no butterfly
donderdag 30 november 2006
En waarvoor?
"Het is zover, ik ben verliefd." Hij zegt het met de nodige dramatiek terwijl hij neerploft in de zetel tegenover mij. Ik kan zo voorspellen wat nu zal volgen: een lofzang op de kleine kantjes van de vrouw. Ze zal hem niet begrijpen. Ze zullen vervallen in routine. Ze zal hem proberen te veranderen en uiteindelijk zal hij het opgeven. Achterblijven met de zoveelste teleurstelling.
"De miserie kan dus beginnen?", vat ik samen voor hij verder kan gaan.
"Inderdaad, waar ben ik aan begonnen..." en dan begint het relaas. Hij is haar tegengekomen op het werk (o die principes) en liet zich compleet overdonderen. Weg met alle rede! Wat dus volgt is een verhaal waar de chronologie mank loopt, hilarisch beschreven en doordrongen door zelfironie van iemand die berust in zijn lot en toch durft te hopen dat het deze keer anders is, against all odds. Het klinkt als een verhaal dat mijn vriendinnen al minstens een paar keer tot vervelens toe van mij gehoord hebben. Ik kan mijn glimlach moeilijk verbergen als die gedachte mijn hoofd doorkruist.
"Ja, lach maar..."
Hij misinterpreteert de glimlach rond mijn lippen. Tegen beter weten in, Oscar Wilde* in gedachten, handelen op het ritme van de hartslag, luchtkastelen bouwen op half begrepen woorden, alle redelijke opmerkingen wegslikken, doof voor de raad van vrienden,...
En waarom?
Het is de enige manier om haar tegen te komen, de liefde met een grote L.
*Liever iets doen waar je spijt van krijgt, dan spijt te krijgen van iets wat je niet deed.
"De miserie kan dus beginnen?", vat ik samen voor hij verder kan gaan.
"Inderdaad, waar ben ik aan begonnen..." en dan begint het relaas. Hij is haar tegengekomen op het werk (o die principes) en liet zich compleet overdonderen. Weg met alle rede! Wat dus volgt is een verhaal waar de chronologie mank loopt, hilarisch beschreven en doordrongen door zelfironie van iemand die berust in zijn lot en toch durft te hopen dat het deze keer anders is, against all odds. Het klinkt als een verhaal dat mijn vriendinnen al minstens een paar keer tot vervelens toe van mij gehoord hebben. Ik kan mijn glimlach moeilijk verbergen als die gedachte mijn hoofd doorkruist.
"Ja, lach maar..."
Hij misinterpreteert de glimlach rond mijn lippen. Tegen beter weten in, Oscar Wilde* in gedachten, handelen op het ritme van de hartslag, luchtkastelen bouwen op half begrepen woorden, alle redelijke opmerkingen wegslikken, doof voor de raad van vrienden,...
En waarom?
Het is de enige manier om haar tegen te komen, de liefde met een grote L.
*Liever iets doen waar je spijt van krijgt, dan spijt te krijgen van iets wat je niet deed.
Labels: dramaqueen
Gratis
Morgen gratis bij de krant de eerste dvd van een nieuwe verzamelactie. Vandaag al voor abonnees bij de krant.... Good bye, Lenin, ik vond het wel een toffe film en kijk er al naar uit om de film nog eens te zien...
Opgelet, de volgende dvd's zijn betalend.
Opgelet, de volgende dvd's zijn betalend.
Labels: film
Links - rechts - averechts
* haalt haar schouders op bij de flauwe woordspeling *
Gisteren was er in Kunstencentrum Vooruit een debat naar aanleiding van de het boek Op het kruispunt van de politiek. Links en rechts in Vlaanderen van de vakgroep politieke wetenschappen van de UGent. Het debat wou zich concentreren op de vraag Wat is links?
Jos Gheysels mocht tegen een achtergrond van Nederlandse verkiezingsuitslagen en de campagnestrijd in Frankrijk de eerste vragen lanceren. Het boek had een paar dingen bevestigd die we eigenlijk al weten, maar toch zijn nut hebben: links en rechts bestaan nog in Vlaanderen, men kan economisch links zijn en cultureel rechts en omgekeerd. Hij eindigde met een pleidooi voor meer ideologische debatten binnen de partijen en niet enkel deze van een blauwe partijvoorzitter die een progressieve partij wil worden, later rechtgezet door er aan toe te voegen zonder links te zijn. Een verwijzing naar deze partijvoorzitter werd al gauw een rode draad doorheen het debat.
Met BV-allures kondigde professor Carl Devos zijn gasten uit. Iets zegt me dat hij te veel in Terzake is geweest want hij krijgt al de irritante trekjes van een bepaalde presentator/journalist voor wie ik het programma vlug doorzap bij het zien van zijn strikje. Waren aanwezig: Fabian Lefevere (journalist bij mijn krant), Erwin Mortier(auteur, want het is een kunstencentrum dixit prof-BV), minister Bruno Tobback, Hugo Coveliers ("een echte partijvoorzitter, dames en heren", woeha) en Jef Sleeckx van het Comité voor een andere politiek.
Ik ga hier niet alle argumenten op een rijtje zetten maar ik kan wel zeggen dat Bruno Tobback, tot mijn eigen verbazing, best wel op mijn sympathie kon rekenen. Het begon al met zijn eerste zin "Lees uw eigen boek...", een sneer naar de prof en zeker niet de laatste ("de partij financiert ook samenleving en politiek om de ideologische discussie in gang te houden". Hij had ook geen zin om in te gaan op de "linkse ziekte", een opbod om wie het meeste links is. Nee, hij wou discusiëren over de "kloof tussen hem en Hugo, ipv het beekje tussen hem en Jef." Hugo Coveliers was best grappig bij momenten, zo keek hij naar de vloer tussen hem en de minister bij toen hij het over de kloof had of over "het begin van zijn einde bij de VLD" maar hij had dan ook, naar eigen zeggen niks te verliezen. Dit was duidelijk niet zijn publiek. De militante Jef Sleeckx pleitte niet onterecht voor meer contacten met de arbeiders, maar uiteindelijk verviel hij in een refreintje "naar de fabrieken gaan" waar de studenten achter mij al heel vlug kritiek op hadden. Ongetwijfeld pol&soc-studenten, zoals ik er eentje was, maar met een andere visie en minder besef van de afkomst van heel wat mensen. Een beetje zoals Erwin Mortier zei, de eerste uit de familie die aan de unief kon studeren en hoe nog niet zolang geleden mensen uit zijn familie stierven omdat ze de dokter niet konden betalen. Waarop hij besloot met "de staat investeert al veertig jaar in mij en ik vind het dan ook maar normaal dat er iets terug gaat. Ik heb er geen problemen mee om mijn belastingen te betalen." Een uitspraak die uiteraard op bijval kon rekenen bij de minister en op heel wat minder bij de partijvoorzitter.
Er werd een strak tijdsschema aangehouden waardoor er voldoende tijd was voor de vragen van het publiek en een eindbeschouwing van een journalist bij de Knack. Spijtig genoeg had hij een tekst voorbereid waar hij hier en daar een verwijzing naar het debat inloodste, die ongetwijfeld op papier wel stof levert om over na te denken maar in het geroezemoes van de studenten achter mij soms wat verloren ging. Maar ja, je wereldbeeld verandert serieus eens je gaat werken, een huis koopt, een lening afbetaalt,... Het gevoel bij het nieuws van Volkswagen is nu anders anders dan toen ik nog studeerde en het nieuws bij Renault vernam, zoals Lien ook al opmerkte.
Gisteren was er in Kunstencentrum Vooruit een debat naar aanleiding van de het boek Op het kruispunt van de politiek. Links en rechts in Vlaanderen van de vakgroep politieke wetenschappen van de UGent. Het debat wou zich concentreren op de vraag Wat is links?
Jos Gheysels mocht tegen een achtergrond van Nederlandse verkiezingsuitslagen en de campagnestrijd in Frankrijk de eerste vragen lanceren. Het boek had een paar dingen bevestigd die we eigenlijk al weten, maar toch zijn nut hebben: links en rechts bestaan nog in Vlaanderen, men kan economisch links zijn en cultureel rechts en omgekeerd. Hij eindigde met een pleidooi voor meer ideologische debatten binnen de partijen en niet enkel deze van een blauwe partijvoorzitter die een progressieve partij wil worden, later rechtgezet door er aan toe te voegen zonder links te zijn. Een verwijzing naar deze partijvoorzitter werd al gauw een rode draad doorheen het debat.
Met BV-allures kondigde professor Carl Devos zijn gasten uit. Iets zegt me dat hij te veel in Terzake is geweest want hij krijgt al de irritante trekjes van een bepaalde presentator/journalist voor wie ik het programma vlug doorzap bij het zien van zijn strikje. Waren aanwezig: Fabian Lefevere (journalist bij mijn krant), Erwin Mortier(auteur, want het is een kunstencentrum dixit prof-BV), minister Bruno Tobback, Hugo Coveliers ("een echte partijvoorzitter, dames en heren", woeha) en Jef Sleeckx van het Comité voor een andere politiek.
Ik ga hier niet alle argumenten op een rijtje zetten maar ik kan wel zeggen dat Bruno Tobback, tot mijn eigen verbazing, best wel op mijn sympathie kon rekenen. Het begon al met zijn eerste zin "Lees uw eigen boek...", een sneer naar de prof en zeker niet de laatste ("de partij financiert ook samenleving en politiek om de ideologische discussie in gang te houden". Hij had ook geen zin om in te gaan op de "linkse ziekte", een opbod om wie het meeste links is. Nee, hij wou discusiëren over de "kloof tussen hem en Hugo, ipv het beekje tussen hem en Jef." Hugo Coveliers was best grappig bij momenten, zo keek hij naar de vloer tussen hem en de minister bij toen hij het over de kloof had of over "het begin van zijn einde bij de VLD" maar hij had dan ook, naar eigen zeggen niks te verliezen. Dit was duidelijk niet zijn publiek. De militante Jef Sleeckx pleitte niet onterecht voor meer contacten met de arbeiders, maar uiteindelijk verviel hij in een refreintje "naar de fabrieken gaan" waar de studenten achter mij al heel vlug kritiek op hadden. Ongetwijfeld pol&soc-studenten, zoals ik er eentje was, maar met een andere visie en minder besef van de afkomst van heel wat mensen. Een beetje zoals Erwin Mortier zei, de eerste uit de familie die aan de unief kon studeren en hoe nog niet zolang geleden mensen uit zijn familie stierven omdat ze de dokter niet konden betalen. Waarop hij besloot met "de staat investeert al veertig jaar in mij en ik vind het dan ook maar normaal dat er iets terug gaat. Ik heb er geen problemen mee om mijn belastingen te betalen." Een uitspraak die uiteraard op bijval kon rekenen bij de minister en op heel wat minder bij de partijvoorzitter.
Er werd een strak tijdsschema aangehouden waardoor er voldoende tijd was voor de vragen van het publiek en een eindbeschouwing van een journalist bij de Knack. Spijtig genoeg had hij een tekst voorbereid waar hij hier en daar een verwijzing naar het debat inloodste, die ongetwijfeld op papier wel stof levert om over na te denken maar in het geroezemoes van de studenten achter mij soms wat verloren ging. Maar ja, je wereldbeeld verandert serieus eens je gaat werken, een huis koopt, een lening afbetaalt,... Het gevoel bij het nieuws van Volkswagen is nu anders anders dan toen ik nog studeerde en het nieuws bij Renault vernam, zoals Lien ook al opmerkte.
