Speciaal voor hem was het dit weekend zo'n zonnig weer. Eindelijk kon hij buiten. Hij was er klaar voor. Misschien is hij wel gevallen, heeft hij gehuild,... Allemaal bijzaak, hij kan fietsen zonder wieltjes. En deze zomer kan hij het helemaal: met zijn fietsje net als de grote jongens. Zijn mama loopt naast hem. Naar de crèche en staks naar het werk, maar dit is zijn moment. Hij glimt nog een beetje meer als hij merkt dat ik hem zie.

Labels: kindervreugde

Het zou ontspanning kunnen lijken, en ik keek er naar uit. Mijn hoofd vol snot en rotweer, dat moest wel relaxen worden, ja toch?

Fout gedacht! Voor het vertrek had ik een afspraak met de architecte, gevolg: heel de weg deed ik mijn mond niet open. Ik was aan het denken, het me aan het inbeelden, ik zag me al lopen in mijn nieuwe huis, maar er klopte iets niet,... Enfin, van in Gent tot in Blankenberge. Toen het bevriende koppel arriveerde, bleek hun mondeling akkoord voor de aankoop van hun nieuwe huis ook een addertje onder het gras te bevatten. Ze kunnen al direct beginnen denken aan keuken, indeling, tegels, verlichting,... Het is een nieuwbouw maar de afwerking mogen ze mee helpen beslissen, binnen het budget. Tof natuurlijk, maar veel beslissingen op een korte tijd. En hun lening, waar gaan etc. En dan zijn er nog de verbouwingen bij mijn lief...

U begrijpt, het werd een heuse brainstorm-immo-sessie, financiële bedenkingen inbegrepen.

Labels: bakstenen

Het gebeurt wel vaker dat pendelaars iets in de handen geduwd worden. We zijn natuurlijk consumenten en die moeten bediend worden. Deze morgen was het weer van dat. Tof, dacht ik, snoep! Het was een oranje flesje en in de handen van de scholieren uit de andere richting leek het me snoep. Misschien was het mijn lage suikerspiegel, zo 's ochtends. Maar ik heb me duidelijk vergist. Het was Tonic van Omnivit, iets wat je - denk ik - normaal enkel in de apotheek vindt, dat in onze handen werd geduwd. Een drankje voor als je een opkikker nodig hebt, iets waar ik het niet zo voor heb, alle voedingssupplementen bij uitbreiding eigenlijk. Als je dan bedenkt dat een maandagmorgen altijd lastig is, maar misschien wel extra na het zomeruur van dit weekend, de scholieren weeral met examens kampen (volgende week paasvakantie en al), dan vind ik het louter marketinggewijs eigenlijk wel een goed moment om die dingen uit te delen. Mijn andere ik (allez 95% van mezelf) vindt het eerder schandalig en onverantwoord en vraagt zich af of dat zomaar kan - voedingssupplementen en dergelijke uitdelen, net zoals ik het al verschrikkelijk vind dat die reclame op tv mogen maken en al. Hoe past zoiets in een algemeen gezondheidsdenken dat ons dan langs andere kanten opgedrongen wordt?

Labels: lijf

We hebben het er al een paar keer over gehad. Geen vakantie dit jaar. Het is beter om de centjes te sparen voor de verbouwingen (straks komt de architect met een eerste voorstel = spannend!!). En op reis gaan kost nu eenmaal centjes. Ons verlof wordt opgeofferd aan verbouwingen, nu eens bij hem, dan weer bij mij. Dat is nog niet zo duidelijk. Ik sta zeker achter het idee en zie er ook wel de noodzaak van in. Maar hoe dichter de vakantiemaanden komen, hoe lastiger ik het er mee heb. Gelukkig zijn er nog "troostprijzen": een weekendje met vrienden aan de zee. Lekker uitwaaien!

Labels: dramaqueen

Ik was vorige week aan het zappen en kwam op zo'n datingprogramma terecht. Het concept is even simpel als geniaal: mama en papa gaan op zoek naar een schoondochter. Blijkbaar is het een vast item in dergelijke programma's dat je in een huis mag gaan rondsnuffelen om iemand beter te leren kennen. Dus trokken pa en zoon naar het huis van kandidate 1. Zoon trekt een lade open en heeft direct de lade met bh's genomen: verschillende kleurtjes, mooi gerangschikt maar de lade gaat snel weer dicht vergezeld van goedkeurende commentaar. Ondertussen onderwerpt ma de meisjes aan een kruisverhoor: "en de lingeriekast, waar staat die?" Ik vind het een rare vraag maar het antwoord slaat alles. "In de slaapkamer, maar je vindt er enkel grote onderbroeken, hoor."

