no butterfly

*zucht*

Voor een vergadering in mijn oude gebouw ben ik even binnengesprongen op mijn oude dienst. Mijn oude chef komt binnen en zegt bij wijze van begroeting: "Tiens, tu as des drôles de bottes." En dat was het...

*nogmaals zucht*

Of neen, een "sympathieke" ex-collega voegde er nog aan toe dat sinds ik vertrokken ben, hij (= mijn ex-chef) nu minder commentaar op de vestimentaire verschijning van zijn personeel kan maken.

*nogmaals zucht*

Ik weiger me af te vragen wat ze daar mee bedoelt!

Labels: werk

Mailsgewijs kreeg ik een grapje over mannen en vrouwen en hun shoplogica binnen. De opdracht was: je bevindt je voor de deur van het shoppingcenter en je moet een broek kopen. De man loopt rechtstreek naar de winkel en koopt de broek (kostrpijs 50 euro, tijd 12 minuten), de vrouw doet alle winkels voor ze uiteindelijk in de desbetreffende winkel de broek vindt (650 euro uitgegeven in 199 minuten). Zo bont heb ik het nog nooit gemaakt en mijn reactie naar de verstuurder van de grap was dan ook, "ik ben een man." Heel wat van mijn kledij is postordergewijs via internet aangeschaft, het bespaart me de wachtrij aan de paskotjes en dergelijke meer. Krijg ik als reactie: "je hebt zelfs je lief via het internet gevonden". Tja, daar valt weinig aan te ontkennen, maar ondertussen zijn we toch al een jaar samen en daar had hij dan weer niet van terug.

Labels: M/V

Ik stap van de trein in Brussel Noord. Een man stapt met ferme tred mij voorbij. Mijn blik wordt gezogen naar zijn kousen. Zijn broek is iets te kort waardoor zijn spierwitte kousen enkel maar goed tot hun recht kunnen komen. Achter mij hoor ik iets als "het zouden donkere moeten zijn." Ik kijk achterom, twee vrouwen, hun blik op zijn kousen. Ja, zo staat een mens in het middelpunt van de vrouwelijke belangstelling.

Labels: kleurtjes

Het heeft een tijd geduurd, maar uiteindelijk heeft mijn pa mij over de schreef getrokken. Ik kreeg een ipod cadeau en ben nu wel verplicht om er iets mee te doen. Haar goede voorbeeld volgen staat zeker op mijn lijstje maar wegens gezondheidstoestanden is het er nog niet van gekomen. Dus laadde ik als test een aantal zotte vrouwen op dat ding, muziekjes waar ik vrolijk van word en trok de stad in. Wat me meteen opviel is dat ik de muziek heel anders ervaar. Vaak als ik een cd opleg, beluister ik die als achtergrond bij mijn bezigheden. Nu moest ik wel luisteren en zo viel me de schoonheid van haar stem en de waarheid van haar woorden op:

Als je niet wil denken dan kijk je toch tv
Of drink je te veel whiskey en neem je iemand mee
Om mee te slapen, om mee te slapen
Als je niet wil doodgaan dan ga je op café
En drink je te veel pinten en neem je iemand mee
Om mee te slapen, om mee te slapen

Hier te beluisteren onder discografie.

Labels: musjieks

Het regende.

Stom,

had ik kunnen voorzien,

het wist van geen ophouden.

