no butterfly

Zaterdag, twee uur voor het optreden van start ging, open ik de deur van de ruimte die ons ter beschikking gesteld is als kleedkamer. Er hangt een redelijk gespannen sfeer. We hebben slechts een uur om nog eens "voor echt" te repeteren op het podium en we dat zijn vijf of zes verschillende groepen. Onze leraar loopt zenuwachtig rond. De vrouwen zijn zich aan het omkleden, sexy outfits vol pailletten, vals haar, blote buiken, nog meer belletjes,... Het duizelt me een beetje. Ik heb een lange zomerrok, een topje en natuurlijk mijn sjaal met belletjes mee. Niet extravagant, zoals sommigen. Ook in onze groep zijn er die zich hebben laten mee slepen. Nog vlug zelf iets in elkaar gestoken, glittertjes,... Hoe ouder, hoe zotter, lijkt het wel. Wij hadden duidelijke instructies gehad van onze leraar maar bij andere groepen is dat minder het geval blijkt 's avonds. Voor de spiegel die normaal gebruikt wordt om de pasjes in te oefenen heeft zich een lange rij vrouwen gesteld: borstel in de hand, mascara, oogschaduw,... alles erop en eraan. Ook daar kan ik niet aan ontsnappen.

We krijgen van onze leraar de cd toegestopt en iedereen moet al eens oefenen in de kleedkamer. Tijdsgebrek. We hebben de stappen al eens overlopen zonder muziek, maar op drie weken een volledig nieuwe choreografie inoefenen is niet simpel. Gespannen nemen we onze plaats in. De vrouwen rondom ons onderbreken hun activiteit en kijken nauwgezet toe op elke stap, elke fout die we maken. Het is geen groot succes. Verschillende keren valt iemand uit het ritme. We troosten ons met de gedachte dat die groep die nu danst wel een hoger niveau zal zijn en die groep mist ook wel nog eens een stapje. Een vriendin die meegekomen is met iemand van onze groep is onverbiddelijk: zo slecht, ze had toch wel meer verwacht van haar vriendin. Ook vrouwen uit andere groepen krijgen nijdige opmerkingen. De tijd verstrijkt, we maken elkaar alleen maar zenuwachtiger.
Uiteindelijk mogen we ons dansje op het podium doen. De spots worden halverwege even aangezet en al bij al verloopt alles beter. In de kleedkamer eisen we de cd-speler nogmaals op en we doorlopen nog eens de routine. Weer blunders. Ondertussen is het zeven uur. Nog een uur voor de show en nog tweeënhalf uur voor wij op moeten. Ik besluit maar iets te halen om te eten en ik ben zeker niet de enige die het opgeeft. Anderen blijven koortsachtig oefenen, de leraar wordt er zelfs bijgehaald.
Half acht wordt de deur geopend, de vrouwen (en ook één man, ik wil niet sexistisch doen en hem vergeten) lopen verkleed rond, anderen blijven in de weer met hun outfit. Ik zoek me een plaatsje in de zaal en de eerste die ik herken is iemand uit het middelbaar waar ik als een stom kalf heb achtergelopen, nog zo'n geest uit het verleden. Hij knikt hallo en daar houden we het maar bij.
Na de pauze haast ik me naar de kleedkamer. De spanning is er nog steeds te snijden. De laatste groepen dansen nog vlug eens hun pasjes in, wij ijsberen omdat we dit niet meer kunnen doen (de cd ligt bij de dj). Als we uiteindelijk het podium opkomen, klinkt er commentaar uit de zaal. Maar alles verloopt zo goed als perfect. We halen opgelucht adem, trekken massaal onze veilige jeans aan en maken ons op voor de fuif nadien. We kunnen niks anders dan toegeven dat we zin hebben om het nog eens te doen. Na de obligate dankwoordjes op het einde barst een spetterende fuif los. De vrouwen hebben er zin in en de enkele mannen die zich tussen al dat heupenzwaaiend geweld durven begeven zien dat het goed is. Daar had ik nu zin in! Een goede fuif met Arabische muziek (maar ook veel covers à la Boney M), lekker zwieren en zwaaien... Veel te lang geleden, van ergens een fuif in Brussel met veel allochtonen en goede muziek...

Labels: en dans

Op zondagnamiddag schuifelen we in Sint-Amandsberg bij onbekenden binnen voor het vertelfestival Ijsbreker.

Nieuwsgierig kijken we rond. Overal is men blijkbaar aan het verbouwen geweest. Inspiratie terwijl we genieten van griezelverhalen. Mooie kleur heeft die muur. Leuk om zo licht binnen te halen. Een venster scheidt de gang maar de ruimte blijft er groot uitzien.

In de Toekomststraat stappen we bij Philippe Brunain en Sofie Demeyer binnen voor "wulpse woorden op je huid" zoals het programma omschrijft. We zoeken ons een plaatsje terwijl de ruimte zich verder vult.

De vrouw gooit een rood slipje naar de man. Meteen het begin van een boeiend halfuurtje. Ze nemen ons mee in verschillende scènes, een chic banket dat ik me zo kan voorstellen, een zuippartij de smaak van alcohol,... Later blijkt het koppel nog op de planken te hebben gestaan. Ze plannen ook iets tijdens de volgende Gentse Feesten, iets om in de gaten te houden.

De eerste tekst is een gedicht dat ik ken, het blijkt bij controle in mijn boek* van Herman de Coninck te zijn.

Te voet over de Lethe

Als ze genadeloos traag, geeuwend héhé,
een peperduur slipje van niks op de vloer laat landen
(sex hoort net als luxe met mysterieuze x)
waarna ze haar voor zijn handen veel te vele twee

borsten laat zien, kijkt hij beneden aan haar bleke
benen op naar wat, geen meter hoog, hij 't hoogste acht:
lippen die slechts lippen zijn en die niet spreken,
en iemand die boven zijn smeken staat en niet laat merken dat ze lacht.

