no butterfly

Gisteren stelde ik mijn liefste voor om te koken. Het was al een tijdje geleden en meestal laat ik het koken bij hem thuis over aan de man van het huis. Hij was dan ook een beetje verbaasd, ook al omdat ik zonder recept aan de slag ging. Iets waar ik me zelden aan waag.
Het werd een wokje met kip, bietjes, zoete paprika en boontjes, een combinatie van wat nog voor handen was in de koelkast en onze uitstap naar de Colruyt eerder op de avond. Toen ik tussen zijn potjes met kruiden neusde, viel mijn oog op chili en zoete sojasaus. Dat leek me nog eens een idee.
Al bij de eerste hap lag mijn liefste plat van het lachen: "zie je wel dat ik gelijk had?"
"Hoezo?"
"Onlangs hebben we toch die discussie gehad wat sterker was: cayennepeper of chili?"
"Ja...", ik weet nog steeds niet wat hij bedoelt want ik heb nog niet geproefd. En dan smaak ik het ook. Ik ben een beetje te kwistig geweest. Maar als chili dan zo sterk is, waarom zit dat dan in een potje met een geel dekseltje, zoals curry en niet in een potje met een rood dekseltje, zoals cayennepeper?

Labels: keukenprins(es)

Ik geef toe dat de afkorting me weinig tot niet zei, maar STAM staat dus voor het Gentse Stadsmuseum dat we binnenkort in het Bijlokeklooster mogen verwachten. De werken zijn nog aan de gang maar momenteel loopt er al een tentoonstelling: Gent morgen over hoe men in de jaren 70 dacht dat Gent er in 2000 ging uitzien en ook de maquettes van een aantal grote werken. Ja, ook die van het Sint-Pietersstation en de moed zonk me in de schoenen... Zo hoog... Ook bij andere plannen huiver je wel eens of vraag je je af waarom. Andere zijn dan weer tof: zien hoe de Kouter plots weer autovrij werd en hersteld werd als groot plein, foto's van de Gras- en Korenlei met geparkeerde auto's, maar ook voor mij minder bekende kantjes van Gent komen aan bod. Gelukkig liepen er ook wat oudere mensen rond die hier en daar wat extra uitleg konden geven of gewoon onder elkaar herinneringen ophaalden. Ik bleef wel met een dubbel gevoel zitten, zo weinig voor de deelgemeenten... Of veris ik mij en waarom geen maquette van het nieuwe Emile Braunplein. Maar de tentoonstelling is een echte aanrader! Nog tot 7 januari gratis in het STAM.

Voor mensen die er niet zouden geraken: hier en hier vind je al heel wat fotomateriaal en de commentaren leveren extra informatie op.

Labels: gent, op stap

Zalig is dat, op zondagmorgen wakker komen en weten dat je zonder problemen weer kunt omdraaien en nog wat soezen....mmmmm.... Uiteindelijk opstaan en vaststellen dat je nog een zee van tijd hebt, gewoon alle uurwerken een uurtje terugdraaien...

Deze morgen leek het me vroeg maar ik weet het aan het feit dat mijn liefste niet moet gaan werken (allez wel op de werf). Ik vond het al grappig dat het uur op 6.35 stond toen ik voorbij fietste maar sloeg er geen acht op. Toen ik bij me thuis de krant ophaalde gaf de video het gewone uur aan, maar in het station kon ik er niet naast kijken. Eventjes naar mijn liefste bellen en ja, hij was vergeten om de wekker op winteruur in te stellen, dus zat ik een uur vroeger dan normaal op de trein en op het werk. Ik zal maar de koffie laten lopen zeker voor mijn collega's...

Labels: werk

Mijn universele soepenrecept:

gewoon heel simpel, ajuin snijden, groente (naar keuze) snijden, bouillonblokje(s), water en koken maar.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat het het lekkerst is met verse groenten eigen aan het seizoen. Dit weekend nog maar eens op de boerenmarkt proberen te geraken...

Bij pompoen passen ook wel een paar wortelen, bij witte kool is curry best pittig,...

Nee, geen gedoe met boter en eventjes stoven... (zorgt alleen maar voor extra punten, terwijl het nu 0 punten is)



Tip: het is de tijd van het jaar om te griezelen en dat kan met spinnen in de soep: gewoon gehaktballetjes met vermicellislierten die de poten voorstellen.

Labels: keukenprins(es)

Een opmerking die ik onlangs kreeg op een oud berichtje doet me eens een stand van zaken opmaken.

Hij had gelijk: de beweegmobiel vond dat ik moest beginnen lopen...

Ik ben exact twee keer gaan lopen, denk ik. Of misschien drie keer. En dat ondanks mijn goede loopschoenen en mijn hartslagmeter. Ik vind het zo moeilijk om me 's avonds na het werk te verkleden. Eens ik bezig ben, vind ik het wel tof, maar ik heb een extra duwtje nodig. Misschien toch nog maar eens afspreken met iemand? Volgende week ofzo, in het verlof vallen alle lessen stil...

Ook twee keer gaan skeeleren? Een eenmalige wandeling in de Bourgoyen op zondag? Misschien de spookwandeling van morgen?

Op reis in Valencia zijn we een volledige dag gaan fietsen, dus dat telt zeker. In Gent wilden we dat eens overdoen, gewoon een tochtje met vrienden maar dat werd al gauw "waar is het eerste cafeetje?" Tot mijn spijt want het was zalig weer om te peddelen. Twee à drie keer in de week blijf ik in Mariakerke slapen, dus dan fiets ik 20-25 minuten 's avonds en ook 's morgens de dag nadien. Het is wel eens zweten, maar echt sporten vind ik het niet, eerder me verplaatsen.

We zijn ingeschreven in een danscursus, dus op dinsdag of woensdag wagen we ons gedurende een uurtje aan het naast elkaars tenen trappen. Grapje, het valt best mee: de basisstappen en een extra stap van de quick-step en de cha-cha-cha en ook al een basisstap van de Engelse wals en de party-Weense wals hebben we wel al onder de knie. Al was het afzien. Vlak voor de derde les kondigde mijn liefste aan dat hij eigenlijk wel teleurgesteld was in mijn kunnen. En eerlijk, ik kon hem begrijpen, de tweede les was een ramp gebleken, gelukkig was het een kwestie van er een nachtje over te slapen want de derde les viel hij over zijn voeten. Alleen dat commentaar op mijn handen in mijn zakken als ik alleen de stappen moet inoefenen, allez samen met de vrouwen.... tsss...... Vaak kijk ik er tegenop maar meestal vind ik het eens ter plaatse wel tof. Gisteren was het oefenavond en mijn liefste had zo zijn twijfels. Uiteindelijk zijn we niet gebleven en toen vond ik het wel jammer, nadat mijn trein vertraging had, mijn saus aanbrandde en ik compleet freakte om toch maar niet te laat te zijn met het eten. Volgende oefenavond beter, zullen we maar denken, en ondertussen verder met de lessen, nog wat stappen oefenen...

Voor het ogenblik vind ik het niet echt overtuigend, ben ik meer gaan bewegen? Het enige wat echt doorweegt vind ik mijn les buikdansen op donderdag. Elke keer ontdek ik spieren waarvan ik het bestaan niet kende. Ik kijk er ook elke week enorm naar uit. Zelfs na een lastige vergadering met een opkomende migraine kan ik me overtuigen om naar de Dampoort te fietsen om te gaan afzien. Ja, afzien is wel het woord. Onze leraar daagt ons elke keer uit, zoals vanavond toen hij na de drie traditionele liedjes opwarming vond dat we niet genoeg lachten er nog een vierde tegen aan gooide. Come on angels, let's dance.... until you smile... Daarna volgde nog een uur techniek, hoe je heupen te bewegen zonder al de rest te doen schudden, slangenarmen,... Het zal een wonder zijn als ik er morgens niks van voel, maar het zal enkel voor een gelukzalige glimlach zorgen. Hij heeft ons een cd beloofd met de liedjes waar we op dansen, kwestie van misschien eindelijk dat deuntje uit mijn hoofd te krijgen. Oh ja, ik had het al eens over mijn leraar en een internetwedstrijd. Wel, hij is de enige man en Belg in de finale, de andere drie kandidaten zijn vrouwen uit Californië die bovendien tribal dansen. Stemmen kan nog tot 28/10. Doen zou ik zeggen!

