maandag 24 juli 2006

Grof

"Hei, wat ben ik blij dat ik jullie tegenkom, al mijn vrienden hebben op het laatste moment afgebeld, maar ik had geen zin om thuis te blijven..."

We knikken meelevend, we kennen het gevoel ook wel...

Dan begint ze mijn wederhelft zowat op te vrijen waar ik bij sta en werpt mij een poeslief lachje toe.

"Ach, zijn jullie samen..."

"Ja, wij kennen elkaar, hebben samen gestudeerd, maar ik ben wel een jaar jonger", stralende veelbetekende lach naar mijn lief. Gelukkig ken ik mijn wederhelft ondertussen een beetje om te weten wanneer iemand op zijn zenuwen werkt, alleen faket hij beter dan ik.

"Ik zie je nu af en toe op de trein naar Brussel..."
Tja, welke pol&soc'er die in Gent woont, kom je daar niet op tegen?? Ik zie haar ook soms en na een eerste poging om een vriendelijk goedendag-knikje uit te wisselen, want zo ben ik nu eenmaal, heb ik het opgegeven, aangezien ik enkel een hautaine blik terug kreeg. Maar nu staat ze naast mijn lief en is ze plots de vriendelijkheid zelve...

"Zeg, hoe is het nu met je kindje?"

Ik kijk onbegrijpend.

"Ach, was jij niet zwanger, ik dacht nochtans, toen ik je zag op de trein..."

Ons vriendenkliekje is langzaam weggesmolten, morgen vroeg op, vergadering,... Ik kan ze alleen maar gelijk geven. We kiezen ook het hazenpad, genoeg grove madammen...




En nu, vlug mijn spullen samen zoeken,...

zondag 23 juli 2006

sssttt...

Het zal hier de komende tijd een beetje stil worden en dit heeft niks te maken met wat
Michel beschrijft, of laat staan met blogmoeheid.

Ik heb gewoon geen zin om op vakantie internet te gaan zoeken om iets te kunnen posten, sowieso is mijn wederhelft niet echt blogminded en ik kan dit wel een weekje missen, dus wordt het gewoon een weekje papieren versie... en misschien nadien een paar berichtjes... of ook niet...

"Ben je al elke dag gekomen?"

Op de feesten kom je soms mensen tegen die je anders nooit ziet, ook al woon je in dezelfde stad. Zo ook M. We hebben samen gestudeerd maar dat is het ook zo'n beetje. Na het behalen van het diploma ging ieder zijn weg en ook al zijn er veel blijven plakken, soms met een omwegje naar thuis om, contacten berusten altijd op toeval.

Tuurlijk ben ik al zo goed als elke dag geweest... Enige uitzondering was maandag, toen lief na de maaltijd in de zetel in slaap viel. Eergisteren was het voor mezelf even spannend omdat ik met enorm veel buikkrampen het bed kwam uitgekropen om er zo goed als direct weer in te kruipen. Wat rusten, pijnstillertjes,... Mijn voornemen om lief te helpen op de werf weer opgeborgen en enkel het gevloek, geklop en andere werfgeluiden aangehoord. In de late namiddag dan toch afgezakt naar het centrum, of beter naar het Sint-Baafsdorp en omstreken waar we wat rondgekuierd hebben op Bataclan, de flauwste 20 minuten op de Gentse feesten van Gunther Lamoot meegemaakt hebben, via een ommetje bij mij thuis om een voorgerechtje te nuttigen, het restje inktvis (heerlijk) van de avond voordien en dan weer richting Nieuwpoorttheater. De hitte was er nog steeds, gelachen werd er ook. Freddy De Vadder is gewoon geweldig. Je weet wel dat je soms als je een komiek al eens gezien hebt momenten in de show hebt dat je denkt dat heb ik al eens gehoord waarna je de volgende vijf minuten gerust met een half oor kunt luisteren, wel bij hem is dat niet het geval. Natuurlijk waren er dingen die ik hem al eens had horen vertellen, maar die waren op een andere manier in de show verwerkt. Echt mooi gedaan.

Maar de feesten zijn natuurlijk en vooral mensen tegenkomen. Donderdag had lief zijn vrienden bij mij uitgenodigd, gelukkig stond hij achter de kookpotten (en ook de afwas heeft hij voor zijn rekening genomen). Het bleek wel een goede uitvalbasis voor vuurwerk, twee maal, een keer aan het station en nadien het echte spektakel aan de watersportbaan. Op een paar meter landden brandende stukjes, terwijl we volledig reglementair zaten enzo. Gelukkig niks ergs voor ons, maar het was misschien een beetje een voorbode. Onderweg naar het Baudelopark was vriend J. overenthousiast bij het oversteken van de Albertlaan. Eens te meer werkte de straatverlichting niet en waren de betonnen blokjes tussen de tramsporen dus niet zichtbaar. Vriend J. kwam er met iets minder zichtbare kneuzingen van af dan Huug, maar laat is het die avond niet echt meer geworden.


De laatste twee dagen zijn bij ons eerder rustig, toch op feestengebied, maandag vertrekken we naar Leuven, om van daaruit een vroege trein richting luchthaven te nemen. Voordien is het nog inpakken, bikini herstellen, nog een dansinitiatie tango meepikken, een boekje uitzoeken, de rugzak vullen, shampoo kopen, zonnecrème, me inschrijven voor de danslessen (want de workshop was nog maar eens de max)...

rockchick

Gisteren op boomtown ging het er luid aan toe, veel gitaren, drum en baslijnen. Zelfs het onweer werd er stil van, tot grote vreugde van mijn wederhelft die zich opmaakte voor GVSB, wat de laatste weken bijna synoniem was voor de feesten ten huize van.

