no butterfly

Weetje nog, back then in the nineties, toen de gamma, brico en de stock americain onze outfit leverden: houthakkershemd en legerbottines... Ik had er eentje met wit en zwart dankzij de naaicursus van mijn nicht, want mijn ma vond dat niet kunnen, zo voor een meisje.
Gisteravond in het sportpaleis viel daar niks van te merken. Eén enkel flanellen houthakkershemd heb ik gespot, het andere ruitjeshemd mag ik van mijn liefste niet meetellen. Enkel de jeans is gebleven, want ook mijn portefeuille draag ik niet langer in mijn achterbroekzak (waarschijnlijk teveel klantenkaarten).

Ik hoef jullie niet te vertellen in welke staat ik die dag was. Ik liep al een week liedjes te zingen en mijn hart pompte iets harder bij de gedachte. Concentreren op het werk was die dag heel moeilijk, dus ben ik het maar vroeg afgetrapt. Tegen dat we vertrokken was ik in alle staten, ik voelde een lichte hoofdpijn op komen. Toen een file aangekondigd werd brak de paniek uit, maar mijn liefste kalmeerde me al vlug. Hij maakte zich meer zorgen om parking enzo.

Even was het spannend om onze kaarten te bemachtigen, waar is die kassa, waar gaan we zitten,... maar alles verliep perfect: een schitterend zitplaatsje, rechts van het podium op de tweede rij en heel dicht. Ergens vond ik het spijtig maar toen ik de massa zag tijdens het optreden en het aantal mensen dat weggevoerd werd was ik maar wat blij met mijn luxe-plaatsje.

Het beetje schrik dat ze enkel hun nieuwe cd gingen spelen was al weggenomen door de feedback van de dag ervoor in Nederland. Persoonlijk vind ik het wel tof om verrast te worden door een nummer dat ik niet ken, of een andere versie of een cover. Maar het blijft een feit dat ik bij hun recentere cd's afgehaakt ben. Binatural is de laatste die ik in mijn collectie heb en ik moet bekennen dat ik er geen enkel liedje van kan opnoemen. Ik heb hem misschien toen wel veel beluisterd maar nu is Pearl Jam een beetje een afgesloten hoofdstuk en luister ik meer naar andere dingen. Tot afgrijzen van mijn liefste heb ik gisteravond ook hun nieuwste cd gekocht, pure afzetterij van de Free record shop vond hij en op die ampler van de Peppers die we er bij kregen ging enkel de eerste dertig seconden staan. Maar vandaag blijkt het een soort best off te zijn met alle nummers van de eerste tot de laatste seconde.

Het concert zelf was subliem. Nog voor ze één minuut gespeeld hadden kregen ze het sportpaleis klein. Iedereen had er duidelijk zin in. Het werd een mooie mengeling tussen oude en nieuwe songs, en dat gedurende bijna tweeëneenhalf uur. Natuurlijk kenden de nummers uit Ten iets meer bijval maar alleen een muggenzifter zou van een dipje mogen spreken tijdens de nieuwere nummers. Het concert valt bijna niet te beschrijven. Als excuus kan ik ook aanhalen dat ik vandaag een beetje hees ben, want ik heb serieus meegezongen en geschreeuwd. Mijn houthakkershemd is dan wel al lang verdwenen maar de herinneringen kan ik niet uitvegen. Op de muur van mijn tienerkamer prijken nog steeds foto's van Pearl Jam boven mijn bed. In blauwe stift staat ook "Hearts and thoughts they fade away" geschreven op de witte muur boven mijn bed. Liedjes die ik vergeten was, kwamen zo boven... volledige songteksten en natuurlijk, mijn adoratie voor de zanger, die ik deelde met mijn vriendin en die bij haar waarschijnlijk nog groter was (Misschien had ik beter haar meegevraagd, for old times' sake). Mijn liefste probeerde de verzuchtingen achteraf nog wat te temperen door te stellen dat hij nooit de vijftig zal halen, maar het mocht niet baten. Hij kwam het podium op met een schrift en een fles rode wijn. Het moment dat hij begon te zingen herkende ik zijn stem, de emoties,... Hij maakte een heel sympathieke indruk. Hij zei dat hij vloeiend Frans kon en ook heel goed overweg kon met het Nederlands maar aangezien wij niet konden beslissen hield hij het maar op Engels. Toen het publiek een liedje bleef meezingen was hij duidelijk geëmotionneerd. Hij streek over zijn armen als om te zeggen dat hij er kippenvel van kreeg, maar dat was dan misschien onze zoete wraak, want meer dan eens kreeg ik kippenvel of tranen in de ogen. In de commentaren op het optreden in Nederland kwam regelmatig een politieke boodschap (lees: anti-Bush) naar voren maar in Antwerpen had hij het vooral over het feit dat het de eerste keer in België was. Zo zei hij: we proberen dit voor de eerste keer in België... waarmee hij een duet met de zanger van Wolfmother (het voorprogramma aankondigde, niet slecht, old skool, deed me denken aan Led Zeppelin, Deep Purple, jaren '70 hard rock maar iets minder gepolijst). Grappig vond ik dat hij een t-shirt toegeworpen kreeg waarop te lezen stond "In Belgium we played for 4 hours". Zijn reactie was dat we eerder zes uren verdienden voor ons geduld. ook beloofde hij dat ze volgend jaar opnieuw komen, wat mijn liefste interpreteerde als "ze komen naar Werchter". Afwachten maar en nagenieten van gisteren.
Uiteindelijk hebben ze hem bijna het podium moeten afslepen, twee liedjes hebben ze gespeeld met alle lichten aan. Noem mij één band die ze dit nadoet...

Labels: musjieks

Ik zeg het met een blik die mensen nieuwsgierig maakt, een mysterieuze lach.

"Nee, woensdag kan ik niet, ik heb kaarten gewonnen voor een optreden", ik zeg het schijnbaar argeloos,

maar binnenin begint de adrenaline langzaam te pompen,

"ja, een optreden in het sportpaleis"

en ik begin weer te beven,

zoals toen hij me belde om me het goede nieuws te melden,

eerst was ik nog wat geërgerd, telefoon op het werk, ik was me aan het concentreren,

ik bleef er ook heel koel onder,

"ah, gewonnen, tof"

maar nadat ik de hoorn had neergelegd begon ik te trillen,

ik ga ze zien!! Vanavond!!


Jammer voor de drink voor het huwelijk van een ex-collega, maar dit kon ik niet laten liggen, we hadden plannen om ze te zien op pukkelpop, we waren erbij in werchter,... allemaal tevergeefs...

Labels: musjieks

De obligate vraag op familiefeestjes, iets waar ik gelukkig vaak van bespaard blijf, maar toch, de vraag wordt me vaak gesteld. Meestal probeer ik me er van af te maken met een lach en "werken" als antwoord maar het volstaat natuurlijk niet.

Vroeger had ik dat probleem met mijn studierichting pol&soc. Mijn grootvader heeft er zijn hoofd bij gebroken om uit te vissen wat het was. Toen hij op reis naar Tenerife (oh cliché) van een medereiziger hoorde dat haar kleindochter dat ook gestudeerd had en nu werkte op een kabinet waar ze de kranten las om de artikels uit te knippen over haar minister, was hij overtuigd. Dat was nog eens een goede studierichting en als ik ook eens aan de pensioenen kon denken als ik minister werd. Dan ontstak hij in een tirade tegen allerlei ministers en dat stukje bespaar ik jullie. Ik heb nog geprobeerd om hem uit te leggen dat ik geen minister ging worden maar dat heb ik uiteindelijk opgegeven.

Ook mijn ma heeft het er moeilijk mee. Vroeger kon ze nog zeggen statistieken en studies over werkzoekenden en dat bleef ook voor veel mensen moeilijk te begrijpen. Maar dat veranderde toen ik het VTM-nieuws haalde met een interview over een studie waar ik enkel de vertaling had nagelezen en heel het thuisfront me plots had gezien. Haar broer belde haar plots op om trots te zeggen dat hij me gezien had, vraag niet wat ik verteld heb, maar hij wist nu wel wat ik deed. En hij was bijlange niet de enige, vroegere buren spraken me er maanden later nog op aan en dat voor een paar minuutjes in prime time op de commerciële zender. Het was dan wel maar een fractie van wat ik deed, maar wel een heel zichtbare. Meer dan eens is iemand me komen aanspreken omdat ze me gezien of gehoord hadden, vaak op de regionale zender, maar toch. Een minister die op een debat verschijnt met één van onze studies onder de arm,... Steeds was het een hart onder de riem, we schrijven niet zomaar wat rapporten, die verdwijnen op een boekenplank.

Nu ik veranderd ben is het een stuk gemakkelijker om te zeggen voor wie ik werk. Wat ik doe, is me zelf nog niet helemaal duidelijk maar als ik omschrijf wat onze dienst doe, cijfers verzamelen, beleid opvolgen, is er één woord dat lijkt aan te slaan: controleren. En in de West-Vlaamse logica van het thuisfront is dat goed, dat is een stap vooruit, dan studies en statistieken, controle dat is een goede job. En wie ben ik dan om hen tegen te spreken?

