no butterfly

Zo'n zeven maanden geleden duwde hij me met mijn neus op de feiten. Hij had wel mogen rondlopen met een spandoek, ik ging het nooit gemerkt hebben. Maar die avond kon ik het niet langer ontkennen: we waren verliefd. En dat zijn we nog steeds...

Ook al mogen twijfels dan wel eens opkomen als kwatongen weer eens gaan vissen waar we ooit gaan samenwonen (Mariakerke of Gent), wie gaat zijn huis verlaten, en wat met de verbouwingen,... Zondag was het weer zo ver. Haar opmerkingen raakten me niet echt. Ik kon alleen maar denken hoe het ook al weer zat met bomen en appels... Maar blijkbaar hebben de woorden wel effect gehad bij mijn liefste.

Toen we een week samen waren, vroeg hij me of ik het zag zitten om er nog een week bij te doen, later vroeg ik om er nog twee weken bij te doen,... tot we uiteindelijk de tel kwijt raakten en het rituele vraagje bij elke nieuwe maand herhaalden. Deze keer vroeg hij niet om er 7 maanden bij te doen maar slechts eentje. Zucht, niet echt prettig, ook al verzekert hij me dat ik er niks mag achter zoeken en natuurlijk kan het een mens ook wel eens aan het denken zetten wanneer hij/zij nog nooit zo lang met iemand samen is geweest. Zucht, op naar volgende maand, dan maar...

Labels: dramaqueen, M/V

Dit moet me van het hart, ook al heb ik een tijdje getwijfeld om me te mengen in de discussie. Langs alle kanten worden mensen die commentaar geven op de korrel genomen.

Waar gaat het over?

Gent-Sint-Pieters. Een groot bouwproject voor de komende jaren, ook al willen sommigen dat blijkbaar stil houden. Het is natuurlijk een lastige discussie zo vlak voor er bolletjes gekleurd moeten worden.

Eerlijk? Mijn eerste reactie toen ik hoorde van de plannen om het station te verbouwen was eindelijk! Zowat elke werkdag haast ik me naar perron tien maar ook in het weekend spoor ik wel eens richting ouderwaarts. Zeker op schooldagen is het druk. Heel wat scholieren, studenten worden aangetrokken door de vele scholen in Gent. Ook toen ik nog school liep werd er op vrijdagavond in het jeugdhuis gewacht op mensen die in "de grote stad" mochten/moesten studeren. Maar ook nogal wat mensen werken in Gent en komen met de trein naar Gent. 's Morgens vroeg komt er dus een massa volk toe in het station en natuurlijk is het geen eindpunt. De gangen lopen vol richting uitgang op hetzelfde moment dat nogal wat mensen één of ander perron proberen te bereiken (vaak perron tien richting Brussel maar ook Antwerpen). Het zorgt wel eens voor blokkeringen en natuurlijk altijd wanneer je gehaast bent. Het verschil met de vakantie is soms enorm maar ik kan ze wel begrijpen, wie wil er nu direct naar school. Liever nog wat plakken aan de ingang, vrienden ontmoeten, wat flirten,...

Een blik 's morgens vroeg en je weet gewoon dat er iets moet gebeuren.

Een groter station voor meer reizigers, kantoorgebouwen en een stimulans voor de horeca. Ook al woon ik nu al vijf jaar aan het station, ik ben nog steeds niet overtuigd van de horeca. Ik wil gerust schuldig pleiten aangezien ik gemakkelijkheidshalve vaak afzak naar het centrum maar wat wil je: tram 1 en een gratis nachtbus op vrijdag en zaterdag?

Toen begon ik de plannen wat beter te bekijken, en waren er een aantal dingen die ik niet goed kon begrijpen: het doorknippen van een - voor mij - logische as Albertlaan - Voskenslaan (vooral als je weet dat beide onlangs nog maar heraangelegd werden), hele hoge kantoorgebouwen in een quasi woonwijk (terwijl andere kantoorgebouwen in het centrum leeg komen te staan), een parking en een afrit van de R4 door een natuurgebied,... Op de eerste vergadering van wat later Buitensporig bleek ik zeker niet de enige te zijn met vragen. Het stadsbestuur en dan vooral de schepen van mobiliteit en de burgemeester, gingen van "het stadsbestuur heeft hier niks aan te zeggen" tot "alles is al beslist" en uiteindelijk konden de buurtbewoners een beetje "inspraak krijgen bijvoorbeeld over de hoogte van de torens". Om nadien gepakt te worden door de voorzitter van dezelfde partij als zouden "de buurtbewoners tegen het project zijn omdat we dan wat meer fijn stof zouden te verwerken krijgen terwijl in heel Vlaanderen het fijn stof zou dalen", egoïsten zijn we dus...

Maar ik snap het niet zo goed, het station is nu reeds een knooppunt van openbaar vervoer, maar natuurlijk kan het nog altijd beter. Soms is de auto de snelste verbinding naar het station maar sinds het invoeren van het betalend parkeren vinden mijn buren eindelijk weer een parkeerplaats in hun eigen straat, heel wat pendelaars hebben het laten afweten. Gaan ze nu met de auto tot in Brussel? Of staan ze wat verder geparkeerd, buiten de betalende zone? Of hebben ze toch maar een bus of tram overwogen? Heel wat mensen uit de omliggende gemeenten kunnen de trein nemen in hun station en dan overstappen, maar niet iedereen deed het.

Ok, prima idee om kantoren te bouwen waar openbaar vervoer is, maar waarom dan nog een parking? Omdat niet iedereen vlot tot aan het station geraakt? Dus waarom niet investeren in betere en snellere verbindingen? Wat met Flanders Expo, kan daar geen parkeerruimte voorzien worden en dan met de tram...

Je kan me NIMBY verwijten maar het lijkt me iets te gemakkelijk. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het dossier rap-rap-rap erdoor gehaspeld is zonder al te veel bemoeienissen van buurtcomités. En natuurlijk is het slechts één van de dossiers waar het volgende stadsbestuur mee te kampen zal hebben en kan dit dus ook slechts gedeeltelijk mijn mening bepalen en gelukkig zijn er mensen die programma's vergelijken op een serieuze manier, maar ik kan me niet van het gevoel ontdoen dat de reactie van een bepaalde partij me teleurgesteld heeft en dat dit zal meespelen in mijn bolletje. Een partij die gehoor geeft aan het ongenoegen verwijten van Gent te willen ombouwen tot een kabouterdorp, ok, de weigering om in kartel te gaan viel zwaar, zich verschuilen achter een aantal kandidaten op de lijst die willen opkomen voor de stationsbuurt, kandidaten op een quasi onverkiesbare plaats,... en ondertussen dromen van een toren voor de eigen generatie, niet van een wereldberoemde architect, nee, dat doen we zelf wel beter...

Labels: gent, verkiezingen

Als je mijn leeftijd zou raden aan het aantal pillen en poedertjes dat ik dezer dagen slik, begint je gok gegarandeerd met een 7. Ik kan niet ontkennen dat ze effect hebben, de pijn is niet meer heel de dag aanwezig en niet meer zo intensief. Nee, de pijn kiest er nu een paar uur uit, verspreid over de dag, wat lastig te combineren valt met vergaderingen waar ik mijn kopke moet bij houden. Maar het dagelijkse treintje gaat verder en ik weiger aan de noodrem te trekken, ook al zijn er al avonden geweest waar alles stil viel, de effecten op dit blogje zijn er dan ook naar...

Labels: lijf

Ik mag dan wel niet aan mijn proefstuk zijn wat Oriëntaals dansen betreft, ik ben zeker geen uitblinker in het onthouden van pasjes en bewegingen. Als een stijve plank begon ik aan mijn lessen en het is nog verre van dat. Ik heb de verschillende dansen wel leren appreciëren en het is dan ook prettig om een proefles mee te pikken bij een andere lesgeefster. Er zijn ook zo veel verschillende stijlen. Mijn vroegere lesgeefster was eerder traditioneel en nu ze niet langer in het centrum lesgeeft, keek ik uit naar iets moderners. En hoewel ik mijn keuze al gemaakt heb, kon een proefles er nog altijd wel bij. Even speelde ik nog met het idee om een tweede cursus aan te vatten, maar gezien de problemen met mijn buik stel ik dat "wilde" idee maar beter efkes uit.

