no butterfly

Iemand heeft ooit beslist dat een dag 24 uur telt, een week 7 dagen en een jaar 365 dagen (soms 366). En ze zijn weer voorbij... het nieuwe jaar is in zicht.

Ik wens iedereen een toffe avond in fijn gezelschap en maak er een mooi jaar van.

Labels: ditjes+datjes

Ik zit aan mijn bureau en zie het stof naar beneden dwarrelen. Zucht. Er is nog werk aan de winkel. Maar dat is voor morgen want als alles vandaag al is gedaan...
Het stof is ondertussen grotendeels uit mijn lijf verdwenen. Maar mijn handen voelen als schuurpapier. Gelukkig joeg mijn maag me naar de douche. Dat komt er van als je niks eetbaars in huis hebt na een dag hard labeur. Maar nu kan ik frietjes knabbelen terwijl ik tik. Ziek, zegt u? De kerstvakantie is zowat halfweg en het werd dus tijd om iets te doen. Een oud huis brengt altijd wel werk met zich mee en dan is de kerstvakantie echt wel een goed moment. Mijn overbuurman van de cité is al heel de week bezig. Door een glimp van het venster kon ik het resultaat opvangen: de donkere kleuren van de bovenverdiepingen zijn verdwenen en de ruimte doet groter aan. Hum, niet slecht.

Vanmorgen vroeg stond mijn broer en schoonzus voor de deur. Ze waren er klaar voor. Massa's hout hadden ze mee, dat werd vakkundig klein gemaakt zodat mijn haard opnieuw te eten heeft. Daarna trokken ze naar boven, zolder om precies te zijn. Beloofd is beloofd en vorige kerstvakantie heb ik hun garage helpen witten in de kerstvakantie terwijl het buiten sneeuwde en vroor.
Alle hout werd opgeruimd, gezaagd en naar beneden gebracht om later naar het containerpark af te voeren (te veel verf, glas etc). De tapijten werden opgerold, net als de drie lagen linoleum. Ja, ik weet ook niet waarom mensen linoleum op hun zolder leggen, zeker als je weet dat het vorige dak eigenlijk enkel pannen op een gebinte waren waar wind en regen zo door kon en waar een regenpijp van de straat naar de tuin het water loodst. En stof, mensen, stof...
Uiteindelijk kwam de plankenvloer zichtbaar. In een slechtere staat dan gehoopt. De plankenvloer van de bovenverdieping was best ok, maar op zolder scheelt er duidelijk iets. Natuurlijk is de vloer nog maar twee jaar veilig afgeschermd van weer en wind (en dat verhaal komt ook nog wel boven).
Dankzij mijn fantastische schoonzus, ja ik heb er maar één, maar wat voor één, duurde alles minder lang dan verwacht en konden mijn broer en ik ons wagen aan een tripje naar het containerpark. Dit is voor hem steeds een belevenis. Door Gent rijden als je van het rustige West-Vlaanderen bent en dan vooral het containerpark...
Ook al kunnen ze kiezen tussen drie containerparken op een redelijke afstand en is er geen toegangscontrole ik hoor niks dan verhalen over dingen die geweigerd worden of waarvoor betaald moet worden of ook nog de opmerkingen van de containeropzichters. Niks van dat in Gent...
De muziek staat luid. Ik spreek een toezichter aan: "Excuseer, meneer, waar kan ik terecht met oude linoleum?"
Hij kijkt me enigszins verbaasd aan. "Wat is dat?"
"Euch, van dat lelijk ding op de vloer in oude huizen?"
Hij knikt: "ballatum, container 1, brandbaar..."
Mijn broer komt niet bij van het lachen als ik het hem vertel. Maar terwijl we het in de container zwieren, merkt ook een andere man op "zone schuune ballatum..."

En zo leerde ik weer een woordje bij. En vooral, zo is mijn zolder "proper" voor de volgende werkzaamheden...

Labels: bakstenen

Wat ik met het meest herinner van de eindejaarsperiodes als kind, zijn niet de cadeautjes, ook al ontbraken ze nooit, noch de kerstbomen, noch de kerststronken,...

Wel dat lastige gevoel: ik wou me wel amuseren maar ook niet te veel...

Mijn ouders zijn ondertussen zo'n twintig jaar gescheiden, wat een goede beslissing was, zonder meer. Natuurlijk konden ze niet voorkomen dat er harde woorden zijn gevallen, verwijten uitgewisseld,... Het zal er wel bij horen en ergens begrijp je dat als kind ook wel. Maar de lastigste periode van het jaar was steevast eindejaar. Het begon al op voorhand: de nieuwe vrouw van mijn pa wou geen kerstboom in de woonkamer, hij kreeg een plaatsje op mijn kamer, ik mocht hem zelf versieren (bij ma mocht ik toekijken) maar ik zag hem maar eens om de twee weekends. Het jaar nadien vond ik het de moeite niet en toen kon hij blijkbaar wel in de woonkamer.
In het begin hielden ze rigoureus aan de verdeling en zagen we pa pas het weekeinde voor of na de feestdag. Toen oudejaar op een zondag viel zoals dit jaar, zaten wij gezellig voor de televisie bij pa. We hadden absoluut geen zin om naar huis te gaan, dus stelde hij voor dat we ma gingen vragen of we toch niet konden blijven. Hij zou ons dan wel op nieuwjaar thuis afzetten voor het feest. Ma was heel content van ons te zien, ze had zelfs wafels gebakken en daar stonden wij: "alsjeblieft, mogen we blijven bij pa? Het is zo plezant en we hebben cadeautjes gekregen..." Met een wafel in de hand vertrokken we weer naar pa, maar het voelde niet meer hetzelfde.
Ok, met verloop van tijd kwam er een goede verdeling: met kerstavond bij ma, met oudejaar bij pa maar toch... ergens knaagde het altijd. Er waren meer cadeautjes bij pa, maar met dat speelgoed konden we maar om de twee weekends spelen en we beseften ook dat we ma enkel verdriet deden met ons enthousiasme. Het bleef schipperen tussen de twee...
Nu gaan we met de kerstdagen bij ma en oudejaar vieren we met vrienden. Maar het wrange gevoel is wel gebleven. Zeker als het gezellig samenzijn dreigt te verzanden in (te) grote cadeaus en overdreven drukte...