Labels: lettertjes
woensdag 29 november 2006
Reclame
Deze blog wordt onderbroken door reclame, waarvoor onze excuses. Maar toen ik zaterdag het winkeltje in de Donkersteeg binnenstapte, kon ik absoluut niet weerstaan. Alles ademde Marokko en vakantie en wie kan daar aan weerstaan?
Ik stapte buiten met een mooi en goedkoop kookboek over de Marokkaanse keuken (acht euro en massa's recepten voor stoofpotjes, couscous en desserts) als ook een kleine tajine.
Dus als je op cadeautjesjacht gaat, is Le fils de Lucien zeker een stop waard... Ik weet al voor wie ik daar iets ga vinden...
Ik stapte buiten met een mooi en goedkoop kookboek over de Marokkaanse keuken (acht euro en massa's recepten voor stoofpotjes, couscous en desserts) als ook een kleine tajine.
Dus als je op cadeautjesjacht gaat, is Le fils de Lucien zeker een stop waard... Ik weet al voor wie ik daar iets ga vinden...
Labels: kleurtjes
dinsdag 28 november 2006
Manic monday - muziek 2006
Lilith is al volop in eindejaarsstemming en doet voor de gelegenheid nog eens van
Manic Monday:
* Wat vond u de drie beste nummers van 2006?
hier ga ik passen, wegens te veel en ook geen idee of ze wel van dit jaar zijn
* Wie was voor u dé muzikale ontdekking van het jaar?
absolute top: Kammerflimmer Kollectief, toen ik de cd voor het eerste hoorde werd ik weggeblazen. Toen ik hem in mijn eentje hoorde, wist ik dat het de muziek was en niet het gezelschap
* Wat was het beste optreden dat u dit jaar heeft gezien?
Ik heb er dit jaar heel wat gezien, hoe zou dat toch komen? Ach ja, er loopt hier nog een muziekfreak rond. Het beste moet wel Pearl Jam zijn in het sportpaleis, ex aequo met Depeche Mode op Werchter ex aequo met Toots Tielemans op Blue Note
* Wat was de beste CD van het jaar?
Wonderland van Neeka, Gotan Project, Real life van Joan as Policewoman, The greatest van Catpower, maar ook een paar cd's die ik dit jaar kocht maar eigenlijk van vroeger zijn (Coco Rosie, Anthony and the Johnsons,...)
* Welk nummer wilt u na dit jaar nooit meer horen?
Alle deuntjes die een zekere stubru-ochtendman tot hit kan bombarderen, zoals daar zijn hete boten Anna, lief klein konijntje,...
Manic Monday:
* Wat vond u de drie beste nummers van 2006?
hier ga ik passen, wegens te veel en ook geen idee of ze wel van dit jaar zijn
* Wie was voor u dé muzikale ontdekking van het jaar?
absolute top: Kammerflimmer Kollectief, toen ik de cd voor het eerste hoorde werd ik weggeblazen. Toen ik hem in mijn eentje hoorde, wist ik dat het de muziek was en niet het gezelschap
* Wat was het beste optreden dat u dit jaar heeft gezien?
Ik heb er dit jaar heel wat gezien, hoe zou dat toch komen? Ach ja, er loopt hier nog een muziekfreak rond. Het beste moet wel Pearl Jam zijn in het sportpaleis, ex aequo met Depeche Mode op Werchter ex aequo met Toots Tielemans op Blue Note
* Wat was de beste CD van het jaar?
Wonderland van Neeka, Gotan Project, Real life van Joan as Policewoman, The greatest van Catpower, maar ook een paar cd's die ik dit jaar kocht maar eigenlijk van vroeger zijn (Coco Rosie, Anthony and the Johnsons,...)
* Welk nummer wilt u na dit jaar nooit meer horen?
Alle deuntjes die een zekere stubru-ochtendman tot hit kan bombarderen, zoals daar zijn hete boten Anna, lief klein konijntje,...
Labels: manic monday, musjieks
Belgisch Nederlands
Persoonlijk erger ik me er wel eens aan als mijn spellingschecker in word een fout aangeeft en dat blijkt dan te zijn "Belgisch-Nederlands, geen suggesties". Behalve het feit dat ik de instellingen van word eens moet bekijken, vind ik het ook nogal denigrerend. Alsof Belgisch-Nederlands geen volwaardig Nederlands is. En ik die dacht dat wij "zo'n sappig taaltje hebben" *imiteert op slechte wijze een inwoner van boven de Moerdijk". Caroline Van Steenbergen, studente aan het departement Toegepaste Taalkunde van Vlekho (Brussel), maakt een scriptie over het label 'Belgisch-Nederlands, spreektaal' in Van Dale. U kunt haar hiermee helpen door een enquête in te vullen over het gebruik en de beoordeling van woorden met dit label. Concreet moet je over 61 woorden zeggen of je ze wel eens hoort, wel eens gebruikt en of je vindt dat ze ook in schrijftaal gebruikt mogen worden. Er zit van alles tussen: pousette, mispakken, bakkersgast,... Antwoorden kan hier.
Labels: lettertjes
maandag 27 november 2006
Experiment geslaagd
Het was een beetje afwacht, maar wat mij betreft is het dagje thuiswerken geslaagd. Iets voor acht zwaaide ik mijn liefje uit naar zijn werk. Ik was ondertussen - geheel volgens planning - al gewassen, aangekleed en ontbijt achter de kiezen. Nog voor mijn betaalde dagtaak van start ging, toch maar de vuilbakken buitengezet. De vele overblijfselen van fondues en dergelijke die in mijn koelkast verzamelden werden voor de gelegenheid ook buitengezwierd (hoezee!). En terwijl ik toch bezig was, nog maar rap efkes de was uitgehangen en een nieuwe machine gestart. In de loop van de namiddag dan toch maar binnengehaald voor de eerste druppels. En mijn planten kregen water (nog meer hoezee!).
Ietsje vroeger dan normaal ingelogd en aan de slag gegaan. Er was koffie en inspiratie. Ik kon zonder problemen inloggen, die laatste stap in de handleiding voor dummies had effectief zijn nut. Alleen heb ik me gedurende de dag twee keer moeten herinloggen, niet zo leuk als je op dat moment probeert een document af te werken. Misschien toch maar op de harde schijf werken in plaats van op het netwerk? Opslaan is ook wel een beetje trager, maar ja, Brussel is ver.
Het document is serieus opgeschoten, het kabinet kon me telefonisch bereiken voor hun "noodgeval" (morgen de suivez-moi uitschakelen), mijn chef kon me mailen, mijn collega's zagen niet hoe ik kliederde bij het opeten van mijn sinaasappel,...
Natuurlijk heb ik af en toe eens niet-professioneel gesurfd maar zeker niet meer dan anders. Mijn krant is onaangeroerd gebleven. Werken in mijn training met de keuze voor een muziekje uit mijn cd-collectie is best productief. 's Middags een soepje gemaakt, zodat de werkmensen morgen hun thermos kunnen vullen. Maar de boodschappen voor het stoofpotje heb ik na de kantooruren gedaan zodat het stoofpotje ook maar achteraf opstond. Dus dat is zeker een tip voor de toekomst: alle ingrediënten op voorhand voorzien!
Ietsje vroeger dan normaal ingelogd en aan de slag gegaan. Er was koffie en inspiratie. Ik kon zonder problemen inloggen, die laatste stap in de handleiding voor dummies had effectief zijn nut. Alleen heb ik me gedurende de dag twee keer moeten herinloggen, niet zo leuk als je op dat moment probeert een document af te werken. Misschien toch maar op de harde schijf werken in plaats van op het netwerk? Opslaan is ook wel een beetje trager, maar ja, Brussel is ver.
Het document is serieus opgeschoten, het kabinet kon me telefonisch bereiken voor hun "noodgeval" (morgen de suivez-moi uitschakelen), mijn chef kon me mailen, mijn collega's zagen niet hoe ik kliederde bij het opeten van mijn sinaasappel,...
Natuurlijk heb ik af en toe eens niet-professioneel gesurfd maar zeker niet meer dan anders. Mijn krant is onaangeroerd gebleven. Werken in mijn training met de keuze voor een muziekje uit mijn cd-collectie is best productief. 's Middags een soepje gemaakt, zodat de werkmensen morgen hun thermos kunnen vullen. Maar de boodschappen voor het stoofpotje heb ik na de kantooruren gedaan zodat het stoofpotje ook maar achteraf opstond. Dus dat is zeker een tip voor de toekomst: alle ingrediënten op voorhand voorzien!
Labels: werk
Spaans trauma
Ik sleurde uit Spanje een kanjer van een pot mee, ideaal voor stoofpotjes hield ik me voor toen ik mijn arm steeds minder begon te voelen. Koppig als ik ben, week dat ding geen moment van mijn zijde, mijn handbagage, mijn liefste wimpelde ik af, ik zou dat zelf wel dragen...
Onderussen is het ontegensprekelijk ook al het weer voor stoofpotjes. Alleen... zoals mijn liefste zondag opmerkte, zoveel heb ik er nog niet klaargemaakt. Gelukkig heb ik mijn pot wel al de vuurdoop gegeven met een potjes vis en groeten en kon ik hem dus tegenspreken toen hij zei nooit. Maar veel is anders....
Probleem is natuurlijk dat stoofpotjes moeten sudderen, lang, heel lang en dat je dat niet zo één-twee-drie kunt doen zo na het werk, voor je nog op stap gaat... Een goed voornemen voor als ik thuis werk. Mijn liefste telde geduldig af en vandaag is het zover. Gisteren bij de Turkse slager wat lam gaan kopen, wat verder ook nog allerlei groentjes en dan maar sudderen....
Thuiswerken heeft tot dusver enkel nog maar voordelen opgeleverd. Ik heb om achtuur deze morgen mijn liefste tot ziens gekust, mijn vuilbakken buiten gezet, de was buiten te drogen gezet, een nieuwe machine gevuld en ik ben dan maar ingelogd, ietsje vroeger dan ik normaal in Brussel zou doen. En nu aan het werk!
Onderussen is het ontegensprekelijk ook al het weer voor stoofpotjes. Alleen... zoals mijn liefste zondag opmerkte, zoveel heb ik er nog niet klaargemaakt. Gelukkig heb ik mijn pot wel al de vuurdoop gegeven met een potjes vis en groeten en kon ik hem dus tegenspreken toen hij zei nooit. Maar veel is anders....
Probleem is natuurlijk dat stoofpotjes moeten sudderen, lang, heel lang en dat je dat niet zo één-twee-drie kunt doen zo na het werk, voor je nog op stap gaat... Een goed voornemen voor als ik thuis werk. Mijn liefste telde geduldig af en vandaag is het zover. Gisteren bij de Turkse slager wat lam gaan kopen, wat verder ook nog allerlei groentjes en dan maar sudderen....
Thuiswerken heeft tot dusver enkel nog maar voordelen opgeleverd. Ik heb om achtuur deze morgen mijn liefste tot ziens gekust, mijn vuilbakken buiten gezet, de was buiten te drogen gezet, een nieuwe machine gevuld en ik ben dan maar ingelogd, ietsje vroeger dan ik normaal in Brussel zou doen. En nu aan het werk!
Labels: keukenprins(es)
Verdwenen
Ergens tussen zaterdagavond 18.15 en zondagnamiddag 16.00 verdween een plantenbak met drie chrysanten (twee gele en één paarse) van de vensterbank van ondergetekende. De plantenbakken op de vensterbanken van de aanliggende panden waren onaangeroerd. Dit is de tweede keer in korte tijd. Maar nu is alles verdwenen. De vorige keer had ik nog mijn plantenbak en één van de chrysanten. Is iemand allergisch aan deze bloemen? Is er sprake van een wraakneming? Heb ik op iemand zijn tenen getrapt? Of is het gewoon omdat mijn bloemen zo mooi bloeiden en me altijd efkes deden glimlachen als ik thuis kwam?