Gisteren was het dus zo ver. Dankzij de regenbui was het betrekkelijk rustig voor het podium en ik wou me ook niet laten kennen. Ooit zag ik Metallica van op de tweede rij, dus een noise-groepje kon er ook wel bij. En zo zag ik haar...

Op een tafel, centraal voor het podium zaten twee kinderen, een meisje van ik schat zo'n vijf jaar en een jongetje van drie-vier. Hij had al duidelijk te lijden gehad van de regen en het was ook al laat natuurlijk. Zij leek er beter tegen bestand. Twee vlechtjes, nieuwsgierig keek ze om zich heen, misschien een beetje geïntimideerd door die gast naast haar die schreeuwde maar dan liet ze zich niet kennen, ze schreeuwde, tot groot jolijt van de brulaap. Het wachten tot het optreden was lang, papa maande hen tot wat kalmte aan.

Vier kerels uit New York, twee bassen... noise zonder meer. Wat verderop gaat een ander meisje met vlechtjes uit de bol, meezingen, head bangen,... De - voornamelijk mannelijke - massa schreeuwt het uit, ritmisch gaan handen in de lucht, beweegt het hoofd,... Het kleine vlechtenmeisje kijkt haar ogen uit en laat zich meedeinen met de muziek. "Aiming to please..."

Het jonge grut voor mij laat hun aanvankelijke coole pose vallen en geeft zich over. Dit is nog niet zo slecht. Iemand smijt zich in de dansende menigte voor het podium, duwen,... zoals het hoort.

De nummers volgen zich in snel tempo op. Korte, hevige baslijnen,... onverstaanbare teksten, snedige drums... De groep speelt één van hun vroegere albums van begin tot einde, tot genoegdoening van hun publiek.

Plots voel ik twee armen rond me, een iets trager nummer, hij zweet maar trekt me tegen zich aan, voor hij weer verdwijnt in de massa. Hier heeft hij duidelijk op gewacht, ik glimlach.

Op het einde van het concert zie ik de kleine vlechtenmeid op de arm van haar vader, snikkend...

donderdag 20 juli 2006

rood/wit ruitjes

Ze was me voor. Niks zo lekker en veel gezonder dan frieten of pitta, maar ik vraag nog altijd een boterham met hoofdvlees, uufflakke is me iets te moeilijk.
Een andere aanrader is een boterham met choco, echte choco, geen nutella maar boerinneke...



Bezoekers uit Sri Lanka, als dat mijn lezertjes op huwelijksreis niet zijn... Hebben jullie niks beters te doen?



Niks zo efficiënt om op te ruimen als volk uitnodigen, maar warm......... gelukkig kookt lief.

woensdag lachdag

Gisteren gaf het grote schema aan dat het tijd was om te lachen, niet één comedy voorstelling, maar twee!

De eerste op het lijstje was Terrorist van Nigel Williams, wat lief graag had gezien maar er waren maar een paar avonden en we hadden al kaarten voor iets anders en misschien was het wel al uitverkocht... Enfin, veel tralala, even surfen, ach het begint om 19.30 en onze tweede voorstelling pas om 22u, op wandelafstand van elkaar, telefoonnummer ingetoetst en ja, er waren nog plaatsen. Ben ik goed of wat?
De voorstelling werd ook opgenomen voor tv en dvd, ja we komen in beeld. Na de eerste vijf minuten ofzo kwam de cameraman tussen, een probleem met het geluid. Nigel ging dan maar verder met de micro in de hand, weinig erg. Na de voorstelling kwam de regisseur ons beleefd vragen om nog even te blijven zitten, kwestie van die vijf eerste minuten opnieuw te doen. Of we nog eens wouden lachen? Ik vroeg me wel af hoe ze dat gingen oplossen met zijn jas, want de eerste keer heeft hij hem meteen afgedaan, de tweede keer niet. Ik vond hem ook de eerste keer grappiger, hij probeerde wel andere dingen te verwerken in zijn inleiding maar het publiek was iets minder mee.
De show zelf vond ik wel goed in elkaar steken, bij momenten misschien een beetje moralistisch maar al bij al wel geslaagd. Alleen, waarom moest er weer met West-Vlaanderen gelachen worden? Tussen Poperinge en Veurne heb ik wel ontvangst met mijn gsm...

Nadien zakten we af naar het Nieuwpoorttheater voor de try-out van Kamagurka en het was dik in orde. Echt waar, ik heb er van genoten. Ik vond hem beter dan de laatste keer dat ik hem zag, hij zag er ontspannen uit, de grappen waren absurd en hij nam het woord pompelmoes in de mond, hij was zelfs kwetsbaar...

woensdag 19 juli 2006

Blauwe noten

drie mannen op een podium,

drie muzikanten,

een contrabas, een piano en een mondharmonica,

drie muziekinstrumenten, maar zoveel meer,

een dialoog,

via muzieknoten,

een van hen is blind,

de ander speelt met zijn ogen gesloten,

ongelooflijk,

ik maak een nota aan mezelf, dringend de cd van Gershwin nog eens beluisteren,

gebiologeerd volg ik het podium,

een perfect evenwicht tussen drie,

waarom dit verstoren met een vierde?

het lijkt dan ook bijna heiligschennis als Toots Thielemans vol lof Trijntje Oosterhuis aankondigt in een lange rij van vrouwelijke artiesten waar hij ooit mee optrad en die bijna allen een cd in de jazz collectie van de krant hebben,

waarom het evenwicht verstoren?

de vraag verdwijnt wanneer ze begint te zingen,

"instant kippenvel"

Toots heeft niet overdreven,

ik kende haar van "All of me" die vorig jaar en dit jaar op de Blue Note CD van de Knack terug te vinden zijn en waar ik tevergeefs naar uitkeek,

maar ze overtrof ruimschoots mijn verwachtingen,

ik vergeet op slag mijn voornemen om geen cd-winkel meer binnen te stappen voor het tien graden kouder is,

enkel het podium kan mijn aandacht vasthouden,

ook wanneer ze weer verdwijnt,

en de dialoog tussen de drie mannen zich herneemt,

zo hoor ik niet de klachten over de grappige mengeling Nederlands - Engels, het gsm-gesprek van een achttienjarige met zijn ma,... Ik merk met moeite dat de tent leegloopt, de warmte kan blijkbaar niet zomaar weggewapperd worden met een blauw promowaaiertje.