Labels: dramaqueen, nostalgia

woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag

Zo met die feestdagen ben ik helemaal mijn tel kwijt. Ik ben ook nog een beetje ziekjes, vandaag andermaal enkel in het zeteltje: lezen en tv kijken...

woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag woensdag

Labels: ditjes+datjes

Sinds ik veranderd ben van werk, en zeker de laatste weken, lukt het me niet meer om te lezen op de trein. Altijd kom ik wel een collega tegen en ik kan toch moeilijk asociaal doen en ergens anders gaan zitten? Ik begin serieuze ontwenningsverschijnselen te vertonen. Het jeukt...

Maar nu kan het verlof echt beginnen, de familiale verplichtingen zijn achter de rug, zoals verwacht en een beetje gehoopt komen mijn werkmannen (pa en broer)deze week niet langs en kan ik voluit lezen. Ok, er zijn ook nog wat huishoudelijke taken die ik uitgesteld heb. Die paperassen geraken echt wel geklasseerd...

Eerste boek op mijn lijstje: Eleanor Rigby van Douglas Coupland. Hoofdpersonage is Lizz Dunn, nooit getrouwd, oude vrijster die zelfhulpboeken leest maar goed beseft dat ze haar ook niet ver zullen helpen "alle auteurs zijn gelukkig getrouwd en hebben kinderen, hoe kunnen ze dan schrijven dat je de eenzaamheid moet omarmen?" Compleet uit het niets duikt haar zoon op, resultaat van een klasreis naar Italië...

Dus als je me nu wil excuseren, ik zoek mijn plaatsje in de zetel bij de open haard weer op...

Labels: lettertjes

Bruno is verantwoordelijk voor deze biecht: vijf dingen die u waarschijnlijk niet over mij weet, liefst ietwat vreemde dingen.

1. Het obligate verhaal uit mijn kindertijd. Ik at al mijn groenten heel braaf op. Meer nog, ik kon met moeite wachten tot de winter want dan waren er spruitjes en gestoofde witloof, andijvie en prei, spinazie en schorseneren, mmmm... Slechts één voorwaarde: geen zoetstoffen (witloof met honing beikes) en ook geen witte saus of mayonaise, gewoon groenten.
2. Ik loop het liefst op blote voeten rond: altijd en overal. Maar raak ze niet aan. Zelfs er naar kijken... brrr...
3. Nog een anecdote uit de kleutertijd: de fotograaf kwam naar school. De juffrouw had ons dus aangemaand om "iets moois" aan te trekken en nu vond ik vond dat mijn kapsel ook wel wat beter kon. Mijn moeder was daar niet echt van overtuigd. Dus haalde ik maar zelf de schaar uit en sneed een gigantisch stuk uit mijn voorste lokken. Ik was vijf jaar en het is één van de mooiste foto's van mezelf uit die tijd, vind ik.
4. Niet echt een bekentenis, want mensen die me in het echt al gezien hebben kunnen dat zo bevestigen. Ik kom nogal stil over de eerste keer dat mensen me ontmoeten. Ik heb een ongelooflijke bewondering voor mensen die op recepties enzo vlot het woord nemen, hier en daar wat praten, mensen leren kennen, koetjes en kalfjes,... Maar ik kan het zelf niet. Op vergaderingen ga ik ook zelden langer aan het woord zijn dan strikt noodzakelijk.
5. Dit is waarschijnlijk een overblijfsel van mijn vorige job, maar elke keer ik me in professionele context moet kwaad maken lukt dit het best in het Frans. In deze taal lukt het me ook wat beter om langer aan het woord te zijn, alsof deze taal zich daar beter voor leent.

En nu mag ik het stokje doorgeven, het is een heel populair stokje maar ik vermoed dat Sanwies, Maarten, Palissander en John ook nog wel vijf dingen over zichzelf kunnen vertellen die we nog niet wisten.

Labels: stokje

De feestdagen zijn in zicht en misschien betekent dat voor heel wat mensen het een beetje rustig aan doen. Zo niet ten huize No Butterfly: donderdagavond verjaardagsfeestje wijselijk afgezegd wegens kapot na onderkoeling op het werk, vrijdag etentje bij vrienden, zaterdag komen er mensen bij mij eten en nadien beginnen de kerstdiners. Het was niet de bedoeling dat ik ging koken maar in mijn enthousiasme heb ik ergens gezegd dat ik dat wel zag zitten. Waar ik geen rekening mee gehouden had was de drukte in het grootwarenhuis. Het wordt konijn op grootmoeders wijze, mijn grootmoeder. Nu ik thuis ben gekomen besef ik dat ik de pijnboompitten voor morgen vergeten ben of beter, ik dacht dat we er thuis nog hadden en dat is ook zo maar niet genoeg...

En ja, er is nog een stokje waar ik moet op antwoorden... Ja, het komt er aan, maar eerst de pijnboompitten en het konijntje.