Los van de aflevering, vroeg ik me af waar ik zou opletten als ik in een huis/appartement van een mogelijke partner binnenkom. Ik onderwierp mijn wederhelft meteen aan een test en wat stond op 1? "Dat het er niet al te rommelig ligt..." zowat de beschrijving van mijn huis op een doordeweekse werkdag. Zelf zou ik letten op de cd-collectie, boeken en ook de kleuren.

En bij jullie? Waar zouden jullie op letten?

Labels: beeldbuis

Hij leunde voorover en richtte zich tot het publiek. Hij werd het hoofdpersonage van het boek dat hij ons wil aanraden. Hij beschrijft de situatie. Alle aandacht is op hem gevestigd. Wij zitten samen op het strand, horen de zee bruisen daar in Zui-Afrika als het onheil losbarst. Hij leest het bewuste fragment. Een golf van medeleven door de zaal. De andere uitgenodigden hingen eveneens aan zijn lippen. Hij haalt er nog een ander boek bij, iets van Coetzee, ook al een Zuid-Afrikaan. Als contrast leest hij een ander fragment. Na de lyrische bescrhijving van de streek door Coetzee horen we nu de verveling van het hoofdpersonage. Zijn stem verandert van toon als hij het verhaal verder zet. Hij onderbreeekt het verhaal. Wij hangen aan zijn lippen, in Zuid-Afrika en in de balzaal van de Vooruit. "Dit was mijn boek van 2005. Het is redelijk onopgemerkt voorbij gegaan. Maar ik stond voor mijn boekenkast en de keuze was duidelijk." Zijn pleidooi wordt beloond met spontaan applaus en heel wat mensen noteren de titel en schrijver.

Labels: lettertjes

Ze belde. We hadden afgesproken om iets te gaan eten met zijn drieën ten voordele van de sportclub waar ze nog deel van had uitgemaakt.
"Wanneer vertrekken jullie?"
Mijn lief stelt haar gerust. "We zullen er zeker zijn als je aankomt."
Ik trek een wenkbrouw op. Zijn ma schiet haar te hulp. "Ja, ze is alleen he, en dan kom je niet graag alleen aan." Ik kan er ergens wel in komen, toen ik eens in mijn eentje afgesproken had met vrienden en die pas drie kawartier later arriveerden kon ik er ook niet mee lachen. Uiteindelijk zijn we ruimschoots voor haar aanwezig en kust ze zowat de helft van de zaal goeiendag voor ze zich naast mij laat neerploffen. "Ik ben blij dat jullie er al zijn."

Ik moet er aan denken als ik na de voorstelling en gesprek met mijn gratis bonnetje nog iets ga drinken in de bar. Ik ben in mijn eentje gekomen en ik weet dat er momenten zouden geweest zijn dat ik het bonnetje zou geweigerd hebben en gewoon naar huis gegaan zijn. Ik zou zelfs in staat geweest zijn om dan in mijn eentje nog iets te drinken, liever dan alleen in de bar te zitten. Er zijn ook momenten geweest dat ik er nooit zou aan gedacht hebben om in mijn eentje naar toneel te gaan. Ondertussen heb ik me daar gelukkig over gezet. En als de vrouw naast me, me aanspreekt, weet ik dat dit zeker op mijn lijstje zou moeten.

Labels: dramaqueen

...het is wel leuk om op zo'n designbeurs rond te lopen met een lekstok in je mond.



...om nog te zwijgen van die ballon...

Labels: op stap

Mailtje gehad van mijn zus: ze is compleet overtuigd, ze komt naar Gent studeren en ik weet ook niet waarom, maar ik word daar zo heel content van.

Labels: dramaqueen

Ik wou het stuk Maeterlinck heel graag zien en dankzij Koen werd het een volledig arrangement. Dank je wel!
Om 10 uur werden we al op de koffie verwacht in NTGent, waarna een wandeling volgde met onder andere de kerk van het beruchte/befaamde Sint-Barbaracollege, het Maeterlinck-kabinet in de Veldstraat waar je tijdens de kantooruren kunt aanbellen om een kijkje te nemen (gratis) en de Bank van de Arbeid waar de tentoonstelling van Anna Viebrock (ook al gratis) is. Nadien volgde lunch in de foyer, heel lekker maar een hartig dessertje had er voor een zoetekauw als mezelf best bij gemogen. Na een inleiding volgde dan de uiteindelijke voorstelling, waar de nodige controverse over is. Het was ook niet mijn ding maar ik ben wel blijven zitten, bepaalde stukken kon ik best pruimen, andere vond ik verschrikkelijk. Maar ook dat is theater.