Labels: werk

Ondanks de start van het F1-seizoen is zondag nog steeds museumdag. Deze keer was het een moeilijke keuze geworden. Uiteindelijk leek Kortrijk de meest praktische keuze, aangezien het thuisfront ook een verzoek gelanceerd had. Nu moet ik toegeven dat ik nogal wat vooroordelen tegenover deze stad heb. Het is zeker niet een stad waar ik spontaan naar toe ga, eerder voor doktersbezoeken en dergelijke. Ik slaag er ook altijd in om verkeerd te rijden. Dus om het bezoek goed voor te bereiden leek een telefoontje naar mijn pa op zijn plaats. Het begijnhof? Dat is achter de Sint-Maartenskerk, je weet wel die grote kerk in het centrum van Kortrijk. Ok, dat leek me voldoende uitleg. Ik wist trouwens niet dat Kortrijk een begijnhof had, zo zie je maar weer. We hadden twee musea op ons lijstje aangezien mijn liefste zich voorgenomen heeft om voldoende stempeltjes te halen om mee te kunnen dingen naar een gratis festivalticket. Het museum aan de broeltorens is gesloten tot half september, dus geen stempeltje. Het andere museum is nog maar sinds begin juli open en de publiciteit die ik gezien had, deed me wel nieuwsgierig zijn. In hetzelfde gebouw is ook een tentoonstelling over Kortrijk maar daar zijn we nogal snel doorgestapt. "Kortrijk, 1302, één dag, zeven eeuwen" gaat natuurlijk over de guldensporenslag, wat er die dag juist gebeurde maar ook hoe het een symbool werd voor Vlaanderen en hoe het misbruikt werd. Je wandelt de tentoonstelling door met een audiogids met de stem van de abt van de groeningenabdij. Er is een grote maquette en op de verschillende flat screens kun je de verschillende posities van de legers volgen. Boeiend maar bepaalde dingen blijven onderbelicht, zo zou die strijd slechts één dag in de Vlaams-Franse oorlog zijn maar verder wordt er met geen woord over gerept, net zomin als over de sociale strijd die het in feite zou zijn geweest eerder dan een onafhankelijkheidsstrijd. De naam guldensporenslag zou afkomstig zijn van een romanschrijver en het werd gretig gebruikt in de creatie van een Belgische/Vlaamse identiteit bij de onafhankelijkheid terwijl Gent bijvoorbeeld partij koos voor de Fransen. Misschien is dat de reden waarom je Gent niet terug vindt op de kaart die in het museum hangt. In de tweede ruimte maak je kennis met de verschillende protagonisten, mooie beelden maar om een audiofragment bij elk van hen te hebben was er ons een beetje te veel aan. Ook op de eerste verdieping bleef ik een beetje teleurgesteld: je ziet allerlei affiches, aankondigingen,... maar pas door het filmpje besef je dat het symbool gerecupereerd werd en daar wordt heel flou overgedaan. Trouwens, een collage van beelden met de koning die de leeuw zingt en de bestorming van voorpost op de weide liet me enkel met een wrang gevoel achter. Sommige uitwassen werden efkes aangehaald, zoals het samenwerken met de bezetter, maar nergens werd echt dieper op ingegaan wat mijns inziens een gemiste kans is.

Labels: op stap

Misschien is het het weer dat me aanmoedigt om eens achterom te kijken, maar ik speelde al een tijdje met het idee om deze "rubriek" nieuw leven in te blazen, bij deze...

Sinds ik internet bij me thuis heb, is het heel vanzelfsprekend geworden om mijn computer aan te steken, kopje koffie en wat surfen. Ik denk er niet meer bij na, ik lees mijn mailtjes, rss, schrijf een tekstje,... Maar als je dan eens verder begint te denken, is het eigenlijk relatief nieuw. Op de middelbare school, iets meer dan tien jaar geleden, dus absoluut nog geen eeuwen, werd er aan gedacht om ons af en toe over de middag wat te laten surfen, onder begeleiding. Maar het werd geen succes, ook de informaticaleerkracht verdwaalde. Andere leerkrachten zoals de leerkracht Engels had dan weer wel een tof idee dat ons zou kunnen aanmoedigen. Ze had gelezen van een project View from my window waar leerlingen het uitzicht uit hun venster beschreven. Een ideale opdracht voor een opstel vond ze, dus toog de klas aan het schrijven en om het aanlokkelijker te maken, beloofde ze dat ze een paar tekstjes ging uitkiezen om op het internet te plaatsen. In een verliefde bui schreef ik een gedicht dat ze wel apprecieerde en ik was één van de uitverkorenen. In principe ging ik het zelf mogen intypen op het "grote internet" maar door technische problemen heeft de informaticaleerkracht dat stukje voor haar rekening genomen. Tot ieders grote verbazing kreeg ik een reactie van de toenmalige projectleider en werd ik meteen gebombardeerd tot uitgangsbord voor de innovatie waar onze school voor stond, een grap natuurlijk. Maar ergens in de vroege jaren negentig schreef ik al een eerste tekstje voor het internet... Ongetwijfeld bestaat het enkel nog ergens in een doos vol oude cursussen met hier en daar wat rood onderstreept en verbeterd, want een zoekopdracht leverde weinig op. Maar met een beetje goede wil zou je kunnen zeggen dat ik opnieuw de draad heb opgenomen...

Labels: computerstuff

Onlangs nog een waarschuwing gelezen om op te passen met bloggen over het werk, maar een kleine vergelijking met vroeger moet er wel door kunnen... Het is ook de bijna obligate vraag van iedereen die ik nu tegenkom en soms weet ik echt niet wat geantwoord

Het is anders...
- ik hoef niet langer te wachten op de koffiedame, ik kan de cafetaria zomaar binnen lopen om een fles water maar ik kan ook gewoon water gaan halen aan het fonteintje,
- 's morgens haast ik me niet meer om een portie cafeïne naar de automaat, de thermos staat me op te wachten maar ik laat hem meestal links liggen,
- net als mijn collega's, breng ik meestal mijn boterhammetjes mee naar het werk en nadien blijven we niet nakaarten bij een kopje koffie
- ik hoef geen badge om van de ene verdieping naar de andere te lopen
- ik hoor wat ik op de Vlaamse tv-zenders gemist heb en we kijken uit naar veelal dezelfde programma's
- ik heb 's morgens een extra kwartiertje en aangezien het stukken dichter is bij het centraal station kan ik zelfs twee treinen later nemen en toch nog op tijd zijn
- ...

... maar toch ook weer niet...
- ik blijf sporen naar Brussel (voorlopig zelfs Centraal)
- ik blijf bezig met cijfertjes
- ik blijf me opjagen wanneer iets niet lukt
- ik kan nog steeds over de middag gaan shoppen (getuige daarvan een nieuwe lading cd's, korte botjes en een stapel kledingstukken)
- niet al mijn collega's zijn tuk op cijfertjes, andere bijten zich erin vast
- er is een collega op de gang met een aanstekelijke lach
- slecht vertaalde documenten kunnen leiden tot vreemde interpretaties ("omwille van de verschillende vaardigheden zijn er meerdere programma's", hoezo?? In het Frans gaat het om "compétences", bevoegdheden dus in die context tenzij de vaardigheden van de collega's aan dat project echt wel een rol spelen)
-...

Ach, het is nog vroeg, de speeltijd is bijna voorbij. Volgende week komt er al één van mijn verantwoordelijken terug, de week erop mijn directe verantwoordelijke en dan zal het wel iets meer op werken beginnen lijken. De voorbije weken had het eerder iets weg van blokken, vlug nog wat beleidsteksten kauwen, cijfertjes papegaaien, vanaf volgende week the real stuff!

Labels: werk

Ik ben er mij van bewust dat ik me met dit berichtje de "wraak van de helpdesk" op de hals haal, maar dan moet het maar.

Mijn voorganger heeft een document achtergelaten dat al zijn taken beschrijft. Eentje was een project met de andere gewesten, waar hij alleen mee bezig was. Dit is een niet onbelangrijk detail zoals je zult merken.

Het allerbelangrijkste document voor dat project is een excel-bestand waar cijfertjes moeten ingeplakt worden en aangezien de deadline ergens volgende maand is en ik nog moet uitzoeken wie ik allemaal moet contacteren, vond ik het wel eens tijd om het bestand te openen. In Verkenner zie ik het document staan, ik klik er op en dan enter. Foutmelding: "...kan het bestand niet vinden... controleer spelling..." Ik start mijn computer opnieuw op, misschien was het nog wat vroeg op de morgen, had hij nog geen verbinding gemaakt met het netwerk ofzo. Tweede poging, identieke foutmelding. Andere documenten wil hij wel openen, maar niet het bestand dat ik wil. Aangezien het op het gemeenschappelijke netwerk is, vraag ik mijn collega of zij een poging wil ondernemen. Tevergeefs echter.

Laatste uitweg: een telefoontje naar de helpdesk. Na een paar "Al onze medewerkers zijn momenteel in gesprek" waarbij ik me volledig bewust wordt van hoe druk ze het daar wel zullen hebben en ik zelfs overweeg om later terug te bellen enzo krijg ik een vriendelijke stem aan de lijn. Ik doe mijn verhaal en hij begrijpt de ernst van de situatie. Alleen heeft hij nog een paar bijkomende vraagjes.
"Kon u gisteren dat bestand openen?"
"Euh, dat weet ik niet. Ik werk hier nog niet zo lang en ik heb het pas vandaag voor de eerste keer proberen openen."
"Ja, dan is dat wel moeilijk, we zouden het kunnen gaan zoeken op de backup van de netwerkserver maar we moeten natuurlijk zeker zijn dat we een goede versie vinden. Kunnen uw collega's het openen?"
"Mijn collega's hebben dat bestand niet nodig, maar ik heb het al gevraagd en het lukt niet."
"Wanneer konden zij het voor het laatst openen?"
"Zij hebben dat bestand niet nodig, dus doen ze het ook niet open." Logisch niet?
"Mag ik eens meekijken op uw pc?" Conclusie: hij bevestigt dat er een probleem is, maar waar een probleem is, is een oplossing. Het is ten slotte een helpdesk. "Ok, stuur eens een mailtje met de naam van het bestand, het pad, de server en het probleem en we doen het nodige."