Labels: ditjes+datjes

Het is koud en er zijn mensen die spontaan aan sneeuw denken, zo rond de vijfentwintigste: check!
Een maretak aan mijn voordeur: check!
De lichtjes branden in de kerstboom (en de mijne is mooier dan die van mijn ma, zelfs zonder onafhankelijke jury): check!
Ik heb mijn ma al meerdere keren aan de lijn gehad voor het diner op kerstdag: check!
Ze heeft al drie keer het uur proberen vervroegen met een flauw excuus: check!
Ik heb het dessert mogen kiezen: check!
En ook het gerecht(fondue dit jaar): check!
Ik heb mij al geërgerd aan de gevelkerstman bij de buur: check!
Ik heb een agenda voor het nieuwe jaar: check!
De eerste kaartjes zijn gearriveerd: check!
Ik ben bij de post om postzegels geweest zodat ik kan antwoorden: check!
Ik heb al één keer ijstaart gegeten (op de oefenavond van de dansschool): check!
En het eerste cadeautje* gekregen: check!

... Nu nog aftellen tot het verlof....


* Een superverrassing, een prachtige kalender als bedankje.

Labels: ditjes+datjes

Wat weet ik nu over de houdbaarheidsdatum van whiskey vroeg ik me af toen ik deze link tussen mijn statistieken tegenkwam?

Weinig, heel weinig... vraag maar aan de potjes sausjes in mijn koelkast (om nog te zwijgen over de rest)

Labels: ditjes+datjes

Een paar uur in een onverwarmd gebouw zitten (lek in de verwarmingsketels), twee keer minstens twintig minuten op het perron wachten in de kou, testen van de verwarming in het eerder genoemde nieuwe gebouw,...

allemaal niet goed voor mijn lijf...

nog twee daagjes en dan is het verlof!!

Labels: lijf

Het is druk op perron tien. Ik ben vroeg. Vroeger dan normaal.

Tevergeefs. De trein is afgeschaft. Naweeën van een brand. De volgende treinen hebben vertraging.

Het is koud.

Het is druk.

De eerste trein richting hoofdstad doet de nervositeit toenemen.

Plaats! Warmte!

Ik vraag aan de man of hij een beetje wil opschuiven. Het zijn ten slotte banken waar plaats is voor drie. De vrouw tegenover mij doet hetzelfde.

Ik lees mijn krant. Maar mijn gedachten dwalen af? Ken ik haar niet? Die vrouw bij het raam. Lezend in die andere kwaliteitskrant. Mijn gedachten worden langzaam wakker. Ja, toch wel. Ik volgde ooit een keuzevak bij haar.
Een paar maanden geleden stond ze jong te wezen op een affiche van een partij. Boeken in de armen. Een schoolmeisje. Nu zit ze hier als een bomma. Ik vind geen ander beeld. Haar sjakosj (de enige mogelijke omschrijving voor dat enorme ding) naast haar. Ja, het is druk maar zij heeft plaats nodig voor haar sjakosj… Ze zou die op het tafeltje kunnen plaatsen, op haar knieën of zelfs op de grond, maar nee… Als ooit een conducteur vraagt of hij/zij het vervoerbiljet van die sjakosj kan zien, verdient hij/zij een prijs.

Labels: dramaqueen

Toen ik pas alleen woonde, had mijn ma er niks beter op gevonden dan in haar eentje de kerstboom te plaatsen. Ik was er het hart van in. Al die jaren had ik met spanning sinterklaas afgewacht om dan het eerst volgende weekend de kerstboom te plaatsen. Elke keer een gedoe. En maar klagen dat er enkel overblijvende bollen uit verschillende collecties waren. Alle kleuren van de regenboog, maar allemaal wezen va bollen.
Mijn toenmalige vriendje begreep er niks van: "En waarom zet je dan zelf geen boom? Je hebt er toch de plaats voor." "Weet je wat dat kost? En ik wil geen naalden?"

Het idee bleef wel ergens hangen en toen ik zo een weekje voor kerstdag in de Hema een kanjer van een exemplaar aan de helft van de prijs zag staan twijfelde ik niet langer. Die boom werd de mijne. Gelukkig had je in Gent dan nog iets als gratis op de tram en bus op zaterdag en dus kon ik mijn exemplaar mee naar huis transporteren. Met de volgende tram terug keren en even later weer buiten staan met een serieuze collectie aan bollen in goud en zilverkleurige tinten, ook gekocht met korting. Een pracht van een boom is het geworden met lichtjes en al.

Dit jaar had ik zo mijn twijfels. De planchetten voor de zolder staan ook al in mijn living, er is ook een tafeltje bijgekomen,... Ik zag het niet zo goed zitten om de boom uit de doos te halen. Bovendien zijn we met de dagen ook weinig thuis. En vorig jaar is die boom ook niet uit de doos gekomen. Dus waarom moeite doen dit jaar?

Alleen kriebelde het deze morgen wel heel erg. Buiten is het ook al een stuk kouder en dan komt dat wintergevoel wel heel sterk naar boven. Dus ja, ik heb de doos naar beneden gesleurd, mijn liefste aangemaand om de bollen mee te brengen en terwijl hij nog aan het nagenieten was van zijn koffie ben ik aan de slag gegaan. Drie stukken installeren voor de stam en dan de takken volgens de kleurcombinatie in de stam een plaatsje geven. Hij moest toegeven dat het best een grote boom is, maar toch had ik wat te veel bollen. Dacht hij. Weet hij veel. Alle bollen kregen hun plaatsje en nu heb ik een pracht van een kerstboom. Ik ben er klaar voor!