Labels: theater

Het is Saint-Patrick's day, vanavond feest!


In afwachting probeer ik uit te vissen of ik me in mijn zetel installeer met een boekje of toch maar een kijkje ga nemen op de opendeur in de centrale.Sinds ik er een initiatieles bij volgde, heb ik wel een beetje een zwak voor Aïda.

Labels: ditjes+datjes

Als ik mag voortgaan op de vrouwen voor mij in de rij van de kassa, zijn er nog wel een paar die pizza, chips en een vrouwenfilm gepland hebben... Zouden de mannen iets van plan zijn?

Labels: ditjes+datjes

Iemand moest ze ooit wel eens vinden! Jakobus en Corneel, Mik Mak en Mon en het sprookjestheater, met filmpjes en al!

Wat is er nu mooier op een vrijdagnamiddag?

Labels: beeldbuis

Ik had er mijn twijfels bij. Pff... Ik had vroeger toch een cd-speler en hoe lang heb ik die effectief meegenomen op de trein? Batterijen dat dat ding vreette. Ondertussen vergaart het ergens stof. Maar het cadeautje van mijn pa is een serieus gevaar. Dat ding is ongelooflijk verslavend! En ik was er nochtans van overtuigd dat ik 's morgens liever kwetterende vogeltjes hoorde en dat ik niks liever deed dan gesprekken afluisteren op de trein, maar dat is fout gebleken. Zelfs op het werk gaat hij af en toe op, kwestie van kwetterende collega's uit te sluiten of de slaap te bestrijden.

Ik heb me zelf er al op betrapt van mee te zingen, nog niet luidkeels maar lang kan dit ook niet meer duren, vrees ik. Mijn excuses alvast.

Op de trein beluister ik wel eens een podcast van het één of andere radioprogramma dat ik overdag of 's avonds moet missen. Ook Het ergste is voorbij, het jaaroverzicht van radio 1 is al gepasseerd. Toen moest ik toch wel meerdere keren glimlachen en zag ik de meneer tegenover mij vreemd opkijken. Vroeger probeerde ik altijd de titel van het boek te ontcijferen, nu vraag ik me af wat anderen beluisteren.

Nu is er nog één ding dat ik echt heel graag onder de knie zou hebben: last.fm. Ik heb alvast een profiel en nu nog de rest uitzoeken. Ja, sommige mensen zijn echt traag...

Labels: musjieks

"En als we zelf zo'n lijst zouden maken, wat zouden we dan opsommen?"






Onderweg van de Minard denk ik aan het volgende:
- Ik zal niet thuis zappen in de zetel.
- Ik zal niet in een plaats wonen waar niks valt te beleven.
- Ik zal me niet laten weerhouden door omstaanders van het weghalen van racistische boodschappen.
- Ik zal geen sigaret meer opsteken.

Maar mijn eerste daad als ik thuis kom weerlegt al meteen het laatste.

Labels: theater

Als er een prijs zou bestaan voor meest onvoorziene vraag aan een standhouder op batibouw, heb ik een grote kans om deze in de wacht te slepen. De plaats van het gebeuren is de telenet-stand.

“Mag ik u iets vragen?”
“Natuurlijk”, ze kijkt me lachend aan en bereidt alvast haar digitale tv-verkooppraatje.
“Ik heb momenteel internet en tv via telenet, maar ik denk er aan om mijn kabelabonnement op te zeggen. Is dit een probleem voor mijn internetverbinding?”
“Nee, je bent niet verplicht om kabel voor tv te hebben voor internet. We plaatsen daar een filter tussen."
"Wat kost dit om die filter te plaatsen?"
"Dat weet ik eigenlijk niet? Ik zal het eens vragen."
Ik achtervolg haar naar haar collega die zich voor de tv genesteld heeft.
"Mevrouw zou graag een filter plaatsen, zodat ze geen tv-abonnement meer hoeft te betalen."
Hij kijkt me aan: "U wil geen tv meer zien?" De verbazing is compleet. "Weet u dat zeker?"

Labels: dramaqueen

"En hoe voel je je nu?"
Ik kom uit een vergadering waar ik met haar moest onderhandelen over een nieuwe overeenkomst. Ik ben vooral opgelucht dat ik zelf geen extra taken heb opgekregen. Maar ik betwijfel of ze dit wil bedoelen. Wanneer ze haar handen voor haar buik houdt, weet ik dat ze het niet over mijn werk heeft. Nogmaals nee, ik ben niet zwanger en echt waar, ik snap soms niet waarom iedereen dat denkt. Er mogen natuurlijk nog altijd wat kilootjes af, maar is het nu echt zo erg?