Labels: lijf

Ooit in een ver verleden vond mijn moeder het nodig dat ik typlessen ging volgen. Ik herinner me het nog zo: in een achterzaaltje van een café stonden tafels in een grote U-vorm en op vrijdagavond werd er getypt dat het een lieve lust was. Het moet ergens in mijn vijfde of zesde lager geweest zijn want "nadien in het middelbaar hebben ze te veel werk om regelmatig te oefenen" zoals de mevrouw op huisbezoek mijn moeder overtuigde. Meer dan vijftien jaar geleden dus, een eeuwigheid, zeker op gebied van typmachines. Ik had zo'n groot zwart ding waar je met je vingers tussen de toetsen kon geklemd raken en op het einde van een regel klonk een belletje, hoewel je niet mocht kijken, moest je toch zo ongeveer weten wanneer het einde van de regel eraan kwam en op tijd een nieuwe lijn beginnen. Niks automatisch uitlijnen. Onze vingers werden afgeschermd met een blad papier en onze blik moest op de tekst geplakt zijn. Slechts enkelingen hadden een elektrische schrijfmachine. Dat werd trouwens afgeraden door de leerkracht. Een mechanische typmachine was de beste manier om te leren tikken. Blindelings, dat spreekt voor zich. Ideaal voor meisjes ook, want ik herinner me heel weinig jongens in die les.
Maar de horror beperkte zich niet tot vrijdagavond, nee, elke dag moest er geoefend worden, elke dag verzeilde ik met mijn vingers tussen die zwarte toetsen. Frustrerend, vooral dat we bladzijden vol zinloze combinaties van letters moesten tikken, gewoon om de toetsen blindelings te weten te vinden. En waarom moesten we zonder fouten leren tikken? Daar was toch typex voor. Uiteindelijk oefenden we ons lam op een tekst waarvan ik zelfs nu nog de eerste woorden zomaar kan tikken: "De kleine Johannes. Ik wil je iets vertellen over de kleine Johannes. Zodra je me niet meer gelooft moet je dit verhaal niet verder lezen. Je mag er ook nooit iets over vertellen tegen de kleine Johannes want dat zou hem veel verdriet doen..." Gedurende een aantal minuten moesten we deze tekst tikken, snel en zonder al te veel fouten. Later kregen we dan een diploma met het aantal aanslagen per minuut.
Zo snel kan ik niet meer tikken, blindelings lukt wel nog, zoals ik vandaag mocht vaststellen toen ik grote stukken tekst moest overtikken omdat het document alleen op papier beschikbaar is. Alleen gebruik ik niet alle tien vingers zoals het hoort, mijn ringvinger beroert wel eens de A-toets en zeker de M-toets. Gelukkig is er nu een spellingscorrector en kan ik regelmatig terugkeren naar een woord om hier en daar een letter op de juiste plaats te zetten. Maar het belletje mis ik wel...

Maar wat ik me vooral afvraag: bestaat die terreur nog? Of ben ik al zo een oude doos?

Labels: lettertjes

Ik sta voor mijn kleerkast en weet precies wat ik wil aantrekken: mijn korte grijze rokje in velours. Ideaal voor de al wat koudere dagen, met mijn botten, warme kousen... ik zie het zo voor me. Maar waar zit dat ding? Ik vind wel een rood rokje, een groen, zwarte rokjes (meervoud, ja), maar geen spoor van het bewuste grijze rokje. Tiens, denk ik, je zou toch denken dat nu ik mijn kleerkast uitgemest heb, ik dingen rapper terug zou vinden. Ik vond het een paar dagen geleden ook al niet en toen heb ik genoegen genomen met een broek, maar nu wil ik het echt wel heel graag aandoen. En dan komt het besef... waarschijnlijk heeft dat grijze rokje mijn opruimwoede niet overleeft... zou het kunnen? Ik had toch enkel dingen weg gedaan die te groot waren geworden. Hmmm, misschien ook nog een paar die te klein waren en die ik al lang niet meer aangedaan had. Ja, maar dat grijze rokje had ik vorig jaar toch aangedaan. Tja, misschien wel, maar waar is het dan? Ik ga nog eens door de kleren, controleer of het niet onder een broek of rok hangt. Uiteindelijk vis ik een zwart rokje uit de stapel, ik kan niet blijven treuzelen en ik troost me met de gedachte dat a) ik het misschien een volgende keer zal tegenkomen, ook al weet ik dat de kans miniem is en b) als ik het weggegooid heb, kon ik er waarschijnlijk niet meer in of scheelde er iets anders mee.

Labels: dramaqueen, lijf

Ik zit op de trein. Er is veel volk mee. Iedereen wil naar huis. Geen tijd dus om kieskeurig te doen. Ik kies me een plaatsje bij twee jonge moslima’s.
Een oudere heer komt er ook bij, duidelijk tegen zijn zin. Hij kijkt argwanend hun richting uit. Hij kijkt argwanend naar hun sluiers, zijn gezicht spreekt boekdelen. Terreurbestrijding begint in je eigen omgeving.

Een van de vrouwen stelt een vraag in het Arabisch.
De man is direct op zijn hoede.
Haar vriendin antwoordt in keurig Nederlands.
Daar heeft de man niet van terug.
Nu reageert haar vriendin ook in accentloos Nederlands.
Hij kijkt me aan. “Hoor je dat?”, zegt zijn blik. “Ze kunnen Nederlands.”
“En waarom niet?”, haal ik mijn schouders op voor ik me weer verdiep in mijn boek.

Wat volgt is een pinp-pongspel van Nederlands en Arabisch over hun stage waarvan het einde samenvalt met het einde van de ramadan, dat moet gevierd worden, en waarom niet met de medestudenten, hun lessen,…

En de man die keek er naar…

Labels: trein

Een tijdje geleden had ik het erover, maar Lilith heeft het beeldmateriaal gevonden. Enjoy!

Labels: beeldbuis

Ik heb me laten verleiden door de kleurpotloodjes in blogger beta en ben overgeschakeld. De kleurtjes heb ik nog niet uitgetest maar wel al de labeltjes. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik er niet al te veel wil en dat ik ook wat oudere berichten van een labeltje ga voorzien. Dit zorgt ervoor dat personen die mijn blog in feedreader lezen ook oudere berichten opnieuw zien verschijnen. Sommige meerdere keren omdat ik al een paar keer de naam van bepaalde categorieën veranderd heb... waarvoor mijn excuses

Labels: blog, kleurtjes

Ik sta te ijsberen aan de bushalte in Mariakerke. In normale omstandigheden zou ik nu ergens aan de Watersportbaan peddelen en ongetwijfeld vloeken omwille van de regen en de wind. Maar mijn achterste band heeft het begeven en het meest realistische was terugkeren naar start. De bus naar het station komt pas binnen vijf minuten. Misschien nog op tijd voor een trein om niet al te laat in Brussel te zijn. Ik probeer het uurrooster te herinneren en de tijd in te schatten.
Een vrachtwagen is gestopt. De chauffeur stapt op me af. “Bent u van hier?”
Mijn neen verbaast hem maar ik wil wel een poging doen.
Hij vertrekt opnieuw op zoek naar een aanwijzing.
“Met een gps zou dat toch gemakkelijker zijn…” Ik kijk de jongen in de bushalte aan. Tien, elf jaar schat ik hem. Een volwassen opmerking maar wat dan met die duizenden jaren mannelijke evolutie. Ik haal mijn schouders op.
Ik bekijk hem nog eens. Een kanjer van een schooltas, arme rug. Een dikke trui, maar geen vest of muts en dat terwijl ze de eerste herfststorm aankondigen. Warm zal hij zeker hebben zolang het droog blijft maar één bui op het verkeerde moment en de koude zal binnensijpelen en zich nestelen. Was deze morgen niemand er om hem te herinneren aan zijn vest? Of vonden ze het niet nodig want met de auto voor de deur en straks op de parking van het bedrijf heb je een vest toch niet nodig?

Labels: kindervreugde

Nee, zaterdag ben ik niet naar I love techno geweest. Ik heb de feestgangers wel gezien zaterdag toen ik rond zeven uur met de bus aan het station aankwam. Een grote massa stond te wachten op een pendeltram. Toen ik het Maria Hendrikaplein overstak, zag ik twee mannen zomaar in het wilde plassen. Het was nog niet eens donker, dat beloofde....
Zondagmorgen ga ik na het douchen ontbijtkoeken halen. Als ik mijn deur sluit, zie ik het onheil: van de drie bloemen in mijn plantenbak op de vensterbank is er nog slechts eentje over. Moederziel alleen met de blaadjes naar beneden. Ik vloek eens luid maar eigenlijk moet ik mijn opwelling om te beginnen huilen doorslikken. De blik van de buurman van een paar huizen verder die me kruist maakt duidelijk dat hij het ook gezien heeft. Onderweg naar de bakker kom ik de aardekluiten van mijn twee andere plantjes tegen. Ik zucht. Het is niet dat het dure planten waren, vier voor drie euro als ik me goed herinner, maar ik had ze nog niet lang en die bloembak staat er al verschillende jaren. Nooit problemen. En ik maar stoefen tegen mijn ma... De andere bloembakken in mijn straat lijken geen schade ondervonden te hebben. Ik haal zuchtend mijn zielige bloempje binnen, geef het water en extra vitamientjes en beloof het om nog deze week voor gezelschap te zorgen.