Labels: nostalgia

Oh ramp en tegenspoed! Ik heb mezelf honderden malen vervloekt. Het kon toch niet zijn! Maar uiteindelijk moest ik me bij de feiten neerleggen: dat grijze winterrokje had mijn opruimwoede niet overleefd. Tja, vorige winter had ik het niet meer aan gehad, wegens te klein, dus misschien had ik tijdens mijn opruimronde gewoon beslist dat het mij nooit meer ging lukken? Hoe kon ik nu zo negatief denken? Het was toch wel ideaal om nu aan te trekken? Maar hoelang had ik dat rokje nu al? Werd het niet tijd voor iets nieuws?

Enfin, dat was zo'n beetje in het kort de dialoog die ik in mijn achterhoofd voerde met mezelf terwijl ik wanhopig alle kapstokken af ging. Geef het op, het rokje is weg. En maar goed ook... Zoveel plaats is hier niet in de kast (echt waar, ik heb een ienieminie kleerkast).

Ik had mij al bij de situatie neergelegd.

Maar wat vond ik gisteren in mijn kast? Verborgen onder een lange zwarte rok?

Jawel, mijn grijze winterrokje. Dus deze morgen geen gedoe met kiezen, de keuze staat vast en het staat me weer zoals vroeger. Niks te klein, gewoon perfect. Alleen spijtig dat de weegschaal dat niet wil zien...

Labels: lijf

Ik ben gisteren op stap geweest. Nee, hier zul je geen verslag lezen, wel bij Het project. Een avond vol cabaret en stand-up georganiseerd door een anarchistisch collectief dat zich moeilijk kan vinden in de sekserollen die ons door de maatschappij opgedrongen worden. En nu vraag ik me af waarom zoveel van die liedjes en stukjes over de ideale maten gingen? Over het hebben van persoonlijkheid door een paar kilo's kwijt te spelen? Over het laten groeien van die haartjes als statement? Over schoenen? Alsof je op kousenvoeten geen vrouw kunt zijn...

pfff... het helpt natuurlijk ook niet dat een collega me deze week feliciteerde. Ik viel uit de lucht maar zij leek te weten dat ik zwanger ben. Zucht, nogmaals neen!

Labels: dramaqueen

Op een dag als vandaag zit ik in een glazen toren omringd door gelijkaardige constructies. Betonnen blokken met veel glas maar weinig inspirerend. De stad is bedekt met een mistige laag. Grijs en pasteltinten. Ik heb zicht op een drukke boulevard en zie de autootjes als aanschuiven voor de rode lichten, de rotonde nemen en dan verdwijnen ze uit mijn gezicht. De mensen lopen als kleine poppetjes in de diepte, ze steken het zebrapad over of lopen op de middenstrook, een beetje groen met mooie paadjes en bomen zonder bladeren. Maar dit is niet mijn Brussel, het is het Brussel van de administraties, grote bedrijven en dergelijke…
Mijn Brussel bruist en heeft zijn rebels kantje. Een wirwar van culturen, kinderen opgevoed in verschillende talen, altijd wel één of ander feest in voorbereiding. Nonchalance alom. Plannen voor het weekend? Geen idee. Ach, een verjaardagsfeest van de vriend van mijn vriend, daar ga ik naar toe. Ik neem een fles mee en zal er hartelijk begroet worden. Onbekenden kus ik goedendag. Net als de jarige. Welkom! Daar is de bar, help yourself! Ik vul mijn glas en dat van een onbekende. Begin een gesprek, dromen van een betere wereld versus harde realiteit. Onbegrip om zoveel miskennen van deze fantastische stad. Tegen het einde van de avond (of beter het begin van een nieuwe dag) is niks onmogelijk. De onbekende van weleer zie ik volgende week opnieuw of de week nadien…

Labels: nostalgia

Sidder en beef, het is weer van dat: stapels, stapels en nog eens stapels boeken in een redelijk willekeurige volgorde aan schandalig lage prijzen: boekenfestijn in Flanders expo. Zowat elk jaar kom ik er mijn pa tegen, een fervent lezer sinds zijn tweede scheiding. Deze middag kwam hij me halen en zo liepen wij met een trolleytje tafel na tafel af. We hebben zo elk ons eigen systeem: hij laadt maar op en nog iets voor die zus en nog iets voor die, terwijl ik eerst wat de kat uit de boom kijk en achteraf dan wanhopig op zoek ga naar dat ene boek met die foto op de cover.
Elke keer vind ik dat er ongelooflijk veel onzinnige boeken verkocht worden en elke keer flitst het door mijn hoofd: hoe kom je erbij om hier rond te lopen tussen al die mensen, drummen met zo'n trolley-ding, bonnetje uitknippen voor een gratis boek en reikhalzen naar de volgende tafel? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Het is blijkbaar sterker dan mezelf. Tussen de massa's chicklit, relatieboeken, yoga-, dieet-, computerboeken vind je af en toe wel eens iets interessant. Maar de muzak werkt afstompend, ik heb mijn portie kerstliedjes al gehad voor dit jaar. Om dan nog te zwijgen over de volgorde van de boeken: deel 2? Nee, dat ligt niet naast deel 3 maar op een andere tafel. Hetzelfde boek met een andere kaft aan de helft van de prijs. Sommige boeken, vooral de nieuwere zijn ook niet altijd goedkoper. En ondertussen manoevreer ik mijn trolleytje allesbehalve handig tussen andere trolley-mensen, mensen die bladeren in nog meer dieetboeken, of hoe de ideale man te strikken, hoe die te veranderen, hoe shoppen je leven kan redden, of hoeveel fun singlevrouwen wel hebben, hoe je je chakra's kan losmaken, word voor dummies, planten in een kleine ruimte, de geschiedenis van Egypte naast de 100 mooiste auto's, kleurboeken en knutselmateriaal,... Zucht, en dat terwijl ik langzaam honger kreeg en maar kookboeken kijken: Japan, Italië, de Belgische keuken, de snelle hap, de magnetron, de pastabijbel, tapa's en cocktails, het complete bakboek,... Ik moest er in elk geval een cadeautje vinden en heb me voor de rest redelijk in bedwang kunnen houden (het was trouwens ook de ene plaats waar ik toestemming had om nog iets voor mezelf te kopen van mijn liefste, ik krijg dus geen boek):
- 2 kleurboeken voor het petekindje
- 2 kookboeken (waarvan één als cadeau voor bij de sushi-ingrediënten-mand)
- 6 romans (duurste is een kloefer van 782 pagina's voor net geen 7 euro: Jonathan Strange & Mr. Norell van Susanna Clark, ook José Saramango, Douglas Coupland en Eve Ensler gekocht)
- 4 rollen cadeaupapier
Nee, geen creatieve boeken of cd-roms dit jaar. Ik heb die tafels zelfs geen blik waardig gegund, me goed inprentend dat die cd-rom van vorig jaar nog niet uit de doos is gekomen.
Het summum van frustratie is natuurlijk de kassa. Je staat er maar aan te schuiven, af en toe schuifel je wat verder en ondertussen scan je de trolleys van de anderen. Tiens, waar lag dat boek? Spijtig... Ik ben rustig beginnen lezen en ben, na een pagina of 16, tot het besluit gekomen dat die paperback toch niet zo tof was. Dus dat scheelde weer een paar eurootjes..... En nu nog vakantie om alles te lezen.