Je bood me een plaatsje
onder je paraplu,

een vastberaden gebaar,

voorzichtig glimlachend,
verlegen keek ik je aan,
je ogen,

ik kon je nabijheid voelen,

nee,
ik rook je,

mannelijk,

krachtig,

JA

Labels: M/V

Zaterdag is zelden de dag om uit te slapen ten huize no butterfly. Mijn wederhelft trok naar zijn werf. Ik ging de was te drogen, liet de machine nog wat toertjes doen om het af te leren en ondertussen heeft mijn keuken veel weg van een wasserette. Nee, geen droogkast ten huize NB. De afwas is gedaan, het vaatwerk opgeborgen. En ter compensatie van deze vrouwelijke klusjes heb ik mijn mannelijke ik bovengehaald voor de werkzaamheden op zolder. "Mezelf vergiftigen", zoals mijn collega het noemt. Het kinderslot op de fles bestrijdingsmiddel had een vriendelijke hand voor mij al geopend, dus ik kon erin vliegen. Ongeveer een derde van mijn zolder heeft momenteel geen vloer. Anders dan in moderne huizen zie je geen gewelven onder de steunbalken maar kleine houten plaatjes die volgestopt zitten met beton/cement ofzo. Mijn broer had me duchtig gewaarschuwd: blijf op de planken, begin niet te balanceren op de steunbalken en zeker niet op de gewelven. Hij had twee planken klaargelegd zodat ik overal bij zou kunnen als ik die een beetje bewoog. Alles ging goed, ik had mijn maskertje aan, beide veluxen lieten een aangenaam windje passeren, mijn handschoenen en een superborstel zodat het werkje goed opschoot. Terwijl ik zo bezig was, begon mijn hoogtevrees de kop op te steken, het is een venijnig beestje en natuurlijk stond ik niet echt hoog, hoop en al twintig centimeter, maar als ik nu zou uitschuiven... En dan is er zoiets in de sociologie als self-fulfilling prophecy. Ik verloor mijn gewicht of maakte een verkeerde beweging, ik weet niet goed wat er gebeurde, behalve dat ik met mijn rechtervoet op de gewelven stond. En vooral ik kon me niet direct bevrijden want de plank blokkeerde mijn voet. Mijn hart klopte dat het geen naam had, ik had weinig zin om door de vloer/het plafond te zakken. Op de één of andere manier is het me gelukt om me te bevrijden zonder al te veel erg, blijkbaar zijn die oude huizen toch best stevig.
En nu ben ik klaar om de stad in te trekken, het aanvankelijke mooie weer is al vervangen door een grijze hemel en heel wat regen, maar ik moet de giftige gassen ontvluchten, bovendien is het blijkbaar een goed moment om te shoppen. Ze zullen mij ook wel gedwongen hebben. Oh, en doe geen moeite, ik weet wat ik wil. Zolang ik maar niet vergeet om mijn sluier voor de dansles te gaan halen.

Labels: bakstenen

Deze middag had ik lucht nodig, ik besloot eens te testen hoe ver het nu naar de nieuwstraat is, wat blijkt, het is dichter dan vroeger. Iets gekocht? Bwoh, ik heb een kleedje gepast, ook al zag ik niet direct wat voor schoenen ik er bij ging dragen, maar uiteindelijk niet gekocht. Dus ben ik nog eens *rap* in de mediamarkt binnen gesprongen. Een cd die ik zocht hadden ze niet.
"Qui?"
"Jef Neve, c'est du jazz."
"Alors, chez le jazz", keek hij me minachtend aan, zonder een vinger uit te steken.
"Eh ben non..." zei ik koppig en dwong hem toch te tokkelen op zijn pc. In bestelling.
Zij kocht wel schoenen.

Labels: ditjes+datjes

Dit is zo herkenbaar; je opvreten in je werk en andere activiteiten opzij zetten. Ik ben schuld; ik heb het ook al gedaan. Op mijn vorige werk klopte ik uren maar de stapel bleef groeien en de appreciatie achterwege. Het laatste gesprek van de werkdag voerde ik gewoontetrouw met de kuisvrouw. Ik deed mijn boodschappen in Brussel, net voor sluitingstijd, maar eenmaal in Gent at ik zelden nog, laat staan gezond. Mijn koelkast was een ruïne van potjes en pakjes waarvan de houdbaarheidsdatum al lang verstreken was. Meer dan eens zegde ik een afspraak met vrienden af of ik weigerde op voorhand al want druk druk druk. Thuis schakelde ik mijn pc nog eens aan om die of die nota nog af te werken om pas in de late uurtjes mijn bed op te zoeken.

Toen ik van werk veranderde heb ik me heel duidelijk voorgenomen om het niet zo ver te laten komen. Ik klop mijn uren en blijf soms ook langer, maar thuis wacht er nu iemand op me en dat helpt wel. Nu ik terug ben uit ziekteverlof, stel ik vast dat mijn chef een vergadering verplaatst heeft, een paar dringende zaken heeft hij overgenomen,... Er is veel blijven liggen, maar we zijn dan ook een heel kleine dienst, wanneer iemand uitvalt, is het verzuipen. Maar het eerste wat hij deed toen hij me zag was me niet herinneren aan alle taken die er zijn maar wel een "klapke" doen en of ik nu genezen ben enzo.

Labels: werk

hier en dan komen ze bij mij terecht?