Zucht,
een concert dat me zeker bij zal blijven...

maandag 17 juli 2006

Verlof en Gentse feesten

Wat wil een mens nog meer, verwacht geen dagelijks verslagje van de feesten daarvoor zijn er mensen die dat beter doen.

Lief heeft heel professioneel een schema gemaakt, met wat we absoluut willen zien en wat we ook wel willen zien. Het is eens iets anders dan ik die op elke dag in het programmaboekje cirkels trek. In ieder geval blijkt eens te meer dat we het wonderwel snel eens zijn. We kunnen ons beiden wel vinden in wat comedy (gisteren les poupées passionnées, maar ook nog Freddy De Vadder en Kamagurka op het lijstje), straattheater (mijn taak om het schema op te vullen), muziek (natuurlijk),... Lief heeft gisteren zijn vaste stek op Boomtown laten vallen voor torenhoge ontmoetingen, de Beethoven Academie met een compositie van Dirk Brossé en live-verbinding met het orgel in de kathedraal, het beiaard in het belfort en een Oosterse groep in de Boekentoren. Niet direct wat je op de feesten verwacht, maar zeer gesmaakt.

In de namiddag hadden we een dansinitiatie aangekruist. Lief had me al een tijdje geleden voorgesteld om in september een danscursus te volgen maar aangezien we er niet echt uitraken wat we willen dansen is het Baudelopark the place to be. Het optelsommetje "de droom van lief om terug naar Argintinië te gaan maar deze keer op reis" met een lyrische beschrijving van tango "poëzie tussen twee lichamen" die in mijn achterhoofd rondspookt bracht ons bij dit voorstel. De elegantie van de koppels in de spiegeltent hielp ons zeker over de drempel, dus daar stonden we in de blakende zon sluipende passen in een grote cirkel aan het uitvoeren. Op lange rijen oefenden we de stappen in, de vrouwen of de volgers langs de ene kant, de leiders of de mannen aan de andere kant. Linkervoet vooruit, zijwaarts, twee stappen achterwaarts, zijwaarts en bijtrekken. Zeker niet moeilijk, en dat met "sluipende" passen. Ongewild stond ik tegenover een gast die door zijn vriendin gedwongen was om mee te doen. Onwennig bewoog hij zijn voeten, maar samen slaagden we er toch in om het tot een goed eind te brengen, schier eindeloos herhaalden we de figuur tot het tijd was om het met onze danspartner te oefenen. De beweging op zich was geen probleem, ook niet dat we niet naar onze voeten mochten kijken, laat staan dat we onze lichamen naar elkaar gewend moesten houden, allemaal een fluitje van een cent. Geen blauwe tenen, waar hebben liefs vrienden het toch altijd over? Nee, als er iets een probleem is, dan ben ik het wel. Bij een tango is er iemand die leidt en iemand die volgt, die laatste moet dus wachten tot de "leider" de stap zet. Hij kijkt waar plaats is en wacht eventueel om te dansen, hij kan ook een extra stap opzij zetten... wel, onnodig te zeggen dat alles daar blokkeerde, hoewel ik het dansen heel tof vond en me best amuseerde, lukte het niet echt. Een idee van Michel Houellebecq uit Platform schoot door mijn hoofd "Westerse vrouwen zijn verdorven door het feminisme waardoor ze zich niet meer kunnen overgeven aan een man..." Lief omschreef het later op de avond als de ideale dans om je vrouw te doen luisteren. Tss...

Vanavond wordt het Boomtown, lief heeft iets goed te maken na Werchter waarbij hij een andere groep als Absynthe Minded aanduidde. Maar de avond zit natuurlijk vol verrassingen, een sms berichtje en alles kan veranderen...


Morgen staat dit op het programma.

zondag 16 juli 2006

Statistiekjes...

Tuurlijk zit er een tellertje op deze blog...

Nee, niet voor mijn ego, maar ik wil toch een klein beetje weten wie deze schrijfseltjes leest, natuurlijk kom ik dat wel te weten via de commentaren, meestal niet via de blog maar gewoon rechtstreeks...

Maar een mens is natuurlijk ook curieus aangelegd...

... en statistiekjes zijn mijn job...

Meer dan het aantal lezers vind ik het grappig om te zien wat mensen intypen in een zoekmachine en zo uiteindelijk op dit blogje terechtkomen. Natuurlijk zijn er de evidente combinaties met butterfly enzo maar er zijn ook bizarre combinaties. Een handvol uit de voorbije maanden:

- collega's
- ontslag als statutair
- rokjes & jongens
- blote madammen (ja, ik moest ook eens slikken, bleek ik het over blote benen en het zomergevoel gehad te hebben, die madammen kwamen dan in een andere post voor)
- roze opbergbakken (eentje van bij de noorderburen)
- volwassenen spelen met treintjes (rare jongens, die noorderburen...)
- zaterdag -vrijdag -donderdag -woensdag -dinsdag -maandag (eentje uit de VS, ja ja dit ding is internationaal)
- lederen broek brugge te koop
- vakantie ervaringen
- interieurdecoratie stubru (hoe gaan deze samen?)
- tekst verjaardagskaartje met vlinder (heeft er niemand dan nog inspiratie?)
- kinderspeelgoed dweiltje (ik val omver van verbazing)
- ontbijtbuffet (mmmm...)
- ...