Labels: lettertjes

Gisteren was zo'n dag die je liever vergeet. Het begon met de klassieke vergadering op woensdag die voor de gelegenheid afgeschaft was. Ik wist maandagavond, voor mijn verlof, dat er nog een mail met de agenda etc zat aan te komen maar ik had mijn mails niet meer kunnen lezen wegens verlof en internetadres vergeten om dat van thuis te doen, dus stond ik daar voor niks... Ik heb dan maar mijn commentaar irl gegeven ipv via mail. Uit mijn andere mails bleek ook dat ze een belangrijke vergadering geplaatst hadden op mijn volgende vrije dag. Maar door een probleem met het adres kon ik de informatie niet lezen. Ik wist alleen dat er "iets" was. Mijn collega's werkten thuis, dus die moest ik ook al een mailje sturen om te kunnen communiceren. En toen haalde ik nog mijn nieuwe panties open aan de fantastische verstelbare tafels,... Enfin, ik vond het welletjes.... eigenlijk wou ik gewoon naar huis gaan en de dag vergeten. De wekelijkse dansles met mijn liefste kon ik moeilijk afzeggen en nadien leek het optreden in de Video ook wel haalbaar. Nee, je moest me niet echt overtuigen. Ik wou Tom Pintens wel eens aan het werk zien, en dan nog in het Nederlands. Tom wie? Muzikant bij Zita Swoon, Flowers for breakfast,... talent in overvloed en mooie krulletjes. Het podium in de Video is klein, maar in het eerste gedeelte van de set werden voornamelijk weemoedige liedjes gespeeld, over kerstmis en de liefde (hoe kan het ook anders?). Nadien werd het iets ruiger... Het was hun vijfde optreden, de cd is voor februari-maart en ik kijk er al naar uit.

Wie vandaag in Brussel is en ze nog aan het werk wil zien, rep je deze middag naar de Music Village, gratis optreden via Broodje Brussel

Labels: musjieks

Jullie weten het al lang: Gentblogt is tof! Maar de waarheid is dat Gentblogt ook een vzw zonder centjes is... Natuurlijk zouden ze met hun miljoenen bezoekers per dag ook hun inkomsten uit vervelende advertenties kunnen halen maar daar zijn die mannen en vrouwen tegen, principes... Daarom dit initiatief, meer info op het volledige artikel.

Labels: gentblogt

Je staat in de winkel tussen de cd’s. Je bent op zoek naar een bepaalde cd, net als de persoon naast je. Hij houdt een cd vast die jij onlangs kocht. Jij vindt de cd wel goed maar hij weifelt duidelijk. Soms heb ik dan gewoon zin om te zeggen: “neem hem mee, ik vind hem goed. Kun jij me niks aanraden?” Maar natuurlijk hou ik dan mijn mond. Idem in feite voor de boekenafdeling.

Onlangs had ik het in een kledijwinkel. Ik twijfelde over een trui. Ik was op zoek naar iets geschikt voor op het werk, niet te overdreven warm, wel een beetje gekleed maar ook niet overdreven en als het kon, in een vrolijk kleurtje. De trui die ik net gepast heb beantwoordt wel aan een paar criteria maar ik was niet echt overtuigd. Bovendien bleek de maat die de verkoopster me aangeraden had te klein. Ik had een grotere maat nodig en dit is niet echt bevorderlijk in het beslissingsproces. Ik besloot alvast de te kleine trui terug te leggen. Net op dat moment spreekt een oudere vrouw me aan. “Heel mooie trui, origineel met dat patroon…” En ja, even later stond ik aan de kassa, waar de verkoopster me op heel professionele manier verzekerde dat het kleine maten waren.