Labels: blog

Broodje Brussel is een initiatief om pendelaars over de middag uit hun bureau te lokken en ze de geneugten van de hoofdstad leren kennen. In de folder van deze maand is echter een activiteit over het hoofd gezien, volledig onterecht. Dit wil ik hier dan ook rechtzetten: ongetwijfeld heeft u op gentblogt al dikwijls vol bewondering gekeken naar de foto's door de lens van O. Ook bekend als citylab. Hij heeft een passie voor stenen en gebouwen, zodat zelfs een gebouw een verhaal te vertellen heeft. Schaamteloos wordt hij ook gepikt op andere blogprojecten. Maar er is een troost voor deze snoodaards en andere amateurs. Tussen 16 februari en 31 maart is zijn werk te bewonderen in Gallerij Excellence in de Anspachlaan 94-96, jawel in de hoofdstad. Gaat dat zien!

Labels: op stap

Gisteren tijdens het zappen op dit programma op 5tv geland. Mijn wederhelft bleek de tip om een microgolf schoon te maken best interessant te vinden (warm water met evenveel citroen in een schaaltje op de hoogste stand, nadien kun je alles met keukenpapier weg krijgen). Een nieuwe man, zowaar. Ik kende de tip al want het boekje van Tante Kaat slingert hier ook ergens rond, maar eerlijk is eerlijk, zelf heb ik het nog nooit geprobeerd. Maar nu blijkt dat ze ook een site heeft met een heuse vlekkenwijzer.
Het is zo'n programma waar ik ongemakkelijk van word. "Hoe is dat nu toch mogelijk?", sakkerde iemand naast mij. Maar ik kan er wel inkomen dat je een paar huishoudelijke taken uitstelt en die dan boven je hoofd groeien. Het zijn natuurlijk extreme gevallen die ze tonen, a ja, want anders is het geen mooie tv. Maar zou iemand die mensen ook kunnen helpen als ze niet op tv komen en "met hun huishouden op straat staan", zoals tante Kaat zo mooi omschreef?

En als uitsmijter:

Wij, huisvrouwen zijn managers van ons bedrijf dat huishouden heet.

Zo'n programma heeft je ook de drang om te beginnen opruimen, vind ik. Plots stoor je je aan van alles. Dus is de wasmand vol proper wasgoed in de kast geraakt, mooi gesorteerd en al. De wasmand met kleren om weg te gooien is nog wat voller geraakt en met een beetje geluk geraakt die deze namiddag ook in een groene container. De lakens zijn afgetrokken en vervangen, de matras zelfs gedraaid, de vensters hebben al opengestaan om te luchten,... Ziek? Ikke? Wel, ik heb de truk gevonden: zolang ik niet eet, word ik ook niet misselijk.

Labels: huisvrouw

Ik ben daar dus een fan van. Zelfs bij het meest crappy liedje dat de vrt inzendt, geloof ik altijd in onze kansen. Echt waar en daar verkondig ik dan de meest wilde theorieën over. Wanneer het de beurt is aan de RTBf ben ik iets minder enthousiast, ja het is Frans enzo, maar het gelijkt ook altijd zo op elkaar. Dit jaar wordt anders, want ze sturen niemand minder dan été67!! Kwatongen zullen wel beweren dat dit is omdat de socialistische minister van cultuur ze zo goed vindt. Maar ze heeft gedikke gelijk! Hun schijfje draait hier regelmatig rondjes tot plezier van mijn oortjes. "Je n'irais pas sans toi au restaurant chinois..."



hier gelezen

update: blijkbaar wordt het nu toch iemand anders, wie zou het morgen worden?

update: nog een groep, het is echt wel een belgenmop aan het worden, donderdag wordt de definitieve groep bekend gemaakt. Maar sowieso is été 67 de moeite om eens te gaan horen, neem dat maar van mij aan, verfrissend, jong, hip.

Labels: musjieks

Blijkbaar heeft mijn buik voldoende aan het woord "buikgriep" uitgesproken door een collega in de lift om spontaan solidair te wezen.




Update: bevestigd door de dokter, twee dagen thuis op doktersvoorschrift en de opmerking dat de buikgriep nu wel bijna voorbij is, de moment van grote verkoudheden is aangebroken. Tja, ik zal een beetje trager zijn, zeker? Als je me nu wil excuseren, mijn zetel/bed wacht op mij...

Labels: lijf

Ierland = muziek

Belle XL en the Frames waren gisteren dik in orde, naar mijn bescheiden mening.