Maar ik geef niet op, vandaag nog staat er een nieuwe bak met chrysanten! Ja, ik vind dat schone winterbloemen, die niet enkel op het kerkhof hun plaatsje hebben. En toevallig had ik mijn vorige bak met chrysanten die uitgebloeid waren langs achter gezet en wil het toeval nu dat die opnieuw zijn gaan bloeien... Ze zijn bijlange niet zo mooi als de vorige die er nog niet zo heel lang stonden. Mijn buurvrouw had ook al een opmerking gemaakt dat chrysanten wel kleur brengen en de allochtone peuter die in mijn straat met zijn driewieler komt fietsen, begeleid van zijn mama is ook al blijven stilstaan en wees met zijn vingertje. Haar stralende glimlach is voldoende reden om het nog eens te wagen. Ook al flitsten gisteren allerlei beelden van met kettingen omgorde bloembakken door mijn hoofd, ze komen er opnieuw. Want al bij al, de bak kostte twee-drie euro, idem voor de planten,... en tot voor een paar weken stond er al gedurende vele maanden, jaren zelfs, een bloembak op mijn vensterbank. Ik kan alleen hopen dat ergens in het Gentse een vrouw content is met de bloembak die ze kreeg en dat in een andere straat nu ook mensen glimlachen bij deze kerkhofbloemen.
Maar ik geef niet op, vandaag nog staat er een nieuwe bak met chrysanten! Ja, ik vind dat schone winterbloemen, die niet enkel op het kerkhof hun plaatsje hebben. En toevallig had ik mijn vorige bak met chrysanten die uitgebloeid waren langs achter gezet en wil het toeval nu dat die opnieuw zijn gaan bloeien... Ze zijn bijlange niet zo mooi als de vorige die er nog niet zo heel lang stonden. Mijn buurvrouw had ook al een opmerking gemaakt dat chrysanten wel kleur brengen en de allochtone peuter die in mijn straat met zijn driewieler komt fietsen, begeleid van zijn mama is ook al blijven stilstaan en wees met zijn vingertje. Haar stralende glimlach is voldoende reden om het nog eens te wagen. Ook al flitsten gisteren allerlei beelden van met kettingen omgorde bloembakken door mijn hoofd, ze komen er opnieuw. Want al bij al, de bak kostte twee-drie euro, idem voor de planten,... en tot voor een paar weken stond er al gedurende vele maanden, jaren zelfs, een bloembak op mijn vensterbank. Ik kan alleen hopen dat ergens in het Gentse een vrouw content is met de bloembak die ze kreeg en dat in een andere straat nu ook mensen glimlachen bij deze kerkhofbloemen.
Labels: dramaqueen
zaterdag 25 november 2006
een schande
Met de nodige weemoed naar de zomer organiseerde de stadsblog een rondleiding op Campo Santo. Dikke wolken pakten samen boven de Dampoort en de druppels konden niet uitblijven. Het geeft natuurlijk een speciale sfeer aan een kerkhof, maar ik had toch liever mijn paraplu mee gehad. Veel volk op Campo Santo, ook een workshop over fotografie...
Gelukkig kon Sabine, de enthousiaste gids, haar inleiding in de kapel doen en ik heb er heel veel van opgestoken, want hoewel ik er al vele malen ben gepasseerd was ik nog nooit op het kerkhof zelf geweest. Een schande... ik geef het toe, maar ik besefte toen nog niet hoeveel bekende mensen daar hun laatste rustplaats hebben gevonden, zoals dr Ghuislain, meneer Minard (van de Minard), Maria de Hemptinne, mr Ledeganck, Frans Willems van de Vlaamse beweging,... Soms weliswaar na eerst ergens anders begraven te zijn geweest. Sabine vertelde ons met heel veel vuur over hoe Sint-Amandsberg vroeger een deelgemeente was van Oostakker en pas een parochiekerk kreeg toen de proost zijn voet verstuikt had en hij dus tijd had om te lobbyen. Maar ook hoe rijke mensen al tijdens hun leven op zoek gingen naar een architect of steenhouwer om hun laatste rustplaats te verzekeren. Of hoe na het overlijden van een bekende medemens een heus comité opgericht werd, dat geld inzamelde voor de grafzerk en nadien ook een wedstrijd werd uitgeschreven... Ook anecdotes over hoeveel schrik sommigen hadden om levend begraven te worden, zodat je nu nog de kisten in de grafkelder kunt zien,... Zoveel informatie, ik heb nog veel te leren over mijn stad...
Update: het verslag met foto's op gentblogt
PS Sabine werkt bij MIAT en ze is voor een tentoonstelling volgend jaar op zoek naar oude conservenblikken (eender welk merk). Gewoon eventjes het MIAT contacteren...
Gelukkig kon Sabine, de enthousiaste gids, haar inleiding in de kapel doen en ik heb er heel veel van opgestoken, want hoewel ik er al vele malen ben gepasseerd was ik nog nooit op het kerkhof zelf geweest. Een schande... ik geef het toe, maar ik besefte toen nog niet hoeveel bekende mensen daar hun laatste rustplaats hebben gevonden, zoals dr Ghuislain, meneer Minard (van de Minard), Maria de Hemptinne, mr Ledeganck, Frans Willems van de Vlaamse beweging,... Soms weliswaar na eerst ergens anders begraven te zijn geweest. Sabine vertelde ons met heel veel vuur over hoe Sint-Amandsberg vroeger een deelgemeente was van Oostakker en pas een parochiekerk kreeg toen de proost zijn voet verstuikt had en hij dus tijd had om te lobbyen. Maar ook hoe rijke mensen al tijdens hun leven op zoek gingen naar een architect of steenhouwer om hun laatste rustplaats te verzekeren. Of hoe na het overlijden van een bekende medemens een heus comité opgericht werd, dat geld inzamelde voor de grafzerk en nadien ook een wedstrijd werd uitgeschreven... Ook anecdotes over hoeveel schrik sommigen hadden om levend begraven te worden, zodat je nu nog de kisten in de grafkelder kunt zien,... Zoveel informatie, ik heb nog veel te leren over mijn stad...
Update: het verslag met foto's op gentblogt
PS Sabine werkt bij MIAT en ze is voor een tentoonstelling volgend jaar op zoek naar oude conservenblikken (eender welk merk). Gewoon eventjes het MIAT contacteren...
vrijdag 24 november 2006
Weekend: plannen
Het is bijna van dat, weekend voor de deur, nog één vergadering van de drie van vandaag door te komen en dan weekend......
Dankzij deze juffrouw gaan we zaterdag hier naar toe. This is where my little saturn sleeps zag ik eerder al in de Video en ik was er meteen weg van en de andere groep Leafblade klonk ook wel niet slecht op hun myspace.
Dankzij deze juffrouw gaan we zaterdag hier naar toe. This is where my little saturn sleeps zag ik eerder al in de Video en ik was er meteen weg van en de andere groep Leafblade klonk ook wel niet slecht op hun myspace.
Labels: musjieks
donderdag 23 november 2006
verhuis
We verhuizen op het werk...
maandag om precies te zijn...
... alle dozen moeten morgen om 12u ingepakt zijn...
vrij vertaald: voor vanavond, gezien mijn vergadering morgenvroeg...
nog vrijer: voor de receptie van straks...
na de paniek van gisteren wegens geen dozen meer...
... is er vandaag de paniek van geen plakband meer...
of toch niet voor morgenvroeg...
en laten die dingen nu samengaan als regen en paraplu,...
maandag om precies te zijn...
... alle dozen moeten morgen om 12u ingepakt zijn...
vrij vertaald: voor vanavond, gezien mijn vergadering morgenvroeg...
nog vrijer: voor de receptie van straks...
na de paniek van gisteren wegens geen dozen meer...
... is er vandaag de paniek van geen plakband meer...
of toch niet voor morgenvroeg...
en laten die dingen nu samengaan als regen en paraplu,...
Labels: werk
Parapluutje, parasolletje...
*neuriet rustig verder*
Vandaag kan het me echt niet schelen, ik heb mijn paraplu en ook al is die al overgewaaid, steekt er toch al een ijzer uit,... Het kan me allemaal niet schelen...
En vraag niet waarom, want ik weet het zelf niet goed, gewoon goed gezind
Vandaag kan het me echt niet schelen, ik heb mijn paraplu en ook al is die al overgewaaid, steekt er toch al een ijzer uit,... Het kan me allemaal niet schelen...
En vraag niet waarom, want ik weet het zelf niet goed, gewoon goed gezind
Labels: dramaqueen
woensdag 22 november 2006
En als...
...ik nu eens mijn beroep maak van het luisteren naar klachten? Dan kan ik geld krijgen om te horen
- hoe de juffrouw wiens nummer ik doorgegeven heb aan één van mijn vroegere blind dates wel heel goed meegevallen is, maar toch niet helemaal, omdat ze kindjes wil
- hoe die zelfde juffrouw ondertussen via hetzelfde kanaal als ondergetekende toesj heeft en daardoor de meneer van daarjuist weer van voor af aan kan beginnen
- of ik niet nog eens zoiets zou kunnen regelen wegens goede smaak
Nee, laat maar zitten. Ik ga morgen lekker uiteten met die juffrouw en die meneer.
Of geld om te horen...
- waarvoor premies ter motivatie van het personeel dienen
- hoe regels omgebogen kunnen worden dat ze in het voordeel van de grootste windverkopers zijn
- hoe collega's de sfeer kunnen verzieken
- hoe mensen die hard werken er toch altijd de dupe van worden
- hoe je een diensthoofd kunt hebben die je standpunten verdedigt op een vergadering omdat hij goed voorbereid is of een (ex-)diensthoofd die gedurende de vergadering zijn gezicht in een ernstige plooi probeert te houden en enkel een opmerking maakt over mijn nieuwe kapsel
- ....
Nee, toch maar niet. Ik haal mijn schouders op, lach eens en buig me weer over mijn cijfertjes voor een nota met een heel dringende deadline. En nee, ik heb er geen spijt van dat ik veranderd ben, ook al sakker ik wel eens dat ik geen inspiratie heb of nog te weinig af weet van de finesses van de dingen waar ik mee bezig ben en dat dat vree kan tegenvallen op vergaderingen... Nee, geen spijt...
- hoe de juffrouw wiens nummer ik doorgegeven heb aan één van mijn vroegere blind dates wel heel goed meegevallen is, maar toch niet helemaal, omdat ze kindjes wil
- hoe die zelfde juffrouw ondertussen via hetzelfde kanaal als ondergetekende toesj heeft en daardoor de meneer van daarjuist weer van voor af aan kan beginnen
- of ik niet nog eens zoiets zou kunnen regelen wegens goede smaak
Nee, laat maar zitten. Ik ga morgen lekker uiteten met die juffrouw en die meneer.
Of geld om te horen...
- waarvoor premies ter motivatie van het personeel dienen
- hoe regels omgebogen kunnen worden dat ze in het voordeel van de grootste windverkopers zijn
- hoe collega's de sfeer kunnen verzieken
- hoe mensen die hard werken er toch altijd de dupe van worden
- hoe je een diensthoofd kunt hebben die je standpunten verdedigt op een vergadering omdat hij goed voorbereid is of een (ex-)diensthoofd die gedurende de vergadering zijn gezicht in een ernstige plooi probeert te houden en enkel een opmerking maakt over mijn nieuwe kapsel
- ....