Op zulke momenten schrik je wel eens dat iemand je aanspreekt en je spontaan zijn of haar mening geeft. Maar eigenlijk zijn er massa’s keren waarop ik die wel zou willen horen. En surfend in blogosfeer word je langs alle kanten bestookt met meningen. Iemand die een boek gelezen heeft, een goede cd gehoord heeft, een fijne film…

Labels: ditjes+datjes

Een dagje verlof... zalig... Niet echt uitslapen maar toch rustig wakker worden met koffie en krant, geen gedoe... of toch tot ik besluit van naar de colruyt te gaan. Het is niet mijn favoriete winkel. Om de één of andere reden heb ik steeds een bonnetje aan de kassa zonder nut.
's Middags had ik een heuze date met mijn liefste. We gingen ergens profiteren van een middagmenu en daarna shoppen. Onze eerste keuze was gesloten, net als onze tweede, dus werd het maar een beetje op goed geluk en dat leken we best wel te hebben. De soep was lekker, mijn steak en frietjes ook en de tonijn zag er best ok uit in het bord aan de overkant. De koffie achteraf was sterk, zoals het hoort en dat alles voor acht euro.
Met een gesterkte innerlijke mens begon de martelgang: winkel in, winkel uit,... Het is absoluut niet mijn ding en dan was het nog niet eens druk. Resultaat: een paar cadeautjes, wat andere handige spulletjes, eindelijk mijn botten opgehaald bij de schoenmaker (ja, ja) en uiteindelijk ook een stop in de Bilbo (dus een nieuwe cd voor mij en ook één voor hem). En nu hoeft het efkes voor mij niet meer... Ik heb trouwens ook een compleet verbod gekregen om nog iets voor mezelf te kopen uit schrik dat ik toevallig mijn cadeautje koop (rarara...). Maar dat vind ik zeker niet erg: ik ben geen shopping girl en al helemaal niet een volledige namiddag...

Labels: ditjes+datjes

Geweldig...


Sophia gisteren in de Vooruit, misschien later een verslag, voorlopig zing ik uit volle borst:

I thought I knew ya
But I guess I was wrong
You only see the things you convinced yourself you saw
But like you said I guess ya
Maybe I'm blind
Well why don't you open your eyes
You might like what you find
Coz I’ve been waiting
For such a long time
Your love is still fresh in my mind
And oh my love
Though I wait can’t you see
I can’t wait forever for you to say you love me

Hier gevonden

Labels: musjieks

Donald is ziek. Zwaar ziek. Terminaal ziek. Misschien ken je hem wel. Natuurlijk wel, hij is dat bekende fotomodel. Nu slijt hij zijn laatste dagen thuis, in pijn. Hij heeft Hilde ingehuurd. Ze is een thuisverpleegster die hem regelmatig van een spuitje voorziet, als ook andere verzuchtingen inlost. Hilde wordt op haar vingers gekeken door Naomi en Patricia, respectievelijk vriendin en moeder van Donald. Tussen hen klikt het niet, leeftijdsverschil maar ook een gevecht om de aandacht van Donald. Dit alles verwoordt door Jeroen Olyslaegers, verwacht dus geen duidelijk verhaal maar wel snedige dialogen met de nodige verwijten. "Ik smeer al van mijn veertiende en u? U bent vorige week begonnen?" "Ach meisje, met wat ik al gesmeerd heb, kun je een man een dagelijks bordeelbezoek cadeau doen en dat gedurende een aantal jaren..."
Ik kon het de try-out vrijdag wel smaken, mijn liefste miste iets. Sien Eggers was schitterend als licht hysterische vrouw maar eigenlijk zou ik haar ook eens iets anders willen zien doen.

Meer info op de site van het NTG en Uw darmen: een marktonderzoek is slechts één van de drie premières waar ze bij het NTG in december mee uitpakken. Volgende zondag hebben wij er opnieuw afspraak.

Labels: theater

Moderne communicatie staat voor niks. Rap een belletje met de gsm, zonder eerst op zoek te moeten naar een telefooncel, kleingeld of godbetert een telefoonkaart. Rap een mailtje zonder de wachtrij in het postkantoor te moeten trotseren. En als het even kan een zelfde mailtje naar een hoop mensen (soms met iedereen bij de geadresseerde, soms met kopiëren en plakken, al naargelang). Communicatie gaat tegenwoordig aan een snelheid omgezet in nullen en eentjes via glasvezels en dergelijke...
Ik ben een hevig voorstander van moderne communicatie (al maak ik wel graag een uitzondering voor postkaartjes). Maar soms loopt het ook eens verkeerd...

Een uitnodiging naar een hoop vrienden waar commentaar op gegeven wordt, wat gezeverd, soms naar iedereen, soms naar een enkeling en plots wil ik commentaar geven enkel en alleen aan mijn liefste over iets wat zijn oude vlam heeft gereageerd. Een regelrechte sneer aan haar adres... en ik stuur die in allerijl ai naar haar adres ipv mijn liefste. Pijnlijk? Dat zullen we zaterdagavond merken. Als ze plots niet meer tegen mij praat wordt er veel duidelijk...

Labels: dramaqueen

Beginnende groepjes hebben het altijd moeilijk, zeker als ze het doen zonder hun billen te laten zien in een zogenaamde talentenjacht... erg inderdaad, maar je kan er ook iets aan doen, stemmen op zo'n groepje Cloon bijvoorbeeld zodat ze in de afrekening terechtkomen, onze lijst, je weet wel, Tomadde maakte een handig invulformulier en ook nog wat meer uitleg aldaar... doen!

Labels: musjieks

Dit berichtje herinnerde me eraan, het is ook tien jaar geleden dat ik de schoolbanken achter me liet en wordt er dan geen reünie georganiseerd??? Of is het omdat "mijn" school eigenlijk niet meer bestaat? De meisjesschool had nog geprobeerd om jongens aan te trekken, de schorten mochten we opbergen, maar toch mocht het niet baten. Uiteindelij heeft ze het twintigste millenium niet overleefd en is ze samengesmolten met het college en werd het De Bron. De woordspelletjes laat ik maar achterwege.