Labels: musjieks

In een rijtjeshuis met slechts één steen tussen beide huizen kan uitslapen een uitdaging zijn. De kinderen aan de rechterkant zijn schatten, altijd beleefd en eigenlijk zelden lawaaierig. Maar 's morgens hoor je ze wel eens de trap op lopen, en dan weer af. Nadien lopen ze weer naar beneden en toch maar weer naar boven. Het is een geluid die me zelden stoort, zo ook deze morgen. Toen ik mijn ogen voor de tweede keer opende was mijn liefste al een tijdje terug aan het werken op zijn werf. Het wordt een zondag in mijn eentje, het is al lang geleden en hoewel ik veel zou kunnen doen, besluit ik om het rustig aan te doen. Een ontbijt met veel fruit, rustig mails lezen, blogs bekijken,... Normaal werk ik vandaag op mijn zolder, mijn houtvretende beestjes te lijf gaan. Ik schat dat het misschien twee uurtjes zal duren en eigenlijk zou ik er best zo snel mogelijk aan beginnen, dat het achter de rug is en de zondag nog voor me ligt. Maar dan zie ik een foto bij Bruno die me intrigeert. Er is geen tekst, enkel een paar tags. Het S.M.A.K. is hier vlak om de hoek bij manier van spreken en op zondag is er gratis toegang. Waar wacht ik eigenlijk op?

update: ik ben er niet alleen geweest, ik heb er ook een verslagje van gemaakt voor het project. Lepe trukken van een planman zonder artikels als je het mij vraagt.

Labels: ditjes+datjes, op stap

Ik werd vanmorgen wakker met het geluid van boren en zagen. En dan heb ik het over acht uur in de morgen. Pijnlijk, ook al heb ik het nogal vroeg gehouden op het feestje. Mijn liefste heeft een hoop vrienden opgetrommeld om het plat dak in zijn keuken af te breken en van nieuwe balken te voorzien. Ik voelde me niet echt aangesproken om mee te helpen. Ten eerste is hoogte niet echt mijn ding. Ten tweede herinnert mijn linkerhand nog steeds de val van anderhalve week geleden en ten derde, en dat is een principekwestie als je het mij vraagt, hij heeft het haar zelfs niet eens gevraagd. "Ze gaat toch niet komen", is zijn excuus. Flauw vind ik dat. Enfin, ik heb ze voorzien van een grote kom pompoensoep, ben boodschappen gaan doen en ben dan maar naar mijn eigenste huisje gekomen om te kuisen en misschien later (of eerder morgen) nog wat te werken op zolder. Ja, ik ben ook een beetje aan het verbouwen.

Hoe het feestje was? Fantastisch, zoveel enthousiasme, echt geslaagd! Grappig, mensen die je aanspreken en je blog lezen en dat echt hatelijk dat ik te laat besefte wie ze was, want ik lees de hare ook! En heel persoonlijk vond ik het super dat mijn liefste eens de mensen van gentblogt kon zien en vaststellen dat ze een toffe bende zijn. Hopelijk vindt hij het hele gedoe nu minder absurd.

Labels: bakstenen, gentblogt

Het zijn deugnieten! Zwaaien met hapjes of nog erger en dat allemaal om volk te trekken op hun feestje, ahum ons feestje. Ik ben er redelijk gerust in, want jullie komen toch ook.

Labels: gentblogt

Een van mijn favoriete wintergerechten is ongetwijfeld witlof in hespenrolletjes. Als ik in het weekend naar mijn ouders ga, staat het regelmatig op mijn verlanglijstje. Steevast krijg ik dan als commentaar van mijn ma "veel werk". Dit mantra heeft ervoor gezorgd dat ik eerder terughoudend was om het zelf te proberen. Piet, de tv-kok die mensen komt redden op zijn eigen typische manier heeft me uiteindelijk over de streep getrokken. Het geheim is de witlof eerst in boter langs alle kanten eens aanbakken en pas later het water toe te voegen. Het zorgt er in elk geval voor dat de saus dik blijft. Mijn ma mag dan wel koppig haar witlof een dag op voorhand klaarmaken, ik ga voor het beetje boter.