En de verste bezoeker tot nu toe, voor zover dat iets wil zeggen, komt uit Brisbane, down under Australië, dankzij mijn lovende commentaar op zijn landgenoot.

Update: Daarstraks trok ik grote ogen, een bezoeker uit Iran... Via google en sexism, kijk maar als je me niet gelooft...

vrijdag 14 juli 2006

emotioneel moment

Ik heb even getwijfeld maar het heeft me zo aangegrepen dat ik het wel kwijt moet...

Gisteren, stap ik één brok zenuwen voor de persconferentie na het eten in de lift met mijn collega. Ik zie haar staan. Is zij het? Die blauwe mascara ken ik natuurlijk, maar dat korte kapsel,... Jawel, ze is terug met een kortgeknipt kapsel dat eigenlijk alles verklaard. Het staat haar wel, het toont haar sterkte.

"Hei, J. je bent terug!"
Ze lacht bemoedigend, "Ja, maar enkel deeltijds, rustig aan".

Ik begrijp het, we hebben samengewerkt op een project, heel wat discussies gehad waarbij ze mijn gedrevenheid probeerde in te tomen en ik haar al te vaak voorzichtigheid en een ambtenarenmentaliteit verweet. Maar het was een schok toen ze na de zomer niet terugkeerde. In het begin stel je je misschien weinig vragen. Ah, ze is in het ziekenhuis. Ah, ze komt terug tegen het einde van het jaar. Maar uiteindelijk is het juli geworden. Mettertijd is ook het besef gekomen: dit is ernstig.

"Ik hoor dat je vertrekt..."
"Ja..." Ik haal mijn schouders op, wat valt er te zeggen?
Ze lacht samenzweerderig, iets wat wel meer de reactie van collega's op andere diensten is. De veranderingen wegen zwaar en de motivatie lijdt er onder.

We komen aan op het zesde en verlaten de lift, ze wenst ons een prettige namiddag.

Even later kom ik haar tegen in de toiletten.
"Tu pars sans regrets?" Haar ogen hebben goed gezien, het afscheid valt me moeilijk. Zeker omdat ik weet dat mensen die veel voor me betekend hebben het nu lastig gaan krijgen.
Ze knikt, ze begrijpt het. "Het is nu dat je die beslissing moet nemen, niet binnen tien jaar", zegt ze met een vastberaden stem. Natuurlijk heb ik er niet aan gedacht om te veranderen van mening, maar soms knaagt het toch een beetje.
Ze werpt me nog een vermoeide glimlach toe.



Dat was gisteren, vandaag kwam ik haar opnieuw tegen in het toilet, vlak voor ik mijn badge en dergelijke zou gaan afgeven aan de personeelsdienst.

"Ce sont tes derniers jours?"
"Plutôt les dernières minutes..."
"Alors, je vais te donner un grand bisou et je te souhaite beaucoup de succès." Ze omhelst me. Ik wens haar veel sterkte...

romantiek in de ochtend

Nee, geen bedverhaaltjes van lief en mezelf maar deze week was ik getuige van een paar romantische ochtendmomenten, vandaar...

Pendelaars zijn blijkbaar een interessant doelpubliek voor allerlei marketing akties. Regelmatig krijgen we bij het binnenkomen in het station iets in onze handen geduwd. Deze week was dit het geval met een nieuw vruchtendrankje dat we bij het verlaten van Brussel Centraal kregen. Het potje was opengemaakt door de promoboys en -girls.
Toen ik naar de verkeerslichten liep zag ik een gast op een andere gast toelopen. Deze laatste had ook zo'n potje gekregen en lachte. Wanneer de eerste gast de tweede nadert, doopt hij zijn vinger in het potje, raakt de lippen van de ander aan en kust hem daarna. Zo'n lieve tedere kus...

Ik installeer me in de trein naast de gang. Schuins tegenover mij aan de andere kant van het gangpad opent een knappe gast zijn ogen, heel lief, heel vertederend,... hij glimlacht, probeert zich een air te geven door de metro toch maar open te houden maar de slaap is te overweldigend. Hij sluit zijn ogen, ik glimlach.

Vanmorgen was er ook zo'n moment, maar ik ben het vergeten, je weet wel, zo'n moment dat je getuige bent van een beetje tederheid tussen twee menselijke wezens waardoor je zelf spontaan begint te glimlachen en probeert dat gevoel vast te houden...

donderdag 13 juli 2006

Balen op mijn voorlaatste dag

Niet omwille van de persconferentie, maar omwille van het volgende bericht toen ik deze morgen bloglines opende: "Your organization's Internet use policy restricts access to this web page at this time." Huh, het was wel even schrikken, ik weet natuurlijk dat ons gesurf gecontroleerd wordt door een programma, maar toch... Ik gebruik die site nog niet zo lang en zoveel heb ik er niet naar gesurft. Trouwens zo zie ik in één oogopslag of de sites die ik anders regelmatig aanklik, terwijl één of ander statistisch programma zijn tijd neemt (dat spreekt voor zich), veranderd is.
Ok, niet getreurd, dan ga ik gewoon de blogs overlopen. Mijn eerste poging, gentblogt, geblokkeerd, tweede poging ook al,... zelfs mijn eigen blogje is niet meer leesbaar van op mijn werk. Brusselblogt is daarentegen wel bereikbaar, net als een ander handvol blogs, absoluut niet duidelijk welke wel en welke niet. Ik vermoed dat de blogspot in het adres van dit blogje daar voor iets tussen zit, maar ook andere blogs met enkel .be werden geblokkeerd.
Enfin, het was serieus balen en ik moest zelfs wachten tot thuis om hierover een postje te plaatsen. Gelukkig kon ik het doormailen naar mijn thuisadres.