Want vrouwen hebben machtige geslachten, hoge wonden,
venusbergen, spelonken, vouwen,
waarin verloren nachten nooit meer worden teruggevonden,

en daar spelen ze mee
zoals de Mona Lisa met toeristen en de maan met de zee,
adembenemend, en met iets van een licht verachten.

* Geen dag zonder liefde. Honderd jaar Nederlandse liefdespoëzie uit Noord en Zuid, samengesteld door Eddy van Vliet

Labels: lettertjes, op stap

Wanneer je 's morgens vroeg door Gent rijdt op een zaterdag, zal je het merken: er wordt heel wat verbouwd, hier wordt geplaasterd, daar zijn ze nog aan het afbreken en nog wat verder verhuizen ze al.

Vandaag kon ik niet achter blijven, weliswaar maar op halve kracht wegens dansoptreden en rug van mijn broer. Resultaat van een voormiddag: een derde van mijn zoldervloer is uitgebroken en naar het containerpark afgevoerd. Altijd een belevenis voor mijn West-Vlaamse broer. Toen ik de nagels bij het metaal wou gooien, zei de ivago-man: "je weet toch dat je daar altijd één van moet houden." Guh? "Die komen toch niet uit die planken?" Jawel, zei ik fier denkend aan mijn noeste arbeid. "Ge moogt dat daar in laten zu, allez, je mag ze er ook uit doen als je je wil bezighouden..." Mijn broer ging plat toen ik verslag uitbracht.

En voor die bestuurder van die Volvo: ik vind u absoluut niet sympathiek. Ik weet dat men geen plaats mag houden door op een parkeerplaats te gaan staan maar me ei zo na omver rijden lijkt me toch wat ver te gaan!

Labels: bakstenen

Het is redelijk donker op café. Een groep mensen komt binnen zoals er wel nog al binnengekomen zijn. Onze blikken kruisen. Het is lang geleden maar dat verandert weinig. Mijn lichaam reageert duidelijk. We wisselen de gebruikelijke beleefdheden uit. Hoe gaat het? Wat doe jij tegenwoordig? Ik doe nu dit en dat, en jij? "Ik ben bijna-papa, ergens in april." Ik knik begrijpend. "De dikke buik loopt hier ergens rond." Zijn woorden. Het doet raar om hem opnieuw tegen te komen. Hij kijkt me doordringend aan. We zijn nooit grote praters geweest. We vonden elkaar in een behoefte naar lichaamswarmte. En toen die ingelost was, gingen we elk onze weg. Natuurlijk kwamen we elkaar nog af en toe tegen in het Gentse nachtleven. Maar met de jaren verminderde ook dit. Ik kijk opzij naar mijn liefste. Hij glimlacht maar heeft die trek om zijn mond. Tijd om af te ronden, meer dan die enkele zinnen hoeft het ook niet te zijn. Nog een geest uit het verleden, de vijfde op korte tijd, de tweede die hier een postje krijgt.

Labels: dramaqueen

Verhuizen naar een nieuw gebouw vraagt de nodige aanpassing. Er zijn de traditionele kinderziektes. Maar dit is momenteel het ergste wat we meegemaakt hadden. Van de acht liften werkte er deze morgen maar één. Toen ik op het superhandige systeem mijn verdieping in tikte, kreeg ik een foutmelding. Hoe? De lift kent het 16de verdiep plots niet meer? Voor de duidelijkheid effen toelichten, je tikt je verdieping in voor je in de lift stapt, dan krijg je het nummer van de lift die je moet nemen. Het systeem groepeert de aanvragen zodat je sneller op je bestemming raakt. Nu was het een beetje gissen: 16 was onbekend, 15 ook al, ... om een lang verhaal kort te maken: de lift ging slechts tot het 12de en dit in een gebouw van 22 verdiepingen. Natuurlijk wegen vier verdiepingen te voet niet op tegen 16, maar na de intensieve dansles van gisteren (laatste oefening voor het optreden)viel het me lastig. En dit de dag na de openingsreceptie (waar het gewone voetvolk niet op was uitgenodigd, voor alle duidelijkheid).

Labels: werk

Vandaag is het gedichtendag, met dit jaar als thema: stilte en eenvoud. Zoals steeds is er een speciale publicatie van Leonard Nolens en hopelijk is het gedicht dat ik vond op hun site ook in posterformaat verkrijgbaar zoals de voorbije jaren...

En hou vandaag ook gentblogt in de gaten...

Liefde didactisch

Zij spannen traag hun winterkleren voor de ramen
En sluiten elkaar en het straatlawaai in hun armen.

Zij gaan vanmiddag bloot een groot horloge binnen.
De wijzers zijn zijzelf. Zij maken plaats en tijd.

Een simpele duim op haar tepel verandert de wereld
Van deze volksbuurt in een kamer zonder pijn,

Een bed waaronder twee paar tranen samen slapen
Met afgelopen schoenen. Geluk heeft geen contour.

Langzaam vrijen is ook dat ronde kruispunt beneden.
Daar lopen mensen zoals wij van hen te dromen.

Leonard Nolens
uit: Manieren van leven
Amsterdam: Querido 2001

Labels: lettertjes

Lap, er wordt me weer een stokje toegeworpen en dan nog eentje waar ik niet zo op gebrand ben. Natuurlijk ben ik ook curieus om te zien wie zich achter de blog verschuilt, maar ik ben niet zo’n liefhebben van foto’s van mezelf. Bovendien bezorgt het me een praktisch probleem: ik heb zelf geen digitaal toestel, zelfs voor het project stuur ik anderen er op uit om een foto te nemen. Dus heb ik maar iets anders geprobeerd. Het paint-programma terwijl ik op tv de zoveelste herhaling van friends uitzit. Ik vind het eigenlijk wel geslaagd...







Wie er zin in heeft, neemt het maar mee. Ik ben wel curieus maar wil ook niemand verplichten...

Labels: stokje

Het is zover! Gentblogt bestaat binnenkort twee jaar en wil dit graag vieren met zijn lezers, lezeressen en sympathisanten. Blokkeer 16 februari alvast in jullie agenda want vanaf 20u worden jullie verwacht in Café en Compagnie op de Gasmeterlaan. Dit mag je niet missen!