Nee, toch maar niet. Ik haal mijn schouders op, lach eens en buig me weer over mijn cijfertjes voor een nota met een heel dringende deadline. En nee, ik heb er geen spijt van dat ik veranderd ben, ook al sakker ik wel eens dat ik geen inspiratie heb of nog te weinig af weet van de finesses van de dingen waar ik mee bezig ben en dat dat vree kan tegenvallen op vergaderingen... Nee, geen spijt...
Labels: dramaqueen
maandag 20 november 2006
Ondertussen in de slaapkamer
Aida, de kat van mijn liefste is niet dom. Oh nee... Als we willen gaan slapen, vinden we ze op de zetel, opgekruld in mijn vest. Ze slaapt de slaap der onschuldigen of het lijkt toch zo. Mijn liefste gaat overstag. Haar verbanning uit de slaapkamer wordt bij deze opgeheven. De slaapkamerdeur blijft weer open en de kat kan weer vrij in- en uitlopen. Het mag gezegd, ze houdt zich ook heel rustig. In het midden van de nacht sluipt ze het bed in, parmantig loopt ze even rond voor ze haar neus tegen mijn wang duwt om te controleren of ik wel slaap. Even vleit ze zich op het donsdeken. Maar een kat is een nachtdier en 's nachts is ze heer en meester in huis. Ze houdt zich rustig op haar nachtelijke ronde, maar ze kan niet vermijden dat ik "iemand" hoor rondlopen. Een onbehaaglijk gevoel. Ik kruip dieper weg onder de dekens. Op maandagmorgen komt de wekker altijd te vroeg en ik wil er nog even niet aan denken. Tot mijn verbazing wacht Aida braafjes op haar krabpaal als ik naar de badkamer strompel. Op zondag springt ze meestal wild op het bed, om een plekje te veroveren ergens op mijn buik. Luid spinnend duwt ze haar kopje tegen mijn neus zodat ik wel wakker moet worden. Mijn liefste bekijkt het meestal mokkend: "en wie geeft jou altijd eten?"
Labels: ditjes+datjes
vrijdag 17 november 2006
Vrijdag
Mmmm... zalig... het zonnetje schijnt binnen. Ik heb mijn computerscherm wat gedraaid zodat ik volop kan genieten en toch ook nog kan werken. Het was vroeg deze morgen en het duurde even voor ik in actie schoot maar nu ik de cijfertjes gevonden heb die ik zocht (leve het internet), komt de inspiratie vanzelf. Het zonnetje voelt warm aan. Ik heb een muziekje opgezet, mijn trui heb ik uitgespeeld, denken lukt me soms beter met blote armen. In de gang lopen de verhuismannen aan en af. Stoere kleerkasten en ja, blote armen lokken bekijks... Ik gebaar me maar doof voor hun onderlinge commentaar en buig me over mijn cijfertjes. Straks weekend!
Labels: ditjes+datjes
3u15
Als waarschuwing kon het tellen maar wat mij betreft was het berichtje op de website van de Vooruit overbodig. Ik heb me geen moment verveeld tijdens Mefisto for ever van Tom Lannoye. Als ik al een waarschuwing nodig had gehad was het eerder: de tijd tussen het einde van de dansles en begin van het toneel is kort, nog rap iets eten kan lastig zijn en opletten, als het regent, dan wordt het rondpunt aan de Dampoort nog meer een heksenketel.
Maar ik dwaal af... Het verhaal is gebaseerd op de roman Mephisto van Klaus Mann over het leven van Gustav Gründgens, een succesvol toneelspeler in het Duitsland van de jaren twintig en dertig. Een van zijn glansrollen was Mephisto, de duivel in Goethes Faust. Hij hoort met afgrijzen dat "zij" de verkiezingen gewonnen hebben, maar al gauw laat hij zich verleiden door de nieuwe machthebbers. Hij wordt directeur-generaal van het staatstheater en ook al ziet hij dit als een zet in een strategie van rebellie tegen het staatsbestel, uiteindelijk loopt hij mee in de pas. Natuurlijk moet hij het volk bedienen, te pas en te onpas wordt hem onder de neus gewreven dat zijn riante wedde door het volk betaald wordt. Maar wat dan met de keuze van de stukken die ze spelen? Die beslist hij toch zelf, of toch ook weer niet... Levendige discussies tussen zelfverklaarde intellectuelen met snobistische trekjes die zich veelvuldig van namedropping bedienen. Shakespeare wordt vaak geciteerd, maar ook andere groten. En alles in naam van het volk natuurlijk...
Tussen de lijnen hoor je de discussies die mogelijk gevoerd zijn in artistieke kringen rond 0110 of ook nog de subsidies voor de KVS die aangevochten worden door een bepaalde politieke partij. Een geëngageerd stuk (kon het anders?) met een schitterende cast (Dirk Roofthooft blijft terecht één van mijn favorieten) en ook een origineel decor met moderne technieken.
Ga dat zien, als je de kans er toe krijgt...
Maar ik dwaal af... Het verhaal is gebaseerd op de roman Mephisto van Klaus Mann over het leven van Gustav Gründgens, een succesvol toneelspeler in het Duitsland van de jaren twintig en dertig. Een van zijn glansrollen was Mephisto, de duivel in Goethes Faust. Hij hoort met afgrijzen dat "zij" de verkiezingen gewonnen hebben, maar al gauw laat hij zich verleiden door de nieuwe machthebbers. Hij wordt directeur-generaal van het staatstheater en ook al ziet hij dit als een zet in een strategie van rebellie tegen het staatsbestel, uiteindelijk loopt hij mee in de pas. Natuurlijk moet hij het volk bedienen, te pas en te onpas wordt hem onder de neus gewreven dat zijn riante wedde door het volk betaald wordt. Maar wat dan met de keuze van de stukken die ze spelen? Die beslist hij toch zelf, of toch ook weer niet... Levendige discussies tussen zelfverklaarde intellectuelen met snobistische trekjes die zich veelvuldig van namedropping bedienen. Shakespeare wordt vaak geciteerd, maar ook andere groten. En alles in naam van het volk natuurlijk...
Tussen de lijnen hoor je de discussies die mogelijk gevoerd zijn in artistieke kringen rond 0110 of ook nog de subsidies voor de KVS die aangevochten worden door een bepaalde politieke partij. Een geëngageerd stuk (kon het anders?) met een schitterende cast (Dirk Roofthooft blijft terecht één van mijn favorieten) en ook een origineel decor met moderne technieken.
Ga dat zien, als je de kans er toe krijgt...
Labels: theater
donderdag 16 november 2006
Vanavond
woensdag 15 november 2006
Roze is voor mietjes
Ja, ik heb zitten prutsen met de nieuwe lay-outmogelijkheden in beta blogger... Iemand een idee hoe dat hokje heet waar het uur, de commentaren etc. in terecht komen? Die witte achtergrond stoort me toch wel een beetje.
Wat ik ook wil proberen veranderen is dat groene opsommingstekentje, maar ik veronderstel dat ik hier in de html moet prutsen...
aiaiai waar ben ik aan begonnen...
Wat ik ook wil proberen veranderen is dat groene opsommingstekentje, maar ik veronderstel dat ik hier in de html moet prutsen...
aiaiai waar ben ik aan begonnen...
Labels: blog
Groenten, een uitdaging
Ik heb mezelf zo'n beetje uitgedaagd om eens op groentenontdekkingstocht te gaan, want eigenlijk is het belachelijk: ik eet zo wat alle groenten graag en in alle mogelijke bereidingen zolang de smaak niet verborgen wordt onder een sausje. Alleen bij sommige groenten weet ik niet hoe ik ze moet klaarmaken...
Nu lag er gisteren in mijn groentenmand een glimmende pompoen, twee raapjes, een prei en ook nog een courgette. Daar moest toch iets mee gedaan worden, enige beperking: het mocht niet te lang duren want wij hadden dansles. Nu moet ik zeggen dat tinternet me niet direct verder hielp. Ik leerde wel dat pompoen de groente van de maand is, maar de meeste recepten waren soepvarianten en stoemp met pompoen had ik zelf al geschrapt van de mogelijkheden, wegens al eens klaargemaakt. Uiteindelijk werd het een pittige pompoenpuree (pompoen koken, fijnstampen en look, harissa en koriander toevoegen, citroen had ik niet voorhanden), een ontdekking via deze site: het ministerie van eten en drinken, een Nederlandse blog over eten en drinken, gestart in 1999 met de nobele milleniumgedachte om te documenteren wat elke avond gekookt werd. De pompoenpuree is wat ons betreft zeker een aanrader maar opgelet met de harissa... Tja, waar ben je nu met je vooroordelen over onze noorderburen en koken?
PS: Toeval wil dat ik vandaag las dat de tofste stadsblog ook iets wil doen met de week van de smaak, ik ben benieuwd....
Nu lag er gisteren in mijn groentenmand een glimmende pompoen, twee raapjes, een prei en ook nog een courgette. Daar moest toch iets mee gedaan worden, enige beperking: het mocht niet te lang duren want wij hadden dansles. Nu moet ik zeggen dat tinternet me niet direct verder hielp. Ik leerde wel dat pompoen de groente van de maand is, maar de meeste recepten waren soepvarianten en stoemp met pompoen had ik zelf al geschrapt van de mogelijkheden, wegens al eens klaargemaakt. Uiteindelijk werd het een pittige pompoenpuree (pompoen koken, fijnstampen en look, harissa en koriander toevoegen, citroen had ik niet voorhanden), een ontdekking via deze site: het ministerie van eten en drinken, een Nederlandse blog over eten en drinken, gestart in 1999 met de nobele milleniumgedachte om te documenteren wat elke avond gekookt werd. De pompoenpuree is wat ons betreft zeker een aanrader maar opgelet met de harissa... Tja, waar ben je nu met je vooroordelen over onze noorderburen en koken?
PS: Toeval wil dat ik vandaag las dat de tofste stadsblog ook iets wil doen met de week van de smaak, ik ben benieuwd....
Labels: keukenprins(es)
dinsdag 14 november 2006
Daar kan ik nu moeilijk tegen zie
Twintig na vier, een onbekend nummer op mijn gsm. Dat belooft weinig goeds. Wie zou mij deze keer van iets willen overtuigen?
“Mevrouw No Butterfly, Electrabel hier.”
Tiens, dat was een tijdje geleden. Het klinkt zelfs verdacht als die stem van een paar weken terug. Had ik die niet afgescheept? Ik had toch niet gezegd dat ze kon terug bellen?
“U woont nog steeds in die straat.” Ik antwoord bevestigend, mijn stekels zetten zich op.
“Tot voor een paar maanden was u klant bij ons. Toen besloot u voor een andere energieleverancier te kiezen…(bijna dramatische stilte) U koos voor Citypower, klopt dit?”
Ik antwoord bevestigend. De woorden klinken als een echo van ons vorige gesprek. Nu weet ik het weer, omdat ik de eindafrekening nog niet gekregen had, vond ik het te vroeg om een mening te hebben.
“Maar weet u dat Citypower ophoudt te bestaan en dat uw contract wordt overgenomen door Luminus?”
Ik antwoord nogmaals bevestigend. Mijn blik dwaalt over mijn papieren, ik had wel die fiches willen afwerken en nog doorsturen naar mijn diensthoofd. En ik moet zeker mijn trein halen.
“Ach, heeft Citypower u hiervan op de hoogte gebracht?”
Nogmaals een bevestiging van mijn kant, hoor ik nu teleurstelling aan de andere kant? Ze gooit het over een andere boeg.