Mailtje verstuurd met de gevraagde gegevens. Automatisch antwoord gekregen met een referentienummer en de contactpersoon voor het geval ik nog vragen heb. Zij hebben in elk geval nog een paar vraagjes: de exacte naam van het bestand, de server en het pad.

Mailtje verstuurd met een copiëren-plakken van mijn vorige mail.

Tijdje later, telefoon van de helpdesk i.v.m. het mailtje dat ik verstuurd heb. Ze hebben de oplossing gevonden: ze gaan het bestand zoeken op een backup maar daarvoor moeten ze weten wanneer ik voor het laatst het document kon opendoen. Euh, nooit??? Nogmaals het verhaal over hoe ik nieuw ben, met een puppy-oogjes-toontje. Ok, geen probleem hij heeft de oplossing. Het bestand werd laatst gewijzigd in maart, dus wordt het maart. Maar daarvoor moeten ze wel een andere dienst contacteren, maar het komt in orde.

Ik krijg opnieuw een mailtje met een referentienummer en een contactpersoon in geval van vragen. Dezelfde als in de vorige mail, trouwens.

In de namiddag krijg ik opnieuw telefoon, mijn drukste dag tot nog toe. Een vriendelijke vrouwenstem stelt zich voor als de persoon die mijn bestand van op de backup moet gaan zien te vissen. Wanneer heb ik voor het laatst het bestand kunnen openen? Goh, zou ik nogmaals mijn verhaal moeten doen. En inderdaad, nu begrijpt ze beter waarom ze de backup van maart nodig heeft, zoals gevraagd in het daartoe bestemde formulier opgemaakt door haar collega bij de helpdesk...

Labels: computerstuff, werk

Een paar zaterdagen terug en hopelijk nog niet te laat...

Ik stap op de tram. Na de drukke rij aan de kassa in de supermarkt is een bijna lege tram een opluchting. Met overvolle boodschaptassen zoek ik me een plaatsje; mijn hoofd vol ideeën.

Mijn gedachtenstroom wordt onderbroken door een rustige stem. Een jongeman op het eind van de tram is beginnen praten. Ik zie enkel zijn rug. Ik heb geen GSM-toontje gehoord maar de stem aan de andere kant van de lijn trekt onvermijdelijk de aandacht van de medereizigers.

"Anja, luister eens..."

De stem aan de andere kant van de lijn legt hem het zwijgen op.

"Anja, je laat me weinig keus, je antwoordt niet op mijn berichten. Ik moest wel iets doen..."

Dat klinkt serieus.

Opnieuw onderbreekt de stem hem. Duidelijk kwaad, woedend,...

Hij blijft rustig.

"Anja, we kunnen toch wel eens afspreken om ervoer te praten. Via GSM is zo onpersoonlijk. Er is zoveel gebeurd, dat kan je toch niet zomaar wegvegen..."

De stem klinkt nog luider nu maar nog steeds onverstaanbaar. De jongeman blijft op rustige toon zijn zaak bepleiten.

Een vrouw kijkt hem aan. Ik vang haar blik, verstandhouding, nieuwsgierigheid. Wat zou er gebeurd zijn? We willen niet luisteren, zo zijn wij niet (instemming), maar we hebben weinig keus natuurlijk (nog meer instemming), dus Anja, bij deze, een laaste kans?

Labels: M/V

Vrijdag, ik ben laat op het werk vertrokken. De gegevens waar ik op wachtte waren in de late namiddag aangekomen en ik wou ze netjes opgeborgen voor het weekend.

Ik kom aan in Gent, juist genoeg tijd om thuis nog iets op te pikken, weekendbiljet te kopen en naar West-Vlaanderen af te zakken.

Ik haast me over het Maria Hendrikaplein als ik mijn naam hoor roepen. Met die onloochenbare West-Vlaamse sj-klank die ik zo afschuwelijk vind.

De buurvrouw van een paar huizen verder, best een sympathiek mens, maar een beetje curieus, een echte commeere zoals we zggen. Ze is ook uit West-vlaanderen afkomstig, ondertussen tientallen jaren geleden, maar dat schept een band, vindt ze.

We praten wat bij terwijl we richting onze straat wandelen.

"Kom je nu van je werk?" Ze wacht niet eens mijn antwoord af en gaat verder, "dat het toch wel wat is, zo werken, zo laat thuis, me zo haasten, zo rap kan zij niet meer gaan, op haar leeftijd..."

"Ik kom van het station", informeert ze me ongewild. Ik verwacht een verhaal over waar ze geweest is, maar nee...

"Ik twijfelde nog, maar ik ben toch geweest. Ik doe dat graag, zo naar de mensen kijken, zien hoe ze vertrekken, met hun valiezen,..."

Ze ziet de glimlach in mijn ogen. "Ja, je zal me wel een rare doze vinden, maar op mijne leeftijd..." steekt ze weer van wal.

Ik vind het absoluut niet gek, ik hou er ook wel van om mensen te observeren, heb er zelfs een diploma voor.... en een blog om mijn verhaaltjes te schrijven...

Labels: station

"Spoor 4, uw aandacht a.u.b. In Brussel Noord wordt een persoon aangereden door een trein. De trein naar Aalst - Gent-Sint-Pieters van 17.54 wordt opgehouden in het station. Gelieve ons te verontschuldigen. De eerstvolgende trein spoor vier is de trein naar Gent-Kortijk van 17.58. Mesdames et messieurs..." De stem herhaalt de boodschap in zijn moedertaal.

Later nogmaals.

Ik kan de koude rillingen niet tegenhouden. Als reiziger wil je op tijd gewaarschuwd worden van vertragingen en je weet ook graag de reden, maar sommige redenen wil ik liever niet weten.

Stel: je bent iets te laat vertrokken op het werk, je haast je om toch nog deze trein te halen want je wil vanavond nog dit en dat en nu heeft deze trein een vertraging voor onbepaalde duur. Wat een tegenslag. Wat een ergernis. Later, als je uiteindelijk thuiskomt, doodmoe van het opjagen, hoor je dat het iemand is die je kent...

Labels: station

Die vrouwen die mannen zo zot kunnen maken dat ze hun vrije zaterdag opofferen om in hun huis te komen helpen en dit een half jaar lang, enkel met de belofte dat ze het wel zullen compenseren door later ook te komen helpen in zijn huis en dat dan uiteindelijk niet doen en elke opmerking hieromtrent met de mantel der liefde bedekt wordt door de man in kwestie?

Ik vroeg het me zaterdagavond af na een verjaardagsfeestje. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt na een opmerking van zijn ex. Ik weet ook wel dat ze het azijn niet spaart in haar opmerkingen, ik heb ook al een paar minder leuke dingen mogen horen, maar in dit geval viseerde ze de eigenares van het huis wiens verjaardag we vierden. Dus in de auto wou ik er dan toch maar het fijne van weten. Ik wist al dat hij in een vlaag van verliefdheid (lust) gaan helpen was, maar hoeveel?

Ik moest slikken toen ik zijn antwoord hoorde. Mijn liefste probeerde zich nog te verdedigen door te zeggen dat ze wel elke keer gekookt had 's avonds, maar dat leek me wel het minste. Als mijn pa of broer komen helpen dan kook ik ook altijd. Je moet je werkvolk soigneren, zegt mijn grootvader altijd. Ja, hij kon wel toegeven dat het een beetje uit de hand was gelopen, maar dat kostte hem ongelooflijke moeite.

Zoveel zaterdagen hard labeur voor een bord linzen en een mooi smoeltje? Bij deze wil ik een oproep lanceren: als er mannen geïnteresseerd zijn, mijn zolder heeft dringend een plafond nodig, als ook een vloer en isolatie. Verder moet er een muur in gyproc geplaatst worden in mijn tweede kamer, daar moet ook een muur gepleisterd worden, er was nog ergens een probleem met de electriciteit,...

Labels: bakstenen, M/V

Voor ik me in mijn zetel kon installeren voor de tv, me afsluiten van de buitenwereld nam mijn liefste me mee op sleeptouw. Aangezien hij ’s avonds nog moest gaan werken bleven we nogmaals in Gent. Met onze afstempelkaart van Amuseevous in de hand stapten we deze keer het Huis van Alijn binnen.
Het was niet mijn eerste bezoek. Ik herinner me in vervlogen tijden een bezoek op schoolreis aan een muf museum, toen waarschijnlijk nog het museum voor volkskunde genoemd. Later verdween die indruk wel dankzij een paar recentere bezoekjes. Maar al bij al blijft het een relatief klein museum. Voor kinderen is er nu een aangepast parcours waarbij ze op zoek moeten gaan naar de moordenaar van Hendrik. Die bordjes zorgden af en toe voor een beetje uitleg bij de verschillende kamers. Net als de commentaren van de oudere bezoekers die zich hun jeugd weer voor de geest haalden.
Momenteel lopen er twee tentoonstellingen: eentje met familiefilmpjes wat soms best hilarisch is, een polonaise op een trouwfeest, inzoomen op de bikini van Margriet, de verjaardag van Louis, een bezoek aan de wereldtentoonstelling,… en een tentoonstelling over de jaren ’50 die ook wel de mayonaisejaren genoemd worden. Maar zoals in de rest van het museum is het vooral visueel, echt veel uitleg wordt er niet gegeven. Ze werken ook aan een tentoonstelling over de jaren ’70, in de voorlopige ruimte vond ik het vakantieboek terug dat wij ook in de kast hadden liggen met massa’s spelletjes en knutseltips maar nooit echt uitgeprobeerd. Voor deze tentoonstelling zijn ze trouwens nog op zoek naar herinneringen en voorwerpen.