Labels: bakstenen

Zaterdagmorgen loop ik de Delhaize binnen, nog vlug wat boodschappen doen voor de laatste 2 films van het filmfestival beginnen. Ik heb iets goed te maken tov mijn liefste, na dagen zonder koffie, met slechte melk, geen yoghurt,... Mijn lijstje in de hand maar mijn oog wordt getrokken door de hoop appels en peren in de groenten- en fruitafdeling. Blijkbaar is het hét moment om appelen en peren te kopen, nieuwe oogst enzo. Nu lust ik wel een appeltje of een peertje dus ik kijk eens rond. Mooi blinkende vruchten, in een schaaltje met een plastiekje rond aan schreeuwerige prijzen. Altijd zes stuks in een schaaltje, mooi lachend, helemaal niet zoals die zielige appeltjes die je zelf kan uitkiezen. Ik probeer de etiketten te ontcijferen maar ik word er niet veel wijzer van. Ik vind wel de naam van de boer maar geen land van herkomst. Nee, ik ben geen racist maar ik heb ondertussen al een beetje ervaring met deze winkel en weet dat boontjes er wel eens uit Kenia durven komen. En echt waar, dat gaat me te ver, massa's Europese boeren kweken bonen die ze dan aan de straatstenen niet kwijtraken en wat met de transportkosten? Trouwens hoeveel chemische producten krijgen die boontjes niet te verwerken om er toch nog lekker uit te zien in mijn winkel? Weifelend sta ik tussen die glanzende appels en peren. Het lijken Belgische of Franse appels en peren, dus dat zit wel snor. Er liggen nog appels in de fruitmand, zes extra is misschien iets te veel, ook al eet ik er elke dag wel eentje. En dan nog die schaaltjes? Allemaal extra gewicht in mijn vuilzak en die dingen komen ook niet gratis. Hoe zei de premier dat ook al weer: consumenten hebben de keuze? Ja, tussen blinkende appeltjes in een schaaltje of triestige appeltjes zonder overbodige verpakking... Ik zucht. Waarom liggen die appels en peren niet gewoon op een grote hoop en kun je zelf je exemplaren uitkiezen? Zoveel of zo weinig als je maar wilt... Zoals op de markt? En voor één keer hoeft het zelfs geen markt ergens in Zuid-Europa te zijn, gewoon op zaterdag in Izegem of op zondag aan het Zuidstation in Brussel. Uiteindelijk vertrek ik zonder fruit. Ik ga deze week wel eens langs bij de groentenwinkel een straat verder, met mijn eigen tas. Die geef ik dan aan de meneer en hij vult hem met groenten en fruit die hij 's morgens van de veiling mee bracht, maar enkel aan een serieuze prijs en van een zekere kwaliteit. Geen gedoe met extra verpakkingen...

Labels: eten+drinken

Eerst was er de zwarte lijst, nu een aanklacht...

en dat van een partij die zo voor vrije meningsuiting is. Tsss... Wanneer vallen de maskers af?

Labels: blog, verkiezingen

Zaterdag was het mijn laatste filmfestivaldag, nog twee films om het af te leren: Knallhart en Red road. De eerste is een Duitse film van het soort dat ik graag zie, drama, hard en realistisch. Michael is eeen 15-jarige jongen in Berlijn. Wanneer zijn moeder door haar zoveelste liefde op straat wordt gezet, raken ze verzeild in een arme buurt. Zijn school en vrienden zijn er dan ook naar. Hij haalt zich de toorn van een klasgenoot op de nek en wordt afgeperst. Om de sommen te blijven betalen gaat hij stelen, later wordt hij drugskoerier... Een mooie film waar je in mee gesleurd wordt. Op een bepaald moment ontsnapte een "ah neen" uit mijn mond, zomaar luidop in de zaal. Red road speelt zich af in Glasgow, ook niet de meest opbeurende streek. Jackie werkt er voor city's eye, een dienst die de bewakingscamera's in de stad in de gaten houdt. Op die schermen ziet ze plots een man die ze kent en waarvan ze gehoopt had hem nooit meer te zien. Hij is vervroegd vrij maar het duurt lang voor alle stukjes op hun plaats vallen. Mooi gedaan en het zou het begin van een triologie zijn, iets om naar uit te kijken dus....

Maar het is weer gedaan, aftellen tot volgend jaar maar eerst een eigen top 5:
- Liv (Twinkle twinkle little star)
- Frozen city
- El método
- Wristcutters: a love story
- Lucy

Van een aantal films had ik meer verwacht zoals a guide to recognising yous aints en bye bye Berlusconi.

Maar natuurlijk zijn er ook andere kleine pleziertjes, een glas wijn in het café van de studioskoop tussen twee films door, aanschuiven en horen wat anderen van die of die film vonden, efkes tegen onbekenden babbelen, een boekje lezen voor de film van start gaat...



Update:
Aangezien El método de Canvasprijs heeft gewonnen, wordt de film aangekocht en op de desbetreffende zender getoond. Kijken!

Labels: filmfestival

Drie films verder, nog slechts twee te gaan. A guide to recognising your saints vond ik iets te lang, Tomorrow morning vond ik wel goed, maar ook geen echte aanrader. Frozen city daarentegen heeft mijn hart gestolen. Ik geef toe dat ik eventjes schrik had toen ik het Capitole binnenging. Misschien omdat ik moest denken aan een andere Finse film die ik ook in die zaal zag en die me minder goed bevallen is, ook al heeft die film achteraf gewonnen? Mogelijk. Maar mijn schrik was onterecht. Frozen city vertelt het verhaal van een taxichauffeur in Helsinki die door het vertrek van zijn vrouw plots alleen komt te staan met drie kinderen, waarvan één slechts enkele maanden oud is. Hij draait drie shifts en houdt met moeite het hoofd boven water als na twee maanden zijn vrouw plots terug voor de deur staat. Ze maakt hem het leven moeilijk en uiteindelijk verhuist hij naar een studio. Hij werkt nog harder om de extra rekeningen te betalen (twee keer elektriciteit,...) waardoor er wel eens iets misloopt. Dit komt zijn verzoek om gedeeld ouderschap te hebben natuurlijk niet ten goede. Een aangrijpend verhaal, mistroostige beelden van een grijze stad in het hoge noorden, mixen met relatieproblemen en een hoop rauwe dialogen en je hebt een fantastische film die verplichte kost zou moeten zijn voor alle nature-fundamentalisten. Ik heb een tijdje op mijn tanden gebeten maar uiteindelijk heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten en ik was niet de enige. Ook mijn buurvrouw veegde achteraf iets uit haar ogen. Van dezelfde regisseur zou er ook een film met als titel Frozen land zijn, die al in de prijzen is gevallen. Een tip voor de dvd-theek dus.

Labels: filmfestival

Ik was niet van plan elke film te becommentariëren maar wat ik gisteren zag tart alle verbeelding. Een bedrijf in Madrid is op zoek naar een kaderlid en nodigt 7 kandidaten uit voor een gesprek. In de wachtkamer moeten ze nog maar eens een formulier invullen. Twee mannen wagen het om er een opmerking over te maken. De secretaresse antwoordt gevat: "U bent niet verplicht om het nog maar eens in te vullen, enkel als u in de selectie wil blijven." 7 kandidaten, 5 mannen, 2 vrouwen, een Latijns-Amerikaan, oudere mensen met ervaring, jonge mensen met ambitie,... Na verloop van tijd blijkt dat ze niemand van het bedrijf te zien gaan krijgen. Via opdrachten op het computerscherm voor hen worden ze uitgedaagd. Eerste test: "Wie van hen is de mol? Wie werkt eigenlijk voor het bedrijf en is geen echte kandidaat? Beslissen met unanimiteit." Het levert boeiende discussies op die na elke test iets persoonlijker worden. Hij heeft een milieuramp voorkomen in het vorige bedrijf waar hij werkte maar daardoor werden 200 mensen ontslagen. Is hij wel geschikt voor het bedrijf? Wat denken zijn medekandidaten? Is die vrouw wel bereid om haar kans op een kind op te geven voor een job? De selectieproeven vinden plaats in Madrid terwijl op straat betoogd wordt tegen de plannen van het IMF. Een mooi decor om uit te zoeken hoe ver je wil gaan in je job, wil je je eigen principes verraden in het belang van het bedrijf.
El metodo, want zo heet de film is een echte aanrader. De film duurt relatief lang maar op geen enkel moment heeft hij verveeld, ook al was het al voorbij mijn bedtijd. Een vijf, de derde al... Ik kan bijna niet wachten tot vanavond want dan staan er nog twee films op het programma...

Labels: filmfestival

Enfin, dat zijn de zoekwoorden die deze persoon intypte in de zoekmachine om hier uit te komen.... strange...

Update (na een mail in mijn postvak): Wij willen NIET trouwen!

Labels: blog

Maandag had ik mijn "obligate" dagje verlof om ten volle van het filmfestival te kunnen genieten. In eerste instantie had ik twee films in de namiddag uitgekozen, mijn liefste voegde er 's avonds nog eentje aan toe.

Het was zalig weer, bijna zonde om weg te duiken in een donkere filmzaal maar ik keek wel uit naar de eerste film: Wristcutters: a love story. Niet om de één of andere ster, die er volgens de twee manspersonen voor mij in de rij, in meespeelde maar gewoon op basis van het idee. Als je zelfmoord pleegt, kom je terecht in een speciale "afdeling" van het hiernamaals waar enkel andere zelfmoordenaars rondlopen. Misschien niet nieuw als idee, want ik meen me ook zoiets te herinneren uit mijn godsdienstlessen, de hel opgedeeld in hokjes volgens je zonde, een plaats voor moordenaars, een plaats waar ongedoopten terechtkwamen,... Ja, ik zat op een nonnetjesschool.
Zia snijdt na de breuk met zijn vriendin zijn polsen over en komt in deze parallelle wereld terecht. De kleuren zijn er iets minder fel, er wordt wat minder gelachen, maar uiteindelijk is het er slechts een klein beetje erger als daarvoor. Hij ontmoet er Eugene, een Russisch buitenbeentje die op een wel heel bijzondere manier een einde aan zijn leven maakte. Toevallig hoort hij dat zijn ex-vriendinnetje ook suicide heeft gepleegd en samen met Eugene gaat hij naar haar op zoek. Onderweg geven ze Mikal, een humeurige liftster, een lift. Zij is op zoek naar de verantwoordelijken om haar beklag te doen.
De film is absoluut niet deprimerend, wat je misschien zou kunnen verwachten gezien het onderwerp, maar het is ook geen verheerlijking van suicide. De dialogen zijn doorspekt met absurde humor. In de zaal werd regelmatig luidop gelachen, geef toe, niet evident. Ik heb de film dan ook een verdiende vijf toegekend.