Labels: lijf

Je zou kunnen denken dat ik beroepshalve deze blog volg, maar niks is minder waar. Ik vind het super om te lezen hoe anderen hun brood verdienen. Het verhaal van Jelle, de systeemingenieur heeft nog een extra romantisch kantje: via een pennenvriendin uit Malta, in Barcelona gaan samenhokken. Hoe mooi kan het leven zijn?

Labels: blog, werk

Net voor het circus op volle toeren begint te draaien heb ik Hartstikke beroemd van Ben Elton uit. In het kijkcijferkanon Huisarrest worden tien deelnemers opgesloten in een huis. Elke beweging wordt gefilmd. Elke week wordt iemand naar huis gestemd. Klinkt bekend? Maar ondanks de camera's is het ondenkbare gebeurd: op de 27ste dag wordt een deelnemer vermoord. Het politieteam bestaande uit een cynische commissaris, een Huisarrest-adept en een vrouw krijgt alle beelden te zien voor de moord, ook deze die het scherm niet gehaald hebben. Na de moord blijven de deelnemers in het huis, belust op hun vijftien minuten roem en de poen natuurlijk. Hilarisch beschreven door een grootmeester in komedies. Ook de Thin blue line, Blackadder,... zijn van zijn hand. Zowaar een nuttige investering van op het boekenfestijn.

Labels: lettertjes

Het was deze mevrouw die er iets over schreef op haar blog anders had ik het nooit geweten. Een beetje schaam op mij, maar typerend voor de manier waarop ik Gent tot voor kort verwaarloosd heb. Dichter aan huis zakte in 2005 een eerste keer af naar Gent en doet dit in oktober opnieuw. Ze waren nog op zoek naar lokaties en ik had me in mijn overmoed opgegeven. De eerste afspraak had ik uiteindelijk moeten afzeggen, maar tot mijn grote verbazing namen ze zelf opnieuw contact met me op. Ze hadden een toffe lokatie gevonden, maar deze lag wel iets te geïsoleerd, dus zochten ze lokaties op wandelafstand. Mijn huisje kwam in aanmerking en vorig weekend kwamen ze een kijkje nemen. Het eindoordeel zal ik ergens in april horen, maar ik vind het nu al zalig. Ze hadden namelijk een presentje bij, ja, het zijn Nederlanders die het organiseren, maar tot zover de vooroordelen. Ik kreeg vier boekjes met gedichten of verhalen over vorige edities en sindsdien loop ik rond met een oranje boekje waar ik van tijd tot tijd iets uit declameer. Deze dichter, Tjitske Jansen, was er de vorige keer in Gent bij:

VROUW HOLLE

Ik kijk liever naar de maan
dan naar de mens.
De mens,
ik word er zó moe van.
Dat roepende, smekende,
lachende, verlangende,
niet wetende,
willen wetende,
ik hou van jou zeggende,
of denkende,
op schoenen
of op eelt lopende,
van de een naar de ander rennende,
met sieraden en muziek beklede mens.
Ik kijk liever naar de maan
die altijd hetzelfde is:
onverschillig.
trouw.

De maan heeft geen woorden nodig
om te zeggen:
ik ben er
en morgennacht ben ik er weer.

Misschien zit er een wolk voor,
misschien zie je me niet omdat je binnen bent,
omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren
of omdat er tranen voor je ogen zitten,
tranen omdat je denkt dat je alleen bent,
maar je bent niet alleen,
want ik ben er,
en gisteren was ik er ook,
en morgen ben ik er weer.

Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen, Uitgeverij Podium

Labels: lettertjes

"Ze wil ook naar Gent komen studeren en heeft gevraagd of ik niet mee ga naar de één of andere opendeurdag." Hij zegt het met een zucht.
"Zij" is zijn tweede dochter uit zijn tweede huwelijk, de derde in het rijtje van zijn dochters. De eerste, ik dus, is blijven plakken, zoals dat heet. De tweede studeert in Gent maar pendelt op en af. En nu is het de beurt aan de derde. Het is een tijd geleden dat ik haar gezien heb, nu ook de tweede echtscheiding een feit is. Maar plots besef ik dat ze ook al "groot" geworden is. Blijkbaar wil ze economie gaan studeren. Hij kon niet zeggen of het aan de unief of niet. Ik onderdruk mijn vooroordelen. Als pol&soc'er zat ik soms bij hen in de les (zij afgelikt en al) en kwam ik ze ook wel tegen op fuifjes (zij zwijn en al).
"En ze wil ook op kot..." Hij zegt het zo mogelijk met een nog grotere zucht. Blijkbaar voelt hij al nattigheid. Hier ben ik wel razend enthousiast over. Natuurlijk moet een mens op kot in Gent. Ik bied zelfs bereidwillig mijn diensten aan, maar die wimpelt hij af.
Als ik haar later aan de telefoon erover aanspreek, is zij wel enthousiast. Ze klinkt zelfs een beetje opgelucht. Tja, haar ma kennende die een geboren afkeer had aan mensen die hadden mogen verder studeren (en zij niet) veronderstel ik dat het niet de gemakkelijkste persoon is om mee te onderhandelen, zeker als de oudste pendelt. Ook mijn pa is weinig enthousiast, maar hij zou beter moeten weten. Mijn zus heeft heel wat verantwoordelijkheidszin, haalt schitterende resultaten in haar laatste middelbaar en werkt zo wat elk weekend in een plaatselijke beenhouwerij. Zelfs uitgaan op oudejaar heeft ze ervoor opgegeven.