Gisteravond ontdekte ik dat mijn lievelingsgerecht ook in taartversie kan en bovendien ook in die vorm heel appetijtelijk is. Het spaart in elk geval het gedoe met de aardappelen, die volgens mij enkel in pureetoestand bij dit gerecht passen. Mijn fundamentalisme maakt het natuurlijk lastig om dit gerecht op een korte tijdspanne klaar te maken. Maar zoals ik gisteren ontdekte er is redding: een pak kant-en-klaar bladerdeeg, witlof in stukjes snijden (zonder hartje) e stoven (boter en later ook water), hesp in reepjes knippen, een flesje room mengen met twee eieren, peper en nootmuskaat, alles in de taartvorm met een laagje kaas zodat ook hier een korstje je toelacht als je de oven opent. Zelfs een witloffundamentalist als mezelf vond dit een meer dan geslaagde ontdekking.

Labels: keukenprins(es)

Gisteren stond ik in de rij van de kaartjeswinkel. Voor me stonden vier-vijf mannen met hun aankoop: gruwelijke kaarten die zo groot mogelijk en bij voorkeur uitsluitend in het rood uitschreeuwen wat ze anders misschien niet durven zeggen. Dat zijn zo van die dingen die ik niet snap. Welke vrouw/man maak je daar nu gelukkig mee? Als iemand mij zoiets zou durven geven, zou ik enkel in lachen uitbarsten, echt waar. En bloemen... Het leek bijna of er een uitverkoop was geweest aan het aantal mensen met bloemen op de trein. Opgelet, ik krijg graag bloemen, echt waar. De bloemen die ik gisteren voor mijn verjaardag kreeg zijn gewoon fantastisch. Nogmaals bedankt, trouwens, ook voor de verrassing. De dappere persoon die ze ging halen kreeg ook al als opmerking dat het wel de moment is. Tsss... Alsof alles rond de commercie van één dag draait, er gebeurt wel meer in de wereld.

Labels: dramaqueen

Na twee maanden in het nieuwe gebouw heeft zowat iedereen zijn draai gevonden. Sommige collega’s denken met heimwee aan de tijd toen ze elk een eigen bureautje hadden, met een deur. Anderen pasten zich wonderwel aan de nieuwe situatie aan en blijken eigenlijk best sociaal te zijn. Het was voor iedereen wennen, maar nu lijkt iedereen zijn plaats gevonden te hebben. Sommigen zweren bij een plaatsje aan de grote tafel, anderen gaan resoluut voor de lounge-ruimte (ruime tafels met verstelbare zetels, waar je met twee kunt aan werken) en nog anderen kun je niet wegslaan uit de cockpit (voor leken: een afgesloten ruimte met een individueel bureau met vensters, waardoor het veel van een aquarium heeft, beweren kwatongen). Zelf bekijk ik het een beetje van dag tot dag. Soms heb ik best zin in gezelschap, soms zit ik liever alleen. Sommige collega’s ontwijk ik min of meer bewust. Niet omdat ze niet of minder sympathiek zijn, maar eerder omdat ze luid aan de telefoon praten. Een bespreking in het lang en het breed van alle weekendplannen en het wel en wee van die en van die laat ik liever aan me voorbij gaan. Vandaag had ik me verscholen in een individuele ruimte: een dringende taak die concentratie vereiste. Voordeel van een dergelijke ruimte is dat je met de deur dicht ook al eens een muziekje op een beschaafd volume kunt laten spelen. Tot mijn grote verbazing hoorde ik soms een luid ritmisch getik bij mijn buur-collega. Het geluid was niet constant, maar zwol soms in intensiteit. Een voorzichtig gluren door het gemeenschappelijke venster leerde me dat hij duchtig aan het tikken was, toch zo af en toe, bij momenten van inspiratie neem ik aan… Nooit geweten dat een klavier zoveel lawaai kon maken, ik dacht dat dit sinds het verdwijnen van de manuele typmachines verdwenen was…

Hoe luidde het spreekwoord ook al weer? Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Labels: werk

Ik hoef het zelfs niet te ontkennen. Ik hou van verhaaltjes. Lange verhaaltjes, korte verhaaltjes, grappige verhaaltjes, griezelige verhaaltjes, ondeugende verhaaltjes, spannende verhaaltjes, echt gebeurde verhaaltjes, heksenverhaaltjes, historische verhaaltjes, kabouterverhaaltjes,… en ja, als het moet, ook wel van romantische verhaaltjes.