Je leert niet enkel de lesgever kennen tijdens zo'n proefles maar je wordt ook geconfronteerd met dingen die zo vanzelfsprekend zijn voor jou. Het is altijd weer kijken naar andere vrouwen die ontdekken dat ze hun heupen kunnen bewegen op een heel sierlijke manier, naar voren, naar achteren, in cirkeltjes, noem maar op. Maar het is ook ontdekken hoe nog niet alle lichaamsdelen even vlot mee willen, mijn schouders bijvoorbeeld. Duidelijk mijn stress gevoelig plaatsje. Hoe is het mogelijk om ze zo soepel te laten bewegen?

Meestal komen mensen met een beeld van duizend-en-één-nacht naar zo'n les, maar eigenlijk draagt niemand zo'n outfit. Gewoon losse kleren en een sjaaltje natuurlijk, al dan niet met belletjes. Nieuwsgierig kwamen de vrouwen en meisjes maandag dan ook de zaal binnen. Meestal in groepje, een beetje onwennig. Wat stond hen te wachten?
Zo ook twee Turkse meisjes, eentje met hoofddoek en al. Het verbaasde me een beetje om hen te zien. Kunnen zij dat niet uit hun eigen? was zo mijn eerste reactie. Belachelijk natuurlijk, want ook al pikken wij hier en daar op een familiefeest een dansje mee, toch kunnen we nog niet echt de chachacha of de scottisch of een walske placeren. Het is niet zo vreemd om iets goed te willen kunnen en dus lessen te volgen. Maar hoe ging ze dat doen met haar hoofddoek?, vroeg ik me af.

Zonder problemen deed ze haar hoofddoek af, ze praatte vrolijk met iedereen en zag er ook als iedereen uit. Heel zelfbewust. Het soort vrouw waar ik bewondering voor heb: dit ben ik, neem me zoals ik ben. Absoluut niet de onderdanigheid die altijd met een sluier geassocieerd wordt. Ook toen we in een cirkel naar elkaar toe dansten met die typische schouderbeweging deed ze dat met zoveel vastberadenheid, zoveel trots,... In een flits zag ik de feestjes in de kvs of de rai-optredens weer voor me: altijd zijn het mannen die je ziet dansen. Waar zijn die vrouwen?

Na de les deed ze opnieuw haar hoofddoek om, heel gewoon, heel rustig, eigenlijk veranderde dat stukje stof heel weinig aan haar, het is eerder de manier waarop je naar haar kijkt. Ik mag dan al van mezelf vinden dat ik open sta voor anderen, toch associeer ook ik de vooroordelen van een onderdanige vrouw die dringend wat emancipatie kan gebruiken met het beeld van een gesluierde vrouw.

Zucht, buikdansen is soms niet enkel lastig voor het lichaam...




Dit weekend is er opendeur in de Ingang en deze namiddag ga ik alvast de les van mijn nieuwe lesgever Oriëntaals mee volgen, als ook een les tapdansen, zien of ik ook iets van Ginger in mij heb of dat het bij dromen op zondagnamiddag voor de buis blijft.



Afbeelding via buikdans.be

Labels: en dans, lijf

Het blijft me verbazen, dus denk ik dat ik jullie af en toe een overzichtje publiceer, zoekwoorden waarmee je op deze blog uitkomt:

- chicklit de morgen (ok, kan ik begrijpen, zomerlectuur en altijd wel bron van inspiratie)
- tenten solden
- etiquette op trouw (als mij iemand dat ooit eens kan uitleggen, graag, ik ben er niet zo goed in denk ik)
- reptielen in de hoge venen (???)
- verdikt sexy meisje (echt waar)
- grootmoeder in kort rokje
- reclamespot sweppes (en ik drink niet eens sweppes)
- blote dozen (geen commentaar)
- vriendin verdikt sexty (er is toch iets aan de hand???)
- bedverhaaltjes
- trukje om borsthaar te laten groeien (nog meer ????)
- meisje met lederen broek (zou die zoekmachine ook dromen kunnen lezen?)
- bepaalde sites zwart scherm (veel zwart zie ik hier toch niet, wel dat roze, een kleur voor mietjes)
- barema verkoopster schoenen (ik ben eerder een koopster)
- korte kapsels 2006 winter (korte kapsels heb ik voorlopig een beetje afgezworen, geef maar mijn krullenkopje)
- filmpjes paskotje (zieke mensen...)
- verhaal kalkoenbout
- afbeeldingen nieuw schooljaar
- lievelingsgerechten madonna
- fantasie opdrachtjes geven en domineren (waar halen ze het?)

Labels: blog

Ik ben niet zo goed met paperassen, meestal kwak ik die op een hoopje en beloof ik mezelf dat ik ze wel eens ga opruimen, klasseren in één van de mappen die ik daarvoor heb. Vorige zaterdag was het van dat, nu werd de stapel echt te hoog en dus had ik me voorgenomen om niks anders te doen dan te sorteren, weg te gooien en te klasseren. Ondertussen kon de wasmachine best wel toertjes draaien. Trouwens dat deed er mij aan denken dat ik ook eens het garantiebewijs van die machine moest op snorren, want ze deed al een tijdje raar. Vreemde geluidjes waar ik wel mee kan leven, kledij die kletsnat uit de machine komt, wat al wat lastiger is en het meest ambetante, kledij die kapot uit de machine komt.

Vol goede moed verzamel ik mijn paperassen op de keukentafel als mijn wasmachine het voor bekeken houdt. Het programma is afgewerkt, dus open ik de deur om kletsnatte kleren aan te treffen. Dit kan niet meer! Hier moeten maatregelen genomen worden! Mompelend en mopperend hang ik de kleren buiten te drogen. Ik wil in mijn paperassen duiken op zoek naar het garantiebewijs als mij het bezoek aan de electrowinkel met mijn stofzuiger te binnen schiet.

Ik stond ook al mopperend aan de balie. Dit kon toch niet meer: nauwelijks enkele maanden oud en dat ding zoog al niet meer naar behoren. De geblondeerde verkoopster keek me weinig begrijpend aan. Ze leek niet al te happig om mijn klacht ernstig te nemen. Toen ze de stofzuiger in werking stak, ontsnapte een grote stofwolk. "Zie je nu wel," wou ik uitroepen, "schande!" "Heb je de filters al eens vervangen?" Ze kijkt me beschuldigend aan. Filters? Mijn gezicht spreekt boekdelen. Ze opent mijn stofzuiger op plaatsen die ik nog nooit heb opgemerkt en spreekt me berispend toe: "bij elke nieuwe stofzuigzak, moet je ook de filters vervangen, anders gaat je stofzuiger kapot." Met schaamrood op de wangen verliet ik de winkel. Half verwijtend belde ik mijn ma, had zij mij niet kunnen waarschuwen, haar opvoeding schoot toch wel te kort. "Tja, had je vroeger eens wat meer gestofzuigd, had je dat misschien geweten," is haar nuchtere reactie.

Die herinnering doet me twijfelen, zou ik wel zomaar de hersteldienst bellen? Maar wacht eens, een wasmachine heeft ook een filter! Dat heeft mijn ma mij ondertussen geleerd, na het verdwijnen van een bh-beugel in de trommel van de wasmachine. Ik besluit dus maar eerst de filter eens te controleren. En ja, blijkbaar zit er nogal wat viezigheid in de filter waardoor het water niet meer door kon. Maar wacht eens, dat is een string, eikes... en ook nog een eenzame kous. Hoe komen die daar?