Labels: dramaqueen

Na de teleurstelling bij mij thuis, werd ik door mijn wederhelft opgevorderd. Na onze ervaring op Batibouw, maar vooral omdat we uiteindelijk toch wel *ergens* gaan samenwonen, wou hij mijn mening over een paar tegels. Hij was zelf al op prospectie geweest, dus hoefde het niet veel tijd in beslag te nemen had hij me verzekerd. Het zonnetje dat ik even gezien had, had mij er toe aangezegd om mijn nieuwe rokje (ook wel gekend als het jaren 70 behang) aan te trekken.

Bij onze eerste stopplaats loodste hij me mee naar het magazijn. Bij de koopjes had hij twee mooie tegels aan een deftige prijs gezien. Niet slecht, moet ik toegeven. Maar hij wou nog niet beslissen voor ik de tweede winkel gezien had. Daar was geen sprake van een magazijn, neen, een toonzaal met alles er op en eraan, inclusief verkoopsters. Toen wij binnenkwamen waren zij bezig met andere klanten, dus kon hij me ongestoord tonen wat hij vrijdag gezien had. Ik was maar matig overtuigd, of zelfs niet. Maar aangezien we daar dan toch waren had ik wel zin om eens rond te lopen, hier en daar eens snuisteren. Uiteindelijk zal ik ook voor mijn eigen huisje tegels moeten zoeken en dan kun je best een beetje weten wat er op de markt is.

Net wanneer we buiten willen gaan, spreekt een verkoopster ons aan. Mijn wederhelft wil haar nog afwimpelen maar ze laat niet af.
"Ik wou haar de tegel tonen die ik vrijdag was komen bekijken, maar ze is niet overtuigd..."
"En welke tegel was dat?"
Oh, maar in die kleur/stijl hebben ze nog wel een paar voorbeelden.
Hij probeert nog eens, maar ze laat niet af.
"En wat hebben we in de andere winkel gezien, dat ons meer bevalt?"
Of ze ons een paar voorbeelden in die kleur/stijl mag tonen.
Tja, we kunnen er weinig tegen in brengen, uiteindelijk zijn we ook niet 100% overtuigd van de vorige tegels (vooral ik zou dan de andere nemen die hij zou nemen).

Haar eerste voorbeelden bevallen me niet. Maar plots haalt ze een paar tegels uit de nieuwe collectie te voorschijn. Zelfde kleur maar met een mooie structuur, eentje met leder, eentje met hier en daar mikado-streepjes...
Opnieuw gaat onze voorkeur naar een verschillende tegel. Zij spreekt een andere verkoopster aan die het van dan af overneemt.
"Ah, het mag wel iets speciaals zijn heb ik de indruk", ze monstert mijn rok of ik verbeeld me dat.
Daarop haalt ze een zwarte tegel met metaalstructuur. De lichaamstaal van mijn lief is duidelijk, no f** way. Ik vind het wel iets hebben, maar heb een beetje schrik om de prijs te vragen.
"Ja, jullie weten wat in is, een tegel uit onze nieuwe collectie. Hij is zelfs nog niet beschikbaar in het magazijn, ik heb enkel een staal en die is zelfs nog niet afgekuist." Dan verdwijnt ze opnieuw en komt terug met twee andere tegels, waaronder meest fantastische tegel ooit. Hier is geen discussie over mogelijk, dit zien we beiden graag, maar de prijs? En ook hier, is het prijs: perfect in het budget van mijn lief! Enige voorwaarde, we moeten een beetje geduld kunnen oefenen, wat zeker geen probleem is. En ook, als we van de lanceringsprijs willen profiteren moet onze bestelling binnen hun order vallen en dat hangt ook af van andere klanten.