Alle info op gentblogt

Labels: gentblogt

Jullie hebben het ongetwijfeld gemerkt, het stormde vorige week. Niet enkel buiten maar ook in mijn hoofd raasde de wind. Het begon met een artikel op de voorpagina van mijn krant waar duchtig op gereageerd is. Niet echt een prettig vooruitzicht voor de start van het project van het jaar. Van de tien mailtjes naar adressen uit de gouden gids, kreeg ik drie mailtjes: één van een vrouw, één van een man en één van een bureau. Dat laatste was het meest verwarrende: in plaats van een berichtje bevatte het mailtje enkel een paar nieuwe adressen. Werd ik verondersteld één van hen aan te schrijven? Geen idee. Ik kreeg ook een telefoontje. Resultaat: drie afspraken.

Drie gesprekken later is me één en ander duidelijk geworden. Grote verschillen zijn er niet. De orde heeft blijkbaar een paar richtlijnen, zoals duizend euro per vierkante meter als richtprijs bij verbouwingen zonder de kosten voor de architect. Daar boven op komt dan nog 10 à 12% als vergoeding voor het tekenen van het plan, indienen van de bouwaanvraag, aanbestedingsronde,… Ik weet niet meer wat ik verwacht had. Dit bedrag per vierkante meter stelde me nog enigszins gerust. Sowieso leek een extra lening me niet uitgesloten. Gelukkig maakten ze er meteen een schatting bij van de oppervlakte, want afstanden zijn niet mijn sterkste kant. Toen ik later die avond het sommetje maakte, begon het me te dagen. De papiermolen die me wacht en die ik hartsgrondig haat.

Kan ik een deel van wat ik al terugbetaald heb opnieuw lenen? Moet ik een nieuwe lening? Wat voor soort? Wat is een derde van mijn inkomen? Wat zijn mijn vaste kosten? Wat staat er op mijn spaarboekjes? Hoeveel zou ik nog kunnen sparen voor de werken starten? Een stortvloed van vragen, een roetsjbaan van emoties. Nee, ik kan de werken niet blijven uitstellen. De citytrip naar Istanboel met de dansles is het eerste dat sneuvelt. Het boek voor het nieuwe seizoen van het postorderbedrijf is ongeopend gebleven. Ik hou me voor dat ik niks nodig heb en waarschijnlijk is dat ook wel zo. Ik kocht een jeans en een zomerbroek in de solden. Ik heb nog twee-drie jurkjes van vorig jaar en een hoop rokjes waar niks mis mee is. Schoenen kunnen nog best een seizoen mee. Echte vakantieplannen waren er niet, omwille van de werkzaamheden bij mijn liefste en nu dus ook in mijn huis. Zelf had hij ook al de skireis met zijn vrienden moeten afzeggen om dezelfde reden. Mij deed dit weinig, want ik heb nooit geskied en heb hoogtevrees. De aankoop van nieuwe boeken en cd’s wordt (voorlopig) uitgesteld. Mijn boekenkast heeft zeker nog boeken die ik niet gelezen heb (een understatement) en de jazz-box van de morgen bevat ook nog cd’s in plastiek folie.

Maar het wringt. Ik had me voorgenomen dat ik geen huis wou kopen als dat financieel niet mogelijk zou zijn, ik wou geen slaaf worden van mijn lening,… Na een eerste gesprek is het natuurlijk te vroeg voor drastische beslissingen. Ik kan me ook inbeelden dat mensen die nu op zoek zijn naar een huis, vinden dat ik het zo slecht niet heb. Ik heb mijn huis vijf jaar geleden voor een prikje gekocht van een scheidend koppel met financiële moeilijkheden, met hulp van mijn ouders. Maar ik was toen een alleenstaande vrouw die een lening wou en ik ben, voor de bank, nog steeds een alleenstaande vrouw, niet echt een prettig vooruitzicht.

Labels: bakstenen

Hebben dit jaar alvast niet overleefd dankzij mijn wederhelft: een goudkleurige kerstbal, een wijnglas, een theelichtjeshouder, een west-malleglas met inhoud...

En aangezien ik zelf niet kon achterblijven, heb ik ook al een bokaaltje laten vallen bij het afwassen.

en we zijn amper een maand ver...



Laten we er maar van uit gaan dat scherven geluk brengen...

Labels: dramaqueen

Toegegeven, de gedachte om te stoppen kwam even bij me op. Een halve nanoseconde ofzo. Mijn liefste mag dan al geen fervente aanhanger zijn van het bloggebeuren, hij heeft weinig keus. Het is sterker dan mezelf: elke dag zie ik wel mensen om me heen en borrelen de verhaaltjes spontaan op. Sommigen halen nooit tweb, andere rijpen even voor het zover is en nog andere worden (te) snel op losgelaten op de wijde wereld. Soms is het zwoegen om toch maar iets bij elkaar te krijgen, soms is er geen houden meer aan en rolt de ene draft na de andere van het klavier, mijn reserve voor drukke dagen. De vorige postjes waren er zo uit de reserve, bijeengetypt op een rustig moment en alvast van een datum voorzien. Ik wist dat me een drukke periode stond te wachten. Het idee om te stoppen kwam spontaan toen ik het postje voor de verjaardag van dit blogje schreef. Maar serieus, het was niet meer dan een fractie van een seconde.

Trouwens, als je in toeval gelooft of net niet, de vooravond van het publiceren van het bewuste postje kwam ik de gast tegen die de inspiratie voor de naam van dit blogje leverde. Het was minstens vijf jaar geleden. Maar onlangs zijn ze verhuisd en nu komt hij weer shoppen in mijn supermarkt. Het was zeker wennen om hem weer tegen te komen. Tja, ooit belde ik hem in het midden van de nacht uit bed als ik zelf niet kon slapen (en ik mijn toenmalige vriendje niet durfde storen), maar zoals vaak durft contact wel eens te verwateren wanneer liefdes door een ander beantwoord worden.