Labels: op stap

Ik voel me momenteel zo’n beetje als in een rollercoaster.

Op het werk krijg ik door de afwezigheid van mijn verantwoordelijke heel wat tijd om me in te werken, maar na een paar uur lezen van allerlei documenten komen de muren op me af. Als ik buiten kijk zie ik enkel muren vol ramen, niet het fantastische zicht op Brussel dat ik ooit had. Mijn collega’s zijn best ok, het is niet de fermettementaliteit waar ik voor gevreesd had. Maar ik voel me een beetje een buitenstaander, omringd door mensen in langdurige relaties met iemand die ze van unief kennen, net niet gebombardeerd door suikerbonen… Ik geef toe dat ik er een karikatuur van maak, maar het voelt soms een beetje vreemd: mensen ontmoeten die je niet kennen en die zich een idee van je vormen op basis van… tja, van wat?
Het lezen van de documenten doet me ook beseffen hoe weinig ik weet. Ik moet de puzzelstukjes opnieuw in elkaar steken, nieuwe afkortingen inprenten, een andere visie,… Maar theorie doet snakken naar praktijk, iets kunnen, iets bewijzen voor mezelf en mijn collega’s die niet goed weten wat ze met me moeten aanvangen,… Er zijn dagen geweest dat ik licht euforisch thuiskom, andere ben ik de paniek nabij. Huilen, tranen met tuiten zonder te weten waarom. Doodmoe krul ik me op en laat me wegzakken in een diepe onrustige slaap, onderbroken door onrustige dromen. Natuurlijk is het te vroeg om me een oordeel te vormen, ik herinner me levendig de eerste weken, maanden op mijn vorige job: hoe alles op je afkomt en je het ondergaat. Toch kan ik niet beletten dat de gedachten malen in mijn hoofd, over en over… Ter verdediging sluit ik me dan langzaam af van anderen, zeker van zij die lastige vragen stellen of me in de verdediging duwen.
Anderzijds wil ik mijn gedachtenstroom onderdrukken door mensen te ontmoeten, dus vond je me deze week meerdere keren achter de potten. Onvermijdelijk komt dan de obligate vraag: “hoe is het met je nieuwe job?”

Maar niet enkel het werk tolt in mijn hoofd, de emoties kunnen er ook weg mee. Een tijd terug was ik met een oude internet-date gaan eten, samen met mijn liefste. Best wel spannend voor iedereen, het leverde me een zware sms-discussie op voorhand op maar zoals ik wel een beetje verwacht had, klikte het uitstekend. Zelfs zo uitstekend dat mijn liefste bij het horen van de datingperikelen een blind date voorstelde met één van zijn vriendinnen. Mij leek de keuze niet geslaagd en ik heb zeker geen zin om te gaan koppelen. De compromis werd een uitnodiging voor een picknick in het park.
Toevallig was het onlangs de verjaardag van het meisje dat mijn liefste op het oog had en zoals wel vaker zette hij haar wat onder druk om zich in te schrijven op een datingsite. Hij vind ons de perfecte reclame maar ik heb het er wat moeilijker mee om het zomaar aan iedereen aan te raden is een ander verhaal. Tot ieders verbazing heeft ze zich die avond ingeschreven en nu ben ik zowat haar raadgever. Ik beschrijf de ontmoetingen die ik had, moedig haar aan,… en zo komen de verhalen los. Niet enkel zij, maar ook een andere vriendin. Voorlopig durft ze de stap wel niet zetten maar misschien ooit. Het toeval wil dat ik eerder haar uitgekozen had als mogelijke blind date. Maar aangezien er een grote picknick kwam waar iedereen zou zijn was alles mogelijk. Tot de picknick in het water viel en hij beroep deed op mijn mensenkennis om een gezellige babbel te regelen. Mijn liefste was in de wolken en vatte maar meteen de stier bij de horens. Hij stapte op haar af en tot onze verbazing zei ze zomaar ja. De telefoonnummers zijn uitgewisseld en nu is het afwachten, best wel spannend, maar een rollercoaster...

Gelukkig kon ik deze namiddag wegkruipen in mijn cocon, me installeren in de zetel, filmpjes kijken en even nergens aan denken. Morgen is weer een andere dag…

Labels: dramaqueen, M/V

Ik zeg het u, het is een complot. Iets in de airco of in luchtverfrissertjes of in de inkt waarmee ze etiketten maken of ... Ik weet niet wat maar iets zorgt ervoor dat ik de naam van de artiest waarvan ik een cd wil vergeet wanneer ik de cd-winkel binnenloop. Mijn triestige lot is dan door de rekken dolen, door de bakken gaan,... tot de naam mij te binnen valt. En ja, natuurlijk kom ik dan ook wel een andere cd tegen...
Deze morgen had ik het aangekondigd, ik ga de nieuwe van Lambchop halen. Mijn liefste zuchtte al op voorhand maar hij heeft wijselijk besloten om me niet te herinneren aan mijn voornemen (geen cd's in de maand augustus, wegens waarschijnlijk enkel beginloon deze maand omdat a) mijn vorige werkgever niet op de lijst openbare instellingen staat bij mijn huidige werkgever en b) de persoon op de personeelsdienst van mijn vorige werkgever wiens naam ik doorgegeven heb aan de de personeelsdienst van mijn huidige werkgever op verlof is en niet echt geneigd was om iemand anders te vragen om de bewijsstukken te verzamelen toen ik haar er op aan sprak).
Maar behalve mijn aanval van geheugenverlies verdenk ik de winkel er ook van om een compleet onbegrijpelijk klassement te hebben. Waar vindt een mens Gotan Project? Bij dance. Ok, ik dans daar nu wel op maar toch... En door al die existentiële vragen ben ik vergeten informeren of ze toevallig ook iets van Trijntje Oosterhuis hebben, sinds Blue Note ben ik meer dan verkocht. Net als ik vergeten ben om te kijken of die andere nieuwe cd niet toevallig bij de r&b gesukkeld is. Maar geen paniek, toch vijf nieuwe cd's, die al meteen in mijn computer terechtgekomen is aangezien mijn collega het vandaag een dagje voor bekeken houdt. Een walkman zoals vroeger behoort (voorlopig) niet tot de opties...

Labels: musjieks

Ik moet iets bekennen: mijn pa is informaticus. Al van zolang ik me kan herinneren doet hij iets met computers. Vroeger op school diende ik te zeggen dat hij programmeur was, later werd dat informaticus. Op de lagere school vond ik dat verschrikkelijk om te zeggen, het was ook zo'n beroep waar je je weinig bij kon voorstellen, niet zoals brandweer of dokter of bakker of ijscrèmeverkoper... Nu is dat waarschijnlijk anders, computers zijn geen vreemde dingen. De meeste kinderen kunnen er nu vlot mee overweg, soms vlotter dan hun ouders.
Toen ik klein was, zei een computer me niks. Enthousiast kleurde ik de ASCII-afbeeldingen van Bambi in en als iemand vroeg wat mijn papa dan wel deed op die compjoeters: ewel, die maakte tekeningen van Bambi en daarvoor moest hij naar Brussel gaan, heel ver. Vaak bracht hij ook papier mee naar huis, zo van dat lang kettingpapier met onbegrijpelijke tekentjes op, maar op de ommezijde kon je grote tekeningen maken. Nu weet ik natuurlijk dat daar programma's op stonden maar toen interesseerde mij vooral de lengte van die papieren. Voor de computer in de meeste huiskamers ingeburgerd was, kwam er bij ons al een computer binnen. Vol ontzag keek ik naar dat machien dat uit die grote doos kwam. Veel was er niet op te zien, een zwart scherm met een knipperend balkje maar als mijn pa de geheime code indrukte dan liepen er allerlei tekentjes over het scherm, soms minutenlang. Gefascineerd keek ik naar het scherm. Aanraken was absoluut verboden, spelletjes spelen, nooit gedaan behalve misschien het afschieten van vliegtuigjes enzo. De ene computer volgde de ander op, soms stonden er twee maar altijd was het verboden terrein.
In het middelbaar kregen we dan plots informaticales en mocht ik ook thuis wat oefenen. Maar meestal bracht dat problemen met zich mee. Mijn pa leek niet te begrijpen dat dat ding ook wel een eigen willetje heeft en ik echt wel niks verkeerd gedaan had. Op school lukte het wel, maar thuis altijd problemen. Later toen ik al aan de unief zat bracht hij een tweede exemplaar mee waar de kinderen op mochten oefenen, kwestie van zijn eigen pc af te schermen van allerlei fratsen. Soms kwam hij wel eens over mijn schouder mee kijken: tiens, grafieken in Excel, maar meestal bleef hij vloeken als het ding weer eens opnieuw geïnstalleerd moest worden.
Nu heeft iedereen zijn eigen computer maar onze pa blijft wel de vertrouwde helpdesk. Als we weer eens klagen dat het toestel veel tijd in beslag neemt, steekt hij gegarandeerd de schuld op het één of andere programma dat we geïnstalleerd hebben. Toen ik internet liet installeren, was hij ook niet te happig maar hij is me niet te hulp moeten komen schieten (alhoewel ik geen neen zou zeggen tegen wat extra geheugen, want dat ding is echt traag geworden).
Onlangs is hij bezweken onder de druk van mijn jongere zussen, vermoed ik, en heeft hij internet laten installeren. Toen ik hem aan de lijn had, was hij al aan het klagen.
"Ja, er zitten al virussen op, ik ben dat nu aan het scannen,..."
"Hoezo? Ben je zonder bescherming het internet op gegaan, geen programma dat virussen tegenhoudt?" Het klinkt bijna als de bloemetjes en de bijtjes.
"Ik ging dat wel eens installeren, zo dringend is dat toch niet. Trouwens de meisjes hebben er eerst msn enzo op geïnstalleerd..."
Ik kreun, dat klinkt slecht. Je kan even goed een pot honing klaar zetten.
"Tiens, het zijn allemaal cookies die de scan verdacht vindt, mag ik dat er uit zwieren? Ach, ja, je weet waarschijnlijk niet wat cookies zijn," zegt hij op een bedenkelijke toon.
"Dat zijn dingen die op je pc worden geïnstalleerd bij het bezoeken van bepaalde sites zodat die sites gegevens van jou onthouden en ze je de volgende keer niet meer moeten vragen in welke taal je wil verder gaan, bijvoorbeeld."
Het blijft stil aan de andere kant van de lijn, ik hoor zijn mond bijna openvallen van verbazing.