Op dat moment zou ik niet twijfelen, ik zou mijn bestelling plaatsen. Dit is gewoon de tegel die ik in mijn (allez zijn) keuken zou willen. Zo niet mijn lief. Morgen gaan we nog een derde adresje bekijken en maandag gaat hij *eventueel* zijn bestelling plaatsen.

Labels: bakstenen, dramaqueen

Ze tateren honderd intuur. "Hun tong sniedt in lintjes", lijk we zeggen.


Om zeven (!!!) uur deze morgen stond mijn broer voor de deur, klaar om er in te vliegen. Op zich kan ik daar weinig tegen hebben, maar het blijft natuurlijk onmenselijk vroeg. Geen enkel probleem, hij heeft het isolatiemateriaal bij en terwijl ik verder ontbijt, brengt hij het materiaal ter plaatse. Nog efkes praten, wat drinken en we togen met zijn tweetjes naar boven. Uiteindelijk blijft mijn bijdrage beperkt tot praten, catering en heel veel luisteren.

Even voor de middag duikt een probleem op: als je op de balken op zolder die ik zo vlijtig behandeld heb osb-platen legt, liggen die redelijk plat in de breedte van de kamer (allez minder dan 0,5 cm verschil), maar in de lengte van de kamer is het verschil te groot (2,3 cm). Bovendien is mijn trapopening het hoogste punt, de vloer loopt af naar de straatkant maar ook naar de kant van de tuin. Tijd om er een expert bij te roepen: mijn pa wordt gebeld.

Uiteindelijk besluiten we de eerste twee platen aan de straatkant toch maar vast te maken, deze komen immers achter de nog te bouwen muur. De rest van de vloer zal op dezelfde hoogte van de trapopening gebracht worden. Ondertussen breekt mijn broer de vloer verder af tot bijna aan de trapopening en heb ik weer huiswerk tegen de volgende keer.

De teleurstelling is groot, want ik keek er naar uit om een vloer te hebben. En ook mijn broer steekt het niet onder stoelen of banken. Maar troost hij me, het zou anders te simpel geweest zijn...

Labels: bakstenen

Zei i. gisteravond: "morgen mag ik slapen tot ik vanzelf wakker wordt... mmmm..."

Zei mijn wederhelft deze morgen: "*** de wekker heeft niet gewerkt, het is halfacht..." Hij spurt het bed uit. Mijn eerste reactie was: "en dan?" om dan te beseffen dat het vrijdag is en ik vandaag evaluatiegesprek heb en een dringende nota en...

Labels: ditjes+datjes

Met enige vertraging, maar zo kan ik reclame maken voor een tof euh projectje bij Het Project...

Februari is een korte maand en ook een beetje een sombere maand. Maart belooft beter te worden: aardpeer (de laatste maand, tot volgende herfst), wortels, boerenkool (ook al de voorlopig laatste maand), champignons (dat is lang geleden), groene selder (nieuw deze maand), knolselder (laatste maand), koolraap (idem), oesterzwammen (mmm, met volkorentagliatelli), pastinaak, postelein, prei, raap (dus nog stoofpotjes), rammenas (ik vind radijsjes eigenlijk lekkerder), rode biet (geen inspiratie), rode kool (voorlopig laatste maand), schorseneer, sojascheuten, spinazie (nieuw deze maand, lekker jonge spinazie, ook in slaatjes), spruit (voorlopig laatste maand), uien, veldsla (voorlopig laatste maand), witlof (mmm, kaas en hesp, en nu ook in taartvorm) en witte kool.

Fruit blijft voorlopig beperkt tot appels en peren. En dat snap ik nu niet? Die dingen hangen nu toch niet aan de bomen?

Labels: keukenprins(es)

"Als je klachten hebt, ga je maar naar de vrouwenbond", het is een dooddoener van formaat van mijn wederhelft.

Vandaag is het wereldvrouwendag en in vergelijking met de voorbije jaren heb ik eens verlof. In mijn vorige job was dit steeds een drukke periode en mocht ik allerlei vrouwenactiviteiten afdweilen, met heel veel plezier, weliswaar. In Brussel is er meer te doen rond de internationale vrouwendag, ze zijn er ook in geslaagd om een "vrouwenparlement" te organiseren dit jaar. Ik denk dat het ook de enige keer is dat de strikte verdeling Nederlands-Frans op het werk doorbroken werd. Een interview met de RTBf? De tram van Télébruxelles? Ah ja, want over een vrouwenthema moet je een vrouw aan het woord laten, dixit een RTBf-journaliste. Een nogal kromme redenering, maar ik vond het wel tof om doen. En ik werd overal ook met open armen verwelkomd. Ik kan me ook wel vinden in het etiketje feministe. Ongelijkheden tussen man en vrouw zijn - spijtig - genoeg nog actueel en niet enkel in Arabische landen of ontwikkelingslanden, waar wel eens mee geschermd wordt.