Het resultaat van wat klasgenoten-googlen was eigenlijk bedroevend. Ook al omdat ik moeite had om me de familienaam van iedereen te herinneren. Eigenlijk is er weinig uit gekomen dat ik nog niet wist, behalve misschien hier en daar een kindje bij mensen waarvan ik het niet echt verwacht had. Maar al bij al was het een magere vangst, dus laat ik de resultaten maar achterwege. Ik zou het misschien ook niet zo leuk vinden om plots op een lijstje komen te staan. Blijkbaar is tinternet toch niet zo ingeburgerd in West-Vlaanderen...

Labels: nostalgia

via Kerygma maar ze is zeker niet de enige die het uitgetest heeft...

Het resultaat kan nogal eens anders zijn naargelang de foto die je gebruikt. Maar deze vond ik het leukst, ook al omdat de schoonste bekende vrouw volgens mijn liefste er tussen staat.

Labels: ditjes+datjes

Meestal zijn het deze woorden die verlossing brengen op de wekelijkse dansles met mijn liefste. Het zijn de woorden van onze dansleraar die een einde maakt aan het onwenni inoefenen van de danspasjes, dames aan één kant, heren aan de andere. Traditiegetrouw begint hij met de heren, langzaam, eerst eens kijken, nu de eerste maten, links-rechts, achter-voor, zijwaarts, draaien,... met een oneindig geduld doet hij de stapjes voor. De heren zweten, de vrouwen gluren, stoten elkaar aan, giechelen,... en nadien is het onze beurt. Nu is het de beurt aan de mannen om commentaar te geven. Het is het moment van de les dat ik het meest verafschuw. Ik haal linker- en rechtervoet door elkaar, draai links of averechts,... Nee, het moment dat onze dansleraar het verlossende zinnetje "pak mekaar vast" zegt, gaat het stukken beter.

Gisteren gingen we naar onze eerste oefenavond, geen gedoe met pasjes inoefenen, nee direct erin vliegen: en nu een cha-cha voor onze eerste jaars. Mijn liefste wrijft zich in de haren, hoe ging dat alweer? Hij is bijlange niet de enige. Maar al bij al brengen we het er best goed vanaf: een paar basispassen cha-cha, quickstep, tango, trage wals, swing,... en zo komen we de avond al dansend door.

We kwamen ook ons geliefde koppel tegen, want "ja, hij kan een beetje bijles wel gebruiken". Elke dans telt ze de stappen luid en duidelijk. Wij krijgen enorm veel sympathie voor hem, hij blijft maar proberen om haar te plezieren en haalt de schouders op als het hem weer niet lukt. Hij lacht een beetje schaapachtig terwijl ze de dansleraar er bij haalt om de passen nog eens voor te doen. En opnieuw telt ze de stappen...

Misschien heeft ze een nieuwe danspartner gevraagd aan de sint die een bezoekje kwam brengen?

Labels: en dans

En kokende vrouw, wat heb je nu geleerd?

Ik heb geleerd dat ik voorzichtig moet zijn als ik de patatjes in de stoomkoker controleer, stoom kan heel warm zijn (daarom staat ook een waarschuwing op de verpakking) en mijn liefste is niet altijd onder de indruk. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik mijn vingers onder het koude water hield, terwijl hij het eten tegen verbranden beschermde. Het water kalmeerde een beetje, maar niet echt. Ook het spuitbusje om brandwonden te kalmeren kon maar tijdelijk soelaas bieden. Gelukkig bleek ik toch nog flammazine in huis te hebben, maar dat besefte ik pas na een paar uur. Ongetwijfeld het resultaat van een vorig incident in de keuken, alleen kan ik me niet meer herinneren wat precies, maar het zou ook wel eens met stoom te maken kunnen hebben. Deze morgen blijk ik twee roze vingertopjes te hebben... Ik zal ze straks nog maar eens inzwachtelen, alleen wordt het zo lastig typen.

Dus, keukenprinsessen, opgelet...

Labels: keukenprins(es)

Naar aanleiding van Liliths nieuwsgierigheid een paar persoonlijke vaststellingen:
- van veel televisie in het begin van het jaar naar heel weinig televisie dezer dagen, en ik heb niet het gevoel dat ik iets mis, af en toe zap ik wel eens langs de man van, de schoonheden, tetteneiland, hondenbaasjes, kinderoppasjuffrouwen,...
- het hele digitaalgedoe gaat aan me voorbij, niet geïnteresseerd, ergens heb ik zin om mijn kabel op te zeggen, maar wat dan met tinternet?
- het hele reality-gedoe interesseert me steeds minder, zelfs verbouwen kan me nog maar moeilijk boeien,
- de vele herhalingen van series die ik ooit wel tof vond op vier en vijf beginnen me serieus de keel uit te steken,
- de enkele tv-programma's die me kunnen boeien bekijk ik meestal via de video want die zijn steevast geprogrammeerd na mij bedtijd of op een ander lastig moment, zoals Robin Hood op zaterdagavond op de bbc, met een Lady Marion die van wanten weet en pijlen die je langs alle kanten om de oren vliegen, eat your heart out Kevin.
- er zijn veel historische fictiereeksen die mij kunnen bekoren, zeker als ze een bbc-kwaliteitslabel hebben, dus als het van mij afhangt meer van dat: hoog tijd trouwens dat Canvas The virgin Queen uitzendt. En voor Born equal met Colin Firth ga ik mijn video ook al maar vast instellen.
- ik hou wel van documentaires maar niet als alles te simpel wordt voorgesteld. Een beetje meer uitleg misschien: onlangs op Canvas een bbc-documentaire over de Hittieten, een uitgestorven volk dat zich gevestigd had op een quasi onmogelijke plaats. En dan wordt dat zo heel spannend verteld: archeoloog X brak zijn hoofd over waar dit belangrijke volk gevestigd was, hij trok de bergen in en boem patat daar deed hij zomaar eventjes de ontdekking van zijn leven: de hoofdstad met mooi afgebakende muurtjes van stenen die de gebouwen aangeven. En ik maar denken dat die mensen op handen en knieën met een klein schopje moesten graven en met een borsteltje heel vorzichtig de scherven van alle vuil ontdoen, niks van, gewoon zomaar in de bergen...
- ik heb dan wel weer een klein zwak ontwikkeld voor Grey's anatomy, waarschijnlijk omdat de donderdag een beetje mijn vaste tv-avond is, als ik niks anders plan natuurlijk, en dit zowat het enige op dat moment is...