Als oudste kleinkind aan vaders kant genoot ik van veel tijd, verbazing en energie. In de onderste lade van de borrelkast tussen andere spullen zat een grote schat, of beter twee. Twee boekjes die ik enkel onder toezicht mocht bekijken. Mijn grootmoeder draaide de pagina’s, terwijl ik aan haar lippen hing. Woord voor woord wist ik wat Floris, het ezeltje overkwam. Hij werd meegenomen door bandieten, maar wist te ontsnappen naar zijn baasje dat ook zijn beste vriendje was. De paarse tekeningen komen me zo voor de geest, het andere boek had dezelfde stijl maar de tekeningen waren groen. Het verhaal ontsnapt me nu, maar het ging over een meisje en een jongetje.

Labels: nostalgia

Rollenspelen zijn een constante bij allerlei opleidingen om evaluaties en dergelijke voor te bereiden. Vandaag mocht ik opdraven in een dergelijke opleiding bij mijn nieuwe werkgever. Ik was niet bijster enthousiast na mijn ervaringen bij mijn vorige werkgever waar ik voor beide kanten (evaluator en geëvalueerde)al eens een opleiding doorlopen heb en er geen bijster goede herinneringen aan over hou.

Een klassieker is: je zit ergens vast en dan komt er de mogelijkheid voor één persoon om er uit te geraken, overtuig de rest dat jij diegene moet zien. Wie El método gezien heeft, weet dat het er dan hard kan aan toe gaan. Wie de film nog niet gezien heeft, haast je naar de cinema! Aangezien het een opleiding is en geen eliminatie is het de bedoeling dat we er iets van opsteken. Dus kregen we extra instructies: ga 100% voor je gelijk. De situatie: je zit met vier verantwoordelijken in de file vast (boekhouding, productie, verkoop en inkoop), een moto kan één van jullie mee nemen. Wie? Ik was gebombardeerd tot verkoper en had vooraf met twee van mijn collega's mij serieus kunnen voorbereiden. Zij hadden me ingepeperd dat verkoop voor alles gaat (klant is koning, play the bitch) en nu moet ik zeggen dat ik me ook geïnspireerd had op een vriend die verkoper is. In eerste instantie werd er wat over en weer geroepen en kwamen we er langs geen kanten uit.
Nadien kwam de tweede fase: wees constructief. Al gauw bleek het aantal echt dringende zaken herleid tot twee. Nu was de lesgeefster er wel van overtuigd dat ik eigenlijk al te laat was. Ik moest mijn klant voor lunchtijd faxen na overleg met mijn verantwoordelijke en het was al twintig voor twee. Die van productie moest prestatierapporten van zijn mannen op het einde van hun shift (14u) ondertekenen, anders konden ze niet naar huis ofzo. Alleen vond ik (en ik niet alleen) dat lunchtijd wel rekbaar is, zeker in de verkoop. Dus zei ik dat ik voor twee uur moest bellen naar mijn mogelijke klant en verzweeg ik het overleg met mijn chef (omdat ik ervan overtuigd ben dat hij akkoord gaat). Enfin, ik kreeg toestemming om met de moto mee te rijden. Nadien noemde de lesgeefster me een liegebeestje... You win some, you lose some?
Wat me echter het meest choqueerde was dat ze zei dat ze me al een tijdje geobserveerd had en niet dacht dat ik dit in me had en die *dit* zei ze met rollende ogen alsof ik iets verschrikkelijks gedaan had.

Labels: dramaqueen, werk

Het is zo gemakkelijk om je af te sluiten. Je strekt je armen voor je uit en dit gebied is je territorium, hier ben je baas, hier zorg je voor: de mensen om je heen, de dingen,… As die het goed hebben, ben jij tevreden, zit je taak er op. Nee, de bedelende vrouw aan de uitgang van het station die daar elke morgen in de bijtende kou zit, die valt niet binnen dat gebied. Ook de jonge man die je aanspreekt om wat kleingeld, de vrouw die de kinderwagen niet op de tram krijgt, de solidariteitsactie op tv raakt je koude kleren niet, jij wil liever je programma, geen gedoe. Het is zo gemakkelijk: ik doe mijn best, ik werk er voor en de rest moet dat ook maar doen. Het lukt jou toch ook? Ok, het zou wel eens beter kunnen, zo af en toe zit het je niet mee, maar daar sla jij je doorheen.
Ik ben zeker niet beter dan de doorsnee mens. Elke maand gaat er via een doorlopende opdracht een aalmoes naar een goed doel en met dit argument wimpel ik andere organisaties af. Ik deponeer mijn oude kledij in een groene container, moffel wel eens een geldstuk in een kartonnen bekertje, krabbel hier en daar wel eens onder een petitie,...