Wie zou dan echt aan stoppen durven denken bij zoveel… euh… toeval?

Labels: blog

Voor dit blogje dat precies een jaar geleden het licht zag met een redelijk banaal berichtje!

En ondertussen ben ik ook te lezen op die blog waar het allemaal mee begon, het verhaal is rond, tijd om er mee te stoppen?

Labels: blog

Het valt niet langer te ontkennen. Ik zit ondertussen in een levensfase waarin heel wat leeftijdsgenoten met kindjes beginnen of begonnen zijn. Steeds meer mensen moeten een babysit reserveren wanneer ze een stapje in de wereld willen zetten en daar komt de nodige organisatie bij te pas. Avondfeestjes worden meer en meer uitjes overdag. Voor dit jaar zijn er al drie in de vriendenkring gepland en nog een stuk of vier bij collega's. Het houdt gewoon niet op.

Een vriendin van mijn liefste heeft zo de gewoonte om het te pas en te onpas door te steken. Een selectie: "Ja, als je met twee kinderen zit is dat niet meer vanzelfsprekend..." "Ja, ik zou wel willen maar die twee vreten energie..." "Ja, daar kunnen wij weer niet bij zijn. Er moet toch iemand op de kinderen letten." " Wacht maar tot je zelf kinderen hebt..." "Tegen dat jullie kinderen hebben, zijn de mijne groot genoeg..."

Nu ga ik de eerste zijn om te ontkennen dat kinderen tijd, energie en veel geduld vragen. Ik spreek niet uit ervaring maar ik kan me gerust inbeelden dat ik heel wat dingen die ik nu doe (concert, vanavond restaurant,...) en die vaak op het laatste moment beslist worden, niet meer zo vanzelfsprekend zijn. En natuurlijk kan ik me ook ergeren aan jengelende kinderen in de supermarkt, op straat,...

Maar even zeer aan de ouders. Soms doen ze het ook zichzelf aan. Je nodigt ze uit voor een etentje. Vroeg zodat de kinderen mee kunnen. Dus wringen we ons in allerlei bochten om om half zeven kindvriendelijk eten te voorzien. Al verschillende keren heeft ze laten vallen dat ze niet lang kunnen blijven, met de kinderen. Deze zijn echter heel rustig. De kleinste kruipt wat rond. Het oudste verkent de ruimte, vertelt, zingt een liedje,... Na het eten vertel ik nog een verhaaltje met de oudste op mijn schoot. Haar kleine zusje is net begonnen met de wereld rechtopstaand te bekijken en probeert zich recht te houden aan de stoel naast mij. In een fractie van een seconde verliest ze haar evenwicht en mijn reflex is te traag om haar op te vangen. Een dikke buil en geween is het resultaat. Nu is de maat vol. Ze pakt haar kinderen op: "We gaan naar huis. Met die twee kun je nergens komen..." Ik protesteer en dan komt het eruit. Om acht uur komt iemand langs en dan gaat hij badmintonnen. Tja, op deze manier kun je inderdaad niet genieten van een etentje bij vrienden.

Met de kerstperiode dwarrelden de kaarten binnen en bij twee van mijn vriendinnen staat een glimlachende baby. Op één van de foto's heeft de baby een grote muts aan en is de achtergrond een sneeuwlandschap. Schattig. Maar mijn favoriet is een close-up van het gezichtje van de baby. Stralend blauwe oogjes en een absoluut ontwapenende glimlach. De foto heeft een plekje gevonden op mijn microgolf en als ik aan tafel zit, kijk ik haar aan. Op zo'n moment staat de wereld een beetje stil en kan ik niet anders dan zelf beginnen glimlachen. En dan denk ik, maakt dit het niet allemaal de moeite...

Labels: kindervreugde

Ik ben niet zo'n fan van goede voornemens. Ze maken lijkt al voldoende om ze stof te laten krijgen. Dit was dus geen goed voornemen bij het begin van het jaar, maar direct een heus project. Tijd voor aktie!

Natuurlijk wist ik vijf jaar geleden toen ik mijn krabbel zette onder de koopakte dat er werken te verwachten waten. De keuken en de badkamer zijn een typische achterbouw van een al even typisch Gents arbeidershuisje. De veredelde golfplaten zijn echter weinig uitnodigend. Al de eerste winter was het prijs: onmogelijk om de kamer wat warm te houden. Mijn grootmoeder bracht de redding met een paar oude gordijnen die ik kon lenen en zo het gelijkvloers in twee opdelen: keuken met golfplaatconstructie en de rest van het huis. Elk jaar is het weer eens zuchten als ik de ruimte opdeel. Het is een triestig zicht maar eurootjes groeien tot nader order niet op mijn rug. Maar uitstellen wordt steeds moeilijker. Tijdens de kerstvakantie werd ik met mijn neus nogmaals op de feiten gedrukt. Ook het feit dat het deze herfst een paar keer binnengeregend heeft in mijn keuken (gelukkig kon mijn liefste dit gemakkelijk herstellen) hielp wel.

Dus vorige week zend ik op goed geluk een tiental mailtjes naar architecten uit de gouden gids. Resultaat: vier reacties. De dag zelf twee mails met een duidelijk bericht: "ik zie het wel zitten maar laten we eens afspreken op de plaats zelf". Een mail met vier andere adressen in, het is me niet echt duidelijk wat de boodschap is. Had ik het verkeerde adres? En ook een telefoontje de dag later...

Op een kleine week heb ik drie afspraken met mogelijk geïnteresseerde architecten en nadien zie ik wel verder. Alle financiële bekommernissen laat ik voorlopig mijn vreugde niet vergallen. Tijdens het traditionele telefoontje met mijn ma op vrijdag, vertelde ik dan ook trots dat ik er aan begonnen was. Zij klonk een heel stuk minder enthousiast. "En zal je liefste ook aanwezig zijn?" Toen ik negatief antwoordde, kwam een jammerklacht over vrouwen alleen en hoe die mensen uit de bouw daar misbruik van maken. "Euh ma, één van die architecten is een vrouw..."