“Maar weet u dat de prijzen van Luminus de laatste maanden gestegen zijn en dit nog gaan doen…” Dramatiek alom.
Ik antwoord ontkennend maar op een duidelijk onverschillige toon. Hier moet ze wel op reageren.
“U bent niet op de hoogte? Maar het heeft in de kranten gestaan!”
“Tja, dat zou best kunnen,” mompel ik.
“Echt waar,….maar Electrabel houdt de prijzen stabiel….geen schommelingen….”
De woorden gaan een beetje aan me voorbij. Ik kijk nogmaals naar mijn uurwerk, mijn papieren,… Maar dan moet ik reageren.
“Betaalt u via domiciliëring?”
Op mijn bevestigend antwoord gaat ze enthousiast verder. “Bij Electrabel krijgt u dan bij de afrekening een permanente korting van tien euro, dat is dus elk jaar dat u klant bij ons bent, euh, blijft…”
Dank u voor de uitleg van dit drieletter-woord, denk ik bitter. Ze ratelt verder: mevrouw langs hier en langs daar.
“… en u begrijpt mevrouw, dat u met die korting en onze vaste tarieven een mooi sommetje kunt sparen…” De toon van haar stem klinkt nu samenzweerderig, alsof ze wil zeggen “u en ik mevrouw, wij weten wel, mevrouw, waar u uw centjes liever aan zou besteden?”
Zou ze nu nog iets vertellen over de tarieven, want uiteindelijk weet ik wel dat ik eens moet vergelijken wat nu de beste oplossing zou zijn en misschien brengt dit telefoontje toch iets bij. Als ik mijn trein wil halen, zullen mijn fiches nog wel even moeten wachten.
“Ik kan dit allemaal voor u regelen.”
Wat heb ik gemist?
“Mevrouw,” onderbreek ik haar. “Ik was al van plan om eens hier en daar mijn licht op te steken voor de tarieven, ik zal zeker Electrabel niet vergeten…”
“Och, maar mevrouw, zoveel tijd heeft u niet meer, u moet snel beslissen… om te kunnen profiteren… ik kan dit wel regelen….”
En dan word ik kwaad.
“Luister mevrouw, u stoort mij op mijn werk om te praten over mijn elektriciteit. U begrijpt dat ik dat niet zomaar kan beslissen…”
Ze wil nog eens proberen, “Mevrouw, ik begrijp dat, kan ik u op een ander tijdstip terugbellen?” maar deze keer onderbreek ik haar.
“Nee, ik zal me zelf wel informeren, dank u.”
Ze hoort duidelijk de woede en begrijpt dat aandringen geen zin meer heeft. “Vergeet u ook niet dat u uw factuur kunt simuleren op onze website, dat is dan www….”
“Dank u wel, mevrouw.”
Ik weet dat ze ook maar haar job doet, maar kwaad word ik daar van.
“Mevrouw No Butterfly, Electrabel hier.”
Tiens, dat was een tijdje geleden. Het klinkt zelfs verdacht als die stem van een paar weken terug. Had ik die niet afgescheept? Ik had toch niet gezegd dat ze kon terug bellen?
“U woont nog steeds in die straat.” Ik antwoord bevestigend, mijn stekels zetten zich op.
“Tot voor een paar maanden was u klant bij ons. Toen besloot u voor een andere energieleverancier te kiezen…(bijna dramatische stilte) U koos voor Citypower, klopt dit?”
Ik antwoord bevestigend. De woorden klinken als een echo van ons vorige gesprek. Nu weet ik het weer, omdat ik de eindafrekening nog niet gekregen had, vond ik het te vroeg om een mening te hebben.
“Maar weet u dat Citypower ophoudt te bestaan en dat uw contract wordt overgenomen door Luminus?”
Ik antwoord nogmaals bevestigend. Mijn blik dwaalt over mijn papieren, ik had wel die fiches willen afwerken en nog doorsturen naar mijn diensthoofd. En ik moet zeker mijn trein halen.
“Ach, heeft Citypower u hiervan op de hoogte gebracht?”
Nogmaals een bevestiging van mijn kant, hoor ik nu teleurstelling aan de andere kant? Ze gooit het over een andere boeg.
“Maar weet u dat de prijzen van Luminus de laatste maanden gestegen zijn en dit nog gaan doen…” Dramatiek alom.
Ik antwoord ontkennend maar op een duidelijk onverschillige toon. Hier moet ze wel op reageren.
“U bent niet op de hoogte? Maar het heeft in de kranten gestaan!”
“Tja, dat zou best kunnen,” mompel ik.
“Echt waar,….maar Electrabel houdt de prijzen stabiel….geen schommelingen….”
De woorden gaan een beetje aan me voorbij. Ik kijk nogmaals naar mijn uurwerk, mijn papieren,… Maar dan moet ik reageren.
“Betaalt u via domiciliëring?”
Op mijn bevestigend antwoord gaat ze enthousiast verder. “Bij Electrabel krijgt u dan bij de afrekening een permanente korting van tien euro, dat is dus elk jaar dat u klant bij ons bent, euh, blijft…”
Dank u voor de uitleg van dit drieletter-woord, denk ik bitter. Ze ratelt verder: mevrouw langs hier en langs daar.
“… en u begrijpt mevrouw, dat u met die korting en onze vaste tarieven een mooi sommetje kunt sparen…” De toon van haar stem klinkt nu samenzweerderig, alsof ze wil zeggen “u en ik mevrouw, wij weten wel, mevrouw, waar u uw centjes liever aan zou besteden?”
Zou ze nu nog iets vertellen over de tarieven, want uiteindelijk weet ik wel dat ik eens moet vergelijken wat nu de beste oplossing zou zijn en misschien brengt dit telefoontje toch iets bij. Als ik mijn trein wil halen, zullen mijn fiches nog wel even moeten wachten.
“Ik kan dit allemaal voor u regelen.”
Wat heb ik gemist?
“Mevrouw,” onderbreek ik haar. “Ik was al van plan om eens hier en daar mijn licht op te steken voor de tarieven, ik zal zeker Electrabel niet vergeten…”
“Och, maar mevrouw, zoveel tijd heeft u niet meer, u moet snel beslissen… om te kunnen profiteren… ik kan dit wel regelen….”
En dan word ik kwaad.
“Luister mevrouw, u stoort mij op mijn werk om te praten over mijn elektriciteit. U begrijpt dat ik dat niet zomaar kan beslissen…”
Ze wil nog eens proberen, “Mevrouw, ik begrijp dat, kan ik u op een ander tijdstip terugbellen?” maar deze keer onderbreek ik haar.
“Nee, ik zal me zelf wel informeren, dank u.”
Ze hoort duidelijk de woede en begrijpt dat aandringen geen zin meer heeft. “Vergeet u ook niet dat u uw factuur kunt simuleren op onze website, dat is dan www….”
“Dank u wel, mevrouw.”
Ik weet dat ze ook maar haar job doet, maar kwaad word ik daar van.
Labels: bakstenen, dramaqueen
Mijn straat of toch niet?
In mijn straat staat een huis te koop. Nog maar eens...
En ja, dan ben ik best curieus. Nog maar eens....
Het is een prachtig huis maar je hebt er wel een grote spaarpot voor nodig...
Grappig vind ik wel de beschrijving van een ochtend in mijn straat...
Mijn ochtend ziet er eerder zo uit:
7.00u rushen naar de douche, mopperen want koud in de badkamer
7.15u koffie zetten, tafel opruimen en klaarzetten voor ontbijt
7.30u ontbijten, mijn liefste bemoedigend toe spreken
7.55u tanden poetsen, schoenen, vloeken omdat ik mijn sleutels niet vind
8.07u trein naar Brussel
En ja, dan ben ik best curieus. Nog maar eens....
Het is een prachtig huis maar je hebt er wel een grote spaarpot voor nodig...
Grappig vind ik wel de beschrijving van een ochtend in mijn straat...
7.30u: Verse pistolets bij de buurtbakker halen
8.00u: 5 minuten stappen met de jongste tot de crèche
8.10u: 5 minuutjes stappen tot aan de school (1 zebrapad)
8.22u: Trein naar Brussel of tram naar stadscentrum
Mijn ochtend ziet er eerder zo uit:
7.00u rushen naar de douche, mopperen want koud in de badkamer
7.15u koffie zetten, tafel opruimen en klaarzetten voor ontbijt
7.30u ontbijten, mijn liefste bemoedigend toe spreken
7.55u tanden poetsen, schoenen, vloeken omdat ik mijn sleutels niet vind
8.07u trein naar Brussel
Labels: bakstenen
Ja, en dan?
*met bijhorende arrogante puberblik*
Mijn liefste verbaasde er zich gisteren nog over. Naar het schijnt kan ik nogal koppig zijn en dat had hij duidelijk niet zien aankomen. Wat is er gebeurd?
Wel, zaterdag tijdens de afrekeningsfuif besliste mijn buik zomaar op eens dat het genoeg was. Ok, hij had het al een paar keer laten merken tijdens de namiddag en zo, maar dat was eerder rommelen in de verte. Later verdween dit in het opborrelende enthousiasme en vergat ik het volledig. Zo niet, mijn lichaamsdeel in kwestie. Als een blikseminslag bij heldere hemel voelde ik de eerste steek en nadien was er geen houden meer aan. Ondanks alle bezorgdheid, waarvoor dank, wou ik niet naar huis. En dat heb ik nog wel een tijdje volgehouden...
Zondag was het angstig ontwaken maar de storm leek gaan liggen, ook al bleef het nog regelmatig rommelen. Mijn liefste keek me streng aan: "hoe was dat nu mogelijk? Heb jij daar geen medicijnen voor?"
"Euh... ja, je weet wel, dat blauw potje..."
"Maar het werkt niet, je zou beter nog eens naar de dokter gaan."
"Euh... ik zou het misschien beter gebruiken?"
Ik opperde nog dat het genetisch bepaald is en wou een lading verhalen over mijn ma, mijn pa, mijn grootouders,... inzetten maar zijn blik deed me beseffen dat dit geen goed idee is.
Goh, ik begrijp het wel maar het is zo lastig en ik heb het niet enkel met medicijnen. Elke keer als ik naar de tandarts ga, koop ik een nieuwe tandenborstel. De vorige keer zelfs tandflos, maar die heb ik nooit gebruikt. Na elk bezoekje bij de kapper zeg ik beslist dat ik vaker een verzorgingsproduct voor droog haar ga gebruiken na het douchen. Maar elke morgen rush ik uit mijn douche naar de ontbijttafel. Het aantal crèmekes, lotions,... noem maar op in mijn badkamer groeit gestaag en toch kan ik niet beletten dat ik de volgende keer in de winkel (of de keer daarna) weer met een nieuw middeltje thuis kom.
Te koppig om te gebruiken wat goed voor me is....
Mijn liefste verbaasde er zich gisteren nog over. Naar het schijnt kan ik nogal koppig zijn en dat had hij duidelijk niet zien aankomen. Wat is er gebeurd?
Wel, zaterdag tijdens de afrekeningsfuif besliste mijn buik zomaar op eens dat het genoeg was. Ok, hij had het al een paar keer laten merken tijdens de namiddag en zo, maar dat was eerder rommelen in de verte. Later verdween dit in het opborrelende enthousiasme en vergat ik het volledig. Zo niet, mijn lichaamsdeel in kwestie. Als een blikseminslag bij heldere hemel voelde ik de eerste steek en nadien was er geen houden meer aan. Ondanks alle bezorgdheid, waarvoor dank, wou ik niet naar huis. En dat heb ik nog wel een tijdje volgehouden...