Vanavond heb ik voor het Project afspraak met een meisje. Het is de dochter van een collega. Hij vroeg aandacht voor een project dat het vooral met liefdadigheid moet doen. Toen ik haar vorige week aan de lijn kreeg na talloze pogingen, klonk haar vrolijke stem in mijn oor. Ze onderbrak me omwille van de kindjes. Of ik kon terugbellen, want de kindjes moesten gaan slapen. Een uurtje later bleken de kindjes nog steeds druk in de weer. Haar stem klonk nog steeds vrolijk maar ook een beetje moe. Ze zou me terug bellen. Beloofd! Ik was een beetje wantrouwig, ik had haar al verschillende malen proberen bellen en ik moest haar nog steeds een interview vragen (en *iets* vragen is meestal niet mijn ding). Ze belde terug. Het was ondertussen al redelijk laat en haar dagtaak was nog niet voorbij. Maar ze klonk vrolijk, enthousiast toen ik haar het idee vertelde en vanavond mag ik een kijkje nemen in haar wereld. En nu al vind ik haar een grote madam: kinderen die niet ongestoord aan het leven kunnen beginnen maar van thuis uit een zware rugzak hebben meegekregen niet laten verkommeren maar hen nieuwe dingen leren ontdekken. Respect!

Labels: dramaqueen

Niet de meest originele titel, want je kan er moeilijk naast kijken. Toen ik deze morgen van Mariakerke naar het station fietste, was het lichtjes beginnen sneeuwen. Nauwelijks onderweg prikten de sneeuwvlokjes tussen mijn oogwimpers, proefde ik sneeuw op mijn tong,... pfff wind tegen, niet dat er veel was maar de zichtbaarheid was niet je dat. Maar ik vond het niet erg. Vroeger fietste ik in weer en wind naar school en ik vond dat eigenlijk best zalig. Het is natuurlijk uitkijken op de ring maar eens ik op de Watersportbaan geraakt was, moest het wel meevallen. Een dun sneeuwlaagje op het fietspad, onschuldig, maar o zo bedrieglijk. Toen ik het rondpunt wou oprijden, verloor ik mijn evenwicht en ging ik keihard tegen de vlakte. Iets wat je vanaf een bepaalde leeftijd niet echt meer gewend bent. Mijn knie schreeuwde het uit, mijn kin liet zich horen,... Het meisje na mij zei lachend: "tja, het is hier glad he?" Ik krabbelde overeind, terwijl ze mijn fiets recht zette. Toen nam ik het besluit om deze morgen ook maar thuis te werken. Het is ten slotte mijn thuiswerkdag en voor een stomme vergadering over anders werken (oh ironie) moet ik deze namiddag in Brussel zijn. Maar nu eerst warm worden en alles rustig laten ontdooien, terwijl de sneeuw buiten verder dwarrelt.

Weet je trouwens dat 29 jaar geleden het ook plots is gaan sneeuwen rond deze periode? Wie zegt nu nog dat de seizoenen veranderd zijn?

Labels: op stap

Bij het project hoort ook een mailinglijst om allerlei afspraken te maken, artikels te verdelen wanneer de planner er de zweep wil opleggen, mevrouw de voorzitter ons tot de orde roept, de speurneus olie op het vuur gooit,... Maar soms kan het aantal mails wel eens oplopen en wordt er hevig gediscussieerd. Een feestje organiseren vraagt de nodige afspraken. Als ik dan ’s morgens in mijn mailbox 80 ongelezen mails zie staan, wetende dat ik de avond voordien er ook zo veel verwerkt heb,of dat het er pijnlijk stil was op die mailinglijst toen ik aan het surfen was, slaat mijn hart wel eens over. Nachtdieren zijn het, die mannen! En vrouwen, vlug voor ze me er op wijst. Of deze voormiddag op minder dan een uur veertig mails!
Mijn wederhelft schudt dan onbegrijpend het hoofd. “Kunnen jullie dat niet anders oplossen? Waar vergaderen jullie dan over?“ Maandagavond na de romantische verhalen vroeg hij hoe ik eigenlijk wist dat er zoiets georganiseerd werd. Antwoord: de mailinglijst! Een positief punt voor de mailinglijst, maar ik denk dat ik maar beter verzwijg dat ik deze middag voor mijn vergadering (waar ik van onze grote baas ambetant mocht/moest doen) mijn creativiteit de vrije loop heb gelaten op een suggestie van iemand die er ook mee weg kan. Knetter zijn we volgens deze meneer. Ik durf er niet aan denken hoeveel mails dit zo oplevert bij mensen die er overdag niet bij kunnen. Vele korte berichtjes, soms één zinnetje, efficiënt zal wel anders zijn, maar plezant is het zeker wel.