Maar ze heeft wel een punt. Mijn vorige ervaring met werkzaamheden is zo beangstigend en deprimerend dat ik deze werken bewust heb uitgesteld. Ik schat dat het ondertussen twee à drie jaar geleden is dat mijn bejaarde buurvrouw bij me aanbelde. Het werd misschien tijd om iets te doen aan ons dak? Wij delen het dak en ik vond het dus reuze dat ze zelf kwam bellen. Ik zag er zelf een beetje tegenop om een hoop redenen: Ze is de moeder van de vorige eigenaar en er zijn wat spanningen geweest en ik had er ook geen idee van waar ik een aannemer kon vinden. Dus toen zij voorstelde om contact te nemen met iemand die ze kende had ik geen bezwaar. Dat die persoon als een bulldozer ging binnenwalsen, papieren in de hand en de mededeling dat ik daar kon tekenen zodat ze begin januari konden beginnen, was me iets te veel van het goede. Mijn buurvrouw had al toegezegd en dus leek voor hem alles in kannen en kruiken. Als ik even kon tekenen? Veluxen? Geen probleem dat ging hij wel in de offerte opnemen. Handtekening? Kepers vervangen? Idem. De grootte van de veluxen konden we wel bespreken als ze de stellingen kwamen zetten, als ik nu efkes een voorschot kon betalen. Cash, enkele duizenden euro's. Ik rolde met mijn ogen. Er ontbraken een paar dingen in de offerte en een overschrijving leek me ook haalbaarder. De werken vielen bovendien samen met een heel drukke periode op het werk. Ik moest 's Morgens heel vroeg vertrekken, zonder te weten wat ik ging vinden als ik terug kwam. Gelukkig liet mijn buurvrouw de werkmannen binnen, zorgde ze voor de elektriciteit en ook een pintje op tijd en stond. Enfin, ik kan er uren over doorgaan maar het is een echte lijdensweg geworden. Niet omwille van de werkmannen maar wel omwille van de aannemer die me behandelde als een stukje minderwaardig mens. De vrouwelijke helft van een bevriend koppel met verbouwprojecten vertelde me iets gelijkaardigs. Het gevoel van niet serieus genomen te worden als vrouw... tss... het zou toch niet meer van deze tijd mogen zijn?

Labels: bakstenen

Zondagnamiddag. Het was koud, niet voor de tijd van het jaar maar wel kouder dan de voorbije dagen. De lucht zag blauw toen ik mijn ogen opende. Een lichte kater herinnerde me aan de voorbije avond, maar het was toch sterker dan mezelf: we konden vandaag moeilijk binnen blijven. Het kriebelde. Onze bibberhelden hadden zich uiteindelijk niet ingeschreven dus kozen we maar voor een alternatieve activiteit. We haalden het petekind van mijn liefste op en trokken naar het citadelpark. Ze leek aanvankelijk weinig enthousiast. Haar ma had ons gewaarschuwd. Haar pa dacht dat het park toch wel heel ver was voor zo'n driejarige kleuter. Ze kuste haar ouders heel uitvoerig gedag en daar stond ze even later wat beduusd op de stoep. Zou ze meegaan? Ze drentelde wat, keek nog eens naar de voordeur, maar haar ma deed deze al dicht. Ze nam dan maar mijn hand stevig vast. Mijn liefste kent ze eigenlijk beter maar ze had blijkbaar minder vertrouwen in haar peter. Meisjes samen.

De hele weg naar het park zei ze geen woord, ondanks onze verwoede pogingen. Dit beloofde. Mijn liefste keek al bedenkelijk. Hier had hij toch wel meer van verwacht. Eerste halte in het park waren de eendjes en ganzen. Allerlei stadsmussen waren brood aan het strooien, lekker decadent, meer dan die beesten ooit kunnen opeten. Een eerste reactie van het kind maar heel stilletjes. Nog steeds klemt ze mijn hand vast.

Dan maar naar de speeltuin.

Eerst weifelt ze nog eventjes maar dan beslist ze heel kordaat: het schommelpaard. Mijn liefste haalt opgelucht adem en kwijt zich meteen aan zijn taak: kleine op het schommelpaard, kleine van het schommelpaard, kleine op de glijbaan, kleine van de glijbaan,... Ik kijk toe vanaf de bank. Het is best druk. Jonge dertigers met hun kroost zoeken wat vertier op zondagmiddag. De stad lijkt uitgestorven maar hier in het park is het een drukte van jewelste, allemaal geconcentreerd rond de kleine speeltuin. Vaders lopen hun klein grut na, moeders kletsen bij. Sommigen ongegeneerd in training, iets wat ik vroeger nooit begreep maar waar ik me ondertussen langzaam in kan vinden. Een lekker lome zondag. Niks moet, gewoon even het park in met de kinderen. Toch wel een verschil met mijn kindertijd. Wij liepen gewoon ergens rond op de wijk met vriendjes en vriendinnetjes. Ok, we waren misschien iets ouder dan de meeste van deze kinderen. Maar het joch dat zijn keel openzet als hij van het klimrek dondert, is zeker niet veel jonger. Zijn ouders wat verder op de bank wordt een boze blik toegeworpen van de andere ouders. Hoeveel van deze Gentenaars zijn afkomstig van de buiten? Met welk recht houden ze hun kinderen gevangen in de stad, waar het enige groen een hoopje bomen is dat een park moet voorstellen? Het knaagt wel even bij die gedachte...

Ondertussen zit de kleine meid op de schommel. Het is bijna nummertje trekken aan de schommel. Maar het is haar gelukt. Ze kijkt wat onwennig. Maar vooral de schommel beweegt met moeite. Ik besluit in te grijpen en loop op de schommel toe. Ik geef de schommel een flinke duw. Ze schatert het uit. "Duwen!" Mijn liefste is verontwaardigd: "En ik mocht niet!" Tja, meisjessolidariteit!

Na een uurtje schommelen, glijden, eendjes kijken, schommelen en alles van voor af aan en nog eens houden we het voor bekeken en zetten de kleine schat weer af bij haar ouders. Iedereen tevreden...