Zondag was het angstig ontwaken maar de storm leek gaan liggen, ook al bleef het nog regelmatig rommelen. Mijn liefste keek me streng aan: "hoe was dat nu mogelijk? Heb jij daar geen medicijnen voor?"
"Euh... ja, je weet wel, dat blauw potje..."
"Maar het werkt niet, je zou beter nog eens naar de dokter gaan."
"Euh... ik zou het misschien beter gebruiken?"
Ik opperde nog dat het genetisch bepaald is en wou een lading verhalen over mijn ma, mijn pa, mijn grootouders,... inzetten maar zijn blik deed me beseffen dat dit geen goed idee is.
Goh, ik begrijp het wel maar het is zo lastig en ik heb het niet enkel met medicijnen. Elke keer als ik naar de tandarts ga, koop ik een nieuwe tandenborstel. De vorige keer zelfs tandflos, maar die heb ik nooit gebruikt. Na elk bezoekje bij de kapper zeg ik beslist dat ik vaker een verzorgingsproduct voor droog haar ga gebruiken na het douchen. Maar elke morgen rush ik uit mijn douche naar de ontbijttafel. Het aantal crèmekes, lotions,... noem maar op in mijn badkamer groeit gestaag en toch kan ik niet beletten dat ik de volgende keer in de winkel (of de keer daarna) weer met een nieuw middeltje thuis kom.
Te koppig om te gebruiken wat goed voor me is....
Labels: lijf
maandag 13 november 2006
Afrekening
"Wij rekenen dit weekend met je af in Lochristi met..." Jawel, No Butterfly als ook nog een handvol andere mensen die zich door liefste hadden laten verleiden met een etentje, pintjes aan een spotprijs, de muziek,... wie zal het zeggen? Feit is dat wij onze schrik om omringd te worden door pubertjes opzij hebben gezet en zwaar aan het dansen zijn gegaan.
Labels: op stap
vrijdag 10 november 2006
keukenprinses zonder inspiratie
Ik vind koken leuk, recepten uitzoeken en uitproberen en zo. Het is ook direct de reden waarom ik liever niet in de week van dienst ben om te koken. Zo rap nog allerlei ingrediënten samenzoeken en dan klaarmaken is niet mijn ding. Op zo'n momenten ben ik ook niet echt origineel in mijn keuzes, zeker wat groenten betreft. Steevast kom ik met champignons thuis. Lekkere groenten, veel keuze zeker voor het moment, maar ook anders is het wel eens tof om gewone witte champignonnetjes af te wisselen met bruine of oesterzwammen...
Dus toen ik deze kalender zag, bestelde ik hem meteen en vanavond lag hij op mijn mat te wachten: een mooi overzicht wanneer welke groentjes en fruit in België geoogst worden. By the way, Belgische champignons zijn het hele jaar beschikbaar. Maar ook andijvie, wortels, bloemkool, boerenkool, broccoli, chinese kool, groene selder, aardpeer (wat zou je hier mee kunnen maken?), knolselder, koolraap, pastinaak (vind ik lekker in de soep, sterke smaak), pompoen (hoe kan het ook anders?), prei (een van mijn favorieten en deze week heb ik ontdekt dat stoven me lukt, en dat vind ik best lekker), rammenas (dat moet ik eens van naderbij bekijken), rode biet, rode kool (valt weg omwille van mijn liefste), savooikool, sojascheuten, spruiten (mmmm lekker, maar nog nooit zelf klaargemaakt), schorseneer (idem), veldsla, witlof en witte kool (lekker in de soep met curry). Tijd dus om een paar snel-klaar-gerechtjes op te snorren en naar de markt te trekken...
Update: In elektronische versie
hier beschikbaar
Dus toen ik deze kalender zag, bestelde ik hem meteen en vanavond lag hij op mijn mat te wachten: een mooi overzicht wanneer welke groentjes en fruit in België geoogst worden. By the way, Belgische champignons zijn het hele jaar beschikbaar. Maar ook andijvie, wortels, bloemkool, boerenkool, broccoli, chinese kool, groene selder, aardpeer (wat zou je hier mee kunnen maken?), knolselder, koolraap, pastinaak (vind ik lekker in de soep, sterke smaak), pompoen (hoe kan het ook anders?), prei (een van mijn favorieten en deze week heb ik ontdekt dat stoven me lukt, en dat vind ik best lekker), rammenas (dat moet ik eens van naderbij bekijken), rode biet, rode kool (valt weg omwille van mijn liefste), savooikool, sojascheuten, spruiten (mmmm lekker, maar nog nooit zelf klaargemaakt), schorseneer (idem), veldsla, witlof en witte kool (lekker in de soep met curry). Tijd dus om een paar snel-klaar-gerechtjes op te snorren en naar de markt te trekken...
Update: In elektronische versie
hier beschikbaar
Labels: keukenprins(es)
donderdag 9 november 2006
Leedvermaak smaakt zoet
Een bepaalde ex-collega C liet me weten dat collega A het zo lastig heeft met een dossier dat ze van mij overgenomen heeft. In geuren en kleuren beschreef ze haar ellende. Ik heb doodleuk gezegd dat dat allemaal wel kon zijn en dat ik dat heel goed begreep omdat ik het zelf had mee gemaakt en haar ook verwittigd had. Maar ik voegde er even goed fijntjes aan toe dat toen ik zelf aan het sukkelen was x aantal jaren geleden, diezelfde collega A me op de dienstvergadering zei dat het een dossier was als een ander en dat ze niet begreep hoe ik het zo moeilijk kon hebben. Zij had nooit problemen met dergelijke dossiers en ze had er nu toch wel al een paar opgevolgd. Tussen de regels door liet ze verstaan dat ze mijn capaciteiten dus in twijfel trok, ik overdreef...
Labels: werk
groot nieuws
Dat mijn liefste de nodige zin voor dramatiek heeft is nog maar eens gebleken. Na een gezellig restaurantje springen we nog eens bij vrienden binnen en kondigt hij groot nieuws aan. Dankzij de flair hebben we namelijk een tof restaurantje gevonden in de stationsbuurt, wat ons nagenoeg onmogelijk leek. In La cigogne d'Alsace
kregen we een lekker stoofpotje voorgeschoteld. Nadien volgde een koffie met een lekker glaasje advokaat en koekjes. Het restaurant is gespecialiseerd in wild en typische gerechten uit de Elzas (zuurkool, jawel) maar er wordt ook een zeevruchtenfestival georganiseerd. De gedachte deed mijn liefste al watertanden, vandaar ongetwijfeld zijn enthousiasme bij de aankondiging. Het interieur deed me denken aan Duitse zwarte wouden-series waardoor het bijna als vakantie voelde. De patron was heel sympathiek. Hij praatte met een sappig Gents accent en toen mijn liefste informeerde naar een ander gerecht, zei hij er maar direct bij dat je best altijd reserveert, want "als ik geen zin heb om te werken, open ik niet." Een mooie attitude...
kregen we een lekker stoofpotje voorgeschoteld. Nadien volgde een koffie met een lekker glaasje advokaat en koekjes. Het restaurant is gespecialiseerd in wild en typische gerechten uit de Elzas (zuurkool, jawel) maar er wordt ook een zeevruchtenfestival georganiseerd. De gedachte deed mijn liefste al watertanden, vandaar ongetwijfeld zijn enthousiasme bij de aankondiging. Het interieur deed me denken aan Duitse zwarte wouden-series waardoor het bijna als vakantie voelde. De patron was heel sympathiek. Hij praatte met een sappig Gents accent en toen mijn liefste informeerde naar een ander gerecht, zei hij er maar direct bij dat je best altijd reserveert, want "als ik geen zin heb om te werken, open ik niet." Een mooie attitude...
Labels: eten+drinken
woensdag 8 november 2006
Mevrouw, u heeft gelijk.
Echt waar, ik heb er nog aan getwijfeld maar bij nader inzien, heeft u gelijk. Het is veel te gevaarlijk om kinderen alleen naar school te laten gaan. U heeft groot gelijk om dochterlief of zoonlief met de auto aan school af te zetten. Zeker als ik zie hoe chauffeurs als uzelf geen acht slaan op de voetganger die met boekentas op de rug volledig reglementair wil oversteken op het zebrapad aan de verkeerslichten, wachten op het groene mannetje, u weet wel. Dat mannetje kon u zien toen u voorbij sjeesde. Nee, het is echt wel te gevaarlijk en wat dan te denken van chauffeurs die hun portier openzwaaien zonder te kijken of er fietsers voorbijrijden. Nee, mevrouw, u heeft groot gelijk. Als ik het aantal keren bedenk dat zo’n portier me net niet raakkte, ook al omdat ik die ijlings kon ontwijken, zonder me door een andere bestuurder van de weg te laten maaien. Nee, mevrouw, u heeft groot gelijk. En dan vergeet ik nog bijna de ouders die zomaar weer de rijweg oprijden. Fietsers zouden daar beter niet rijden, veel te gevaarlijk. En ja, mevrouw, eenrichtingsverkeer in die straat aan de school zou beter ook voor fietsers gelden. Met uw blinkende mercedes kon u die verkeerd geparkeerde wagen niet inhalen zonder mij als fietser uit de tegenovergestelde richting in de goot te drummen. Wachten past natuurlijk niet bij iemand van uw status. Dat bord dat fietsers in beide richtingen laat rijden verdwijnt best zo snel mogelijk, veel te gevaarlijk, wat zeg ik, onmiddellijk moet dat bord verdwijnen!
Labels: dramaqueen, kindervreugde
dinsdag 7 november 2006
Een gat in de geschiedenis
Gisteren nog maar eens afgezakt naar de cinema, een luxe: gratis tickets in een bijna lege zaal. Spijtig want eigenlijk is het een film die iedereen zou moeten zien: Indigènes, Frans voor inboorlingen. De film vertelt het verhaal van Algerijnse vrijwilligers in de tweede wereldoorlog. Uit puur idealisme (en soms ook wat eigenbelang) willen ze Frankrijk gaan bevrijden van de Duitsers. Dus ja, het is een oorlogsfilm maar ik was er toch serieus van gepakt.
Labels: film
zaterdag 4 november 2006
Schellebelle
Een bedrijf uit Schellebelle viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. In een vorige editie van de weekendbijlage werd een artikel gewijd aan deze fabrikant van stofjes. Ja, vrouwen zullen wel weten dat ik het over Van de Velde heb. Mannen, altijd een goede investering, zoals we vroeger lachend opmerkten aan tafel, toen we hoorden van de aandelenperikelen bij een spraaktechnologiebedrijf, ook als cadeau. Maar naast het enthousiasme bij de vrouwen hoort er onvermijdelijk ook het bekende teken bij waarbij duim tegen wijsvinger wordt gewreven. Het is niet goedkoop voor zo weinig stof. Mijn exemplaartjes komen dan ook bijna uitsluitend uit de solden.
Niettemin heb ik toch een aantal dingen opgestoken van het artikel.
Dat Belgische vrouwen wel voor kleurtjes te vinden zijn, terwijl Italiaanse enkel zwart en lichaamskleur verkiezen. De eerste maanden van het seizoen worden vooral de nieuwe kleuren gekocht, naar het schijnt vaak assorti met een nieuwe outfit, terwijl later weer de basics vlotter van de hand gaan.
Slecht nieuws is dan weer dat 80% van de vrouwen de verkeerde bh draagt. Eens de gemiddelde vrouw haar maat heeft gevonden, blijft ze die trouw terwijl haar borsten vijf keer in haar leven zouden veranderen van omvang. Een VDV bevat gemiddeld 45à50 onderdelen terwijl de exemplaren bij de Zweedse kledijgigant met initialen er slechts 15 bevat.