Ondertussen loopt mijn badkamer onder water en kan ik beginnen dweilen. Het sorteren van de paperassen heb ik die dag maar uitgesteld. En zo komt het dat ik vandaag een dagje vrijaf heb. Met een tikkeltje jaloezie in zijn stem vroeg mijn liefste deze morgen voor het vertrekken naar het werk, wat ik vandaag van plan was, maar het antwoord is nogal simpel: vrijdag = kuisdag. Na mijn kleerkast, moet ook mijn ladekast eens uitgemest worden. Sommige t-shirts draag ik al jaren niet meer, andere zijn duidelijk te groot geworden,... Dan is er nog de keukenkast met de kruiden die ook nog wel eens op orde gebracht mag worden... En een stapel paperassen....

Labels: huisvrouw

Bij mijn vorige werkgever was het altijd koud, winter zomer, altijd een t-shirt met lange mouwen of een pull achter de hand. Bij mijn huidige werkgever is het warm, te warm naar mijn mening, met zweetvlekken kan ik niet denken en toen ik mijn lade met t-shirts opentrok, bleek het aantal t-shirts met korte mouwen dat nog niet al te erg afgewassen is aan de beperkte kant. Bovendien heeft mijn nieuwe chef wel smaak, niet zoals de vorige die zijn collectie samenraapte bij spullenhulp, zoals een ex-collega opmerkte.

De vergadering was lastig, zoals steeds wanneer blijkt dat ik besef dat ik de materie nog niet voldoende onder de knie heb en ik ongeduldig op mijn stoel zit te wiebelen. Ik besloot maar om een lange middagpauze te nemen en een paar extra t-shirts op te snorren in de Nieuwstraat.

In een winkel waar verkoopsters hun hulp nog aanbieden liep ik tussen de rekken te snuffelen. Ondertussen had ik elke verkoopster al vriendelijk toegeknikt, maar ik was er nog niet echt uit. Het bloesje was wel mooi, misschien een beetje duur, maar zeker geen zwart het kleur dat mijn liefste het liefst uit mijn kleerkast zou bannen.

Dan maar naar het paskotje. Een vrolijk kleurtje met een motiefje, een vrouwelijk model waar mijn borsten wél leken in te passen, zonder dat ik direct twintig kilo dikker lijk of zonder dat het lijkt alsof ik geen adem meer krijg. Ik twijfel nog een beetje. Wat uitzonderlijk is, meestal weet ik wat me staat en wat niet en is de knoop op één twee drie doorgehakt. Nu stond ik wat te weifelen, niemand om het te vragen. Ik kom het paskotje uit.

"Bonjour madame, ça vous va?"
Ik haal mijn schouders op. Ze kijkt me monsterend aan.
"C'est votre taille..." Sommige verkoopsters verstaan de kunst om aan te voelen wat ze moeten zeggen. Maar ik wist wel dat ze gelijk had, in vergelijking met vorig jaar ben ik een maatje minder en soms is dat nog wat wennen. Ik bekijk mezelf nog eens in de spiegel, zoek hulp bij mijn spiegelbeeld.
"Vous pouvez toujours mettre un top si le décolleté vous gêne..." Ik kijk haar verbaasd aan, is dat dan nodig?
"Si cela vous gêne bien sûr, mais cela ne me gêne pas..." Ze strikt het lintje dat zich onder mijn borsten bevindt en raakt ze hierbij vluchtig aan. Ze bevindt zich nu heel dicht bij me. Ik kijk haar diep in de ogen, de spanning is te snijden. Ik geef me over en begeef me naar de kassa, overtuigd van mijn aankoop.

Labels: lijf

Je zal het vanavond wel in het journaal kunnen zien: de Vlaamse ambtenaren hebben vandaag sportdag. En voor je denkt: gaat mijn belastinggeld daar naar toe, ambtenaren die gaan paardrijden, pingpongen, wandelen en zo meer, voor je dit gaat denken, kan ik je gerust stellen. Niet alle ambtenaren waren aan het sporten. Nee, de schrijfster van dit blog was druk aan het werken, gegevens analyseren, mijn weg vinden in een materie die ik nog niet echt beheers,... en dat allemaal voor de zoveelste nota die mijn chef sinds zijn terugkeer uit verlof gevraagd heeft. Natuurlijk had ik ook doktersredenen kunnen aanhalen om niet te gaan sporten, maar eigenlijk was het van groot belang dat ik niet ben gaan sporten, misschien wel van staatsbelang. Ons gebouw in hartje Brussel komt binnen enkele maanden leeg te staan en niemand lijkt te weten wat er nadien gebeurt. Er worden wel eens lachend opmerkingen gemaakt over lichtjes in de lift die niet meer werken en waarschijnlijk niet meer hersteld zullen worden, maar het is een groot mysterie. Vandaag was dit gebouw door de sportdag quasi verlaten. Drie snoodaards roken blijkbaar hun kans, met plannen in de hand liepen ze rond te snuffelen op onze verdieping, hierbij een vreemd taaltje brabbelend,... Vanachter mijn pc sloeg ik hen gade, ze keken nogal betrapt toen ze mijn aandacht opmerkten, wat mijn vermoeden bevestigt: er zijn wel degelijk plannen, vermoedelijk het bijpassen van het één of andere budget, zoals wel meer met staateigendommen gebeurt: verkopen beneden de marktprijs en dan uiteindelijk hetzelfde gebouw gaan huren voor een fiks sommetje.

Labels: werk

"Dames en heren, uw aandacht aub. Wegens een lijk op het spoor zal deze trein omgeleid worden via Merelbeke. We verwachten een vertraging van vijf minuten."

Ik kijk mijn medereizigers aan, we reageren onthutst. Hoeveel wil je 's morgens weten? En hoe het te formuleren?

Labels: trein

Het blijft een mooie combinatie, zoals hesp en kaas op een croque, friet met mayonaise, witloof met hesp, noem maar op.

Het gratis krantje heeft het gat in de markt ontdekt en heeft er een speciale rubriek voor: liefdesbetuigingen, en wanhoopskreten om de oogverblindende schoonheid of de knappe gast van op het perron of de trein (met vertraging) van zo laat van hot naar ginder.

Soms zit het ook in een klein hoekje, heel onopvallend. Een schijnbaar argeloos gesprek waarin de grenzen worden afgetast. Een oudere man, witte haren, zwevend rond de pensioenleeftijd of al voorbij en een vrouw, ook al iets ouder maar toch nog twintig jaar jonger dan hij.

Hij: "Dit weekend hebben we een fles lekkere wijn opgengemaakt. Hij lag er al een tijdje in de kelder. blablabla..."
Zij: "Wij zijn niet zo'n wijndrinkers, maar mijn man heeft wel een wijnkelder. Ik drink vooral witte wijn. blablabla..."

Niets aan de hand, denkt u, ook niet direct het gesprek waar je bij gaat luistervinken. Een gesprek van dertien in een dozijn, de tijd doden van station tot station,...

Dan valt mijn oog op het tafeltje tussen hen in, of beter onder het tafeltje. Zie ik het goed? Ja, toch wel, zijn hand streelt haar naakte been.

Zij: "Wanneer ben je weer in Brussel?"
Hij: "Volgende week heb ik weer een drukke dag vol vergaderingen. Mijn vrouw zou graag hebben dat ik wat minder naar de hoofdstad moet. Maar ik kan het moeilijk laten..."

Ze glimlacht.

Hij bladert door zijn agenda en noemt nog een paar data.

"Nee, het gaat niet gaan om je dan overdag te zien, maar we kunnen ergens anders afspreken, op de trein ofzo."

Hij blijft haar strelen en ze lachen naar elkaar als verliefde pubers, terwijl ze over hun ander leven met die ander praten.

Labels: dramaqueen, M/V, trein

Het was gisteren weer van datte: Liliths Manic Monday, deze keer over humor, haha!

Ben je makkelijk aan het lachen te krijgen?

Euh, ja.... als het grappig is

Wanneer en waarom had je voor het laatst de slappe lach?

Zondag toen ik op een bankje lag in het zonnetje aan de kust in de armen van mijn liefste, maar ik weet niet meer waarom ik lachte.

Van welke humor hou jij het meeste? (woordspelingen, situatiehumor, moppen, practical jokes, slapstick,...?)