Labels: kindervreugde

Donderdag was het dan zo ver. Opnieuw dansles na de kerstvakantie. Het optreden komt langzaam dichter bij en de stappen was ik eigenlijk al wat vergeten zoals ik kon vaststellen bij het indansen. Onze leraar leek best tevreden maar hij stelde voor om ook eens op iets anders te dansen. Niet de nummer veertien van onze cd, door mijn liefste betiteld als poetin-propaganda, want zijn Arabisch is ook niet je dat. Hij liet ons iets heel aanstekelijk horen, Grieks en met een onweerstaanbaar ritme. We volgden zijn stappen, wat al bij al goed bleek mee te vallen en toen hij vroeg of we het zagen zitten moesten we eigenlijk niet lang nadenken. "Yes! That are my angels", glunderde hij en nadien haalde hij de zweep boven en oefenden we, ondanks de protesten van onze buikspieren tot we erbij neer vielen. Heel die voorbereiding voor de dansavond doet me denken aan de eerste keer dat ik een dansje moest doen op een heus podium.

Mijn eerste anderhalf jaar kleuteronderwijs heb ik niet in mijn geboortedorp doorlopen maar in het dorp van mijn grootouders. Mogelijk is dat de reden dat ik me nog dingen uit die periode herinner (flarden van mijn opleiding zouden dit kunnen bevestigen "grote wijzigingen in de socialisatieperiode hebben hun invloed" of iets dergelijks). In ieder geval, ik herinner me bepaalde stukken, andere werden opgetekend door mijn tante. Dat zal dan wel het voordeel zijn van het oudste kleinkind te zijn.

Op het schoolfeest moesten alle klassen een dansje opvoeren. Het centrale thema moet iets van de wereld of reizen geweest zijn. De eerste kleuterklas werd in een allerschattigst matrozenpakje gehezen, lees: de mama's moesten een witte t-shirt meegeven, we kregen een blauw vlagje en dito hoedje en vooral een vlagje. Vooral dat laatste herinner ik me levendig. Ik was één van de grotere kinderen en stond ergens vanachter bij het dansje. Met ons vlagje moesten we allerlei bewegingen doen, misschien nog eens een rondje draaien ofzo. Nogal gevaarlijk als je bedenkt dat die kleuters met hun beperkte motoriek met zo'n vlagje allerlei acrobatische bewegingen uithaalden, maar niemand is een oog of iets dergelijks kwijtgeraakt. Om andere ongelukjes te voorkomen moesten we ook op het podium oefenen. En van bij de eerste keer was het raak: ik zou met mijn klikken en klakken al van de eerste poging van dat podium gedonderd zijn, resultaat: een paar hechtingen in mijn hoofd. Aldus mijn ijverige tante die zo'n dingen noteerde in mijn fotoalbum, mijn ma herinnert zich het voorval niet, dus besluit ik dat het nog niet zo erg kan geweest zijn.
Wat ik me wel herinner is het liedje, niet de woorden of wie het zong, maar wel dat het een heel aanstekelijke kreet had die heel regelmatig herhaald werd. Hiep hoi ofzo, maar dan iets wat matrozen zouden kunnen zeggen. Na x aantal keer het liedje gehoord te hebben, besliste ik om er een extraatje aan toe te voegen. Wat interactie. Al gauw zei ik de kreet heel enthousiast mee, en al gauw volgden mijn klasgenootjes mijn enthousiaste voorbeeld. De juf was echter niet gediend van zoveel interactie en deze creatieve toets verdween dus uit onze voorstelling. Spijtig...

Labels: en dans

Zaterdagvoormiddag, mijn ma kookt het middageten. Ik kijk toe vanaf de keukentafel, een plaats waar ik me zelf jaren geleden naar toe verbande toen haar man weer eens de zetel in de woonkamer domineerde en zijn lichaamstaal me duidelijk maakte dat hij dit als zijn territorium beschouwde, ik als een ongewenste indringer en hij bereid was dit territorium al plassen af te bakenen. Met verloop van tijd is Dat plaatsje aan de keukentafel op zaterdag me wel dierbaar geworden. Daar las ik de krant toen ik aan de unief zat en nog eens thuis was op zaterdag. Daar praat ik wat bij met mijn ma. Nu zit ik er nog zelden omdat ik nog zelden op zaterdag thuis ben. Deze zaterdag was het wel het geval. Nu haalde ik niet mijn krant maar mijn pc van het werk boven. Dit moest wel zijn aandacht trekken. Amai, dat is mooi. En handig. Ik kijk hem eerder onverschillig aan. Het is een werkinstrument, zeker niet wat ik zou omschrijven als mooi. Ook mijn ma is eerder onverschillig, zoals steeds bij computers. Hij heeft echter de microbe te pakken gekregen en volgt sinds enige tijd lessen. Waarschijnlijk moet je daar bewondering voor hebben, iemand die dagelijks aan de lopende band staat en dan lessen volgt maar mijn afkeer van hem is te diep om daar voorbij te kijken.
"Kun je daar mee op het internet?" Hij kijkt me aan met ogen die bijna enthousiast lijken.
Het heeft lang geduurd voor hij de vraag stelde. Het is dan ook al lang geleden dat hij nog tegen me praatte en eens niet schreeuwde of nog me compleet negeerde.
"Ja, maar niet hier. Ik ben niet aangesloten." Ik denk: je hoeft geen schrik te hebben, ik zal niet op je twee uurtjes surfen. Ik vraag me trouwens af wat hij daar mee aanvangt. Zijn pc, een afdankertje van een collega van aan de band, die hij veel te duur betaald heeft, is echter goed beveiligd met een paswoord. Tegen curieuzeneuze als mezelf...

Labels: dramaqueen

Wanneer zouden we Little Mosque on the prairie bij ons op tv te zien krijgen? Ik vond de eerste aflevering alvast hilarisch: het moment dat de nieuwe imam wil inchecken!