Update: tegen de namiddag was het opgelost en begreep men blijkbaar dat af en toe eens kunnen piepen op het internet goed is voor mijn productiviteit. Misschien is het zo iets als met sommige mediasites waar we alleen in de namiddag toegang toe hebben? Kwestie dat we 's morgens toch werken. Informatica in een administratie, het staat voor niks, meneer.

woensdag 12 juli 2006

"Het zijn solden" - een feuilleton

Vorige week, lief en ik bij mij thuis:

"Het zijn solden". Hij kijkt me aan, ik kijk hem niet begrijpend aan.
"Het zijn solden", hij herhaalt het een tweede keer.
"Ja, en?"
"Wel, ik heb nog wel een paar dingen nodig en ik dacht dat ik met mijn liefje wel eens naar de solden kon gaan". Blijkbaar heeft hij begrepen dat hij zich op gevaarlijk terrein begeeft, want hij zegt het heel voorzichtig en met een ontwapenende glimlach.
Ik twijfel even. Het is niet mijn favoriete bezigheid om kleren te gaan shoppen, en al helemaal niet met een man (no offence, guys). "Je weet dat dit niet mijn favoriete bezigheid is..." begin ik, maar daar heeft hij een antwoord op en vertelt me een gruwelverhaal over zijn slechte smaak (hopelijk enkel wat kledij betreft).
Ik geef toe, maar zeker niet van harte. Ondertussen somt hij zijn lijstje op: schoenen, sandalen, een jeans,... Volgende week is nog veraf...

Zaterdagvoormiddag, zijn zus fleurt op bij de gedachte aan schoenen, haar lief rolt zijn ogen. Ik blijk geen keuze te hebben want ik heb al toegezegd om het naburige stadje te bezoeken (over schoenen is geen woord gerept), gelukkig heeft ons gehuchtje maar twee schoenwinkels, niks gevonden.

Zondag, om onze wandeling in de Ardennen die in het water is gevallen door de regen te compenseren, stelt lief voor om wat door het centrum te slenteren. Een leuk idee, maar toen besefte ik nog niet dat hij een verborgen agenda had. Elke schoenwinkel in het centrum lag toevallig op onze wandeling, windowshopping. Gelukkig bleek al rap dat we ongeveer op dezelfde golflengte zitten wat "mooie" schoenen zijn.

Maandagavond, lief en ik in de Veldstraat, na het boeken van onze reis, de winkels zijn nog welgeteld efkes open. Resultaat: een paar bottines voor deze winter met een mooie korting.
's Avonds, bbq bij vrienden en ik weet niet of het afgesproken is, maar ik krijg het ene na het andere gruwelverhaal te horen. Met vier vrouwen een kostuum gaan zoeken, twee keer,... De moed zakt in mijn schoenen...

Gisteravond, kom ik bij lief binnen en hij glundert. "Kijk eens..." Twee paar nieuwe schoenen, mooie en met een serieuze korting, helemaal in zijn eentje. Dat verdient applaus, spijtig genoeg heeft hij geen sandalen gevonden. Zucht.

dinsdag 11 juli 2006

Aftellen...

....want deze week is mijn laatste werkweek, nog drie luttele daagjes te gaan, daagjes waarin ik probeer om een aantal dossiers af te werken maar ook een aantal collega's ga moeten teleurstellen omdat het me niet gaat lukken (en agressief komen vragen stellen gaat hierbij niet helpen), een laatste maal een woordje moet placeren op een persconferentie (en het is uitdagend om eens niet braafjes te zijn) maar er kruipt natuurlijk ook tijd in de voorbereiding waardoor minder voor het vorige, daagjes waarin allerlei collega's beginnen te beseffen dat ze nog steeds niet overweg kunnen met ons datasysteem en nog vlug wat proberen bij te leren, daagjes waarin ik vroeg stop met werken, daagjes waarin ik mijn bureau opruim (ongelooflijk wat ik tegenkom: boeken uit de verboden reeks van De Morgen die blijkbaar nooit thuis geraakt zijn, tandpasta en dito borstel, kaartjes van op reis,...),....

....want de Gentse Feesten naderen met rasse schreden, en ik ben voor één keertje in verlof, need I say more...

....want ik ga op reis naar Valencia met mijn liefste, natuurlijk.

....

De geboorte van Venus



Elk zichzelf respecterend tijdschrift of krant heeft dezer dagen een lijstje met boeken die je gewoon moet lezen tijdens je vakantie. Dit boek hoef je niet gelezen te hebben, maar ik heb er wel veel plezier aan beleefd.

Ik heb een zwak voor historische boeken en zeker voor historische fictie. De boeiendste lessen geschiedenis had ik in het lager, toen er behalve de opeenvolging van koningen, vorsten en dergelijke ook ruimte was voor wat de mensen aten, hoe ze woonden, hoe ze zich kleedden,... Een van de meest treffende filmscènes is uit een Franse film met ongetwijfeld Gérard Dépardieu: ten tijde van de Franse revolutie (of was het de commune?) lopen soldaten elkaar omver in de straten van Parijs maar iets verderop zijn een aantal vrouwen ongestoord de was aan het doen.

Dit boek is het verhaal van een rebelse dochter van een welstellende stoffenhandelaar in het Florence van de 16de eeuw. De stad is op dat moment heel toonaangevend wat kunst betreft en de Medici zwaaien er de plak, maar de stad geraakt in de ban van een onheilsprofeet als ook van het Franse leger. Het leven van dit jonge meisje wordt bemoeilijkt door haar honger naar kunst en wetenschap, een eigenschap die niet geapprecieerd wordt in een wereld waar vrouwen vroeg trouwen en kindjes kopen, liefst zonen.

maandag 10 juli 2006

romantiek in een trouwjurk

Mijn cynisme ten overstaan van het huwelijk is legendarisch. Ooit was dat één van de redenen waarom een ex het niet meer zag zitten, ook al wou hij dat enkel na veel drank toegeven...