Als de eerste film me al een vrolijk gevoel gaf, was de tweede ook een schot in de roos: Lie with me, een ode aan vrouwelijke sexualiteit en de liefde. Leila ziet mannen als objecten en ze weet ze drommels goed te bespelen. Verliefd is ze nog nooit geweest en dat ziet ze ook eerder als ballast. Wat anders te denken van haar ouders die gaan scheiden of van haar nicht die gaat huwen maar toch nog sex heeft met haar ex "omdat het zo lekker is"? Alles gaat goed tot ze op een feestje David ontmoet. Wat begint als het gewoonlijke spelletje, slaat om als hij haar ook van een uitdaging voorziet. Hij wil meer...

Het werd een namiddag vol vlindertjes wat mijn reserve over de avondfilm wat liet wegebben: Old joy, geselecteerd door mijn liefste omwille van Bonny Prince Billy, een singersongwriter die voor de gelegenheid in de huid van een ietwat marginale figuur kroop. Samen met zijn vriend gaat hij stappen in de bergen maar af en toe is er een zekere spanning. Zijn ze nog wel vrienden? Wordt het een afscheid? Het is een heel minimalistische film waar je je wel in kunt herkennen. Zelf vond ik de film best wel te pruimen maar aan het aantal mensen dat de zaal verliet vermoed ik dat niet iedereen die mening toegedaan is.

Labels: filmfestival

Als het op mijn haar aankomt ben ik een moeilijk geval. Er is een tijd geweest dat ik de krullen er uit borstelde met een fanatisme waar meningeen schrik van zou krijgen. Maar sinds het hier en daar wat minder is geworden ben ik best blij dat ze voor wat volume zorgen. Alleen een kapper vinden is nog altijd een kwelling. In mijn thuisstad wist ik zo waar ik naar toe ging maar sinds ik alweer vijf jaar geleden naar Gent verhuisde heb ik mijn goesting nog niet gevonden. Ik ben een tijdje blijven terugkeren naar mijn oude vertrouwde kapper maar uiteindelijk bleek ook dat geen doen. Dan vond ik een kapper in Brussel die wonderwel aanvoelde wat ik wou, want mijn Frans reikt niet zo ver dat ik een kapsel à la Andrea kan uitleggen. Maar die lieve kapster hield het voor bekeken en ik stond terug aan het begin van mijn zoektocht. Nu ben ik echt wel een moeilijk mens als het op mijn haar aankomt. Ik heb geen zin om er fortuinen aan uit te geven en al helemaal niet om uren voor de spiegel door te brengen. Om de zoveel tijd krijg ik het op mijn heupen en dan wil ik het kort, niet een beetje de punten af, maar kort. Ik kan me dan in een kappersstoel ploffen en zeggen: knip maar. Weinig kappers durven dat, zomaar tien centimeter kortwieken van iemand die ze voor de eerste keer zien en meestal is het voor mij een frustratie om ze aan te moedigen "ja, nog een centimetertje, zie je wel, je kunt het". Achteraf ben ik dolgelukkig met mijn kort kopje maar daarna wil ik het lang en dan gaat het krullen langs alle kanten, volledig uit model, dus dan zoek ik weer een kapsalon om het wat in model te houden. En ik zweer je, op zo'n moment zie je ze denken: ik wist het! Ook al was ik ooit heel gelukkig met mijn kort kopje. Ik had me dus al min of meer neergelegd bij een carréke. Het enige folieke dat ik nog gedaan had was een frou-frou, en ja, ook dat begint op den duur te krullen langs de verkeerde kant.
Sinds ik samen ben met mijn liefste heeft hij me bovendien al een paar keer laten verstaan dat hij vrouwen met kort haar maar niks vindt. Niet vrouwelijk is zijn besluit. En vooral het argument: dat stond ook niet bij mijn ex, was heel doorslaggevend. Af gingen die krullen, alleen... waar zou ik deze keer mijn kans wagen. Mijn tweede bezoekje aan de kapper aan de tramhalte was me niet echt bevallen. Ook al was mijn liefste heel enthousiast geweest: "ik ga slapen met een nieuwe vrouw." Ondertussen was hij ook al een beetje bijgedraaid, wat dat staat me wel als ik mijn haren opsteek... Een compliment waar ik prompt op reageer met: "zie je wel dat kort me zou staan..." Hij voelde al dat hij het pleit ging verliezen en gaf dus maar toe, bleef alleen de vraag: WAAR???
Gelukkig bracht een vrouwenblaadje de oplossing: naar de kapper voor 18 euro.
Vandaag had ik een vrije dag, maar op maandag was er maar één kapsalon in Gent waar ik terecht kon met mijn bonnetje. Afspraak gemaakt en om tien uur zat ik in de stoel bij een onbekende kapster. "Wat wil je?" Deze keer had ik mijn voorzorgen genomen en een foto meegebracht uit een welsiwaar onhip modeblaadje maar met een foto van een model met het kapsel dat ik wou. Ze bekeek het eens vluchtig, een beetje opknippen, ja, dat moet wel lukken, de lengte kunnen we behouden. De moed zonk me al in de schoenen, niet weer... Maar toen ik mezelf in de spiegel bekeek zag ik dat ze de schaar vlot hanteerde, lokken vielen onverbiddelijk op de grond,... Mijn vrees was dus ten onrechte, het is geen kort jongenskopje geworden, maar iets langer, iets waar ik best wel mee kan leven. Nu mijn liefste nog...

Labels: lijf

Zondag had ik met mezelf een afspraak gemaakt: uitslapen! Met geen stokken ging ik uit bed te krijgen zijn. De ontstekingsremmers hebben genoeg energie gevreten, tijd voor mezelf, de batterijen opladen. Tijdens de week was opstaan al lastig genoeg geweest.
Mijn liefste kon zich er wel in vinden, maar zoals wel meer was hij op zondag redelijk vroeg wakker. De zon lokte hem uit bed. Met een kusje nam hij afscheid voor hij koeken ging halen en ik draaide me nog eens om. Nog veel te vroeg.
Uiteindelijk lokte de geur van sterke koffie me uit bed. De douche bleek maar een stap verder te liggen, ook al was het een grote stap voor de mensheid. Toen ik de douche uitstapte viel mijn oog op de klok. Pas elf uur, nog een hele dag voor ons en nog geen plannen.
De boerenmarkt op het Charles Epéeplein werd onze eerste stop. "Allemaal wintergroenten," meesmuilde mijn liefste. Tja, misschien omdat het herfst is. Ik haal mijn schouders op, waardoor mijn rolkraag mijn oren raakt. Mijn lievelingsseizoen komt er aan. Eerder deze week kon de koude 's morgens ook al niet meer geloochend worden en dus werd het donsdeken weer ietsje dikker. Hij weifelt, wat gaan we eten? Keuze genoeg: kool, pastinaak (heerlijk in de soep), wortels, pompoen, bloemkool,... Het werd een dikke pompoen die we 's avonds over de patatjes (stoemp) en wortels (soep) zouden verdelen. Nog wat raapjes, venkel,... Onze portie vitamientjes werd thuis afgezet en dan...
Volgende stop? Het meubelparadijs? Mijn liefste stelde het voor maar ik zag alweer de gelukkige gezinnen op stap in het meubelparadijs voor me opdoemen. De rillingen liepen me over de rug. Trouwens, wat zouden we kopen? Nee, laten we naar de Bourgoyen trekken, lekker stappen. Onderweg lieten we ons verleiden tot een ommetje in een bungalowwijk waar een grote kastanjeboom ons stond toe te lachen. Nog meer vitamientjes... Ik stopte mijn zakken vol en knabbelde als een knaagdiertje van deze lekkernijen. De Bourgoyen lach er fantastisch bij: een blauwe hemel, koud,... echt ideaal voor een wandeling. Wist je trouwens dat er schildpadden zaten in dat water? Drie grote exemplaren hadden zich op een stuk boomstronk een plekje in het zonnetje gezocht en wie kon ze ongelijk geven. Het was zalig...