Via

Labels: beeldbuis

Ik ben blijkbaar een specialist ter zake. Mag ik dan deze Gentse schoonheid aanbevelen?

Labels: blog

Vandaag in de krant: zakenvrouwen en vrouwen in kaderfuncties laten vaker de strakke mannenpakken achterwege en laten hun vrouwelijke vormen zien. Een diepe decolleté kan weer helemaal! Goed nieuws, vooral omdat die voorbeelden gevolgd worden door andere vrouwen, dus de kans dat je als man goed omringd wordt is ook gevoelig toegenomen. De anticlimax van het artikel zat in de staart van het artikel: door de toegenomen zwaarlijvigheid zijn de kleren ook vaker iets te klein...

Labels: lijf

Ik zit vandaag thuis, nee, geen verlof, geen ziekte. Gewoon: anders werken bij de Vlaamse overheid. Het was ook te horen op de radio. Natuurlijk is het best tof om zo af en toe vanaf de keukentafel te kunnen werken, weg van het geroezemoes van collega's. Maar vandaag kan ik me moeilijk concentreren. Het waait hard en dan hoor ik mijn oude huisje rammelen, kraken, zuchten,... Het wordt toch echt tijd om er iets aan te doen, denk ik dan. Gisteren heb ik wat lukraak mailtjes gestuurd naar architecten, dus dat goede voornemen lijkt al aardig op weg...

Maar eigenlijk heb ik gewoon zin om in bed te kruipen met een boekje. Of op een appartement met zicht op zee bij het raam staan en uitkijken naar die watermassa...

Labels: ditjes+datjes

Je weet hoe dat gaat, na de vakantie zijn de kindertjes alles vergeten, ze moeten er weer een beetje in komen, zoals we zeggen. Gisteren op de dansles was het ook van dat. Om het compleet te maken, hernamen we de eerste dans die we geleerd hebben en deden er nog een stapje bij. Een absolute ramp, man man man, dat zat ver. Een blik op onze lotgenoten leerde ons echter dat we het er nog niet *zo* slecht van af brachten. Een grappige commentaar die ik opving was de volgende: "1-1, de volgende die een fout maakt, betaalt een pintje." Gelukkig zijn wij niet zo competitief om het aantal fouten bij te houden.
Maar tijdens het zwieren in de armen van mijn liefste werd iets anders me ook duidelijk. Morgen heb ik opnieuw dansles bij Serkan en ik heb niet als een braaf meisje elke dag de liedjes beluisterd om te wennen aan het ritme, laat staan dat ik zou geoefend hebben wat sommigen ongetwijfeld wel gedaan hebben. Ik heb wel een nieuwe sjaal met belletjes, magere troost natuurlijk. Dus probeerde ik me de stappen te herinneren. Tot zowat een kwart van het liedje lukt het wel, denk ik. Maar gingen wij toch geen nieuwe choreografie aanleren voor de dansavond, en dat alles op drie weken?

Labels: en dans

Op de eerste dag* van de solden loop ik vlug de lingeriewinkel op de hoek van de Veldstraat binnen. Je zou het kunnen wijten aan een vlaag van verbijstering maar op dat moment lijkt het me nog een goed idee. Ik heb nog niet de massa verderop in de straat gezien en in deze winkel lijkt het best mee te vallen. Bovendien lingerie is duur en niet bijster duurzaam, dit is dus echt wel een goed moment.
Verschillende modellen roepen me toe. Keuze uit zowat alle kleuren van de regenboog. Dit is het walhalla van de lingerie. Ik speur de rekken af naar mijn maat. Tientallen kaartjes draai ik om. De rekken hangen goed vol, dus is het soms wat onhandig zoeken. Er dondert al eens iets naar beneden. Ik hang het mooi terug bij de juiste soort en kijk al uit naar de volgende die ik ga controleren op mijn maat. Soms ben ik echt onder de indruk van mijn eigen nauwgezetheid. Natuurlijk ben ik niet de enige in de winkel met een taktiek. Af en toe moet ik mijn eigen procedure onderbreken omdat iemand hetzelfde doet bij een model dat me interesseert. Een jong koppel trekt mijn aandacht. Ze zijn beiden net geen twintig en ik vermoed dat hun relatie nog pril is. Zij is duidelijk op zoek en gaat systematisch door de bh's op zoek naar haar maat. Hij staat erbij en kijkt ernaar. Niet verveeld zoals veel mannen bij het shoppen met hun vriendin/vrouw. Misschien is het de eerste winkel, misschien is het eerste keer dat ze samen shoppen. Af en toe vraagt ze zijn mening en dan antwoordt hij gretig. Daarna grijnst hij verder de winkel in. Meerdere keren verspert hij me de weg. Niet omdat hij zelf op zoek is, nee, hij staat er maar met een kanjer van een grijns op zijn gezicht. Alsof hij wil zeggen "Kijk eens, dit is mijn liefje. Ze koopt ondergoed. En ik mag mee..." Wereldnieuws als je het mij vraagt... Zou hij weten dat ook andere vrouwen ondergoed willen kopen? En dat we vervelend kunnen doen tijdens de solden?



* post met vertraging

Labels: dramaqueen

Iemand kwam via deze zoekwoorden hier terecht. Niet volledig onterecht, want ik zou heel wat over deze combinatie kunnen schrijven maar laat ik dit nu toch maar niet doen.


Update: Enige gelijkenissen met bestaande personen of gebeurtenissen zijn louter gebaseerd op toeval. Soms is mijn fantasie overijverig. Dit komt wel meer voor op dit blog.

Labels: blog

Het doet toch altijd een beetje raar, zo een eerste werkdag na twee weken vakantie. Ik keek er wel uit om opnieuw aan de slag te gaan, na de feestdagen vond ik het nog te vroeg, maar nu heb ik weer zin om me te verdiepen in die nieuwe dingen. Er staan ook een paar projecten op stapel waar ik me al op verheug en vooral ik had ook inspiratie. Ik was zelfs een half uur vroeger dan normaal om mijn trolley te nemen, pc aan te sluiten en... mij voor te bereiden op de eerste celvergadering van het jaar. Nadien was er lunch met de cel (een initiatief van mijn chef, ja, daar kan mijn vorige chef iets van leren...). De namiddag heb ik dan maar gevuld met het lezen van mijn mails en andere documenten. Het samenzoeken en printen van documenten om er morgen echt in te vliegen (want op zo'n eerste werkdag is dat toch moeilijk om echt in gang te komen). En voor vanavond staat er badminton op het programma, van goede voornemens gesproken.

