no butterfly

Het is lang geleden, maar dit jaar wil ik het nog eens wagen: vier dagen Werchter. Ik heb er een beetje mijn twijfels bij omdat ik nog de periode van het dubbelfestival heb gekend en ik er het hart van in was toen Torhout opgedoekt werd. De charmes van Werchter bleven altijd wel een beetje bleker en ja, ik herinner me nog de lijdensweg naar het station van Torhout, die ongelooflijke afstand, maar langs de weg stonden kraampjes van de mensen die daar woonden, ik herinner me ook onze wc-tent en hoe koud het was, de oranje bomen, het versperren van de ingang door de rijkswacht te paard omwille van de regen, de terugtocht op zondagmorgen vlugvlug om te kunnen gaan werken in mijn geval of naar de familiemis te gaan in haar geval,...


En ik ben niet van plan om me te laten tegenhouden door een
stiptheidsactie, via

Labels: musjieks

Mijn contract loopt pas over een goede maand af, maar voordien neem ik nog verlof en zo ook mijn collega's. Dus heb ik nu al een paar laatste "dagen" achter de rug en ook voor de boeg. Vandaag is er eentje van, hou vol pruts.

Dus kan ik nu al een lijstje maken van dingen die ik niet meer ga horen, ik kan de lezer nu al waarschuwen, pardon my French:

- "Oh, c'est chiant..." tegen een pc,
- "Connasse/Connard..." na een lang gesprek aan de telefoon,
- "On est dans la merde..." vergezeld van druk ijsberen door de bureau,
- "Tu es génial..." vleiend aangezien ze iets nodig hebben,
- "C'est du copie-coller..." nooit over hun eigen werk,
- "Il fait froid ici" terwijl iedereen puft van de warmte,
- "Efficacité - rapidité"
- "Il y a eu une erreur..." afkeurend, berispend en op een dramatische toon,
- bijnamen allerhande: pousse-mousse, coucou, madame confiture,...
- "des pecnos...", "des poufiasses",...
- "Goh, c'est vraiment chiant..." nog maar eens...
- "Mais reste quand même zen" vooral nadat ze je eerst de kast hebben opgejaagd, maar "restons zen" na de vorige uitspraak wordt niet geapprecieerd,
- ...

Labels: werk

Er was een periode dat examenstress steevast beloond werd met twee dagen Torhout, later Werchter, later nog meer dagen,... Maar het was simpelweg het begin van de zomer, altijd...

Examens liggen al een tijd achter mij en het is ook al vijf jaar geleden dat ik nog de wei van dicht bij heb gezien. In plaats van af te zakken naar Werchter liet ik me verleiden door Brussel, een tof festival met lekker eten en achteraf een echt bed.

Dit jaar is anders.

Een aantal maanden terug, nauwelijks een week samen, maakten lief en mezelf een afspraak met de toekomst, vier dagen muziek all-in.

Nu is het bijna zo ver, de laatste voorbereidingen, de laatste discussies waaruit vooral onze verschillende aanpak blijkt. Lief wou een grote tent met plaats voor ons materiaal, wat natuurlijk redelijk klinkt, maar ik vond de tent die hij voorstelde nogal groot uitvallen en wat was dat met dat materiaal, het zijn slechts vier daagjes... Hij haalde zijn schouders op, je weet wel "materiaal", een veelbetekende blik, en hij tekende een wolkje in de lucht bij het woord materiaal, ik rolde met mijn ogen en de aankoop werd wat uitgesteld, tot na verder overleg.
Zondag was er opnieuw logistiek overleg maar dan met een veteraan. Hij rolde eveneens zijn ogen, hoezo ehbo, hij knikte bevestigend toen ik de ehbostand suggereerde, hij rolde nog wat met de ogen, hoezo eten, ah ja, pistolets, ah ja, eten in blik, worstjes, bier, soep, bier,.... we grinnikten naar elkaar, lief haalde zijn schouders op bij zo veel onbegrip.

Nog twee keer slapen en het wordt zomer....