Maar misschien paradoxaal genoeg word ik wel graag uitgenodigd voor een huwelijksfeest. Ik geef toe dat de plechtigheid me op een enkele uitzondering na meestal weinig kan raken, maar ik hou wel van het hele gebeuren. Romantiek in kitch-vorm.

Ik hou er ook wel van om me op te doffen en mijn liefste in een kostuum mmmm...

Dit weekend was het de beurt aan de neef van lief. Hij verlaat zijn teergeliefde Brussel om zich te gaan installeren in Bertrix, of all places.

Vrij vertaald, werd het dus een weekendje Ardennen met de familie. Iedereen had er blijkbaar al lang naar uitgekeken en was volledig in vakantiestemming, dus dat kon niet fout lopen.

Zaterdag was het tijd voor de hele rimram: gemeentehuis – kerk – receptie – avondfeest. De bruid zag er stralend uit in een lichtroze jurk, de bruidegom was stilletjes gesuggereerd om ook een lichtroze hemd en dito das aan te trekken en voor de liefde, alles. Wie zei ook al weer dat roze voor mietjes is…

Zelf had ik me voor deze vuurdoop met de familie uitgedost in het rood, wat een goede keuze bleek gezien de ruime aanwezigheid van "little black dresses". Bij de vraag "wanneer is de volgende bruiloft" en de bijhorende onderzoekende blikken lachten we beleefd een keer. En nog een keer, en opnieuw.

Voor mij hoeft het echt niet. Ik wil mijn liefde niet neerkrabbelen op een boterbriefje onder het goedkeurend oog van de schepen van burgerlijke stand, laat staan de priester, en een massa bekenden. Voor mij geen artikel x uit het burgerlijk wetboek dat me verplicht om bij mijn wederhelft te wonen of dat ik hem moet bijstaan in goede en kwade dagen. Daarvoor hebben lief en ik ons eigen ritueeltje zonder buitenstaanders.

Natuurlijk wil elk meisje wel eens schitteren in zo'n droomjurk en een dag in het middelpunt van de belangstelling staan. Soms leek ze wat te verdrinken in alle gelukwensen van familie en vrienden en kon je haar zien denken "wie is dat nu weer". Maar ze bleef moedig glimlachen. 's Avonds op de dansvloer zag je haar met beide handen dat ding vastpakken om toch een beetje te kunnen bewegen, en iedereen dacht "dat houdt ze niet vol". Maar nee, ze bleef dansen op de muziek die ze ongetwijfeld gekozen had en zelfs "killing in the name" kon haar niet tegenhouden. Dit was haar feest met haar roze droomjurk en haar prins, natuurlijk…

donderdag 6 juli 2006

ik wil op reis...

Eerst was ik niet bijster enthousiast, niet omdat ik het niet zie zitten om met lief op reis te gaan, wel integendeel, maar er is nog zoveel, de Gentse feesten, de werf (x2?), veranderen van werk midden in de vakantieperiode met afspraken met mijn nieuwe chef op voorhand...
Uiteindelijk zou het slechts een weekje zijn, niks speciaals, wat vage bestemmingen maar niet echt concreet. Liefs aanvankelijke enthousiasme voor een avontuurlijke vakantie heb ik wat gekelderd door hem te wijzen op zijn slechte conditie, wie puft er nu al na een half uurtje stappen tussen camping en festivalwei?
Ik ben heel braaf de lastminutes brochures gaan halen maar vond het niet bijster erg dat ook lief ze slechts zijdelings bekeek, gewoon een weekje niks doen, voor mijn part in Gent/Mariakerke of een extra week klussen op de werf had me niet misnoegd.
Deze namiddag kreeg ik een mail: "onze vakantieplannen zijn gewijzigd, wij vertrekken morgen naar Madeira". De helft van het verbouwende koppel, en op dat moment voelde ik de klik. Ik wil ook op reis, een week zon, wat cultuur en vooral rust.

Ja, ik besef het: ik ben een achterdoender... So what?!

Every woman should have one...

Het klinkt als een reclameboodschap uit de jaren vijftig over een nieuw huishoudtoestel maar het is een zin die dankzij een artikel op glossy papier (een zeldzaam vrouwentijdschrift of een weekendbijlage, geen idee) soms door mijn hoofd dwaalt. Het artikel bewierrookte "the little black dress" terug van eigenlijk nooit weggeweest, multifunctioneel, een absolute noodzaak in elke vrouwengarderobe, casual, gekleed, noem maar op. Prompt heb ik me indertijd een exemplaar aangeschaft, uit noodzaak, hoe kon ik anders een vrouw zijn? Ook vond ik het tijd om af en toe best eens wat gekleder te zijn, wat minder meisje...

Dat eerste exemplaar was een schot in de roos, ik heb het al verscheidene keren gedragen, al dan niet gecombineerd met mijn zwarte trainigsbroek. Ook al heeft het aan een zijden draadje gehangen. Bij de eerste wasbeurt heb ik het op een nogal hardhandige wijze verwijderd uit de wasmachine om te controleren dat het niet gekrompen was en heb ik het - o ironie - gescheurd. Gelukkig was het ergens aan de zoom en kon ik met naald en draad de schade beperken. Het jurkje is ietsje korter, tot zover exemplaar één, aangeschaft najaar 2004...