Tja, pa, ik kan me soms verschrikkelijk ergeren aan dat ding, maar bepaalde dingen weet ik wel al. Gebruik nu maar dat programma op die site die ik je doorgestuurd heb...

Labels: computerstuff

Maanden geleden stond ik met het boek in mijn handen op een boekenbeurs. De titel trok me aan, maar ik denk niet dat ik de korte inhoud heb gelezen, waarschijnlijk ben ik niet verder gekomen ben dan de prijs. Toen was het nog nieuw en in een normale uitgave, lees te duur om zomaar te kopen naar mijn normen.
Een tijdje terug kwam ik bij deze mevrouw de titel tegen in de beschrijving van één van mijn favoriete spelletjes: raden wie de persoon is die het boek leest, een spelletje dat ik meestal in de trein speel, ging er wel een lampje branden. Ik denk dat ik in dezelfde periode het boek ook ergens bij deze meneer ben tegengekomen maar ik vind de exacte link niet. Maar eigenlijk heeft dat geen belang, want het is enkel inleiding om te komen bij vorige zaterdag in de fnac. Op zoek naar een papieren verjaardagscadeautje passeerde ik eens langs de Engelse fictie om het bewuste boek in paperback tegen te komen. Het is niet zo dat ik op die blogs fantastisch lovende commentaren kon lezen, ik weet zelfs niet eens of die mensen dat boek gelezen hebben, maar gewoon het daar te zien liggen zette een raderwerk van andere dingen in werking, waardoor ik de achterkant van het boek eindelijk eens van naderbij bekeken heb en ja, je raadt het al: A short history of tractors in Ukrainian* van Marina Lewycka staat nu ook in mijn boekenkast, of beter, reist met me mee op de trein (als je me ziet, het heeft geen zin om van alles er bij te fantaseren, ik ben gewoon een na-aper), want er moet ook gewerkt worden, het verlof is echt wel voorbij. Ik ben al een goede vijftig bladzijden ver en was meteen verkocht. Het verhaal leest vlot en is grappig. Gent lag plots veel dichter bij Brussel dan gewoonlijk...
Het verhaal is simpel: een 84-jarige immigrant uit Oekraïene vertelt zijn 40-jarige dochter dat hij besloten heeft om te trouwen met een 36-jarige vrouw uit Oekraiëne. Op deze manier kan hij haar en haar zoon redden van een uitzichtloos leven. Hij begrijpt dat ze vooral geïnteresseerd is in het Brits paspoort dat verbonden is aan een huwelijk, maar toch, ze heeft zo'n mooie borsten en hij mag ze wel eens aanraken. Ik hoef je niet te vertellen dat zijn dochters niet echt opgezet zijn met de huwelijksplannen van hun vader.


* het boek bestaat ook in het Nederlands

Labels: lettertjes

Om de zoveel tijd heb ik zin om veel mensen uit te nodigen, dan surf ik wat recepten voor pastasalade bij elkaar en maak er een buffet van. Vorige keer, ondertussen ettelijke maanden geleden, was er een verrukkelijke pastasalade met verse tonijn bij. Zowat iedereen vroeg het recept, zo lekker en vooral simpel.
Deze middag had ik een uitnodiging voor een picknick in een parkje in het Gentse, heel eluk initiatief maar de weergoden zijn ons niet echt gunstig gezind. Iedereen werd verondersteld om een bijdrage te leveren, dus dacht ik automatisch aan die bewuste pastasalade, alleen was ik het recept kwijt. Gelukkig is er dan internet en dus voor al die mensen die die keer om het recept vroegen, hier is ie.

Labels: eten+drinken, keukenprins(es)

Dit is mijn 200ste berichtje en misschien voor het eerst sinds 18 januari 2006, de dag dat dit blogje het levenslicht zag, weet ik eigenlijk niet zo goed wat te schrijven.

Ik denk dat het weer me in zijn greep begint te krijgen. Toen ik pas terug was uit Spanje, liep ik nog vrolijk rond en keek ik met verbazing naar die mensen die hun vest of pull uit de kast hadden gehaald. Ok, het was een stuk frisser maar toch nog altijd een mooie 25 graden, dus liep ik met mijn zomerjurkje rond, spaghettibandjes en al. Ik wil ook toegeven dat ik voor de zekerheid maar een jeansbroek aangetrokken had, maar lange mouwen, nee, echt niet. Op de trein richting West-Vlaanderen hoorde ik de opmerking "die denkt zeker nog dat het warm is" en ik had veel zin om het uit te schreeuwen: "ja, het is nog warm, amper een paar maanden geleden trokken we onze lievelingst-shirt aan bij dit weer om de koude van de lange winter van ons af te schudden, het is nog veel te vroeg voor lange mouwen..."

Nu begint de twijfel binnen te sluipen. Het is 15 augustus en het regent, maar het is vooral de temperatuur die me stoort. Een t-shirt met lange mouwen is plots geen overbodige luxe meer en 's morgens vertrek ik ook niet meer zonder vest of pull. Is dit niet een beetje vroeg om al aan de herfst te beginnen, of is het eerder een schijnmanoeuver, reculer pour mieux sauter, en begint vanaf september een lange indian summer met heerlijke temperaturen? Ik gok op september, gewoon omdat ik de indruk heb dat het weer altijd betert bij het begin van een nieuw schooljaar, om kinderen en leerkrachten te ambeteren... maar ik heb er niks op tegen als het ietsje vroeger zou zijn.

Labels: blog, lijf

Al anderhalve maand loop ik rond met het polsbandje van Werchter. Het begint hier en daar wat te rafelen maar ik volhard. Niet omdat ik de jonge garde achterna wil hollen en een hele collectie wil beginnen aanleggen, maar omdat ik met dit bandje gratis en voor niks naar 48 musea kan, dankzij amuséevous.

Een tof initiatief, dat we wel kunnen smaken en reeds op de weide maakten we plannen. Nu anderhalve maand later hebben we al twee musea bezocht, en dan nog niet eens ergens in Vlaanderenland maar gewoon in Gent. Musea dus waar je sowieso op zondagvoormiddag gratis binnen kunt.

Vorige week schoten we in actie. Het eerste museum dat we bezochten was het Guislainmuseum. Ik was er al een keertje vroeger geweest maar het was groter en vooral interessanter dan ik me herinner. Het was een museumbezoek op een drafje omdat op zondag het museum al sluit om 17u en niet om 18u zoals wij gehoopt hadden. Maar het smaakte zeker naar meer. Momenteel lopen er verschillende tentoonstellingen zoals kunst in de gevangenis. Maar het is vooral Dwaze wijzen en wijze dwazen dat ik wel kon appreciëren. Het gaat om theorieën waar mensen rotsvast van overtuigd zijn en ook onderzoek naar doen, enkel de "wetenschap" hecht weinig belang aan hun bevindingen. Zo is er een bewijsvoering dat elk land van Europa de vorm heeft van een lichaamsdeel...

Gisteren hadden we grote plannen maar uiteindelijk zijn die heel beperkt gebleven tot het MIAT. Voor plan A hadden we toch wel zon nodig, plan B Antwerpen was ook wel tof maar als we in Gent bleven konden we eens passeren op de Patersholfeesten. Zelf was ik nog nooit in het MIAT geweest maar ik was aangenaam verrast. Op de twee bovenste verdiepingen kun je de geschiedenis van de industriële ontwikkelingen volgen van de laatste 250 jaar, dus vanaf de eerste industriële revolutie (Lieven Bauwens enzo), en meerbepaald van de positie van de vrouw. Voor een keer wordt ze niet herleid tot een deel van de huisraad maar wordt haar bijdrage tot het gezinsinkomen gewaardeerd. Er is ook een eerbetoon aan Ciné palace, waar je de tweede zondag van de maand ook films kunt gaan zien (moeten we zeker eens doen). En momenteel loopt er een tijdelijke tentoonstelling over reclamegeluk.

Labels: op stap

Mijn liefste kwam pas voor de koffie uit bed, hijste zich met moeite in zijn plunje om dan maar naar zijn werf af te zakken. Het schiet goed op maar 's morgens in actie komen blijft een moeilijk moment.
Zelf ben ik één van die uitzonderingen die vandaag geen brugdag heeft. Het klik-klakken van mijn zomerschoenen klonk dan ook overdreven luid op spoor tien. Gelukkig werd dat iets beter in Centraal. Maar hier op de verdieping sluip ik rond of ik huppel op blote voeten.
Vroeger stond zo'n dag garant voor wat dossiers bijwerken, allerhande vragen - eindelijk - eens aanpakken. Losse draadjes samenknopen...
Nu is alles nog nieuw, mijn collega sinds een paar dagen terug uit vakantie heeft me een nieuw stapeltje documenten bezorgd, zeker te lezen... Ik kijk er wat afwachtend naar. Het vorige stapeltje is nog niet verteerd.
Mijn bureautje is leeg, het voelt ook nog niet als het mijne. Voor vandaag heb ik een paar cd's meegenomen. Mijn collega heeft er een lang weekendje van gemaakt. Net zoals zovelen op de gang. Zou er eigenlijk koffie zijn?