Zo'n dingen flitsten door mijn hoofd toen ik in het paskotje op zoek was naar een geschikt exemplaar voor bij dat t-shirt met blote rug. Ondertussen ving ik het gesprek op bij een ander pashokje.
"Die is te groot, kun je eens een kleinere maat nemen, neem maar een 85..."
Haar man keert blijkbar met lege handen terug.
"Op welk cijfer moet ik letten? Het Europees of het Frans, ik weet dat niet, ze..."
Ik moet grinniken.
"Ja, die zit goed, perfect zou ik zeggen." Hij klinkt enthousiast.
Zij iets minder. "Ik weet het niet goed, ik vond die andere toch mooier, jij niet dan?"
"Het is toch belangrijker dat hij goed zit. Deze zit beter."
"Ja maar,..."
"Schat, het is geen kwestie van sexy, hij moet comfortabel zitten."
Ze laat zich overhalen, terwijl ik worstel met mijn exemplaar. Natuurlijk heeft hij gelijk, dus maar op zoek naar een ander exemplaar met een sluiting om de hals. Aan plastieken bandjes zoals een verkoopster me in een andere winkel gesuggereerd had doe ik niet mee.
Na nog een paar bezoekjes aan het pashokje, soms kan een man wel handig zijn, bedenk ik, komt de verkoopster op me toe. Kan ze helpen? Ja, ik wil die in mijn maat maar in het zwart. Ze gaat eens kijken voor me in de stock en komt terug met een zwart exemplaar maar in een andere maat en model.
"Iets meer steun" vertrouwt ze me toe.
En ze geeft gelijk, lang leve verkoopsters die hun vak kennen en weten dat er zoiets bestaat als cup eentje hoger, omtrek eentje lager...
Niettemin heb ik toch een aantal dingen opgestoken van het artikel.
Dat Belgische vrouwen wel voor kleurtjes te vinden zijn, terwijl Italiaanse enkel zwart en lichaamskleur verkiezen. De eerste maanden van het seizoen worden vooral de nieuwe kleuren gekocht, naar het schijnt vaak assorti met een nieuwe outfit, terwijl later weer de basics vlotter van de hand gaan.
Slecht nieuws is dan weer dat 80% van de vrouwen de verkeerde bh draagt. Eens de gemiddelde vrouw haar maat heeft gevonden, blijft ze die trouw terwijl haar borsten vijf keer in haar leven zouden veranderen van omvang. Een VDV bevat gemiddeld 45à50 onderdelen terwijl de exemplaren bij de Zweedse kledijgigant met initialen er slechts 15 bevat.
Zo'n dingen flitsten door mijn hoofd toen ik in het paskotje op zoek was naar een geschikt exemplaar voor bij dat t-shirt met blote rug. Ondertussen ving ik het gesprek op bij een ander pashokje.
"Die is te groot, kun je eens een kleinere maat nemen, neem maar een 85..."
Haar man keert blijkbar met lege handen terug.
"Op welk cijfer moet ik letten? Het Europees of het Frans, ik weet dat niet, ze..."
Ik moet grinniken.
"Ja, die zit goed, perfect zou ik zeggen." Hij klinkt enthousiast.
Zij iets minder. "Ik weet het niet goed, ik vond die andere toch mooier, jij niet dan?"
"Het is toch belangrijker dat hij goed zit. Deze zit beter."
"Ja maar,..."
"Schat, het is geen kwestie van sexy, hij moet comfortabel zitten."
Ze laat zich overhalen, terwijl ik worstel met mijn exemplaar. Natuurlijk heeft hij gelijk, dus maar op zoek naar een ander exemplaar met een sluiting om de hals. Aan plastieken bandjes zoals een verkoopster me in een andere winkel gesuggereerd had doe ik niet mee.
Na nog een paar bezoekjes aan het pashokje, soms kan een man wel handig zijn, bedenk ik, komt de verkoopster op me toe. Kan ze helpen? Ja, ik wil die in mijn maat maar in het zwart. Ze gaat eens kijken voor me in de stock en komt terug met een zwart exemplaar maar in een andere maat en model.
"Iets meer steun" vertrouwt ze me toe.
En ze geeft gelijk, lang leve verkoopsters die hun vak kennen en weten dat er zoiets bestaat als cup eentje hoger, omtrek eentje lager...
Labels: lijf
Zucht
Ik dacht: "laat ik maar eens van deze brugdag profiteren om het archief van mijn voorganger op te ruimen." Mijn collega deed lustig mee. Aangezien we na de verhuis toch maar ietsiepietsie plaats meer over hebben. Het werk schoot goed op. Op de duur dacht ik dat ik te veel aan het weggooien was maar mijn collega vond van niet.
Uiteindelijk ben ik dor alle documenten geraakt, de boeken hou ik voor een volgende keer, maar er is nog zoveel dat ik niet weet.... zucht
Uiteindelijk ben ik dor alle documenten geraakt, de boeken hou ik voor een volgende keer, maar er is nog zoveel dat ik niet weet.... zucht
Labels: werk
vrijdag 3 november 2006
Ondertussen op het kerkhof
Het is even gestopt met regenen. De mensen haastten zich naar het graf. Bloempot in de hand. Aan de ingang zit een oud ventje chrysanten te slijten aan hen die deze traditie over het hoofd zagen.
Het is koud. "Oderelligenwere", zoals ze zeggen bij ons. "Allerheiligenweer", dan kan het niet anders dan koud en druilerig zijn. De mensen willen niks liever dan thuis zijn, maar je kan het toch niet laten op zo'n dag. Wat zouden ze wel niet denken? De overledenen? Ach, die weten wel beter...
"Oewist?"
"Ach, lijk het weer."
"Tja, 't zijn geen plaatsen he..."
"Heb je het gezien? Zoveel bloemen op het graf van dingske? Daar zit voor geld in..."
"Overdreven, wat hebben die mensen daar aan, ze zijn toch dood, alleen maar voor de ogen van de goegemeente..."
"En als het gaat vriezen is alles kapot."
"Of dan die wind..."
"Ja, ik heb mijn pot goed vastgezet. Mijne man is daar vorig weekend al meegekomen.... met een schopje... met je schone kleren is dat toch geen werk..."
"Wij laten ze altijd zetten...Dat kost iets meer, maar het is proper gedaan...."
"Maar bij de vrouw van de slager van naast de bakker die dood is van ge weet wel... daar staan geen bloemen, het graf is zelfs niet gekuist..."
"Ach, je weet toch dat hij bij een ander zit, wat zou hij nog veel geven om dat graf..."
"Ja, maar de kinderen, die zouden toch kunnen..."
"Ach, wat zouden ze..."
"En ik heb de vrouw van je weet wel gezien, vorige maand was hij te begraven. Bleiten, dat ze deed, tranen met tuiten."
"Tja, berouw komt na de zonde..."
"Denk je? Dat was toch een schoon koppel, zo christelijk..."
"Dan heb ik wel iets anders gehoord.... was aan de drank.... zou me niet verwonderen..."
"En heb je dat bloemstukje hier gezien? 't Zal ook niet van de goedkoopste geweest zijn...Wie brengt nu zoiets mee?"
"Kijk daar hangt een kaartje aan..."
"Om te tonen dat ze ook iets meegebracht hebben, dat zou ik nu niet doen... je moet er aan denken, de doden weten wel wie iets brengt..."
"Kijk eens..."
Zo herinner ik me de kerkhofbezoeken waar ik verplicht mee naar toe moest. Die santeboetiek laat ik ondertussen achterwege. Soms ga ik nog wel eens kijken, maar nooit in deze periode. De grijze stenen herinneren me dan wel niet aan de mens die er ligt, maar de rust die je er voelt. Alles verzinkt in het niet, bij de aanblik van het eindige...
Het is koud. "Oderelligenwere", zoals ze zeggen bij ons. "Allerheiligenweer", dan kan het niet anders dan koud en druilerig zijn. De mensen willen niks liever dan thuis zijn, maar je kan het toch niet laten op zo'n dag. Wat zouden ze wel niet denken? De overledenen? Ach, die weten wel beter...
"Oewist?"
"Ach, lijk het weer."
"Tja, 't zijn geen plaatsen he..."
"Heb je het gezien? Zoveel bloemen op het graf van dingske? Daar zit voor geld in..."
"Overdreven, wat hebben die mensen daar aan, ze zijn toch dood, alleen maar voor de ogen van de goegemeente..."
"En als het gaat vriezen is alles kapot."
"Of dan die wind..."
"Ja, ik heb mijn pot goed vastgezet. Mijne man is daar vorig weekend al meegekomen.... met een schopje... met je schone kleren is dat toch geen werk..."
"Wij laten ze altijd zetten...Dat kost iets meer, maar het is proper gedaan...."
"Maar bij de vrouw van de slager van naast de bakker die dood is van ge weet wel... daar staan geen bloemen, het graf is zelfs niet gekuist..."
"Ach, je weet toch dat hij bij een ander zit, wat zou hij nog veel geven om dat graf..."
"Ja, maar de kinderen, die zouden toch kunnen..."
"Ach, wat zouden ze..."
"En ik heb de vrouw van je weet wel gezien, vorige maand was hij te begraven. Bleiten, dat ze deed, tranen met tuiten."
"Tja, berouw komt na de zonde..."
"Denk je? Dat was toch een schoon koppel, zo christelijk..."
"Dan heb ik wel iets anders gehoord.... was aan de drank.... zou me niet verwonderen..."
"En heb je dat bloemstukje hier gezien? 't Zal ook niet van de goedkoopste geweest zijn...Wie brengt nu zoiets mee?"
"Kijk daar hangt een kaartje aan..."
"Om te tonen dat ze ook iets meegebracht hebben, dat zou ik nu niet doen... je moet er aan denken, de doden weten wel wie iets brengt..."
"Kijk eens..."
Zo herinner ik me de kerkhofbezoeken waar ik verplicht mee naar toe moest. Die santeboetiek laat ik ondertussen achterwege. Soms ga ik nog wel eens kijken, maar nooit in deze periode. De grijze stenen herinneren me dan wel niet aan de mens die er ligt, maar de rust die je er voelt. Alles verzinkt in het niet, bij de aanblik van het eindige...
Labels: dramaqueen
donderdag 2 november 2006
5 jaar bakstenen (2)
Het lag voor de hand, hier moest wel een vervolg aan komen. En natuurlijk herinneren de verhalen van i. me aan een hoop kwalijke herinneringen.
Het huis waar ik uiteindelijk na alle immo- en notarisperikelen introk was niet 100% in orde, maar dat wist ik ook. Ja, het abrikooskleurtje op de benedenverdieping deed me kotsen, maar met een beetje enthousiasme en verf is het lavendelkleurig en best ok geworden. Nu vijf jaar later zie ik hier en daar wel roetsporen van kaarsen en misschien moet ik er eens aan denken om een nieuw kleurtje te kiezen maar al bij al valt dit wel mee.
De eerste paar weken was het kamperen, de muren mooi lavendelkleurig maar enkel een tuintafeltje en twee krakkemikkige bistrotstoeltjes die ternauwernood mijn kottijd overleefd hadden. De wijkagent keek eens goed rond en leek het moeilijk te geloven dat ik daar woonde. Mijn ikea-meubels hadden een beetje vertraging. Nadien begon het vernissen van mijn stoelen en tafel, want ik wou per se die stoelen en die tafel. Maar ook dat is wel rap in orde gekomen.