Toen ik mijn vorige kledingmaat ruilde voor een kleinere, ben ik nogmaals gezwicht, dit maal in één van mijn favoriete winkels, met een lachende etalage, origineel maar prijzige etiketjes, vlakbij mijn huidige werk. Op een drafje kocht ik er een tweede exemplaar van dat zogenaamde basic kledingstuk. Natuurlijk is dit exemplaar anders dan het vorige, het heeft smalle lijstjes, is ietsje doorzichtig en staat geweldig met het truitjesgeval (een betere omschrijving ontsnapt me) dat ik toen ook kocht. Het ding past fantastisch bij de rode broek die ik met serieuse afslag kocht in een megaketen, met het beeld van het centraal station voor de laatste trein in gedachten na een etentje bij vrienden.

In diezelfde winkel zijn het nu natuurlijk solden en uit ervaring weet ik dat ze ook nog normale maten hebben en niet enkel de extreme mini's of maxi's zoals in andere winkels. De verleiding was dus groot toen ik gisteren vroeg stopte met werken om eens te gaan kijken. En ja, daar was het, een zwart jurkje in dezelfde fantastische stof als het vorige maar met lange mouwen en een uiteenlopende rok in plaats van een rechte (zoals de vorige twee exemplaren). Wel, op zo'n momenten komt dat stemmetje: every woman should have one... Er is geen enkel stemmetje dat dit eerste stemmetje het zwijgen oplegt. Eerder integendeel, want ik zie het zo om in het tussenseizoen, je weet wel met die lange mouwen, dit kleedje te combineren met mijn botten en ik kan er natuurlijk ook nog steeds een broek onderdoen... Als ik dat stemmetje hoor weet ik dat ik al richting paskotje loop, zeker als ik ook nog een blik op het prijskaartje werp.
Eigenlijk zou er iemand moeten zijn die me tegenhoudt op zo'n moment, zeker als ik "ter compensatie" van opnieuw nog een zwart kleed ook een rood exemplaar aanschaf, andere stof, ander model, ideaal voor het trouwfeest van dit weekend en serieus afgeprijsd...

woensdag 5 juli 2006

Ondertussen in de laatste weekendbijlage voor de zomer...

Dit weekend in het weekendmagazine bij de krant wordt de verjaardag van de bikini herdacht. Dit "revolutionaire" kledingstuk genaamd naar een eiland waar atoomproeven werden uitgevoerd viert haar 60ste verjaardag en wordt in geuren en kleuren bewierookt. De journaliste herinnert zich haar eerste bikini - een blauwe met een boortje - die haar op driejarige leeftijd deed beseffen dat ze een vrouw is. Zelf heb ik iets meer moeite om me mijn eerste bikini te herinneren. Volgens hetzelfde artikel zou de gemiddelde eerste-biniki-leeftijd rond de drie jaar schommelen maar op foto's uit die tijd trotseer ik de golven steevast in een zwembroekje, in verschillende kleuren weliswaar. Mijn verste herinneringen zijn deze aan een blauw-rood streepjes exemplaar, maar sindsdien heb ik er wel al een paar versleten. Niks zo plezant als wakker worden in een tentje op een festival en de dag tegemoet treden in bikini. Werchter was er dit jaar zeker geen uitzondering op, lekker stoer, ik moest zeker niet onderdoen voor de vier mannen met wie ik kampeerde die hun tent uit kwamen met bloot bovenlijf om daarna de koffie klaar te maken (ja, af en toe laat ik me schaamteloos verwennen). Op de wei bleek ik zeker niet de enige te zijn die haar melkwitte huid blootstelde aan dat zomers geweld. Heel wat laagjes zonnecrème (dank je lief) hebben kunnen voorkomen dat ik na die vier festivaldagen verbrand ben. Mijn bikini heeft het wel niet overleefd, tijdens een gezellig gesprekje met Placebo op de achtergrond (blasfemie naar het schijnt) voelde ik "knap" op mijn rug en bleek de plastieken sluiting het begeven te hebben. Het was met een enigszins beteuterd gezicht dat ik het constateerde. Een artisanale knoop kon de schaamte beperken maar ik wist meteen waar ik tijdens de solden op zoek naar kan gaan. Tot ik de inval kreeg om bij de veritas langs te gaan, en ja, voor minder dan een euro heb ik een nieuwe sluiting, een metalen deze keer (beschikbaar in twee kleuren overigens), kan ik met naald en draad aan de slag en word ik gespaard van uitzinnige koopjesjagers die gretig graaien in bakken op zoek naar de ultieme aankoop.

Rock Werchter – dansen maar

De hitte is loodzwaar en eist langzaam zijn tol. Nieuwsgierigheid drijft het publiek schoorvoetend naar de Marquee waar twee broertjes het podium gedurende meerdere uren zullen inpalmen. De aankondiging belooft ons Ibiza, lief zet het op een lopen.

De eerste noten zijn meteen raak, de massa zet zich in besweging.

De mobiele camera zweeft over het publiek, zoomt in en verspreidt het enthousiasme vergroot over de weide, de camera zweept het publiek nog verder op. De temperatuur stijgt verder, de dj bouwt naar een hoogtepunt, opgezweept door het publiek. De Marquee gaat uit zijn dak.

De dj wil pauzes inbouwen, ook voor hem is het warm, maar het publiek weigert, deuntjes worden gescandeerd, dwingen de dj in het gareel, meer beats, handen in de lucht en daar gaan we weer. De massa golft op de beats. De lijven glimmen van het zweet, opgegeild door beats en een camera. De beats nemen het over.

Het verstand op nul en alle frustratie vloeit langzaam uit me weg. Dit had ik nodig.

Wanneer mijn lijf het wil opgeven, te warm, te veel, zijn blik, zijn lijf zet het mijne opnieuw in beweging. Nu niet opgeven. De dj onderstreept het met extra beats, een nieuw deuntje wordt meegezongen, bijna mechanisch blijf ik verder dansen.