Labels: werk

Deze week keek ik tegen mijn gewoonte in eerst in de Weekend Knack. Op de voorpagina stond een interview aangekondigd met Chika Unigwe. Ik kan begrijpen dat haar naam niet direct een belletje doet rinkelen. Het is een Belgische schrijfster met Nigeriaanse wortels, voor de liefde verhuisde ze naar ons grijze landje. Zelf ken ik haar door haar boek De feniks, maar ze heeft ook een aantal prijzen gewonnen voor haar eerdere verhalen die ze in het Engels schreef. Het boek, haar romandebuut, werd hier en daar geprezen, ik herinner me vooral de recensie in Mo*. Maar zoals wel vaker met nieuwe boeken die me interessant lijken van schrijvers die ik niet ken, dan kijk ik even de kat uit de boom. Nieuwe boeken kosten gauw twintig euro en soms gaat dat me moeilijk af. Maar toen ik vorig jaar op de boekenbeurs rond zwerfde, overwelmd door al die lettertjes, de geur van inkt en nieuwe boeken,... Je raadt het al, ik kon het niet laten om het boek nog maar eens vast te pakken en toen ik de schrijfster ook nog zag zitten ben ik gesmolten. Ze heeft mijn boek voorzien van een krabbeltje maar aangezien het haar eerste boek is en ik dit nog niet gelezen had was ons gesprek vlug afgelopen.

Het boek is een absolute aanrader. Ik las het op een paar dagen uit en het verhaal is heel lang blijven sluimeren. Het is het verhaal van een Nigeriaanse vrouw die naar België komt voor de man van haar leven en hier in een klein stadje komt wonen. Ze vertelt over haar problemen om zich aan te passen, maar vooral over het verwerken van het verlies van haar zoontje, als ook haar eigen gezondheidsproblemen. Het is vooral de beschrijving van gewone alledaagse dingen die me geraakt heeft. Bijvoorbeeld op een bepaald moment ontmoet ze een vrouw op de trein die tegen haar begint te praten over Afrika. Zelf heeft ze er niet echt behoefte aan en ze begrijpt ook al die drukte niet die gemaakt wordt wanneer blijkt dat ze Nederlands spreekt. Ze verdenkt de vrouw ervan om haar inkopen te doen bij Oxfam en daardoor te denken dat ze de wereld kent. Zo treffend vond ik dat. Net als toen ze beschreef dat er zoiets bestaat als een Vlaamse glimlach, een beleefde glimlach maar niet gemeend, iets wat ze zichzelf ook maar aangeleerd heeft.

Ook in het interview komt haar integratie veelvuldig aan bod. Vond ze het hier ook zo warm de afgelopen dagen? Is dat niet raar voor iemand uit Afrika? Hoe vindt ze het om een spreekbuis te zijn van de allochtonen? En werd ze geconfronteerd met racisme? Hoe kwam ze eigenlijk aan haar Belgische identiteitskaart? En wat vonden haar schoonouders ervan dat hun zoon trouwde met iemand uit Afrika? Hoe moeilijk was het om Nederlands te leren? Wat waren de grootste aanpassingsproblemen? Wat met de opvoeding van hun kinderen?
Enfin, het bleef maar vragen regenen over haar "kleur". Het feit dat ze een fantastisch boek geschreven is en bezig is aan een nieuw boek bleef bijna op de achtergrond. Chika pleitte ervoor om personen als Belgen te behandelen, voorbij hun kleur, zoals blijkbaar in Nederland gemakkelijker gebeurt. Ze gaf als voorbeeld Patrick Kluivert, waar niemand over zijn kleur valt. Hij wordt beoordeeld op zijn talent als voetballer en that's it. Verder gaf ze ook het voorbeeld van iemand die geadopteerd is als baby, een Vlaamse naam heeft en volledig opgevoed in het Nederlands, waar men opmerkingen over haar goede kennis van het Nederlands tegen maakt. Maar haar pleidooi kreeg bij de journalist blijkbaar geen gehoor, hij/zij bleef vragen stellen, waardoor het interview me op mijn honger liet zitten over haar nieuwe boek. Een beetje spijtig, ook al kan ik begrijpen dat het "zwarte-vrouw-verhuist-naar-België-voor-de-liefde" verhaal aandacht verdient en ongetwijfeld mensen interesseert maar we zien enkel haar kleur...

Labels: lettertjes

Ach, het behoorde zeker niet tot mijn lijstje van films die ik absoluut wou zien maar het was zo’n slapeloze nacht waar ik langer zit te tokkelen op internet dan ik me voorgenomen heb en uiteindelijk toch nog niet moe ben. Als lief er niet is val ik blijkbaar gemakkelijk in mijn oude patroon. Dus zijn mijn bloemen verplant geraakt en is de strijk gedaan. En wat doet een mens dan tijdens het strijken? Juist ja, een filmpje kijken op de vrouwenzender die zijn uitzendingen startte met voetbal.

De film heeft alles weg van zijn voorganger: mannen met kuiven en zwarte leren vestjes, roze meisjesvesten, liedjes om de haverklap, een buitenlandse student (de neef van Sandy, heb je hem?), spektakel, dezelfde directrice, dezelfde directieassistente (Blanche, die het begeleidende geluidje verzorgt bij de mededelingen, de coach loopt ook nog eens in beeld, zelfs Frenchy komt er aan te pas (blijkbaar wil ze nu scheikunde studeren om zelf cosmetica te maken maar ze herinnert zich wel het roze-incident), een straatrace,…

Een doorslagje, zegt u? Maar neen, deze keer is de buitenlandse student een jongen en wordt hij verliefd op de leidster van de pink ladies. In versie één wordt de buitenlandse studente verliefd op de leider van de T-birds. Verschil is ook dat zij hem niet ziet staan, maar dat komt nog wel, geduld. De auto’s zijn vervangen door moto’s maar van het eigenlijke oplapwerk zien we heel weinig, dus geen deuntje in de garage. Een vrij podium in plaats van een danswedstrijd,… allez, u moet toegeven er zijn verschillen.

Maar Michelle kan ondanks haar benenwerk op een ladder de danspassen van John niet doen vergeten, (zingen doet ze niet zelf, vermoed ik), en ondanks zijn knappe Ken-gezichtje (ik ben zelfs de naam van de acteur vergeten) doet het droevige sololiedje enkel denken aan Olivia bij het kinderzwembadje in de tuin, met John op de schommel durf ik het zelf niet eens te vergelijken…

Enfin, voor bij het strijken is het geen slechte film en ik ben zelfs nadien blijven kijken tot het einde, maar je hoeft geen kenner te zijn om te zien waarom het geen kaskraker is geworden.

Beste dialoog uit de film:
Studente: “What should I do, I missed two periods. ”
Directrice: “Don’t worry, you can take them after school time.”

Labels: beeldbuis

Blauwe letters op een groene achtergrond, een A4-tje op het prikbord bij het verlaten van de lift. Ik zag het pas deze avond maar het heeft wel een tof gevoel. Net zoals toen ik zag dat de collega waar ik het bureau mee deel met balpen mijn naam toegevoegd had op het kaartje bij onze deur op mijn zogezegde eerste werkdag, een week geleden. Het was eerder een dag om allerlei paperassen te regelen, ik moest er pas later zijn, kreeg een badge (direct met mijn naam op), treinabonnement (gratis deze keer), pc met login en wachtwoord (na een tijdje toch),... enfin, eerder een rustig dagje.

Ik heb die dag wel mijn naam gemaakt door direct een aantal belangrijke regeltjes te omzeilen. Verlof nemen zonder dat je een verlofkaart hebt en zonder dat er een meerdere die kaart kan tekenen... Ja, ikke dus.

Vandaag was mijn eerste echte werkdag. Ik deed er gisteravond wel lachend om, maar het was wel een beetje raar. Ok, op sommige vlakken is er niet echt veel veranderd, ik spoor nog steeds naar Centraal Station maar ik loop nu meer met de grote kudde mee. Het is nog steeds Brussel maar er wordt uitsluitend Nederlands gepraat, de kuisvrouw is niet gesluierd en is tijdens de werkuren bezig, waardoor ze me kon helpen om binnen te geraken via het badgesysteem waar ik nog niet vertrouwd mee ben. Mijn bureau deel ik met één collega in plaats van met acht en de telefoon rinkelde slechts twee of drie keer vandaag. Er is geen koffiemadam maar er staan twee thermossen in de gang en ik ontdekte ook dat ik zowat de hele voormiddag door gewoon naar de cafetaria om een fles water kan lopen.