En als je wil weten hoe al deze mensen en degene die ik vergeten ben er uit zien, kom je toch gewoon af!

Labels: gentblogt

Nutella in twee kleuren... waar halen ze het? Ik smeer heel regelmatig choco, maar nutella komt hier niet binnen. En al helemaal niet in twee kleuren.

Labels: keukenprins(es)

Niemand verplicht me maar toch heb ik die drang om hier elke dag "iets" te zetten. Soms is dat geen probleem, heb ik inspiratie bij de vleet of kan ik me tevreden stellen met een reclameboodschap. Soms is het echter zwoegen. Ik weet waarover ik wil schrijven maar de woorden komen maar moeizaam. Er zijn er te veel en niet degene die ik wil. De tekst rammelt een beetje, soms zelfs van alle kanten. Voor het Project begin ik dan te schaven tot het enigszins aanvaardbaar wordt maar zo'n dingen kosten tijd en die is er niet altijd. Hier iets posten gebeurt dan tussen de soep en de patatten en dat is er dan ook wel aan te merken. Eigenlijk zou ik dan beter met mijn fikken van die publish-knop blijven maar toch druk ik. Tegen beter weten in. Achteraf vervloek ik wel eens mijn ongeduld, maar meestal haal ik mijn schouders op. Volgende keer beter en als het echt uit de hand loopt: laat iets weten in de commentaren.

Labels: blog

De weekendkrant is blijven slingeren op tafel. Op de voorpagina van één van de katerns die her en der verspreid liggen lacht de Belgische minister van leefmilieu me minzaam toe. “Ik ken de oplossingen voor het klimaatprobleem. Alleen weet ik niet hoe ik daarna nog verkozen raak.” Misschien werd hij verkeerd begrepen, misschien zei hij het bij wijze van boutade. Maar toch, heeft zijn uitstapje naar Nairobi aan de zijde van de "huisvrouw uit Kapellen" dan toch niks opgeleverd? Waar is de tijd dat mensen in de politiek gingen om de wereld te veranderen? Een illusie armer draai ik de verwarming een graadje lager, giet ik de koffie in een thermos en schakel het toestel uit, geen enkel toestel blijft in stand-by staan, de wasmachine draait op nachttarief, de was hangt buiten te drogen,…

Labels: huisvrouw

In de Ardennen staan veel bossen, daar kun je in lopen. Er zijn ook wegen die bergop gaan en daarna gaat het altijd wel eens bergaf, maar niet noodzakelijk even lang. En als je te veel gedronken hebt en/of te weinig geslapen, kan dat wel eens lastig zijn.

Labels: op stap

Straks vertrek ik op weekend naar de Ardennen met de jarigen, dus valt hier heel het weekend niks te beleven. Is er een idealer moment voor wat reclame?

Meer info op
gentblogt.

Labels: gentblogt

Omdat ik ook wel een beetje een city-girl geworden ben, gaan we gewoon verder: februari, mijn lievelingsmaand omwille van de verjaardagen, zo halverwege de maand, hihihi...

Worden in België deze maand geproduceerd: aardappelen, aardpeer, bewaarwortels, boerenkool, champignons (onmogelijk te vermijden), knolselder (lang leve de experimenten van mijn liefste op dat gebied), koolraap (iemand een suggestie?), oesterzwam, pastinaak, pompoen (de laatste maand voor augustus), postelein (brr te koud voor salades vind ik), prei, raap, rammenas, rode biet, rode kool (op de zwarte lijst, nog altijd), savooi (heb ik al gezegd dat mijn liefste met wintergroenten aan de slag is geweest?), schorseneer, sojascheuten, spruiten, uien, veldsla, witlof (mmmm...), witte kool (dank je liefste) en fruit is nogal beperkt: appels en peren.

Boerenmarkt, here we come! Want alle lijstjes ten spijt, het is zowat de enige plaats waar je zeker bent van Belgische groenten en kwaliteit aan een lage prijs.

Labels: keukenprins(es)