Labels: manic monday

Ik keek met ontzag naar hem op. Een ukkie van hooguit zes was ik. Hij moet negen geweest zijn, schat ik. Een stuk groter, stoer,... met een nieuwe blinkende BMX (toen die nog hét van hét waren, zo ergens in de jaren tachtig). Ik denk dat het een zilverkleurige of een witte was. Trots toonde hij zijn kunstjes. De meisjes, mijn vriendinnetjes dus ook een ukkie groot waren onder de indruk en slaakten bemoedigende kreetjes, zijn publiek. Hij moet er lang op geoefend hebben, besef ik nu.

Ach, ik was niet onder de indruk. Zo was ik wel, een meisje misschien, maar ik speelde met autootjes en bouwde kampen. Nee, zo'n blinkend nieuw fietsje, daar was ik niet van onder de indruk. Hij probeerde me te overtuigen. De andere meisjes uit zijn publiek begonnen te twijfelen. Was dat nu echt zo anders als een gewone fiets? En ach, we hadden toch wel al allemaal eens met de fiets van ons moeder rond gereden. Dat was pas moeilijk...

Nee, hij kon me het echt niet laten proberen. Een nieuwe fiets, daar moet je moet voorzichtig mee zijn. En ik was toch wel veel kleiner... Ik zou zeker vallen en dat wilde hij niet (omwille van zijn fiets, he). Hij had moeten oefenen, gaf hij tenslotte ook toe, maar moeizaam.

Uiteindelijk bezweek hij onder de druk.

Ik mocht het eens proberen maar geen gekheden, enkel rijden, waarschuwde hij me nog. Met mijn klikken en klakken viel ik op de grond nog voor ik mijn voeten goed en wel van de grond gelicht had.

Zie je wel?

Een paar dagen heeft hij niet meer tegen me gesproken, blutsen op zijn nieuwe fiets.

Mijn ma zuchtte nog maar eens toen ze mijn geschaafde knieën en ellebogen zag. Pijn deed het zeker, maar ik verbeet mijn tranen want ik had het toch maar geprobeerd. Ok, het was me niet gelukt, maar dat hoort er bij, besefte ik toen al...

Labels: nostalgia

echt waar

Labels: ditjes+datjes

Je kent het wel, zaterdagavond, gezellig eten met vrienden, bijkletsen over de afwezigen.

“Ze stellen het toch goed samen.” Een vaststelling die eigenlijk een vraag inhoudt: wat weten jullie?
“Hij ziet haar meer dan zijn vorige vriendin, hij zei toch zoiets de vorige keer?”
Ik moet reageren: “Euh, dat herinner ik me niet. Ik herinner me wel dat hij er elke keer voor zorgt dat ze al haar gerief weer mee heeft als ze blijft slapen.”
“Tja, is dat niet normaal?”
“Oh, nee, het verhaal van de deo…” Haar gezicht in een grijns. “Vreselijk vind ik dat. Je blijft ergens slapen en ’s morgens komt er een heel gedoe of je wel je deo mee hebt. Alsof dat zo erg is om die te laten liggen…”
Instemmend geknik bij de vrouwen. Het helpt natuurlijk niet dat haar prille relatie onlangs afgesprongen is. De mannen in het gezelschap hebben het al een paar keer mogen ontgelden.
“Allez, het is toch de bedoeling dat je terug keert. Als je dat elke keer weer moet mee brengen, dat heeft ook zo’n gedoe.”
“Hoe lossen jullie dat op?”
Mijn liefste en ik worden plots geviseerd. Tja, wij zijn de enigen die niet samenwonen en zo lang zijn we nu ook nog niet samen.
“Nee, niet echt… mijn tandenborstel ligt wel bij haar en de hare bij mij…”, probeert mijn liefste.
“Ik had er toch ook een beetje schrik voor in het begin,” geef ik schoorvoetend toe. “Toen ik besefte dat ik mijn deo had laten liggen…” Nog meer instemmend geknik, ja, ze begrijpen het.
”Maar hij reageerde compleet onverwacht. Hij vond het gewoon tof dat je ook aan de badkamer kon zien dat we een koppel zijn.” En zo werd mijn liefste de held van de aanwezige vrouwen. Hij kreeg zelfs spontaan een schouderklopje van de aanwezige man. Uiteindelijk had hij maar eventjes in zijn eentje de reputatie van de mannen goedgemaakt, en dat kan tellen in aanwezigheid van een teleurgestelde vrouw.

Labels: dramaqueen

Fantastisch, mensen die dertig worden en een fantastisch feestje smijten in een jeugdhuis met een toffe dj en veel dansmuziek... ideaal om frustraties af te dansen, nee, niet de mijne, of misschien toch een beetje? Ik voel me nu een stuk rustiger over de mogelijke verbouwingen etc dus misschien is het gelukt?

Labels: ditjes+datjes