De paperassendag had ik me geconcentreerd op de beleidsbrief die mijn collega me toegestoken had. Saaie lectuur had ze me gewaarschuwd maar wel een goed begin, zeker bij gebrek aan pc. Het domein is natuurlijk bekend maar de invulling is anders. De Europese potloodlijntjes zijn dezelfde maar ze worden sterker in de verf gezet, meer ingekleurd. Deze morgen boog ik me dan maar plichtsgetrouw over datzelfde document en ik had me ook voorgenomen om een aantal andere beleidsdocumenten door te nemen. Tijdens een vakantiemaand kun je niet echt veel begeleiding verwachten maar het heeft je wel tijd om je rustig in te werken, heb ik mezelf voorgehouden. September zal druk worden en zal er ook wel verwacht worden dat ik ergens een "nuttige" bijdrage kan leveren... Maar lezen is saai, massa's beleidsdocumenten die nogal eens in herhaling vallen omdat er toch blijkbaar een visie gevolgd wordt en die steeds verder uitgediept wordt. Maar een beleidsbrief in 2004, een update in 2005, een verklaring begin dit jaar, eentje vlak voor de zomer en nog eentje in voorbereiding voor september kan wel iets te veel van het goede zijn, dacht ik zo. Het was dan ook lastig om er mijn gedachten bij te houden en alles een beetje te ordenen. Vandaag had ik ook de tijd om mijn postvak iets meer te bestuderen. Mijn nieuwe chef die ik hoop en al een halve dag gezien heb (waaronder het sollicitatiegesprek) heeft me een hoop documenten en cijfertjes gestuurd. Toen ik ze op mijn paperassendag zag, had ik de neiging om ze een "kan wel interessant zijn maar hoe te begrijpen" stempel te geven. Toen ik vandaag echter de mailtjes wat meer in detail bekeek, zag ik ook dat er dingen van me verwacht worden. In de driemaandenplanning van de dienst kwam mijn naam zelfs twee keer voor, terwijl ik er op die vergadering in juli niet eens was!


Mijn eerste werkdag is ook het einde van de vakantie, meestal een periode om wat bij te lezen of films te bekijken maar ik had al zo'n voorgevoel. En ja, het is er niet echt van gekomen. Ik heb heel weinig gelezen op reis, gelukkig had ik me beperkt tot één boek (uit één van de beruchte reeksen van de krant) en zelfs dat heb ik niet uitgelezen, ook al bevalt het me wel, dus nu is het treinlectuur. Ach, bijna het chicklit-boek vergeten, geschreven door de dochter van de Ierse premier dat ik las tijdens de Gentse feesten. Het idee is wel tof: de mannelijke helft van een droomkoppel laat een lijst na van maandelijkse taken voor zijn vrouw wanneer hij komt te overlijden na een ziekte. Het leest heel vlot maar er hoort wel een waarschuwing bij: het einde is heel moraliserend, zoals lief kon ontdekken terwijl hij me de laatste bladzijden voorlas, terwijl ik kookte. De treinrit was juist te kort voor die laatste bladzijden... maar ik denk dat het wel verfilmd wordt.

Over films gesproken... Gisteren Ae fond kiss gezien van Ken Loach, een groot cineast bekend om zijn sociale drama's. Alle elementen zijn ook aanwezig in deze film maar het is vooral een liefdesverhaal girl meets boy, maar beiden hebben een andere culturele achtergrond. Zij is een Ierse jonge vrouw die een man volgde naar Glasgow maar uiteindelijk bleek het niet te werken. Hij is de enige zoon van Pakistaanse immigranten die zijn huwelijk met zijn volbloed nicht al voorbereid hebben. Ook voor de twee dochters zijn al plannen....

Labels: werk

Vanuit het verre Spanje, meer bepaald de Mercado Central in Valencia heb ik een - al vind ik het zelf - fantastische aanwinst gedaan, een stenen pot voor geen geld, ideaal voor stoofpotjes deze winter en allerhande. Enkel nog verse groentjes en maar sudderen.

Ik heb dit kleinood als handbagage meegesleurd, de bus op, luchthaven Valencia zonder airco, overstap in Barcelona, auto in Zaventem. Het is een ongemeen zwaar ding maar ik zou het geen seconde aan een ander toe vertrouwen, ik zag het zo voor me: groentjes, groentjes, stukje vlees of vis en maar smullen. Ik bezwoor lief dat hij het maar beter lekker kon vinden, net als die mensen die ik ging uitnodigen, daar was die pot zwaar genoeg voor. Zijn aanbod om de pot efkes over te nemen, sloeg ik af. Ik was de keukenprinses in wording, dankzij mijn nieuwe pot.

Deze morgen bekeek ik de sticker met ietske meer aandacht. Ik had wel gemerkt dat je er veel mee kon doen: in de oven, op gas en nog een paar symbooltjes. Dus dat zat wel snor dacht ik, maar deze morgen merkte ik dat er nergens elektriciteit vermeld staat. Gelukkig past hij in mijn oven, of is dat nu ook een probleem aangezien het een oven op elektriciteit is?

Ach, een beginnersfoutje zou je kunnen denken en ook niet echt een foutje. Ware het niet dat het niet de enige vlek op mijn keukenprinsesblazoen vandaag is, nee, ik loop weer met beide voetjes op de grond. Aangezien het mijn laatste dag verlof is had ik grootmoedig aan lief voorgesteld dat ik wel zou koken. Temeer omdat hij tijdens onze werfdagen niet enkel werfleider maar ook chefkok is geweest.

Ik ken mijn capaciteiten als keukenprinses en veel prinses is er eigenlijk niet bij. Ik kan wel een recept opvolgen en ik hou er ook wel van om eens iets nieuws te proberen maar bij improvisatie grijp je best in.

Zaterdagavond schotelde ik hem al kokoskrabkoekjes voor, lekker, echt waar. Het recept (uit proeven van vorig jaar uit het barbecue-kookboek van een bbc-kok) heb ik gelukkig al enkele malen klaargemaakt zodat het me wel lukt om te improviseren en tot een onberispelijk resultaat te komen (ook zonder barbecue, gewoon de grillpan in).

Voor vanavond had ik ook wel een ideetje, een recept dat ik al een tijdje wil uitproberen, zeker na onze heerlijke Libanese avond deze zomer. Eerst dacht ik eraan om het eens onder vrienden klaar te maken, maar iedereen is druk bezig met verbouwen, verhuizen en vakantie hebben, waardoor mijn geduld iets te veel op de proef gesteld dreigt te worden. Bovendien is mijn keuken momenteel niet echt waterdicht waardoor ik wat twijfel om een feestje te organiseren.
Maar gisteren toen we een restaurant moesten uitkiezen, de pizzeria gesloten bleek,... kwamen we uiteindelijk in de Mezze bar terecht. Lekker, sympathieke bediening maar ik kon natuurlijk niet nog eens mezze bereiden. Om toch een klein beetje in de sfeer te blijven dacht ik aan lam. De supermarkt in de buurt besliste echter anders, het wordt kalkoenbout in de oven. In de winkel herinnerde ik me een lekker gerecht met citroen en sinaasappel, maar ik kon me niet herinneren waar ik het recept gevonden had. Nog steeds niet eigenlijk, ik vraag me trouwens af of het oorspronkelijk geen recept met kip was dat door omstandigheden uiteindelijk kalkoen is geworden. Gelukkig is er het internet, zo vond ik dit alternatief waar ik wel alle ingrediënten voor in huis heb.


U hebt het natuurlijk in de mot: deze post is niet voor u bestemd maar voor mezelf zodat ik later alle recepten terug vind. Volgende week is er een picknick en ik had graag nog eens dat fantastisch recept voor pastasalade met tonijn uitgeprobeerd dat ik vorig (?) jaar op mijn verjaardag klaargemaakt heb. Ik zal nog eens moeten surfen vrees ik want voorlopig heeft mijn opzoekingswerk weinig opgeleverd...


update: het beest zag zwart (veel voorkomend probleem bij mijn oven aangezien je enkel van boven of enkel van onderen kan verwarmen) en hoe snij je zo'n bovenbout? Lief vond het lekker, ik ietsje te pikant, vijf lepels cayenne is echt te veel, vier ook, mijn herinnering met dit poederke had me al wat voorzichtiger gemaakt maar nog niet voldoende blijkbaar. Lief vond het zelfs zo lekker dat ik morgen opnieuw van dienst ben, de vleier, met een ander recept wel te verstaan...

Labels: eten+drinken, keukenprins(es)

Zondagochtend ben ik een vrouw met een missie: ontbijtkoeken en yoghurt met vanillesmaak. Ik sta voor de koelkast in een mij onbekende winkel op zoek naar het juiste smaakje als ik mama, papa en zoontjelief zie passeren.

Zoontje: "Ik wil een drankje."
Papa: "Nu niet, we hebben er thuis nog."
"Ja, maar ik wil een drankje." Hij zegt het op een besliste toon.
"Het is niet omdat je iets wil dat je dat ook direct krijgt." Papa nu, ook al met een besliste toon.
Zoonlief loopt rood aan en begint te jengelen "Maar ik wil nu een drankje..." snikt hij.
Papa kijkt hem dwingend aan, nee is duidelijk nee. Hij loopt verder.
Dan maar mama aanspreken "Mama, ik wil een drankje..." snikt hij nogmaals.
En wat doet mama? Ze geeft hem het drankje! Heeft ze niet gehoord wat papa zei?

Ik zucht en ga maar verder op zoek naar de yoghurt.

Aan de kassa zie ik een ander jongetje in een winkelkar. Hij omklemt een doos cornflakes. Hij omklemt ze zelfs iets harder als iemand na hem in de rij komt aanschuiven.
Mama spreekt hem toe: "schatje, mama gaat die doos moeten betalen." Ze neemt de doos af en plaatst ze op de rolband. Hij zet het op een huilen, geen sussen aan.

Ik zucht nog maar eens.

Enkele minuten later ben ik blij om te kunnen ontbijten met lekkere koffie gemaakt door mijn liefste en enkel de kat op mijn schoot. Geen ettertjes in de buurt.

Labels: huisvrouw

- waarom erger ik me aan Bart Peeters als presentator (te enthousiast) maar vind ik hem het einde in het Peulengaleis, momenteel een vaste waarde voor het slapengaan?