Labels: werk

Ik geef toe: het zou hier mee te maken kunnen hebben maar ook met de vele opmerkingen over zwart van mijn liefste of nog iets anders, maar mijn aankopen van de laatste dagen (solden, ja toch wel) hebben grote prints of zijn wel heel kleurrijk voor mijn doen. En ook: ik heb een donkerblauwe t-shirt gekocht! Donkerblauw is zowat het kleur dat al jaren verbannen is uit mijn kleerkast, met uitzondering van jeansbroeken. Misschien heeft het iets te maken met dat jaartje in het middelbaar dat we een blauwe schort moesten dragen? Trouwens via schoolbord* kun je in contact komen met oud-klasgenoten. Elke keer iemand inlogt op dezelfde school krijg je een mailtje. Voorlopig ben ik de enige op mijn middelbare school, triestig he?

Maar terug naar de kleurtjes. Donkerblauw, maar ook roze en dan nog voor een broek gekocht, allez niet echt roze, maar ook geen bordeaux. Misschien was het te lang geleden na mijn collectie roze truien uit het middelbaar. Ja, dat was voor mijn houthakkershemd. Ik heb ook een paar mouwen in die kleur. Hoe heten die dingen eigenlijk echt? Je weet wel, het is zoals een truitje maar zonder lijf, je hebt alleen mouwen? En dat allemaal uit een fantastische winkel.

Oh, en nog voor de juffrouw bij de jeansbroeken in de Zara die het nodig vond om heel luid te zeggen dat ze niet geloofde dat die broek een 34 is omdat ze er ongetwijfeld in kan zwemmen, kun je dat de volgende keer niet meer doen°? Bij mij paste mijn maat langs geen kanten en nu voel ik me iets minder happy met mijn maat. Ik troost me met de gedachte dat er iets serieus scheelde aan die modellen en morgen ga ik in hometown een serieus exemplaar halen, zo één waar een normale kont wel in kan.
Via Koen vond ik nog een toffe link, speciaal voor die mevrouw op dieet na mij in de panos. Ik hoorde haar zeggen dat haar collega haar aangeraden had om haar calorieën op te schrijven en dat ze er maar 1000 per dag mag eten. Ze vond dit nogal weinig en vooral die chocomousses ging ze dan achterwege moeten laten. Wel, mevrouw dat zijn dan vijf fotootjes op die site. Of ook wel voor iedereen die zich afvraagt hoe 200 calorieën er uit zien.

Als de halve wereld op dieet gaat, kan ik dan achter blijven? Euch, ik denk het wel...



* Link via Lilith
° Censuur bij mijn eerdere gedachten

Labels: lijf

Het groentenexperiment loopt verder. Resultaten tot dus ver: Pompoen is al volledig ingeburgerd. Vrienden hadden ons een groot stuk gegeven. "Voor soep" met een veelbetekenden blik. Nee, voor puree of stoemp.
Witlof is één van mijn favorieten en stoven blijkt echt niet moeilijk te zijn. Enige discussiepunt blijft wel of er al dan niet honing in gaat. Nee, als het van mij afhangt. In hesp gerold blijkt een goed compromis.
Ook prei staat af en toe in gestoofde vorm op het menu (zonder saus, dank je). Een van mijn favoriete snelklaarrecepten is nog steeds met blauwe kaas, champignons en spekjes bij pasta.
Raapjes vonden zonder problemen een plaatsje in de zeldzame stoofpotjes.

Groenten die deze maand in België worden geoogst: aardappelen, aardpeer, wortels, boerenkool (daar moet ik toch ook eens iets mee doen), champignons (altijd), knolselder, koolraap (spreekt me niet zo aan), oesterzwam, pastinaak (zie verder), pompoen, postelein, prei, raap (dit schreeuwt om een stoofpotje), rammenas (zie verder), rode biet, rode kool (staat op de zwarte lijst van lief), schorseneer, savooikool, sojascheut, ui, veldsla, witlof en witte kool. Keuze genoeg zou ik zo zeggen.

Deze morgen in mijn winkelmandje: rammenas (weliswaar de witte variant uit Italië) naast worteltjes uit Haspengouw, pastinaak, komkommer (voor sushi), clementijnen en kiwi's (uit Frankrijk). Niet slecht al zeg ik het zelf, maar het stak toch een beetje toen ik las dat i. van punten aan het doen is (succes trouwens). Ikzelf had me voorgenomen om me dit jaar opnieuw in te schrijven. Het zou toch goed zijn om er nog een beetje af te krijgen. Er is nu ook een groep op het werk en de eerste vergadering van de tweede ronde is nu maandag. Tot ik besefte dat er maandag cellunch gepland is (als goed begin van het nieuwe jaar). Later kwam dan ook nog het besef dat alle celvergaderingen om 11u op maandag gepland zijn en die dingen stoppen nooit op tijd. Dus voorlopig probeer ik het een beetje op mijn eentje...

Labels: keukenprins(es), lijf

Mijn pa staat in mijn keuken. Hij kijkt bedenkelijk naar het plafond.

"Is de architect al komen kijken?"
"Nee..."
"Heb je hem al gebeld?"
"Nee..."
"Tja, dan kan hij ook niet komen kijken he?"


Dat wordt dan al direct mijn goed voornemen van 2007. Gezocht: een architect die inspiratie heeft voor de aanbouw van een arbeidershuisje(keuken en badkamer)en dit alles binnen een beperkt budget. Suggesties zijn ook altijd via de reacties of mailsgewijs (no_butterfly@hotmail.com).

Labels: bakstenen