Woordspelingen, Britse humor, maar soms ook een beetje venijnig à la in de gloria of heel hard zoals in Skandinavische films (filmfestival, here i come)

Om welke (scene uit een) film of televisieserie heb jij echt heel hard moeten lachen?

Het eerste wat me binnenschiet is het straatinterview over sex uit in de gloria, maar ook de "man bijt hond"-parodie met een man die op zakenreis vertrekt waar condooms in zijn valies worden gevonden

Wie kan jou altijd aan het lachen brengen?

Mijn pa.

En mag ik ook nog eens reclame maken voor die meneer die dit weekend in première gaat met zijn eerste show?

Om welk internetfilmpje ga jij altijd weer plat? (meerdere antwoorden mogelijk)

Een beetje van alles eigenlijk, momenteel zijn mijn favorieten MBB-uitschuivers en aangezien ik dankzij mijn video vorige week ook een aantal minuten van de nieuwe afleveringen kon meepikken, denk ik dat er binnenkort nog komen. "Wat is je favoriete plekje in België?" "Italië" (twee keer geantwoord !!)

Labels: manic monday

Het rommelt in mijn buik, nee, niet het maandelijkse ritueel, zoals een doorwinterde macho opmerkte.

Een week of twee terug belde ik in allerijl mijn dokter. Ik ben er niet het type voor om voor een beetje buikpijn naar de dokter te lopen, meestal zou ik het uitstellen of toch wachten tot het spreekuur. Nu niet. Ik ging zelfs mijn afdelingshoofd die ik sinds het sollicitatiegesprek niet meer gezien had vragen of ik vroeger mocht stoppen met werken.

Doembeelden van maagzweren, darminfecties,... konden me niet beletten om bij de dokter langs te gaan. De pijn moest gewoon stoppen. De dokter wachtte me ongerust op. Ondertussen kent ze me ook al een beetje en het eerste wat haar opviel was mijn dikke buik.

"Eet je voldoende vezels?"
"Ik denk het..."
"En groenten en fruit?"
"Ja, toch wel drie à vier stukken fruit..."
"Ben je al vermagerd?"
Ik haal mijn schouders op, ik weet dat mijn buik me nu tegen gaat spreken, maar ik weet dat het met moeite te merken is op de weegschaal. Ik heb mijn dieet onderbroken voor de vakantie, maar ben sindsdien niet meer bijgekomen.
"En sport?"
"Binnenkort, ik ben ingeschreven, ik ga buikdansen."

Ze voelt mijn buik, ik kreun van de pijn. Een ontsteking besluit ze en ik krijg een voorschrift als ook een kuur extra vezels. Mijn plannen vielen in het water, het weekend gelukkig niet.

Een week lang viel het mee, nadien begon het opnieuw. Vorige week donderdag ben ik rechtstreeks van het werk mijn bed in gekropen, een kersenpitje. En een bezoekje langs de apotheek.

Maandag ging ik dan toch maar naar haar spreekuur. Haar oordeel "te vroeg gestopt met de ontstekingsremmers". Gedurende een week de hoogste dosis en als dat niet helpt naar de radioloog, ook al gelooft ze dat er niks te zien zal zijn.

"Het is toch niet van een verkeerde beweging?"
Ik haal mijn schouders op.
"Wat deed jij alweer van sport? Wees maar voorzichtig."

Hoe kun je nu goed doen? Voor mijn bloeddruk en om nog een aantal kilootjes kwijt te raken moet ik sporten en nu heb ik iets gevonden dat ik wel tof vind en ik zou al moeten stoppen voor ik begonnen ben.

's Avonds ben ik naar een proefles geweest bij een toffe madame. Haar lessen waren al zo goed als volzet en ik twijfelde tot voor een paar weken of ik er niet een extra cursus ging bij nemen, maar nu kan ik dat beter maar een beetje uitstellen. Ik heb me dan ook redelijk rustig gehouden gisteravond en vandaag heb ik er zo goed als niks van gevoeld, toch niet aan mijn buik. Wel loop ik licht wiegend door de gangen en veert mijn pas iets meer...

Labels: lijf

"Heren aan de kant van de uitgang, dames aan de kant van de toog."

Onze dansleraar nodigt iedereen uit naar de dansvloer. We maken twee rijen en bekijken onze mannen. Bij sommigen gaan de stappen moeizaam, twee linkervoeten, anderen zuchten nog maar eens "waar hebben we ons toe laten ompraten", anderen brengen het er absoluut niet slecht van af. De vrouw na mij krijgt bijna de slappe lach als ze haar danspartner bezig ziet. Niet echt bemoedigend, denk ik, terwijl ik hem dapper zie verder tellen. Zo slecht brengt hij het er al bij al niet vanaf.

Dan is het onze beurt, links achter, rechts opzij en nog een stap. Niet echt moeilijk en aangezien we de heren al bezig gezien hebben, lukt het ons ietsje sneller. Maar zoals wel vaker, laat ik me afleiden wanneer meerdere stukjes gecombineerd moeten worden. De vrouw van daarjuist schiet opnieuw in de lach. Dit maal om mijn "foutje", ik haal mijn schouders op en herbegin gewoon opnieuw. Ik heb geen zin in competitie, wil me enkel amuseren. Maar zij heeft het blijkbaar niet zo begrepen.

Later mogen we met twee oefenen en zie ik dezelfde vrouw sukkelen met haar partner. Zijn schuld, ongetwijfeld. Van miserie knoopt hij zijn das los, het is toch wel heel warm in de zaal. Daar is ze niet echt opgetogen mee, zijn das maakte het zo sjiek. Heb je trouwens gezien dat die das assorti is met haar bloesje, van zijde, ongetwijfeld...

Labels: en dans

Geen paniek, ik ben mijn feministisch trekje nog niet kwijt en het is ook geen stemadvies.

Nee, niet weeral iets over verkiezingen, of misschien toch een klein beetje...

Uit de nieuwsbrief van de Ingang:

Op het internet vindt op dit ogenblik een spannende internationale wedstrijd plaats waar Serkan, onze Oriëntaalse dansleraar aan deelneemt. Van de 64 deelnemers zit hij, als enige man en Belg, tussen een handvol danseressen in de halve finale.
De winnaar wordt door u verkozen omwille van zijn uitstekende prestaties als Oriëntaalse danser in 2006. Om te winnen heeft Serkan uw stem nodig.

Nieuwsgierig? De clips van de verschillende kandidaten en stemmen kan hier.

Labels: en dans, musjieks

Zaterdag is een dag die ik voor me zelf heb. Ik kan ronddolen in de stad, hou me ledig in het huishouden want af en toe moet er ook wel eens een wasmachine draaien natuurlijk. Uitslapen is er op zaterdag nooit bij, ik zou het wel kunnen maar als de wekker mijn liefste naar zijn werf jaagt, begint ook mijn dag. We ontbijten samen en terwijl hij aan de slag gaat, neem ik mijn fiets, bezoekje aan de supermarkt of de boerenmarkt afhankelijk van de plannen, wat tokkelen op dit klavier en dan rustig mijn dag vullen. Dingen doen waar tijdens de week me de tijd voor ontbreekt, eens shoppen, strijken voor tv,... maakt niet uit.

Zondag is onze dag. Niet dat we ons afsluiten van de buitenwereld, verre van. Maar voor één keer geen wekker en langzaam naast elkaar wakker worden. Ontbijtkoeken halen, wat we doen op zondag maakt weinig uit, musea de laatste weken, maar ook fietsen met vrienden, morgen uitwaaien aan zee,... het maakt niet uit, want we zijn samen.

Gisteren kwam dan het nieuws: er zal binnenkort één zondag zijn dat we elkaar niet zien: hij moet gaan bijzitten in het kiesbureau en ik moet gaan tellen. Het wringt een beetje want hij krijgt natuurlijk geen vrije maandag achteraf.

Labels: verkiezingen

Vorige week vrijdag kreeg ik in de namiddag een mailtje van mijn liefste. Niet echt spectaculair, maar deze keer was het nogal cryptisch.

"Liefje, ik denk dat we vrijdag 15 september nog niks gepland hebben, maar ik denk dat we wel iets zullen hebben als jij op deze link geklikt hebt".