Labels: lijf

Vrijdag liet ik me door mijn liefste overhalen om naar een optreden in de Vooruit mee te gaan: Do you us too? van Motek in het kader van Almost cinema. Op de website van de Vooruit kon je een fragmentje beluisteren en het idee was wel tof: projecties op een transparant doek en daar achter de band. Bovendien hadden we niets gepland en de week was al lastig genoeg geweest. Ik had er wel een beetje mijn twijfels bij maar na een heerlijke cottage pie in de Engelse pub zag ik het al wat beter zitten.
In de balzaal vleiden we ons neer op de kussens die op de grond verspreid lagen. De muziek was dik in orde, rustig maar ook regelmatige uithalen. Eigenlijk was het soms lastig om gewoon stil te blijven zitten. De projecties waren best tof en mijn vrees dat de beelden van het publiek voyeuristisch zouden worden waren meer dan ongegrond. Gelukkig kregen we ook af en toe de band te zien want eigenlijk waren dat wel knappe gasten, misschien de volgende keer toch maar voor het doek spelen???

Zaterdagnamiddag zakte ik af naar de sfinx voor twee films. De Duitse film Lucy over een alleenstaande jonge moeder Maggy die verliefd wordt op een oudere gast en er op heel korte tijd bij intrekt. Haar moeder, ook al een alleenstaande moeder en nog redelijk jong, sluit ze buiten. In eerste instantie gaat alles goed maar uiteindelijk bezwijkt hij voor de druk van zijn vrienden en vooral van zijn ex. Het verhaal op zich is weinig opbeurend maar de film is dat eigenlijk wel. Ik verliet de zaal met een prettig gevoel, vlindertjes enzo. Het zit Maggy niet echt mee, maar ze komt het echt wel te boven, dat wist je gewoon. Haar vrienden en moeder zullen voor haar klaarstaan. Met een prettig gevoel dook ik snel een kledingwinkel binnen en op een drafje vond ik nog wel een tof truitje, maar dan was het weeral tijd voor de tweede film: Liv, een Deense film. In het Engels werd dat Twinkle twinkle little star. Liv is een veertienjarig meisje met een zwak voor de kerstdagen. Het is echter de eerste keer dat ze kerstdag zullen vieren sinds de scheiding van haar ouders en haar ma ziet het allemaal niet zo goed zitten. Maar Liv houdt vol: traditie is er om in ere te houden. Als haar ma niet wil koken dan doet ze het zelf wel, en die minnaar die haar ma op het personeelsfeestje opduikelde neemt ze er desnoods ook maar bij. Hij blijkt echter nogal heel aan de jonge kant, een stagiair en Liv laat zich verleiden tot een heel gemeen machtspelletje met haar ma om zijn aandacht. Het is een ietwat korte film (slechts 53 minuten) maar in de allerbeste Dogme traditie: rauw en aangrijpend. Met een wrang gevoel verliet ik dan ook de zaal, niet direct het beste gezelschap voor een gezellig etentje bij vrienden. De film heeft me echt fysiek geraakt, dus dat verdiende een vijf.

Labels: filmfestival

Gisteren was de aftrap van het filmfestival, dus voor de gelegenheid een verslagje, en het schepte verwachtingen. We hadden twee films op het menu staan, eentje samen en eentje apart. Ik was lang blijven werken en ging enkel rap iets halen voor te eten, de vermoeidheid sluimert nog een beetje in mijn lijf en ik kan gerust zeggen dat ik een beetje opzag tegen dit drukke programma. Het was dus meer dan een prettige verrassing toen mijn liefste belde toen ik op de trein zat om voor te stellen dat hij iets kleins zou koken.

Vol energie trokken we op weg: hij naar de Vooruit voor de rockumentary over de Pixies, ik richting Studioskoop voor een Duitse film.

Montag kommen die Fenster (windows on Monday) heeft indruk op me gemaakt. Niet het verhaal primeert, maar wel de gevoelens. Nina en Frieder hebben een dochtertje Charlotte en wonen in een huis in volle staat van verbouwingen (vandaar die vensters). Dit weegt op hun relatie maar hij lijkt het niet te merken. Wanneer ze het behangpapier van de muur krabben, stopt Nina plots abrupt, kleedt ze zich om en kondigt aan dat ze hun dochtertje gaat ophalen bij haar schoonouders. Uiteindelijk besluit ze om niet meer naar huis te komen en trekt ze naar het vakantiehuis van haar ouders waar ze haar broer en zijn vriendin treft die ook al relatieproblemen proberen te boven te komen. Als ze hoort dat haar broer haar man heeft uitgenodigd, zet ze het op een lopen. Ze overnacht in een hotel vlakbij, loopt er wat verdwaald op een receptie, ontmoet er een andere man. De poging tot sex blijft beperkt tot een poging en vergroot enkel haar leegte. Ook hij duikt het bed in met een andere vrouw, een ex die om het ingewikkeld te maken de kinderjuf van zijn dochter blijkt te zijn. Nina weet duidelijk niet wat ze wilt, ze doolt in haar gedachten en uiteindelijk hakt hij de knoop door: hij wil verder met zijn nieuwe vriendin. De film eindigt heel abrupt na een moment van lust tussen Nina en Frieder in de auto. Ze kijken elkaar in de ogen en geven niet toe aan hun gevoelens.

Ik heb de film heel gul een vier gegeven. Het is zeker niet het soort film dat ik iedereen ga aanraden maar mensen die wel van een film kunnen genieten zonder dat er veel verhaal komt bij kijken, kunnen hem misschien wel appreciëren. Ik vond dat de leegte waar Nina mee kampt heel tastbaar werd voorgesteld. Alles leek haar grijs, terwijl objectief gezien ze misschien wel alles had om gelukkig te zijn. Niet echt een opbeurende film, vandaar ook het contrast met mijn liefste toen hij later me vergezelde voor de tweede film: Bye bye Berlusconi.

Het is een typische film in een film die opgebouwd is rond het berechten van Berlusconi. Een groepje acteurs si duidelijk ontevreden met zijn beleid en wil dit aanklagen door het maken van een film waarin ze een look-alike zullen ontvoeren. Maar het loopt niet zo van een leien dakje en uit schrik voor vervolging wordt het een parodie met als centrale figuur Mickey Louse (uit schrik voor disney is het een L geworden) die burgemeester wil worden in Duckstad en hij wordt dan uiteindelijk ontvoerd om berecht te worden via internet. Het was best een onderhoudende film maar ik had de indruk dat de film sterk focuste op het interne beleid van Berlusconi en aangezien ik daar niet echt van op de hoogte ben, gingen bepaalde scènes misschien een beetje aan mij voorbij.

Vanavond wordt een rustig avondje achter de strijkplank met een selectie van wat de video voor mij in petto geeft, zoals Extras (tweede seizoen reeds op de BBC) en de nieuwe Robin Hood (ook al van de BBC).

Labels: filmfestival

Een van de eerste opdrachten waar ik aan meewerkte op mijn dienst is het bijwerken van een bestand met statistieken, de gegevens voor 2005 toevoegen, commentaar aanpassen, grafiekjes, de hele santeboetiek. Niet echt de meest uitdagende job maar wel ideaal voor een beginnende collega om zich in te werken. Naar verloop van tijd merkte ik dat ik meer en meer vrijheid kreeg, ook al omdat het niet het favoriete klusje van mijn collega’s was. Trouwens die waren ook druk bezig met analyses schrijven en dergelijke.
Onze verantwoordelijke is zowat de enige die een echte voorstander van het ding is en die ook massa’s ideeën heeft. Door tijdsdruk hebben mijn collega’s hem al een paar keer afgewimpeld maar ik ben de uitdaging aangegaan. Het is absoluut niet zo uitgebreid geworden als hij in gedachten had, maar hij troost zichzelf met de gedachte dat we dat in een latere fase nog kunnen rechtzetten. Ik heb al verschillende keren met hem overlegd, opnieuw aanpassingen gemaakt, de analyse iets meer gebald maken, soms wat verbloemen of vergoelijken,… Kleine dingen soms, maar met een snert lay-out kruipt er heel wat tijd in.
Ondertussen begint de tijd te dringen en hebben sommige mensen al geïnformeerd waar de nieuwe versie blijft. Hij kon de boot nog wat tegenhouden maar uiteindelijk is er al veel tijd in gekropen en mag het nu wel op de website verschijnen.
Gisteren riep hij me weer bij zich om de laatste opmerkingen door te nemen. Maar zijn eerste zin deed het hem: “Dat ziet er heel goed uit, daar heb je serieus wat tijd ingestoken”. Natuurlijk had hij nog hier en daar iets veranderd aan mijn tekst of die van mijn voorgangers waardoor hij de lay-out verprutst had. Maar dat kon me niet schelen. Na alle opmerkingen in de trant van “steek daar niet zoveel tijd in, waar dient dat voor…” en nooit eens een woordje van lof “niemand krijgt hier de appreciatie die hij/zij verdient” doet het zo ongelooflijk deugd en weet ik gewoon weer waarom ik van werk veranderde…

Labels: werk

Het is al een tijdje geleden maar dit boek wil ik iedereen aanraden: Extremely loud and incredibily close van Jonathan Safran Foer.

Ik was het boek aan het lezen in de 911-hysterie en ik heb er desondanks van genoten. Het geeft eens een ander beeld... Het verhaal gaat over een jongetje, Oscar, dat een sleutel vindt in de bezittingen van zijn overleden vader. Op die bewuste dag in september vijf jaar geleden had Oscars vader een vergadering in de WTC-toren. Hij is nooit thuis gekomen maar heeft wel een aantal berichten op het antwoordapparaat ingesproken. Oscar verbergt deze voor zijn moeder. Hij is vroegrijp en heeft een heel eigen kijk op de wereld. Hij dwaalt door New York op zoek naar sporen van zijn vader: het sleuteltje moet ergens passen.