Tja, zolang mannen die voorbeelden nodig hebben om hun discours te ondersteunen, weet je dat er iets mis is. Ze zouden zich beter baseren op de cijfers, hier bijvoorbeeld.

Labels: M/V

Waarom wij in Gent wonen en niet op de boerenbuiten in het groen? Daar moet ik niet lang over nadenken. Simpel, dan kan je 's avonds nog eens buiten komen, ok het is wel eens haasten, want je moet nog koken etc, maar van op de boerenbuiten begin je daar misschien zelfs niet meer aan. Het was gisteren toch wel dik de moeite. Bewijs alhier.

Labels: op stap

Van een vriendin kreeg ik vorig jaar een bosje bloembollen uit Madeira. Heel mooie rode bloemen verzekerde ze me. Ik heb ze dit weekend geplant. Niet buiten, want bloembollen zijn lastig met de katten die in de tuin rondlopen. Voor de zekerheid heb ik ze dus maar in een grote pot in de keuken geplaatst, ben eens benieuwd.

Labels: huisvrouw

Duurzaamheid is dezer dagen alomtegenwoordig: het licht vijf minuten uit, een volledige nacht, debatten, dikke truien op het werk, met de fiets naar Kyoto,... Het houdt niet op en telkens komt daar het belerende vingertje bij: *iedereen* kan er iets aan doen.

Vorige week passeerden de wagens van de ministers de test. De resultaten waren bedroevend als je het mij vraagt, de premier veegt dat zonder problemen van tafel als CO2-afgunst. Er is eigenlijk maar één minister in België die met een milieuvriendelijk exemplaar rijdt, Brussels Minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroeck, waarmee ze bij mij opnieuw wat stijgt in mijn achting na haar weigering om de weddenschap van Le Soir* aan te gaan.

Vooral één zinnetje in het artikel spookt in mijn hoofd. Niemand van de andere ministers is van plan haar voorbeeld te volgen want "te klein en vooral te lelijk". En dan verwachten ze dat consumenten wel overstag gaan? Hebben politici eigenlijk geen voorbeeldfunctie en worden die vervoermiddelen niet bekostigd met gemeenschapsgeld?

Maar daar stopte het niet bij, dit weekend bleek dat alle parlementairen groen zijn. De Morgen ondervroeg ieder over hun bijdrage aan Kyoto. Een greep uit de reacties: iedereen spaarlampen (behalve twee halogeen- en tl-lampen bij Vandenbroucke), iedereen doet het licht uit en isoleren doen we met zijn allen. Freya leert haar kindjes om hun tanden te poetsen met een bekertje, iemand anders had kippen voor de overschotjes, Tobback eet geen kiwi's uit Nieuw-Zeeland, Maya Detiège doucht met koud water (want haar grootmoeder heeft haar geleerd dat je daar stevige borsten van krijgt),... Opnieuw een merkwaardige reactie van onze premier: ik fiets regelmatig. Bedoelt hij daarmee dat hij zijn outfitje aantrekt en zijn koersfiets van stal haalt of fietst hij naar de gemeenteraad?


* 1 maand zonder auto

Labels: natuur

Vorig weekend hangen lief en mezelf wat rond in de woonkamer. Tussen de hopen papier die ik probeer te baas te komen vind ik het programma van de Vooruit voor maart.

"Tiens, lijkt je dat niks?" Ik schuif het papier onder zijn ogen.
"Bwo, waarom ook niet?"
"Mag ik bestellen? Op vrijdag bijvoorbeeld?"
"Als we nog niks anders hebben, doe maar."
Ik klik mijn pc open, die ergens in de buurt van de zetels rondslingert, check onze online kalender (oh ja, wij zijn ook zo een koppel) en bestel de tickets op de site van de Vooruit. Een bevestigend mailtje in mijn mailbox, 's anderendaags doe ik de overschrijving in de selfbank en gisteren lagen die ticketjes op de deurmat op mij te wachten.

Zo simpel toch? En zo zijn we weer een avondje niet thuis, wat bij sommigen blijkbaar enige verwondering opwekt... Gewoon doen!

Labels: op stap

Gisteren was er bij ons geen 24 op de buis, geen duyster op de radio, nee,...

Voor één keer mochten onze verslavingen wijken voor een schitterende pianist en dito vibrafonist bij
Opatuur.