"Huh, wtf?" moet zowat mijn reactie geweest zijn en daarna "waarom moet ik weten of we iets gepland hebben?"

Dan maar klikken op de link, zeker?

Ik knipperde met mijn ogen...

Was het waar?

Ja, ze komt naar Gent.

Dat vroeg om drastische beslissingen, geen tijd om te wachten op een antwoord op de vraag of ik kaarten mag bestellen. Telefoon genomen en besteld, zo moet dat.

Update: eigenlijk kan ik me er van af maken met een link, want hij verwoordt precies hoe het was. Ik vond het schitterend om te zien dat ze er ook staat zonder alle producer-ingreepjes.

Labels: musjieks

Mijn collega met wie ik een bureau deel had een mededeling. Ze is zwanger, gisteren bij de gynaecoloog geweest en nu mag het officieel geweten zijn. In maart komt er gezinsuitbreiding en zal ze er een tijdje niet zijn. Binnenkort loopt ze dus met een dikke buik rond. Of ik nog niet gemerkt had dat ze veel at? Euh ja, maar ik dacht dat ze gewoon regelmatig op het werk ontbeet en in de namiddag speel ik ook wel een yoghurtje en/of een stukje fruit binnen. Ik had wel al eens verzucht dat ze kon blijven eten en toch zo mager bleef. Maar ik had er niks meer achter gezocht. Ik kan natuurlijk ook niet echt vergelijken met de situatie zoveel maanden terug. Ja, mijn voorganger zou het wel vlugger gemerkt hebben.

In de namiddag krijgt ze telefoon. Ik volg het gesprek met één oor. Natuurlijk is het druk, maar ze wil wel tijd maken. Ja, kom maar langs maar je moet weten dat ze zwanger is en dus wil ze zoveel mogelijk opdrachten afwerken in plaats van nieuwe aan te nemen, zeker als het langetermijnprojecten zijn...

Een begrijpelijke reactie maar in kleine teams kan het wel eens problemen opleveren. Ik ben me nog volop aan het inwerken en ben er ook niet zo gerust in. Ik zal de komende maanden nog een tandje bij mogen steken en hopelijk zoveel mogelijk van haar opsteken...

Ondertussen word ik omringd door vrouwen van mijn leeftijd die samen giechelen omdat ze niet meer in hun jeans kunnen, omdat ze zo lang een geheimpje hebben moeten bewaren, omdat ze iets hebben zien bewegen op de echo, omdat.... omdat ze iets gemeen hebben...

Labels: lijf, werk

Tja, lezertjes, vorige week stond een proefles op het programma bij de tweede (en laatste) dansschool die in aanmerking kwam. Tja, de voorwaarden waren lastig: een brede waaier van dansen en mogen kiezen welke dag je les volgt (stel dat we een concert zouden missen door zoiets als een dansles...).

We hadden een koppel zo zot gekregen om mee te gaan. Een eerste had al verstek gegeven. Blijkbaar nam mijn liefste het zekere voor het onzekere.

De sfeer bij het binnenkomen van de zaal was al direct anders, geen spotlights, geen grote spiegel,... het was de typische sfeer van een parochiehuis, tiens en toevallig is het ook in een parochiehuis :-)

We waren met een serieuze groep maar het grote verschil was dat je de indruk had dat de mensen er waren voor de fun, niet omdat ze hun openingsdans wilden oefenen...

De dansleraars zijn een koppel uit Antwerpen. Toen de vrouw zei "Daansen is de plezaantste sport die er is..." met een flink accent was de toon gezet. Geen grapjes over leidende/lijdende mannen. Nee, de aanpak beviel me wel en dus hebben we ons ingeschreven. Vanaf deze avond elke week een uurtje in de armen van mijn liefste zweven/zweten/vloeken/... (schrappen wat niet past).

Labels: en dans

Mijn collega stapt de lift in met een glimlach, nog een beetje moeizaam, maar hij is altijd zo vroeg. Ik daarentegen lach een beetje onwennig.

De onrust joeg me uit bed. Spookbeelden van cijfers in tabellen, een zeven of nee, een negen,… Op een pijnlijke manier werd ik herinnerd aan een mailtje waarin ik iets moest coördineren. Wat was de deadline? Begin volgende week, dus misschien nog tijd genoeg, ik draai me opnieuw om in bed. Maar daar zijn die tabellen weer, ik verdedig me met een dringende nota, en draai me opnieuw om. Ik concentreer me op leuke dingen, maar daar komen die cijfertjes weer opdoemen.

Voelt de kat mijn onrust? In de andere kamer wordt duidelijk iets omver gelopen. Ga ik kijken? Nee, toch nog maar eens omdraaien op mijn andere zij…

Eigenlijk moet ik naar het toilet. Zou ik opstaan? Kan ik ook eens kijken wat ze omgelopen heeft? Hoe laat zou het al zijn? Wanneer loopt de wekker af? Ik overloop mijn dag, eerst de nota afwerken of toch eerst die cijfertjes uitklaren. Ik kan niet besluiten. Hoeveel tijd zou ik nodig hebben op de opmerkingen die ik gisteren op de trein kriebelde uit te typen. Hoe laat zou het eigenlijk zijn? Waarom heeft mijn liefste geen wekker? Buiten lijkt het langzaam licht te worden. Uiteindelijk hou ik het voor bekeken.

Ik begroet de kat in de gang, een blik op de andere kamer leert me dat het al bij al wel meevalt en dan duik ik de douche in. Terug in de kamer zoek ik mijn kleren bij elkaar. Mijn liefste mompelt iets over slaapwandelen. Ik stel hem gerust en kus hem alvorens te vertrekken.

De lucht is nog donkerblauw, ik steek mijn fietslicht aan. Langzaam kleurt de lucht lichtblauw. Maar wat is dat grijs in de verte? Ging het vandaag geen mooi weer worden? Zou ik me beter omkleden? Op perron tien wordt het me duidelijk. Geen grijs, maar licht geel en roze kleuren de horizon. De trein vertrekt richting Brussel.

Labels: werk

Vrijdag was het dan zo ver. Ik meen me Henk te herinneren in impro in de Tinnenpot, waar hij als bromvlieg in een potje confituur de zaal plat kreeg. Dus af en toe checkte ik wel eens de speeldata en spijtig genoeg moest ik verstek laten gaan bij de try-out in mijn hometown (familieverplichtingen). Ondertussen had ik mijn liefste al een beetje enthousiast gekregen dankzij de uitzending van Urbanus (zowat de enige die we gezien hebben) maar hij was heel wat minder enthousiast bij de gedachte dat hij er ook die andere komiek, die het scherm geteisterd had met een oranje doek om zijn hoofd, ging bij moeten nemen. Dus toen ik een try-out zag in een jeugdhuis in het Gentse was hij verkocht. Meer nog, hij maakte wat reclame bij zijn vrienden en zo werd ik plots verantwoordelijk voor de invulling van de vrijdagavond van vijf mensen... Niet echt een gemakkelijke taak en vooral het was een heel gevarieerd publiek, ongetwijfeld met als gemeenschappelijke kenmerk hun kritische visie.

Gelukkig liet Henk me niet in de steek. Een heel herkenbaar verhaal, welk kind heeft nooit de oren van zijn ouders hun kop gezaagd voor het één of andere beestje, dat als kapstok wordt gebruikt voor allerlei verhaalwendingen en ideeënspuiterij. Fantastisch, echt waar, ga het zien...

Labels: op stap

Bekentenis: ik heb iets met politiek en zeker met verkiezingen. Ik zou niet zo ver willen gaan als Ilse in haar bekentenis waarmee ze een nieuw project Gent kiest op de stadsblog aankondigt. Ik ga zeker niet alle programma's vergelijken, nee, sommige partijen laat ik al bij voorbaat links liggen, maar toch... over politiek kan ik wel een woordje plaatsen, niet hier, geef mij maar discussies in levende lijve, al dan niet vergezeld van gerstennat of cafeïne.