Het was niet alleen indrukwekkend om te zien hoe alle stukjes uiteindelijk in elkaar vielen, maar ook hoe gebruik werd gemaakt van verschillende lettertypes, foto's,... Een boek om te koesteren.

Toeval wil dat ik momenteel een boek van de vrouw van Jonatan Safran Foer, History of love van Nicole Krauss aan het lezen ben... en het smaakt nu al naar meer. Een vroegrijpe tiener op zoek naar een man voor haar single moeder, een oude man die elke dag zorgt dat iemand hem gezien heeft zodat hij gemist zal worden als hij komt te overlijden,...

Labels: lettertjes

In oktober staat Gent voor filmliefhebbers synoniem voor filmfestival. In het begin toen ik in Gent vertoefde had ik dat zo niet begrepen. Ja, gedurende het jaar kon je mij regelmatig in de Skoop of de Sphinx aantreffen, maar het filmfestival liet ik eerder aan me voorbij gaan. Ik herinner me één enkele uitzondering, toen ik me op sleeptouw liet nemen door iemand die zich had laten bekoren door de glitter en glamour die je volgens medialand dezer dagen volop aantreft in Gent. Uiteindelijk werd het een kostuumfilm in de namiddag, want we waren rijkelijk te laat om echt iets te proeven van het ruime filmaanbod.

Oktober werd voor mij pas echt geassocieerd met films, toen ik ging werken. Zo wat een jaar voordien, toen ik me voor mijn vakantiejob moederziel alleen terugvond in een stad die ik niet herkende had de no-butterfly-man mij aangemaand om op stap te gaan. Gekluisterd aan zijn bed door een operatie overtuigde hij me langzaam maar zeker. Ik ging tijdens het academiejaar toch ook regelmatig naar de cinema? Wat hield me dan nu tegen? Zo ontdekte ik dat er niks engs aan is om in je eentje naar de bioscoop te gaan.

Toen ik de studentenbuurt achter me liet, had ik tijd om me een programmaatje filmfestival samen te stellen. Ik kon zelfs eens gek doen en twee films na elkaar bekijken! Met vrienden als het kan, maar hun afwezigheid is niet langer een excuus om een film te missen. Ondertussen heb ik jaarlijks een afspraak op het filmfestival. De eerste dag dat het programma uit is doorloop ik de lijst met films. Aziatische films laat ik links liggen wegens weinig positieve ervaringen in het verleden, bij Zweedse of Deense films twijfel ik geen twee keer. Heel wat van die films komen achteraf nooit meer in de zalen en ook op dvd zijn ze niet steeds terug te vinden of pas jaren na datum. Et rigtigt menneseke (ook wel Truly humanis er zo eentje. Dankzij een vriend kon ik deze prachtfilm gratis bewonderen tijdens het filmfestival, vele jaren terug, maar pas x aantal maanden terug zag ik hem in de dvd-theek.

Sowieso voorzie ik een dagje verlof tijdens het filmfestival, zodat ik er een lange filmdag van kan maken en profiteren van de korting overdag. De sfeer is ook anders. De korting die ik via mijn werkgever krijg is handig meegenomen, maar lang niet voldoende. Bovendien moet ik de tickets aanvragen voor ik het programma ken waardoor ik eerder voorzichtig ben geweest (nota aan mezelf voor volgend jaar).

De eerste dag van de verkoop van de tickets stond ik tien minuutjes na opening ter plaatse en ik was lang niet de enige. Iedereen had een lijstje bij, sommigen mooi uitgetypt, anderen gewoon een paar kruisjes op de overzichtspagina’s van het programma. Maar liefst drie kwartier heb ik aangeschoven maar dit zijn de films die ik ga zien:

11/10: Montag kommen die fenster: een Duitse film, maar sinds Gegen die wand en The edukators heb ik mijn vooroordelen tegenover Duitse films moeten herzien. Mijn liefste probeert zich een plaatsje te veroveren bij de film over de Pixies en nadien komt hij me vergezellen voor mijn tweede film: Bye bye Berlusconi.

14/10: Lucy: ook al Duits en ook al een vrouw met een persoonlijkheidscrisis. Nadien Liv (ofte Twinkle twinkle little star): een Deense film.

16/10: Mijn dagje verlof om Wristcutter’s: a love story en Lie with me te gaan zien.

17/10: El método, de tweede film met mijn liefste, een Spaanse film over solliciteren, als dat maar geen slecht voorteken is.

18/10: Frozen city: een Fins eerbetoon aan Taxi driver, volgens het programmaboekje.

19/10: Tomorrow morning (Sutra ujutru): een Servisch liefdesdrama over en migrant die na twaalf jaar in Canada terugkeert in zijn geboortestad om er te trouwen.

21/10: Knallhart (Tough enough): nog maar eens Duits en donker en Red road: een film over bewakingscamera’s.


Mijn liefste was redelijk overwelmd door al dat filmgeweld. Hij wou wel mee, een keer of twee. Wat ik wel kan begrijpen, bovendien hebben we ook niet altijd dezelfde smaak als het op films aankomt. Tijdens de aktiefilm maandagavond heb ik er mijn boek maar bij genomen. Gelukkig heb ik in de samenstelling van mijn programma rekening gehouden met zijn werfactiviteiten op zaterdag, zijn avondles, onze danslessen,… anders werd hij een filmfestivalweduwenaar. Ik troostte hem: mijn filmhonger is redelijk beperkt tot die weken in oktober, tijdens de andere maanden voed ik me met dvd’s en het programmeren van mijn video aangezien de films die ik wil zien meestal een gat in de nacht worden uitgezonden. En als verweer riep ik zijn concerthonger in, die wordt het hele jaar gevoed (en soms ook wel de mijne, moet ik toegeven).



Dankzij een berichtje op de blog van deze filmliefhebber zijn er nog twee keer twee gratis tickets bijgekomen. Nu nog wat tips sprokkelen...

Update: De keuze van mijn liefste: A guide to recognising your saints, wat ik wel zie zitten en de titel van de tweede film ben ik al weer kwijt, behalve dat er een zanger in mee doet en het in de Vooruit is...

Labels: filmfestival

Een tijd terug in mijn mailbox:
"Ik las je blog. Tof. Heb je al eens gedacht aan een kleedje voor deze winter?..."
Spam denkt u misschien maar het was een toffe mail van een vriendin, eerder een uitnodiging om te shoppen. Ze weet maar al te goed dat mijn kleerkast er tegenwoordig wat leger uitziet.

Maar ik ben haar voor.

Ik heb reeds een kleedje in de solden gekocht met het oog op deze winter, een zwart met drie kwart mouw, hoe kon het anders, schudde mijn liefste het hoofd. Maar bij het postorderbedrijf vond ik een kleurrijk exemplaar dat me wel aanstond. Toen ik het kreeg, bleek het een misser van formaat: een brede band onder mijn borsten en dan valt de stof heel breed uiteen, te breed, ik zie er zeker twintig kilo dikker uit. Geen twijfel mogelijk, dit gaat terug. Ook in mijn middagpauzes heb ik al een poging ondernomen. Het werd een broek, een rok in een modekleur dat ik nooit verwacht had dat ik ging dragen, maar ik moet toegeven, het staat me wel.

Naar kleedjes kijk ik nog steeds uit maar het is alleen confronterend als ik mezelf voor de spiegel zie. Donderdag was het mijn eerste dansles Oriëntaals en ondanks de buikpijn wou ik ze voor geen geld ter wereld missen. Ik zag mezelf staan, van kop tot teen en ik kon wel huilen. De weegschaal mag dan wel geen sikkepit bewegen, het is niet de strakke lijn van een tijdje terug, die me aankijkt. Ik vloek binnensmonds en haal me de pakken kledij voor de geest die ik onlangs weg heb gedaan en ook in het paskotje is er onmiskenbaar een maat af. Toen ik deze week mijn zwarte kleedje voor de eerste keer aantrok, was het gewoon tof dat ik zo rap klaar was: gewoon het ding over mijn hoofd trekken en klaar. Het stond me ook nog wel, dat zag ik aan de oogjes van mijn liefste, misschien een buikje, en zeggen dat buikjes bij ons op het werk nu extra in de gaten worden gehouden. Hoog tijd dus dat die lessen begonnen zijn...

Labels: lijf

Half drie kom ik het telbureau binnengewandeld. Welkom! De voorzitter lacht me toe, de twee andere bijzitters nog meer. Nog een plaatsvervanger. De effectieve bijzitter zucht. Beide vrouwen hebben al verschillende keren geteld, beide zijn leerkracht. "Oneerlijk", vindt ze, "haar man kan ook tellen..."

"Dat moet wel interessant zijn voor een socioloog, helpen tellen,..." De voorzitter kijkt me aan. Nee, ik heb er geen bezwaar tegen om mijn burgerplicht te moeten doen, het zou me zelfs een dag verlof opleveren. In het onderwijs is dit niet (meer) het geval. Het is meteen de start om een aantal straffe verhalen op te dissen. "Het is zelfs je eerste keer...", één van de leerkrachten spreekt me aan.