Labels: musjieks

Toen ik zaterdag naar West-Vlaanderen afzakte, groepten grijze wolken samen. In Gent hadden al menig regendruppels de grond geraakt. Dit beloofde.

In de namiddag schoof ik aan de grote tafel bij mijn grootouders aan. De tv stond aan, wat me niet verbaasde. Omloop het Volk, het begin van de klassiekers, dat moet ik meemaken naast mijn grootvader. Hij leeft op, de winter is bijna voorbij, tijd voor de coureurs, kasseien, valpartijen, een demarrage,...

Als kind kregen we op zo'n dagen meermaals te horen dat we buiten mochten gaan spelen, geen gedoe voor de tv. Mijn grootvader volgt de koers, hij moet de uitslag noteren.

Maar nu, op zondag staat de tv ook bij mij op de koers en gisteren toen ik bij mijn broer binnensprong, ook al koers op tv.

Labels: dramaqueen

Toen ik het huis dat later het mijne zou worden voor de eerste keer binnenkwam, bleek de abrikozenkleur die ik van aan het venster al opgemerkt had, nog verschrikkelijker te vloeken eens je er midden in stond. Misselijk werd je ervan. Maar ik wist meteen, als ik dit huis koop, wordt het hier lichtblauw.

Lavendelblauw van Levis is het geworden, een kleur dat nu niet meer in hun basiscollectie zit. Na vijf jaar heb ik wel zin gekregen om eens te veranderen, alleen, heb ik geen zin om ook andere gordijnen enzo te kopen. Sowieso is het met de verbouwingen in het vooruitzicht niet de moment om te beginnen schilderen maar er eens over nadenken/dromen mag altijd.

De woonkamer heeft niet direct een goede lichtinval, dus moet het een lichte kleur zijn. Hun wit-collectie vind ik wel inspirerend, maar mijn meubels zijn wit, dus dat zou een beetje te veel van het goede worden. Toen ik hoorde dat ze gratis kleuradvies op batibouw gaven, reserveerde ik snel mijn plaatsje. Ik maak me geen illusies, op een kwartier kunnen ze op basis van een schetsje van mijn woonkamer weinig concrete tips geven, maar ondertussen kan ik toch maar weer eens gratis tussen de standen van batibouw rondlopen. Frustraties gegarandeerd.

Update:
Eigenlijk ben ik best tevreden over het resultaat van het kleuradvies: groen, roodroze en een neutrale kleur, allemaal uit de groentencollectie. Absoluut niet waar ik zelf aan dacht, maar zeker het overwegen waard.
En de frustraties? De eerste stand waar ik echt in geïnteresseerd was, werd ik straal genegeerd door de mannelijke verkopers. Uiteindelijk heb ik dan maar zelf een vrouw aangesproken, maar het was een slecht begin. Achteraf heb ik vooral meegelopen met mijn wederhelft. Ik liep er wat verloren, nu ik het werk zo wat uit handen heb gegeven aan mijn architect, wist ik niet direct wat ik wou zien. Grappig is wel dat we plots heel veel uitleg kregen voor een vloer. Mijn wederhelft was al gaan kijken en moest het met een minimum aan uitleg doen, maar toen de verkoper zag dat ik mee was, kreeg ik een persoonlijke rondleiding en verkoopspraatje toe, terwijl ik eigenlijk niet beslis. Het is een rare wereld.

Labels: kleurtjes

Weet je nog hoe we in een ver verleden ons vergaapten aan de Nederlandse commerciële televisie? Henny Huisman, zeg eens aaa, de honeymoonshow, André van Duin, wedden dat... En hoe we daar soms bij zuchten, alles was daar toch zo hardstikke gezellig, nee?

Daar moest ik plots aan denken, midden in een symposium over arbeidsmarktbeleid in Nederland en Vlaanderen. Waar is die gezelligheid naar toe? Bijna in één klap is de openbare dienstverlener verdwenen en kregen private bureaus, reïntegratiebureaus heet dat dan, de markt in handen. Hoofdbedoeling: work first. Geen gedoe met passende betrekkingen, je mag gewoon geen enkele job weigeren, ook als je minder verdient dan als je een uitkering krijgt of uren van huis weg bent voor een halftijdse job of zelfs minder. Werkzoekenden worden op basis van hun profiel een generiek traject toegewezen, bijna zelden met opleiding, want te duur en om de motivatie van de werkzoekende te verhogen wordt hem/haar gevraagd de helft van het bedrag voor te schieten. Als werkzoekende kun je bovendien zelf beslissen bij welk reïntegratiebureau je aanklopt, er is zelfs een website met quoteringen over de tevredenheid van de klanten.

Hardstikke eng, vond ik het.

Labels: werk