Het zijn mijn eerste gemeenteraadsverkiezingen in Gent en dat is wel iets anders dan in een klein dorpje in West-Vlaanderen. De spelers en hun verleden zijn me een heel stuk minder bekend en ik moet meer voortgaan op de media, aangezien de meeste mensen net als ik aangespoelden zijn. Door het vertrek van de burgemeester lijken het best spannende verkiezingen te worden, of zo wordt er toch over gesproken. "Sos of Sas" kopt de Knack van deze week en ik ben er nog niet echt uit: bedoelen ze het als een kreet om hulp (S.O.S., je weet wel) of sos van socialisten???

De inzet is natuurlijk niet gering, de opvolging van een populaire burgemeester. De eerste minister die zich op de lijst zet, zijn verklaring dat hij gewoon doorgaat met zijn federaal beleid en dat de beleidsverklaring er dus komt, ook al is het twee dagen na de verkiezingen en de waarschuwing die dat inhoudt, want een beleidsverklaring kan niet zonder budget, en laat de bevoegde minister zich nu in dezelfde stad op een lijst profileren....

Zelf woon ik al vijf jaar in Gent en heb ik dus ten volle kunnen profiteren van het tweede paarse beleid. De Graslei als parking is voor mij enkel een gruwelverhaal uit het verleden. Het invoeren van de P-route heb ik vooral in de krant beleefd, aangezien de studentenbuurt toen mijn voornaamste territorium was. Nu ik er een meer permanente stek heb, kijk ik met een andere bril. Al bij al is het goed leven in Gent, maar toch kan je niet blind zijn voor de problemen. Het gedoe om het Forum, het wintercirkus en het gevoel dat ons een cirkus wordt opgedrongen, terwijl dit idee me meer aanspreekt, maar ook de meer dagdagelijkse problemen. Ik kijk dan ook met heel wat belangstelling uit naar het nieuwe project op de stadsblog en hoop dat het een discussie onder volwassenen wordt in plaats van een zandbak.

Wat ik me wel herinner van de twee keer dat ik in Gent mocht/moest gaan stemmen is dat er met papier en potlood gestemd wordt (de charme van het bordje "gelieve het potlood niet nat te maken") en ook de sfeer in het stembureau. Geen enkele keer moest ik aanschuiven in mijn stembureau, dat was wel anders toen ik een volmacht kreeg van een vriendin. En nadien de frustratie... Om de een of andere reden lijkt het in Gent uren te duren voor er ook maar enig resultaat bekend is en dat terwijl ik van bij het begin van de traditionele verkiezingsshow aan de buis gekluisterd ben. De spanning hoe één stembureau de eerste tendens kan betekenen, wie verliest, wie wint, hoe ziet de coalitie eruit en hoe deze hypotheses als een kaartenhuisje in elkaar zakken bij de resultaten van een tweede, derde,... stembureau. Ongemeen spannend vind ik dat...

Elk jaar is er wel een nieuwigheidje: de lijststem, een rechtstreeks duel tussen kandidaat-burgemeesters, foert-partijen,... Het organiseren van verkiezingen is een Vlaamse bevoegdheid geworden. Of dit een goede zaak is laat ik maar in het midden. Mijn collega's mochten in het personeelsblad uitleggen hoeveel energie en tijd de hele organisatie gekost heeft en nog zal kosten. Volgens hun nota's is dertigjarig overheidspersoneel geliefd als kandidaat om op zondag een democratische plicht te doen waar serieus tegenopgekeken wordt. Bijzitter, voorzitter van stembureau of telbureau... Het was een serieus discussiemoment aan tafel over de middag onder de collega's. Verschillenden hadden al een brief ontvangen en ik moet toegeven dat ik een beetje jaloers was. Ik heb altijd gezegd dat ik wel eens bijzitter in een stembureau wou zijn. Het lijkt me wel tof om de mensen van uit de buurt eens te zien en ik ben wel naiëf genoeg om er de romantiek van die halve dag "democratische plicht" in te zien. Keerzijde van de medaille is natuurlijk dat eens je opgeroepen bent, je het altijd aan je been hebt.

Toen ik deze week de brief vond, reageerde ik nogal uitgelaten. Vriend R. keek me aan alsof ik de lotto had gewonnen. Toen las ik de roze brief wat meer in detail: bijzitter, ja maar niet van een stembureau, maar van een stemopnemingsbureau. Gent kiest... en ik mag/moet gaan tellen, in plaats van aan de buis gekluisterd te zitten, maak ik de uitslag mee "en direct". De charme van papier en potlood leek iets verder af, tot ik me de heroïsche verhalen van mijn vroegere geschiedenisleraar herinnerde. Hij heeft het ons in geur en kleur uitgelegd, hoe hij jaren voorzitter van een telbureau is (was?), hoe de formulieren op stapeltjes worden gelegd volgens partij,... en wat je allemaal kon lezen op ongeldige kiesformulieren. Schutwoorden, hij kleurde warempel rood maar dan wou hij het toch met ons delen. Ten slotte waren we zesdejaars en ging onze democratische plicht niet lang meer uitblijven. Stemadvies gaf hij niet maar wie tussen de regels kon lezen, begreep het wel. "Stem groen, fuck een kikker" vond hij de beste ongeldige stem die hij ooit te zien kreeg, vooraleer hij ons op het hart drukte om toch maar geldig te stemmen. Ja, dat is ook de charme van potlood en papier...

Labels: verkiezingen

Tijdens de tentoonstelling in het Huis van Alijn zag ik een puzzel staan en spontaan leverde het bij mij de commentaar op: "Daar keek ik vroeger veel naar. Zelf herinner ik het mij niet zo goed, maar naar het schijnt was de Fabeltjeskrant mijn favoriet en mocht ik na het eten van mijn fruitpap me vergapen aan de tv.

Zelf herinner ik me vooral andere programma's: Tita tovenaar, al moet ik waarschuwen dat enkel het liedje representatief is, Carolientje met haar bootje, Cornelus en Corneel (een dikke onhandige en een dunne handige in overall), Mik Mak en Mon (ter promotie van melk), de kleine vampier, Merlina en het liegebeest. Ik herinner me ook dat ik op vrijdagavond me vergaapte op Frankrijk 3, een hele avond disney à volonté, bij gebrek aan een ketnet-zender. Ik herinner me discussies met mijn neef over David Crockett, maar ik zag ook de freggles op Frankrijk, later in het Nederlands. En een meisjesdroom, weesmeisje dat uitgroeit tot een prinses op een kasteel: Candy. Zonder twijfel zag ik het eerst in het Frans en pas later in het Nederlands. Via Youtube kun je zo'n vijftigtal afleveringen in het Spaans vinden, hier de eerste. Ik herinner me hoe ik geweend heb op het einde maar nu zoveel jaar weet ik niet eens meer waarom. Ik herinner me een paard, een fantastische baljurk, en wat romantiek, al zag zij dat niet zo (natuurlijk in de taal van Voltaire). Er is nog heel veel terug te vinden, trefwoord Candy Candy. Als ik mijn favoriete scène terug vind, zul je het zeker te zien krijgen... Eigenlijk wel erg, maar ik verdenk mezelf ervan dat ik dit wel zou kunnen mee zingen in het Nederlands.

En jullie? Wat is het eerste programma dat je je herinnert?

Labels: beeldbuis, kindervreugde

Brussel Centraal, ik sta te wachten op perron vier. Ik wil naar huis, het is genoeg geweest voor vandaag, me vleien in de armen van mijn liefste en alle werkbesognes vergeten.

Mijn ogen dwalen wat rond. Af en toe tuur ik naar het uur, waar blijft die trein? Aan de overkant op perron twee trekt een oudere man mijn aandacht. Zijn grijns springt uit de massa, het is een lach die plezier verraadt. Zijn ogen lachen mee. Onwillekeurig kijkt hij naar het koppel naast hem, zijn grijns wordt breder.

Ik zie enkel zijn rug en een gedeelte van haar gezicht. Hij kust haar lang, heel lang en vol overgave. Ook de man naast mij heeft het koppel opgemerkt. Plezier of genot, het valt moeilijk te omschrijven maar het gevoel maakt zich meester over zijn gezicht.