De tijd tikt voorbij, ondertussen plaatsen we stoelen en tafels aan de kant. Negen tafels, één voor elke lijst worden centraal geplaatst. Je ziet zo dat ze dit nog gedaan hebben, ze weten waar de tafels best staan en herinneren zich ondertussen die keer in de kleuterschool, op van die kleine stoeltjes...

Een man komt binnen. Een van mijn collega-bijzitters kent hem: een getuige van het VB. Ze zegt het op een manier die veel verraadt. Hij lacht schaapachtig; het is zijn eerste keer als getuige. Hij gaat zitten op een stoel en neemt nog eens de bladeren door die hij bij heeft: instructies?

Nog een vrouw komt binnen: een effectieve bijzitter, eerste keer en absoluut niet enthousiast. De voorzitter van het telbureau is tevreden: zijn bureau is samengesteld. Zijn secretaris is onderweg. Hij is er klaar voor.

Nog een vrouw komt binnen: ook al een plaatsvervanger. Zeg, wat gebeurt er als de effectieve bijzitters niet komen opdagen? Boetes, he? De voorzitter geeft de voorkeur aan effectieve bijzitters en als dat niet lukt vraagt hij of er vrijwilligers zijn, één van de andere plaatsvervangers kijkt me heel nadrukkelijk aan en vergis ik me, of doet ook de voorzitter dit. En anders kan het lot beslissen. Iedereen is het erover eens, dit is een faire methode. Geen indianenverhalen dat de eerste naar huis mogen en de laatste mogen blijven of omgekeerd.

Een vrouw komt binnen: een effectieve bijzitter en ook al niet meer voor de eerste keer. "Heb je het gehoord op het nieuws? Een uur aanschuiven in Brussel..." "Ja, er zijn ook onregelmatigheden geweest met Franstalige oproepingsbrieven." "Wie maakt die nu als dat niet geldig is." De getuige lacht. Ik zucht, het nieuws op een hoopje.

Nu wachten we nog op een man als effectieve bijzitter. Wie is er nieuw? De voorzitter begint de procedure uit te leggen. Eerst tellen we het totaal aantal brieven, we vouwen ze open,...
Nog een vrouw komt binnen, ook een plaatsvervanger. Een andere vrouw zucht: "Het zijn toch altijd op de mannen die we moeten wachten." "Moet jij altijd op je man wachten?" een andere vrouw vraagt het al lachend. "Op mijn man, neen, maar voor zo'n dingen, zul je zien dat het altijd op een man is dat je moet wachten..." Ook duidelijk niet haar eerste keer dat ze moet tellen, dat schept een band.

Een man komt het bureau binnen gewandeld, een zucht van verlichting. Maar te vroeg, hij is secretaris en ook hij had problemen om een parking te vinden. "Ach, het is nog geen drie uur," sust de voorzitter. De vrouw die laatst binnengekomen is grijpt haar kans. "Ja, ik ben hier waarschijnlijk de oudste en in het verleden heb ik al veel geteld, ik zal wel naar huis mogen, zeker." De voorzitter sust nog maar eens. Het is nog geen drie uur.

Een man komt binnen, even voor drie uur, juist op tijd. Zijn gezicht verraadt dat hij een sprankeltje hoop ziet. Misschien laat de voorzitter de laatste naar huis gaan? Maar de voorzitter is kordaat: "Proficiat meneer, u maakt net vier vrouwen heel gelukkig. Wie kan dat zeggen op deze zonnige zondag?" Het gezicht van de effectieve bijzitter spreekt boekdelen, hij maakt zich er dan maar van af met een schouderophalen.

Ik haast me naar huis, bel mijn liefste "ja, verse pizza's vanavond" en ga nu maar de huishoudelijke klusjes doen die ik tot morgen opgespaard had. En straks, toch maar voor de buis, de prognoses volgen...


Update: Het is zes uur. De eerste resultaten stromen binnen en mijn zenuwen beginnen te gieren. Nee, niet nog vooruitgang van... Waarom duurt het zo lang tot er resultaten uit Gent bekend zijn???

Labels: verkiezingen

Het is niet meer de eerste keer dat ik het schooltje binnenloop om te stemmen. Zoals steeds, weinig volk, geen lange wachtrijen. Tot het laatste moment heb ik getwijfeld, nog efkes de kandidaten bekeken op het internet. Ik ben overtuigd van mijn keuze maar het bleef een moeilijke knoop om door te hakken.

Ik geef mijn identiteitskaart en oproepingsbrief af. Mijn adres en naam wordt aangeduid op de lijst. Maar op de stemformulieren moet ik even wachten.

Een oudere mevrouw komt uit het stemhokje. "Hoe moet ik stemmen?"
Een bijzitster is kordaat: "U kleurt een bolletje bij de naam van de persoon of voor een partij..."
"Ja, maar...", protesteert de oudere vrouw. Uiteindelijk keert ze met haar formulier terug in het stemhokje. Even piept ze nog om de rand. "Dus..."
"Ja, u moet stemmen, een bolletje kleuren."
De voorzitter van het stembureau komt er bij. "Gaat het mevrouw?"
"Ik weet niet wie de goe zijn..."
"Ik kan toch niet voor u stemmen..."
"Maar van mij mag je..." haalt ze de schouders op.
Hilariteit alom.

De voorzitter spreekt haar bemoedigend toe en ze verdwijnt nogmaals in haar hokje.

Ik krijg mijn formulieren toegestopt, als ze van uit het hokje komt. "Dank je wel, echt waar..." De bijzitter lachen nog wat na en ik verdwijn in het hokje. Het formulier voor de gemeente is enorm, 50 kandidaten bij meerdere partijen. Ik kleur de bolletjes en deponeer de formulieren.

Straks krijg ik ze misschien weer te zien en mag ik tellen...

Labels: verkiezingen

....is moeilijk. Ik kan wel heel snel beslissen wat ik op mijn boterhammen wil, welk kleur t-shirt ik ga dragen, wat ik op restaurant bestel, welke film ik wil zien,.... Zo'n dingen beslis ik in één-twee-drie, maar bolletjes kleuren vind ik moeilijk, zeker in Gent. Natuurlijk ben ik al bij al tevreden, en zelfs al worden al mijn dromen waar, dan nog zal er wel ergens eens een tegeltje los komen te liggen. Maar daar ga ik ook niet over zeuren.
Als ik in het begin van de campagne nog een beetje hongerig keek naar wat bij mijn liefste in de bus werd gestoken kan ik deze week al absoluut niet meer klagen. Gisteren vond ik zo maar liefst vijf-zes folders, idem voor de voorbije dagen en eigenlijk is al het merendeel van die foldertjes overbodig want ik weifel tussen twee partijen, zoals steeds in feite en daar ben ik niet alleen in (zie tekstje bij deze foto) of ook nog hier. Ik heb ook geen zin om afwegingen in de trant van "je moet rood stemmen anders komt oranje in de plaats" te moeten maken of te horen te krijgen. Ik blijf nog even dubben...

Labels: verkiezingen

Zoiets zal mijn kleine zusje wellicht denken als ze het mailtje ziet dat ik haar gestuurd heb. Allez, voor zover ze mij als een zus beschouwd, product als we zijn uit twee verschillende huwelijken met de man als gemeenschappelijke factor. Vijftien jaar leeftijdsverschil zit er tussen ons, een hele hoop en daar valt soms weinig aan te overbruggen. In haar ogen ben ik hopeloos ouderwets en kinderlijk naiëf als ze soms nog kan zijn, er moet toch ook wat schelen dat ik nog niet getrouwd ben en op je 28ste mogen kinderen toch ook wel komen. Het doet me meestal denken aan de "planning" die ik op de speelplaats besprak met vriendinnen: trouwen op je 21ste en kinderen op 22 of toch maar 20 en 21?

Om onze communicatie toch wat te onderhouden, nu ook het tweede huwelijk het niet overleefd heeft, gebruiken we MSN. Meestal slaat ze me om de oren met smileys en bewegende tekstjes maar weinig inhoud. Bovendien heeft ze (ongetwijfeld onder invloed van haar ma) de hebbelijke gewoonte om te schrijven zoals ze spreekt, in West-Vlaams dus. Niets op tegen maar bij haar vertaalt het zich in een algemene taalslordigheid. Haar attitude is dan ook "als ik het begrijp moet iedereen dat maar doen...", een gruwel voor mensen die van taal houden.

Gisteren logde ik me in op MSN en zag ik meteen dat haar visitekaartje aangepast was. Iets over Thor en Nicolas... ik kon het niet direct thuis brengen tot ik me herinnerde dat Thor de Belgische deelnemer is aan het Eurovisiesongfestival voor kids. Ik heb het zelf niet gevolgd maar herinner hoe mijn zusje de voorbije jaren opging in het gebeuren en gezien haar tekstje lijkt het dit jaar niet anders geweest te zijn. Haar favoriet heeft het niet gehaald en direct smijt ze haar ongenoegen maar op het net, niet alleen zonder er rekening mee te houden dat iedereen dat kan zien maar ook vol verwijten. Dit kon voor oudere zus niet door de beugel en aangezien het één of andere feuilleton haar ondertussen van het internet gejaagd had, is het maar een mailtje geworden. Eens zien of er reactie komt.... Tsss die jeugd van tegenwoordig...