De vroegere eigenaars waren hun slaapkamer aan het renoveren. Er was een kader voor een plafond maar geen plafond en een halve muur planchetten. Op de grond lagen een hoop planchetten waarvan de immoverkoper zei dat het de rest van de muur was. Mijn pa knikte goedkeurend, ik zou wel efkes mijn intrek in de kinderkamer kunnen nemen en dan kon dat op korte tijd wel opgelost worden. Die planchetten vond ik verschrikkelijk, de kamer werd er donker door en gelukkig voor mij bleken die pakken planchetten andere planchetten te zijn. Toen ik het behangpapier van de overige muren afhaalde, kwam de pleister mee, het begin van een meerjarenproject (ook omdat ik op mijn pa en broer moest rekenen en die soms ook wel andere dingen te doen hebben natuurlijk). Ik denk dat we pas na een jaar aan de slag gingen, in de kerstvakantie. De eerste dag klopte ik naarstig met mijn broer aan mijn zij het plakwerk van de muur, de tweede dag verwees mijn pa mij naar andere taken, zoals koffie zetten, koken en gereedschap aangeven. Het pleisterwerk volgde pas een jaar later, nadien kwam ook nog een gyprocmuur aan dat kader van die planchetten. De schouw die in die kamer passeerde had een houten mouluurke, wat ik wel tof vond maar dat mijn pa vakkundig verwijderde. Mijn grootvader, die als oud-metser het enorm voelde kriebelen om zich te komen moeien bij zijn oudste kleindochter, ging de bakstenen die er wat uitstaken te lijf toen ik vijf minuten naar de bakker ging. Mijn pa wist dat ik ze wou houden en suste me met de belofte van een mooie houten als blad van de schouw. Recycling van een oude balk, maar heel geslaagd. Ook het venstertablet ging er uit, dankzij mijn broer werd het de recycling van een witte vensterbank die bij een andere verbouwing buiten gezwierd werd. De linoleum werd verwijderd, er kwam een osb-vloer om alles plat te krijgen en ook een koopje van een eiken parket. Toen ik uiteindelijk de glasvezel kon plakken en aan schilderen kon beginnen waren er al een paar jaar verder maar het resultaat is dik in orde.
Ah ja, ondertussen had ik ook al een nieuwe boiler nodig. De eerste loodgieter kostte me een fortuin voor een klein beetje werk en een paar herstellingen die niet voldeden. Bovendien had ik de Gentse loodgieters gebeld terwijl hij uit Brussel ofzo kwam en ik ook nog verplaatsingskosten kreeg aangerekend die wel heel hoog vielen. De tweede loodgieter heeft me verlost na een paar weken zonder warm water te zitten. Bovendien kon hij best wel overweg met mijn hysterische buien, want na al die perikelen was ik soms echt niet aan te spreken.
Ondertussen had mijn buurvrouw mij al aangesproken over het dak. Nu moet je weten dat wij een dak delen en het werd wel eens tijd om aan vervangen te denken. Alleen had ik er niet echt een idee van waar ik moest beginnen zoeken naar een dakwerker en na mijn perikelen met loodgieters stond ik niet echt te springen. Zij wist echter iemand en ze ging die vragen om prijs te maken. Op een goede dag stond hij voor mijn deur "of ik even kon tekenen zodat ze er aan konden beginnen, mijn buurvrouw had al getekend".... (wordt vervolgd)
Het huis waar ik uiteindelijk na alle immo- en notarisperikelen introk was niet 100% in orde, maar dat wist ik ook. Ja, het abrikooskleurtje op de benedenverdieping deed me kotsen, maar met een beetje enthousiasme en verf is het lavendelkleurig en best ok geworden. Nu vijf jaar later zie ik hier en daar wel roetsporen van kaarsen en misschien moet ik er eens aan denken om een nieuw kleurtje te kiezen maar al bij al valt dit wel mee.
De eerste paar weken was het kamperen, de muren mooi lavendelkleurig maar enkel een tuintafeltje en twee krakkemikkige bistrotstoeltjes die ternauwernood mijn kottijd overleefd hadden. De wijkagent keek eens goed rond en leek het moeilijk te geloven dat ik daar woonde. Mijn ikea-meubels hadden een beetje vertraging. Nadien begon het vernissen van mijn stoelen en tafel, want ik wou per se die stoelen en die tafel. Maar ook dat is wel rap in orde gekomen.
De vroegere eigenaars waren hun slaapkamer aan het renoveren. Er was een kader voor een plafond maar geen plafond en een halve muur planchetten. Op de grond lagen een hoop planchetten waarvan de immoverkoper zei dat het de rest van de muur was. Mijn pa knikte goedkeurend, ik zou wel efkes mijn intrek in de kinderkamer kunnen nemen en dan kon dat op korte tijd wel opgelost worden. Die planchetten vond ik verschrikkelijk, de kamer werd er donker door en gelukkig voor mij bleken die pakken planchetten andere planchetten te zijn. Toen ik het behangpapier van de overige muren afhaalde, kwam de pleister mee, het begin van een meerjarenproject (ook omdat ik op mijn pa en broer moest rekenen en die soms ook wel andere dingen te doen hebben natuurlijk). Ik denk dat we pas na een jaar aan de slag gingen, in de kerstvakantie. De eerste dag klopte ik naarstig met mijn broer aan mijn zij het plakwerk van de muur, de tweede dag verwees mijn pa mij naar andere taken, zoals koffie zetten, koken en gereedschap aangeven. Het pleisterwerk volgde pas een jaar later, nadien kwam ook nog een gyprocmuur aan dat kader van die planchetten. De schouw die in die kamer passeerde had een houten mouluurke, wat ik wel tof vond maar dat mijn pa vakkundig verwijderde. Mijn grootvader, die als oud-metser het enorm voelde kriebelen om zich te komen moeien bij zijn oudste kleindochter, ging de bakstenen die er wat uitstaken te lijf toen ik vijf minuten naar de bakker ging. Mijn pa wist dat ik ze wou houden en suste me met de belofte van een mooie houten als blad van de schouw. Recycling van een oude balk, maar heel geslaagd. Ook het venstertablet ging er uit, dankzij mijn broer werd het de recycling van een witte vensterbank die bij een andere verbouwing buiten gezwierd werd. De linoleum werd verwijderd, er kwam een osb-vloer om alles plat te krijgen en ook een koopje van een eiken parket. Toen ik uiteindelijk de glasvezel kon plakken en aan schilderen kon beginnen waren er al een paar jaar verder maar het resultaat is dik in orde.
Ah ja, ondertussen had ik ook al een nieuwe boiler nodig. De eerste loodgieter kostte me een fortuin voor een klein beetje werk en een paar herstellingen die niet voldeden. Bovendien had ik de Gentse loodgieters gebeld terwijl hij uit Brussel ofzo kwam en ik ook nog verplaatsingskosten kreeg aangerekend die wel heel hoog vielen. De tweede loodgieter heeft me verlost na een paar weken zonder warm water te zitten. Bovendien kon hij best wel overweg met mijn hysterische buien, want na al die perikelen was ik soms echt niet aan te spreken.
Ondertussen had mijn buurvrouw mij al aangesproken over het dak. Nu moet je weten dat wij een dak delen en het werd wel eens tijd om aan vervangen te denken. Alleen had ik er niet echt een idee van waar ik moest beginnen zoeken naar een dakwerker en na mijn perikelen met loodgieters stond ik niet echt te springen. Zij wist echter iemand en ze ging die vragen om prijs te maken. Op een goede dag stond hij voor mijn deur "of ik even kon tekenen zodat ze er aan konden beginnen, mijn buurvrouw had al getekend".... (wordt vervolgd)
Labels: bakstenen
Altijd en overal
De tijd dat ambtenaren de klok angstvalig in de gaten hielden om te kunnen prikken en toch zeker geen minuutje te veel te werken is meer dan voorbij. De “nieuwe ambtnaar” is altijd en overal aan de slag. Of hij/zij nu in Brussel achter zijn/haar bureau zit of om het even waar: altijd bereikbaar. De technologie staat voor niks, u zegt het. Wij ontsnappen er niet aan. Overheidsgebouwen zijn er enkel om de rekening in orde te krijgen, gedaan dus met iedereen een eigen plaatsje. Als troostprijs mogen/moeten we ook thuis werken en daar hoort internet en een draagbare pc bij natuurlijk.
Voordeel is dat ik nu mijn trage pc kan opzij schuiven en tokkelen op mijn werkexemplaar. En ja, ik heb ook al op de trein zitten tokkelen, maar voelde me eerder belachelijk, alsof ik zo "belangrijk" ben. Niet dus.
Voorlopig heb ik hem enkel mee naar huis gebracht om te kunnen surfen, maar binnenkort moet er thuis ook effectief gewerkt worden. Straks nog eens testen op ik op het netwerk kan. Altijd en overal beschikbaar. Ik kijk er een beetje tegen op. Goh, ik wil gerust toegeven dat ik me thuis soms beter kan concentreren om een samenhangende tekst te schrijven en heel wat van de contacten met collega's kunnen via mail, maar toch... Ik vind het plezant om een kopje koffie te halen, daar chocolaatjes te vinden voor de verjaardag van die of die, over de middag wat bij kletsen,... En ergens heb ik ook schrik. Ik ken mezelf. Op mijn vorige job printte ik mijn tekst voor het vertrekken, verbeterde ik die op de trein en thuis stak ik mijn pc opnieuw aan voor de correcties... Zo blijf je natuurlijk bezig en dan kan het wel eens te veel worden zoals ik al lijfelijk heb mogen vaststellen. Het lijkt me dan ook veiliger om werk en privé gescheiden te worden en nu lijkt die grens te vervagen.
Voordeel is dat ik nu mijn trage pc kan opzij schuiven en tokkelen op mijn werkexemplaar. En ja, ik heb ook al op de trein zitten tokkelen, maar voelde me eerder belachelijk, alsof ik zo "belangrijk" ben. Niet dus.
Voorlopig heb ik hem enkel mee naar huis gebracht om te kunnen surfen, maar binnenkort moet er thuis ook effectief gewerkt worden. Straks nog eens testen op ik op het netwerk kan. Altijd en overal beschikbaar. Ik kijk er een beetje tegen op. Goh, ik wil gerust toegeven dat ik me thuis soms beter kan concentreren om een samenhangende tekst te schrijven en heel wat van de contacten met collega's kunnen via mail, maar toch... Ik vind het plezant om een kopje koffie te halen, daar chocolaatjes te vinden voor de verjaardag van die of die, over de middag wat bij kletsen,... En ergens heb ik ook schrik. Ik ken mezelf. Op mijn vorige job printte ik mijn tekst voor het vertrekken, verbeterde ik die op de trein en thuis stak ik mijn pc opnieuw aan voor de correcties... Zo blijf je natuurlijk bezig en dan kan het wel eens te veel worden zoals ik al lijfelijk heb mogen vaststellen. Het lijkt me dan ook veiliger om werk en privé gescheiden te worden en nu lijkt die grens te vervagen.
Labels: computerstuff, werk
woensdag 1 november 2006
zwijnentest
Het is niet echt weer om buiten te komen, dus surfte ik maar wat rond. Via deze blog kwam ik op een tof testje, teken een varkentje, zoals dit bijvoorbeeld en kom iets meer te weten over je persoonlijkheid en je sexleven. Grappig natuurlijk. En ja, mijn varkentje trekt er niet op maar op een laptop in de zetel varkentjes tekenen is niet zo evident. Wil je het ook eens proberen?
Hier klikken
Hier klikken
Labels: ditjes+datjes