Dj's worden afgewisseld, wij bouwen een pauze in om iets te drinken, ik stap de wei op, de mannen gaan verder, het licht verwart me. Beats, ok, zon???

Wanneer ik met drank opnieuw de Marquee betreed, word ik hartelijk ontvangen. Twee uur later houden we het voor bekeken, laat ze maar plaatjes draaien…



Zondagnamiddag, opnieuw maakt de Marquee zich op voor een feestje. De mannen installeren zich in het gras, terwijl ik midden in de tent een plekje uitzoek. Ze werd geprezen in de recensies omwille van haar stem. Echte klasse, maar de cd had me een beetje teleurgesteld.

Ze krijgt een tweede kans.

Haar muzikanten maken zich op voor het optreden, de toetsenist maakt nog vlug een paar sfeerbeeldjes. Alles doet me denken aan Angie Stone op Blue note, twee jaar terug.

En ja, onder luid gejoel komt ze het podium op…

En ze is er klaar voor. Tien uur op het vliegtuig, met moeite tijd gehad om te bekomen en nu in een warme tent voor een optreden. Leela james heeft er zin in, doet ons roepen, doet ons schreeuwen.

"There ain't no party like a Leela James' party coz Leela James' party don't stop."

Als een meesteres loopt ze over het podium, botten natuurlijk, ze shakes haar achterste dat het een lieve lust is.

Dan trekt ze een pruillip, ze voelt zich een beetje eenzaam, wie wil er met haar dansen? En daar zijn ze, vijftien mensen op het podium shaken hun lijf dat het een lieve lust is, het publiek schreeuwt om meer.

It definitely is a party!!

een testje...




Your Brain is 53% Female, 47% Male



Your brain is a healthy mix of male and female

You are both sensitive and savvy

Rational and reasonable, you tend to keep level headed

But you also tend to wear your heart on your sleeve



via

dinsdag 4 juli 2006

Rock Werchter - top 5

Krantencommentaren na optredens zijn zowat mijn favoriete lectuur, ook bij festivals. Ook al moet ik toegeven dat ik het niet altijd eens ben met de verslaggever en met deze gedachte troost ik me als ik zie wat voor fantastische optredens ik gemist heb. Een festival van vier dagen met twee podia is altijd keuzes maken en de hitte was soms moordend. Bovendien had ik anders dan bij voorgaande edities minder de neiging om van bij het openen van de deuren te staan wachten, laat staan om op voorhand de programmatie tot in de details uit te pluizen en van het ene naar het andere podium te zappen om van alles iets mee te pakken.

Mijn persoonlijke top 5 van Werchter:

1. Depeche Mode: het was mijn ultieme reden om naar Werchter af te zakken, ook al ken ik de groep enkel sinds hun comeback en een handvol synthesizerhits. Maar wat een podiumbeest, drie extra schermen zorgden voor heel wat mooie beelden.

2. Betty Lavette: onterecht door mij heel het weekend bestempeld als het discowijf dat ik wel wou zien, terwijl het eigenlijk een souldame is. Met een lijf waar je nooit 60 jaar opkleeft, een podiumprésence om u tegen te zeggen, ze slaagde erin om zoveel gevoel in haar liedjes te steken dat ik vond dat ze meteen een oscar verdiende, ik kreeg zowaar een krop in mijn keel.

3. Sigur Ros: geprogrammeerd tegenover dEUS, maar voor mij niet echt een moeilijke keuze en het was zoals ze zelf zeiden die van dEUS misten een goed concert. Met een groot dozijn muzikanten op het podium slaagden ze er in om het publiek mee te nemen naar een andere wereld.

4. Hooverphonic: een concert dat technisch perfect in elkaar zit, muzikaal en qua beelden. De livebeelden van het optreden vermengen met opnames, subliem echt waar. Ik ben het ook absoluut niet eens met het commentaar op de nieuwe look van Geike. Haar groene kleedje onderstreepte haar frêle figuur, zeker op een achtergrond van bloemen in het veld en zonsondergangen, maar haar zilveren botten getuigden van moed en pasten wonderwel bij het uithalen van haar stem. Wat ze met de beeldschermen hebben uitgestoken, is pure klasse. Misschien een idee voor de perfectionisten van Tool want hoewel ik hun optreden best ok vond, stoorde ik me enorm aan het feit dat ik niks van de groep te zien kreeg, enkel videoclips.

5. Een ex aequo: Soulwax/Leela James: voor mensen die me bij een dergelijke hitte kunnen doen bewegen tot ik alles rondom mij vergeet.

Mijn teleurstelling was het optreden van Live, van het charisma dat ik me herinner van de vorige keer is bitter weinig overgebleven en de pauze tussen zijn liedjes was echt te groot.

maandag 3 juli 2006

Rock Werchter - the day after

Jaren geleden was mijn ma er van overtuigd dat twee dagen Torhout niks voor mij was. Verkeerd gedacht. Ondertussen is ze bijgedraaid en toen ik haar belde vanop Werchter leek ze het heel normaal te vinden dat ik er vier dagen was. Opvoeden is een proces van lange adem. Enkele eerste indrukken, later volgt gegarandeerd nog meer:
- KFC Werchter is de max, zo'n logistiek, vooral hun verlichting 's avonds. Ik kon het verschil tussen nacht en dag niet eens merken in mijn tent.
- Musjieks, heel schoon musjieks,
- Ik had gelijk, Depeche Mode was de max,
- "There ain't no party like a Leela James party, 'cause Leela James' party don't stop",
- bier natuurlijk,
- "En gaan we een feestje bouwen?"
- mensjes kijken met een partner in crime met Placebo op de achtergrond,
- ....

En nu tijd voor een overdosis zeep, schuim, crème, parfum, groenten en fruit.