Update: ik heb antwoord gekregen met een dooddoender van formaat. "Sorry zu maar der zijn der nog die er zo over denken". In mijne tijd ging ik dan toch wel averechts doen...

Labels: dramaqueen

Kies

Bestaan kan iedereen.
Er zijn vraagt moed.
En wat de dichter doet
is pleiten voor het een.
Hij wil zijn leven niet
door wekkers laten leiden
of als een hond onthouden
dat hij kan slapen tot
het rinkelt naast zijn oor.
Hij bauwt niet na
wat hij soms uit
een mond hoort vallen
op tram acht, of met
een zwarte kwast over
een smoel geschreven ziet.
Zelf houdt hij niet
van vlekken maken,
maar als het bot moet
stelt hij dingen scherp
zodat het snijdt.
Hij woelt en spit graag,
graaft de scherven
uit de klei, haalt het beste
wat er is naar boven,
ook al weet hij dat er
daardoor naast zijn hart
een stem blijft jeuken,
maar ach zo gaat dat
als de dingen moeilijk
worden en je bereid bent
met een pen van krijt
of kool te schrijven.
Hij is het best geplaatst
om iets over de gum
te zeggen, omdat hij
als geen ander weet
hoe leeg het is als hij
het blad omslaat, hoe snel
de fout, maar ook hoe klein
en hoe verlamd
een hand van angst.
En daarom juist blijft hij
in potlood denken,
want dat is volgens hem
het wezen van er zijn.

© 2006 www.antwerpen.be - www.bartmoeyaert.com

Labels: lettertjes, verkiezingen

Wat ik tof vond aan mijn vorige job, buiten een hele hoop andere dingen, was dat ik ook iets meer te weten kwam van wat er leeft in de andere helft van het land. Ik kon op het werk aankomen, me van geen kwaad bewust en binnen de kortste keren horen dat in de kranten van de andere landstaal dit of dat schandaal was opgedoken. Ik leerde ook een hoop FC's kennen (francophones connus), net als hun liefdesleven en grote en kleine beslommeringen. Van mijn kant bracht ik mijn collega's op de hoogte van het reilen en zeilen in het noorden van het land. Menig kantinebezoek leidde tot boeiende discussies, een ware uitwisseling van faits-divers en geruchten. Maar met leuke echo's in mijn cd-kast (été 67, Arabanda om er maar paar te noemen).

Dit stukje van mijn job wou ik liever niet kwijt en toen ik in de vacature van mijn huidige job een federaal project met mijn ex-collega zag blinken hielp dat wel in het nemen van mijn beslissing. Een keer per week word ik gebrieft over de nieuwsfeiten, groot en klein, in het andere landsgedeelte. Maar tijdens de vergadering word ik nu plots aangesproken over uitspraken, ideeën etc. van politici waar ik me niet echt kan in vinden. Regionalisering om het ding niet bij naam te noemen. Wat ik echter niet voorzien had, was de heftigheid waarmee ik erover aangesproken werd. Op politiek vlak worden beslissingen genomen en als ambtenaar sta je nogal eens voor voldongen feiten. Als nieuwkomer weet ik ook nog niet steeds wat er beslist is, laat staan door wie, maar dat neemt niet weg dat ik er zit als "vertegenwoordiger van" en dus een hoop heftige reacties over mij kan krijgen. Vorige week kreeg ik reeds mijn deel, gisteren was nog een stuk erger. De tranen welden bijna op en even twijfelde ik of ik de vergadering gewoon ging verlaten. Ik deed toch mijn mond niet open, voornamelijk omdat ik geen olie op het vuur wou gieten. De grappigste reactie kwam van mijn ex-collega. "Stop met haar lastig te vallen, elle est Bruxelloise..." De voorzitter van de vergadering probeerde nog de gemoederen te sussen met "de beslissing is genomen dans l'intérêt de la Belgique"...

Het was een zure appel om door te bijten maar het is ook zo terecht, we weten veel te weinig wat echt leeft in het andere landsgedeelte en gaan dan maar af op vooroordelen die wijd verspreid worden in de media. Natuurlijk zijn er verschillen maar maakt dat geen deel uit van de rijkdom. Een initiatief als Toernee Generale van de KVS met het Théatre national is gewoon noodzakelijk en moet ook vaker kunnen. Op dat gebied heeft de KVS trouwens mijn hart gestolen: theatervoorstellingen die boventiteld worden, communicatie in meerdere talen,... inspelen op de context van een meertalige hoofdstad in plaats van zich te verschansen in een ivoren toren. Gisteren, na mijn woelige vergadering, had ik trouwens tickets voor een try-out van een Franstalige stand-up comedian dankzij mijn krant.

In een spektakel van twee uur nam ...Sam Touzani ons mee in zijn zoektocht naar zijn identiteit als migrant van de tweede generatie waarbij hij inspeelde op de actualiteit, taalgevoeligheden,... Hij goochelde met wooordspelingen, waarbij mijn kennis van het Frans al wel eens tekort schoot maar dan kon ik terug vallen op de boventiteling of ging het om een Brusselse uitdrukking. Hij vermengde alles met een streepje muziek zodat hij zijn talent als danser nog eens uit de kast kon halen (als ik het goed voor heb, was hij dat trouwens in een vorig leven). Soms raakte hij een gevoelige snaar, maar altijd werd alles gerelativeerd met de nodige humor en zelfkritiek. Een van de dingen die me bij gebleven is hoe hij aan de ingang van een discotheek in "landelijk Vlaanderen" zich binnen probeerde te praten met een handvol Nederlands en hoe hij daarna dat vertaalde voor de "incompetente Franstaligen in de zaal". Echt een absolute aanrader!! Dans l'intérêt de la Belgique

Labels: op stap, werk

Grijs is de achtergrond van de grafieken waar ik gisteren te lang op aan het prutsen was. Te laat zag ik dat de trein die ik wou nemen al vertrokken zou zijn. Dan maar nog efkes een rand aanpassen, het kleur veranderen,...

Grijs was de lucht in Gent toen ik van de trein stapte. Ik baalde ook een beetje, want nu moest ik me haasten naar de dokter met de foto's van mijn binnenkant. Straks was haar spreekuur voorbij.

Toen ik buitenstapte met nog een voorschrift voor nog sterkere ontstekingsremmers zag de lucht nog grijzer. Donkergrijs. Er stond ons iets te wachten, dat was duidelijk. Een gemiste oproep. Mijn liefste, ja we hadden vage en voorwaardelijke plannen, of ik eens kon terugbellen.

Leek de lucht nu grijzer?

Aan zijn stem hoorde ik het meteen. Het ging onweren, geen twijfel mogelijk. Hij wou het nog verbergen met een streepje zon, maar daar kijk ik zo doorheen. Iets op het werk... Dat klonk allesbehalve positief, zeker als je in een bedrijf werkt dat herstructureringen aangekondigd heeft.

Ik zuchtte, nam mijn spullen en keek nog maar eens naar de lucht. Heel donkergrijs. Het was een kwestie van aftellen voor de bui zou losbarsten. Ik weifelde: wachten of vertrekken?

Voor ik goed en wel mijn straat uit was, voelde ik de eerste druppel. Dan maar iets harder trappen... Aan de Watersportbaan zag het gewoon zwart, wat verder aan het ziekenhuis zag ik roze tinten. De zon ging onder en later op de Rooigemlaan zag ik lichtere blauwe tinten voor me. Ik zag er een voorteken in. Blijkbaar was het toch zo erg nog niet.

Later op de Brusselsesteenweg voelde ik de gruisregen in mijn gezicht. Het was niet langer miezerende vochtigheid die niet goed weet wat ze wil, nee, de druppels kwamen zonder de minste twijfel naar beneden, maar het waren niet de striemende stromen waardoor je gaat vloeken. Eerder douchestralen...

De kat wachtte me op. Ik keek naar de lucht, het grijs van de vallende avond en toen uiteindelijk de nacht viel en ik het hele verhaal gehoord had, viel alles best nog mee. Grijs onmiskenbaar, maar niet zwart...

Labels: kleurtjes

Ik kwam ze deze morgen tegen. Naar mijn zin was het nog te vroeg en moest ik me weeral te veel haasten. Zij liepen da andere richting uit, op weg naar school, veronderstel ik. Haar kleedje had wel lange mouwen maar toch leek het me te optimistisch voor een dag als vandaag. Ik had me toch niet vergist, er werd toch regen voorspeld. Ze praatte heel opgewekt, de vingers zenuwachtig aan het draaien. Haar kleedje stond haar goed. Het was ook een mooi kleedje, nieuw waarschijnlijk. Hij liep eerder nors met haar mee, waarschijnlijk ook nog te vroeg naar zijn zin. Hij keek naar de grond voor zijn voeten alsof hij zich er van moest vergewissen dat ze nog verder stapten. Zag hij dan niet dat ze een inspanning gedaan had? Ze had waarschijnlijk haar kleedje speciaal voor vandaag uitgezocht. Een beetje te optimistisch, maar mooi. Groen, de kleur van de hoop. Haar vingers haakten nerveus in elkaar. Haar woorden struikelden over elkaar. Hier had ze duidelijk naar uitgekeken. Was dit wat ze ervan verwachtte? Was dit wat hij ervan verwachtte?

Labels: M/V