Aan de overkant gaat hij gewoon verder. Hij is de wereld vergeten, voelt onze geamuseerde blikken niet. Zij misschien wel, want ze weert hem voorzichtig af. Voelt ze onze blikken of wordt de passie haar teveel en trekt de twijfel langzaam in? Hoe vaak wordt het ons immers niet voorgehouden dat teveel nooit goed is....

Labels: M/V

Mijn liefste heeft al een hele tijd terug voorgesteld om danslessen te volgen. Ja, zo'n mannen bestaan blijkbaar ook. Geen sterren-op-de-dansvloer-terreur of gezeur om zijn kop om hem de dansvloer op te krijgen. Hij wil lessen volgen en ik moest de geschikte cursus vinden. Het idee is om verschillende dansen te leren dansen. Tijdens de Gentse Feesten hebben we twee dansworkshops meegepikt en ondanks de waarschuwingen die ik van een vriendin waar hij ooit al een cursus mee gevolgd heb, bleven mijn tenen nog van al te veel leed bespaard. Eigenlijk had ik nadien veel zin om me in te schrijven bij de tweede workshop die we gevolgd hebben. Ik weet dat ik me in het verleden wat meewarig heb uitgelaten over de tango (dans vol passie blablabla) maar de tweede dansleraar kon echt de aandacht trekken, gaf op een plezante manier uitleg en de muziek leek eigentijdser. Maar natuurlijk het is geen cursus met verschillende dansen, iets waar mijn liefste de voorkeur aan geeft. Dus surfte ik wat rond, maakte een lijstje van danscursussen waar ze gratis proeflessen organiseren en vorige week was de eerste aan de beurt. Het is een school met een reputatie en met het ongelooflijke voordeel dat je elke dag van de week ergens les kunt volgen, wat mijn liefste heel erg belangrijk vindt. Je weet nooit dat die of die groep naar België komt juist op de dag dat wij naar de dansles moeten...

Iets voor acht uur komen we de zaal binnen waar we opgewacht worden door een oudere dame die ons heel vriendelijk een brochuurtje in de handen steekt. Het schema met de danslessen vergt enig studiewerk: de eerste vier weken om 20u, daarna om 19.30, eerst een uur later anderhalf,... Pff, ik kijk wat om me heen en zie andere koppels behoedzaam de zaal betreden. Sommige kun je er zo uitpikken: hij moet mee van zijn vriendin/vrouw of nog, zij gaan volgend jaar trouwen en willen alvast wat danslessen, kwestie van toch een beetje openingsdans onder de knie te hebben. Wist je dat ik op het internet een dansschool vond waar je privé-lessen kon volgen om die openingsdans van een gepaste choreografie te voorzien?

De dansleraar sprak zijn publiek toe met de nodige humor. En dan was het onze beurt: mannen rechts van de zaal, vrouwen links. Eerst de stappen oefenen voor we samen kunnen dansen. "Mannen, laat die heupen bewegen,..." de dansleraar moedigt ze aan. Wij, de vrouwen, giechelen aan onze kant van de zaal. Het lachen zal ons echter vlug vergaan als we een stap te zien krijgen die wel iets ingewikkelder is of dat achter-voor-stapje dat de heren voorgeschoteld kregen. Wanneer we uiteindelijk samen mogen dansen voegt de dansleraar, de grapjas er nog aan toe: "Laat de mannen leiden, met een korte ei wel te verstaan..." Ik lach beleefd, maar het is niet echt mijn ding.

In de pauze krijgen we een sangria, kwestie van ons voor te bereiden op wat zuiderse dansen. Ik bekijk een man en een vrouw die nog vlug de stappen eens herhalen, uitslovers. Dan zie ik dat het de schoonmoeder is die haar schoonzoon nog vlug helpt om de stappen onder de knie te krijgen. Ook schoonvader gaat er hem mee gaan moeien. Zelf hebben ze al een paar jaar dansen achter de rug en nu is het de beurt aan de dochter, die trouwens een evenbeeld is van haar moeder, haar opgestoken, lange rok met bloemen die een aantal jaar terug misschien in de mode was maar dan enkel voor oudere vrouwen... Hier wil ik wel geld op inzetten: zij stappen binnenkort in het huwelijksbootje.

Als laatste dans leren we, wat de dansleraar omschrijft als een round, maar iedereen die reeds op een boombal was kent de dans ongetwijfeld onder de naam jig. Het koppel dat achter ons in de ronde staat had al tijdens de merengue mijn aandacht getrokken. Ze was maar matig onder de indruk geweest van de heupbewegingen van haar danspartner, maar nu enerveerde ze mij mateloos. De manier waarop ze er in slaagde om vijf keer per zin het woord boombal uit te spreken is onnavolgbaar. En zeggen dat haar partner de vorige keer niet had willen meegaan! Dan had hij dat nu al gekund! Want op een boombal... Ik kokhalsde bijna en toen ik bij het wisselen van partner de hand van haar partner vasthield en hem voelde trillen voelde ik alleen maar medelijden. Ik had zin om te schreeuwen "run", maar ik weet ondertussen beter dan me te moeien met andere koppels.

Enfin, de proefles was geen onverdeeld succes, toch niet wat mij betreft. Vanavond hebben we er nog eentje voor de boeg, bij een andere dansschool, hopelijk beter deze keer. Anders kunnen we altijd in oktober toch nog de tangolessen aanvatten...

Labels: en dans

Dit weekend waren we uitgenodigd om de nieuwe woonst van vrienden te gaan bekijken en ik hoop en vermoed dat er binnenkort ook elders wel een uitnodiging te verwachten valt (hint). Ik kwam ook een bloggend koppel tegen naarstig op zoek naar een huis, gewapend met een schriftje zoals het hoort en ook elders in de blogosfeer kriebelt het of toch niet.

Zo vijf jaar geleden zat ik bij de notaris zenuwachtig te wezen in de wachtkamer. Het duurde lang, te lang... De verkoper kwam me waarschuwen, de eigenaars maakten er een probleem van dat ik al in het huis was geweest. Maar hij kon me gelijk geven. Mijn huurcontract liep ten einde en het immokantoor had me de sleutel gegeven om mijn gerief te plaatsen. Uiteindelijk heeft de notaris de knoop doorgehakt. Aangezien ik al braafjes de elektriciteitsmeter had opgetekend moest het koppel daar maar genoegen mee nemen en dat we dat eens in onze eigen tijd regelden. Ik weet niet goed wat er allemaal gezegd is maar ik heb minstens een uur moeten wachten en de notaris was heel kort tegen het koppel. Hij heeft de verkoopsakte op een holletje afgewerkt en pas daarna mijn lening. Maar zo ben ik al vijf jaar eigenaar van mijn woning, zeg ik dan als ik optimistisch wil zijn of ook nog ben ik al vijf jaar aan het afbetalen als ik in een meer pessimistische bui ben.

Het vinden van het huis was niet echt een probleem. Een vriend had kort voordien een appartement gekocht en overtuigde me ervan dat het echt goedkoper uitviel op lange termijn. Ik wou het wel eens een maandje proberen en dus liep ik van tijd tot tijd eens rond in de stationsbuurt (want ik pendel) en liet ik mijn ma de telefoonnummers in de streekkrant bellen. Ik heb welgeteld twee huizen gezien. Het eerste was niet echt mijn ding, het tweede was een toevalstreffer. Ik liep dus rond in de stationsbuurt, zag een huis met een afschuwelijke perzikkenkleur in de living maar voor de rest wel doenbaar en belde dus het immokantoor zonder eigenlijk te weten wat ik kon lenen. Dus op hun aanraden trok ik maar eerst naar de bank. Ik was nogal trots op mijn spaarboekje maar de ontnuchtering was er gauw: genoeg voor notariskosten en dergelijke, 100% lening. Het huis viel duidelijk buiten mijn budget en ik ging mijn zoektocht al verder zetten met een realistischer bedrag in mijn hoofd. Mijn ma drong echter aan dat ik het immokantoor belde om te zeggen dat het niet door ging, wat ik nogal overbodig vond aangezien er toch nog niks afgesproken was. De vrouw aan de andere kant van de lijn informeerde vriendelijk waarom ik niet meer geïnteresseerd was en wist me te vertellen dat de prijs verlaagd was tot bang! juist binnen mijn budget. Zelfs de verkoper was nog niet op de hoogte of ik geïnteresseerd was om het te zien? Nou en of, zo dicht bij het station, dit was een buitenkansje.