- zouden er mensen zijn die hun eigen straat doorsms'en naar allerlei meld-een-flitser-nummers zodat de auto's trager in hun straat gaan rijden?

- waarom het al twee keer binnengeregend heeft in mijn keuken nadat ik die schoongemaakt heb?

- waarom mijn buurvrouw mijn bloemen op de vensterbank geen water heeft gegeven aangezien ze toch gezien heeft dat ik er niet was?

- waarom lijken vrouwen er niet in te slagen om hun eigen netwerk te onderhouden en zien ze op de duur vooral de vrienden van hun wederhelft ipv hun eigen vrienden? Een aflevering van Sex an the city vorige week ofzo echoede een discussie die ik had over de vraag waarom vrouwen zoveel aandacht nodig hebben. Mijn antwoord: omdat ze te weinig dingen zonder hun lief doen.

Labels: ditjes+datjes

De woorden onstnappen hem bij het zien van de vrouw die de auto's toeschreeuwt. Ze springt in het wilde voor hen, een hachelijke bedoening in een drukke Spaanse stad als Valencia. Ze schreeuwt dingen die men waarschijnlijk niet in de Spaanse les leert.

Een paar dagen terug zagen we haar voor ons op straat. Hetzelfde zwarte kleed, de ritssluiting op de rug half open. Ze klampte mannen aan, de één na de ander.

Later zagen we haar voor de ingang van een kerk. Ze echoode me na om dan een hele rij uit te kramen die mijn kennis van het Spaans ver te buiten ging. Ik ving enkel het woord condoom op.

Valencia mag dan al een fantastische stad zijn, met veel ambitie en in volle groei. De onderkant is er ook heel dichtbij. Je ziet ze met hun winkelkarretjes op straat, hun hele hebben en houden erin, soms niet eens een halfvolle kar. In het park in de oude rivierbedding zagen we ze onder een brug in een kampement met de winkelkarretjes er omheen. Soms spelen ze muziek, leuren ze met prullaria of vragen ze gewoon geld of een sigaret. Spanje mag dan al geroemd worden voor de vooruitgang die ze gemaakt hebben tegenover de achterstand die ze hadden toen ze bij de Europese Unie aansloten, de vooruitgang was er zeker niet voor iedereen. De prijs voor de woningen swingt de pan uit, appartementen van een paar tientallen vierkante meters, soms zonder badkamer gaan ettelijke miljoenen oude Belgische franken. Onze gids merkte op dat heel wat oudere mensen in Valencia er nog enkel kunnen wonen dankzij een oude huurwetgeving die hen beschermt tegen het stijgen van de huurprijzen. Hijzelf was een dertiger maar zijn grootmoeder had tot aan haar dood een appartement in centrum Valencia voor een schamele vijf euro per maand, zijn ouders en hun kinderen hokten samen in deze ruimte. De eigenaar wachtte angstvallig haar overlijden af om de prijs dan te vermenigvuldigen met een veelvoud van 10, natuurlijk in het kader van de verbouwingen die hij had laten uitvoeren.

Labels: op stap

Zes vrouwen, drie mannen, de zestig ruim voorbij...

De verhoudingen zijn gewijzigd, elke opmerking van de mannen wordt gewikt en gewogen, er wordt gelachen met hun grappen,...

Hun tafel trekt onze aandacht. Er wordt uitvoerig gekust bij het begroeten en getaterd zoals Spanjaarden er een patent op hebben. Wordt er iets gevierd of is het gewoon een dagje strand?

Dan valt ons oog op hun kledij. Sommigen hebben enkel een pareo over hun badpak getrokken, een enkeling slechts een badhanddoek. De jaren zijn duidelijk zichtbaar, uitdeinende lichamen, rimpels,... Toch laten ze zich niet zomaar kennen, hun kapsel wekelijks in de plooi gelegd door hun kapper. Koket als ze zijn kan make-up natuurlijk ook niet ontbreken. Maar hun lippenrood schreeuwt het uit, hun oogschaduw is een te sterk contrasterende laag op een kleurloze achtergrond.

Ze zijn natuurlijk niet de enige die niet altijd goed weten wat te dragen of te combineren. Ik kan me ergeren aan gekleurde strings onder witte broeken, slecht zittende bh's waardoor de vrouw in kwestie plots vier borsten lijkt te hebben, te kleine kledij en een klassieker: kousen (ongeacht de kleur) bij sandalen.

Labels: dramaqueen, op stap

Twee mannen, late veertigers, zitten aan een tafeltje in de ontbijtruimte van he thotel. Hij leest de krant en geeft commentaar bij wat hij leest. De ander reageert loom en nipt van zijn koffie.

Twee bijna twintigers, meisjes nog, verlaten de ontbijtruimte.

Zijn blik dwaalt over het lichaam van de rechtse, bruin gebrand, kort rokje, sexy topje, de ideale maten van een onbezorgde twintiger.

Onze blikken kruisen elkaar.
"Trek het je niet aan, schatje, straks kijk ik naar jouw billen", lijkt zijn blik te zeggen.

Ik lepel mijn yoghurtje leeg en overweeg om nog iets te nemen zodat ik het moment kan uitstellen, maar wij hebben een afspraak met onze stadsgids.

Labels: dramaqueen, M/V

Op de luchthaven
zijn mensen een vormeloze massa,
iedereen beweegt in een bepaalde richting,
kris-kras door elkaar,
gehaast,
koffers met zich meesleurend,
of kinderen,
trolleys voortduwend,
een wirwar van kleuren,
geuren,
talen,
emoties.

Een rood t-schirt met een zwarte stier
verraadt ons gemeenschappelijk vakantieland.

Eerst was ik niet zeker,
dan wel.

"Ga je geen goeiendag zeggen?"
Het is een logische vraag,
maar ik kan hetniet over mijn lippen krijgen.

Hij verbrook het contact
en ik,

ik heb nu geen zin in chit-chatten.

De vlucht was lastig,
luchtturbulenties na een verzengende hitte in de luchthaven,
lang, te lang wachten bij de overstap,
gevolgen van een staking van enkele dagen terug,
vertraging,
een oplossing moeten zoeken voor de trein,
de zorg voor mijn nieuwe aankoop,
de koppigheid waarmee ik die zware pot blijf dragen.

Een andere keer


misschien...

Labels: M/V, op stap

Ik hou wel van steden met een aparte kijk op urbanisme en Valencia is er zeker één van. Ok, het resultaat is ontegensprekelijk eerder het gevolg van een samenloop van omstandigheden dan van een goed doordacht uitgestippeld beleid, maar het mag er wel zijn.

Ergens in de jaren vijftig overstroomde het oude stadscentrum. Heel veel mensen verlieten de stad. De Turia, de rivier die het oude stadscentrum begrensd werd toen omgelegd en het gaat hier niet over een klein riviertje maar over ettelijke tientallen kilometers. De bruggen bleven gewoon staan. Gevaar geweken, maar wat nu gedaan met die brede strook? Ten tijde van Franco waren er wel ideeën zoals een autosnelweg ter glorie van "de grote leider", een metro,... Maar de investeringen gingen voornamelijk naar Madrid en Barcelona waardoor deze plannen ergens in een lade terechtkwamen en stof vergaarden.

In de jaren tachtig werd dan beslist om er - u raadt het nooit - een park aan te leggen. De strook werd opgedeeld en verschillende urbanisten konden er hun hart ophalen en hun creativiteit loslaten. Het resultaat mag gezien worden: voetbalvelden, speeltuigen voor de kinderen of simpelweg bomen die voor de nodige schaduw zorgen voor een picknick of de luie siësta. Het park is een netwerk van wandelpaden en fietspaden, echt de max. de vroegere bruggen over de rivier werden behouden en vormen de begrenzingen tussen de verschillende stukken maar het blijft één geheel. Toen we gingen fietsen (een hele dag bij een luttele 36°) was het gewoon zalig om op deze manier de stad te doorkruizen richting natuurpark of nog richting haven.

Ondertussen is Valencia heel wat meer dan het oude stadscentrum. El jardin de Turia is echter geen excuuspark, ook in de rest van de stad is relatief veel groen aanwezig, ideaal om de hitte te ontvluchten of toch eventjes die illussie te hebben.

Ook tof in Valencia is de haven. Volgend jaar wordt daar America's cup, een internationale zeilwedstrijd georganiseerd en er werd fors geïnvesteerd in de haven, als eigenlijk ook in de rest van de stad. Deze stad heeft ambitie, ik zeg het u.

En voor de shoppingliefhebbers is Valencia het einde, winkels à volonté, we hebben niet eens een vierde gedaan, maar het compenseerde wel ruimschoots dat we de solden in België overgeslagen hebben. Trouwens het waren er solden van begin juli tot eind augustus, met prijzen tot -80%. Ik kan de komende maanden alvast geen winkel meer zien. Nee, geef mij dan maar de Mercado Central, lekker verse voedingswaren: sepia, inktvis, calamares,... ik ken nog altijd het verschil niet tussen de drie et franchement, je m'en fous, maar lekker zijn ze wel...

Labels: op stap

Tja, ik heb al direct naam gemaakt. Je moet het ook maar doen: op je eerste werkdag verlof vragen voor de rest van de week. Het is het aftasten van de administratie, living on the edge enzo, zeker wanneer je twee hiërarchische meerderen in verlof zijn. Maar het is gelukt...

Voor de rest paperassenwerk, nieuwe badge, nieuw abonnement, nieuw mailadres, nieuw paswoord, the usual stuff.

Ik ben dan wel terug maar de komende dagen ga ik helpen op de werf, dus veel internet zal er ook niet aan te pas komen, enkel stof. Maar zoals beloofd een paar postjes over het verlof.

Labels: werk