Ik heb mijn pa opgetrommeld, die is komen kijken. Er was wel wat werk aan, de vorige eigenaars waren begonnen om de slaapkamer te renoveren maar waren blijven steken op een kader op het plafond en een halve planchettenmuur. Het dak moest binnen de komende jaren wel eens vernieuwd worden en dan kon er een kamer bij gemaakt worden, maar wel dubbel glas, een recente keuken met vaatwas, een tuintje,... Mijn pa informeerde gsm-gewijs eens bij een collega die hij kende die ook in de buurt van het station in Gent op zoek was geweest en het uiteindelijk opgegeven had en die nam alle twijfel weg. Voor dat bedrag, kopen! Ik ging opnieuw binnen waar de verkoper bij een andere vrouw stond die wanhopig probeerde om haar vriend te bereiken en me bijna doodbliksemde toen ik zei dat ik het nam. Hoop en al een halfuurtje om alles te bekijken en een beslissing te nemen waar ik gebonden aan ben voor de komende twintig jaar.

Als ik het zo vertel klinkt het simpel maar dan laat ik gemakkelijkheidshalve achterwege dat het koppel een hoger bod heeft gedaan, dat de verbouwingswerken nog steeds bezig zijn (of eigenlijk al een jaar stilliggen), dat de vaatwas niet werkt, dat mijn keuken, het bijgebouw in feite ook wel een nieuw dak kan gebruiken, onbegrip bij sommige mensen, frustratie bij de bank,... en nog een pak ergernissen die ik wel eens opspaar voor een andere post of eerder in het meervoud.

Labels: bakstenen

Aan de heren automobilisten,

Misschien heeft u het nog niet gemerkt, in uw wagens met airco waar het altijd dezelfde temperatuur is, of misschien heeft u het nog niet gehoord, in uw wagens waar de muziek uit de boxen brult, maar ik had het al een beetje voorspeld, na weken van regen wachtte de zon enkel op het begin van het schooljaar om zijn herintrede te doen: vandaag begint de nazomer. De temperaturen klimmen weer vlotjes over de twintig graden, deze morgen om half acht tikte de thermometer al af op 18° en ook dit weekend was het al bij al niet zo koud. Het signaal voor mensen zoals mezelf om nog eens een rokje aan te doen. En wat meer is, de kousen in de kast te laten, want geef toe in september is het nog te vroeg voor kousen, zeker bij temperaturen boven de twintig. Nu weet ik van mijn mama en mijn liefste dat er niks verkeerd is met mijn benen, meer nog, ik heb de indruk dat u deze ook wel kan appreciëren, maar claxonneren, met de lichten knipperen, vette knipogen en dergelijke meer worden door mij niet begrepen als een teken van appreciatie. Ik voel me herleid tot een object en heel mijn binnenste gaat in het verweer. Met andere woorden, ik krijg enkel er een rothumeur door en neem me dan voor om het de volgende keer toch maar bij een broek te houden. Spijtig, inderdaad...

Labels: lijf

Het stond al een tijdje op mijn lijstje van dingen die ik eens wou doen maar deze morgen is het dan toch gelukt: de boerenmarkt in Sint-Amandsberg. Het is een beetje een frustratie die ik heb ten opzichte van Gent: waar lekkere groentjes vinden? Ok, er is de groentenwinkel om de hoek maar op zaterdag staat daar heel veel volk en echt goedkoop kun je het niet noemen, maar het zijn wel lekkere groenten, wat je van de supermarkt niet kunt zeggen. Ik ben absoluut geen moeilijke eter maar ik wil wel dat mijn groenten naar groenten smaken en niet flets of waterachtig. Toevallig had ik een kaartje gekregen van de boerenmarkten tijdens de Feesten en ik dacht, daar moet ik eens een kijkje gaan nemen.

Deze morgen is het dus gelukt, op goed geluk naar Sint-Amandsberg maar het bleek in een straat te zijn waar ik voor mijn vakantiejob massa's keren ben doorgereden: de Halvemaanstraat, niet zo ver van de Dampoort. Veel moet je je niet voorstellen van de boerenmarkt. Er waren vier kramen: eentje met zuivelproducten, eentje met kippenvlees en twee met groenten. Goedkoop was het wel: voor 3,30 een pompoen, een bussel prei en een kilo wortelen. Ideaal voor een lekker soepje en nog wat groenten voor papillotten ofzo.

Maar wat het marktaspect betreft, blijf ik in Gent nog wel een beetje op mijn honger zitten. De Vrijdagsmarkt kan me maar weinig bekoren, de bloemenmarkt op de Kouter vind ik zalig maar je hebt natuurlijk niet elke week bloemen of planten nodig. Voorlopig ben ik nog geen markt tegengekomen zoals ik die ken uit West-Vlaanderen op zaterdagmorgen, zo eentje waar je veel keuze hebt aan groenten en fruit, met vis, gegrilde kippen, waar geroepen wordt, waar prijzen rond gemaakt worden, waar je mag proeven,...

Met mijn bussel prei (en mijn andere groenten maar die "verberg" je gemakkelijker" ben ik dan maar richting centrum getrokken. Ik moest nog een kadootje vinden en ik had ook wel zin om eens in de Mango te gaan zien of ze dat jeansrokje dat ze in Valencia niet meer binnen hadden in Gent toevallig wel hadden. Soms hebben multinationals ook een plezante kant... Ik kan je garanderen dat mensen en heel in het bijzonder verkoopsters je raar bekijken als ze je zien arriveren met een bussel prei onder de arm. Alsof ze nog nooit verse groenten gezien hebben... Gelukkig was Gentverwent er met een actie en met een shoppingtas van la fille d'O onder de arm is die bussel prei een stuk gemakkelijker te verteren voor die verkoopsters. Spijtig genoeg geen lingeriesetje in mijn tas...

Labels: eten+drinken, lijf

Het is wel toepasselijk in deze eerste septemberdagen om eens een blikje herinneringen over de eerste schooldag open te trekken. Let wel, al heb ik dan heel wat herinneringen aan mijn eerste kleuterschool waar ik anderhalf jaar bij de juf in de klas zat, de eerste schooldag ken ik enkel van de verhalen.

En het begint zoals zoveel clichés: mijn mama neemt verlof om me aan school af te zetten die eerste dag. Zelf voelt ze de zenuwen gieren, maar ze houdt zich groot. Ze geeft mij ongetwijfeld een peppraatje, maar eens we daar aangekomen zijn, zet ik het niet op een huilen zoals ze verwacht. Nee, integendeel, ik keur haar geen blik waardig en ik ga spelen met de kindjes. Wat wil je? Op dat moment was ik nog enig kind, hier had ik naar uitgekeken, eindelijk speelkameraadjes.

Nogal serieus teleurgesteld vertrekt ze uiteindelijk. Gespannen wacht ze de avond af. Maar dan krijgt ze telefoon. Mijn groottante, om te zeggen dat het geen zin heeft dat ze mij komt halen want ik slaap al. Hoezo? Wel, mijn groottante is mij over de middag komen halen om te eten en wat te slapen maar toen ik begreep dat die andere kindjes in de namiddag gewoon weer naar de klas gingen heb ik het op een schreeuwen gezet. Ik wou! en ik zou! net als die andere kindjes ook weer naar school gaan en dat heb ik gedaan. Om vier uur was ik natuurlijk uitgeput thuisgekomen en direct in een diepe slaap gesukkeld. Arme mama...

Toen ik dit las, kon ik het dan ook perfect begrijpen. Voor sommige kinderen is school nu eenmaal plezant.

Labels: kindervreugde