Labels: musjieks

Mijn grootvader heeft al heel wat levenservaring en soms moet je je er gewoon bij neerleggen dat hij gelijk heeft. Ok, hij is niet altijd op de hoogte van de laatste snufjes, hij sukkelt wel eens met zijn videotoestel en hij noemt een computer een chatmachien, hij herhaalt steevast dezelfde grapjes (vin de grenouille op restaurant om er maar eentje te noemen) maar hij kan ook gelijk hebben. Een van zijn uitspraken waar ik de laatste dagen vaak moet aan denken is:

Je moet niet te veel inzitten met je patron, er zijn er nog genoeg...

Labels: werk

Vragen waar ik gewoon op moet antwoorden:

Als je kon kiezen, koos je dan:

een nieuwbouwhuis, een ouder huis of een appartement, en waarom?

een huis in de stad of op het platteland, en waarom?

in welk huis woon je nu? Wat zijn de beste eigenschappen van het huis? Wat de slechtste?

als je zou verhuizen, welke features moeten er dan zeker aanwezig zijn in het nieuwe huis?

welke stijl zou je kiezen wat interieurdecoratie betreft? Kies je voor minimalisme of gezellige drukte, of iets anders? *wijst*

Hierzo...


Als ik kon kiezen, dan koos ik waarschijnlijk voor een ouder huis. De stress die bij nieuwbouw komt kijken, trekt me niet echt aan. Bovendien kun je als iets je niet bevalt achteraf niet zeggen, tja die vorige eigenaars zagen dat zo. Je bent dan zelf verantwoordelijk voor alles wat tegenvalt. Verbouwen is natuurlijk ook niet altijd een pretje, maar in mijn geval valt het nog redelijk mee. Liever geen appartement omdat ik wel graag eens buitenkom op mijn tuintje of koertje.

Defintely een huis in de stad, omwille van de activiteiten. Mijn grootste nachtmerrie was om na mijn studies te moeten terugkeren naar Ingelcity waar mensen om acht uur voor de tv zitten en er geen levende ziel meer te bekennen is op straat. Een stad heeft ook meer mogelijkheden als ik 's avonds geen zin heb om te koken, of gewoon trek in iets lekkers, gewoon eens naar de nachtwinkel.

Ik woon nu in een arbeiderswoning in Gent. De allerbeste eigenschap van mijn woning is de nabijheid van het station. Op amper vijf minuten van het station is dat ideaal voor een pendelende meid naar de hoofdstad. Ik woon ook in een ongelooflijk rustige straat, enkel een beetje file van ouders die hun kroost ophalen of afzetten aan de schoolpoort. De slechtste eigenschap is de badkamer, ik erger me er steeds meer en meer aan. Ze is nogal heel basic, maar het is vooral de temperatuur die vervelend is: ijskoud in de winter en snikheet in de zomer (probleem met de isolatie van het dak of het dak tout court). Het is zeker één van de zaken op het lijstje met verbouwingen, eentje die met stip stijgt omwille van de wateroverlast op regenachtige dagen in de keuken (dit weekend gelukkig niet). Soms krijg ik de kriebels van vreemde geluiden, geluiden die ik niet kan thuisbrengen, maar dat kun je natuurlijk niet vermijden in oude huizen.

Als ik zou verhuizen, wat ik momenteel betwijfel, zou er een mogelijkheid moeten zijn om buiten te zitten. Het hoeft niet groot te zijn, want zelfs in mijn minituintje kon ik me dit weekend in de Provence wanen, lavendel all around. Zalig...

Ik ga meestal voor een eerder minimalistisch interieur, maar slaag er in om er een gezellige drukte van te maken. Ik hou wel van de Skandinavische stijl, maar mijn budget laat voorlopig enkel ikeatoestanden toe. Mijn meubels en dergelijke heb ik graag zonder franjes, maar opruimen is niet altijd mijn sterkste kant. *kijkt schuldbewust*

Labels: bakstenen, manic monday

Ik had er wel al eens van gehoord, zo van die websites waarmee je andere websites kon volgen en dan direct kon zien of er iets veranderd was, zodat je niet steeds moest gaan klikken naar die bewuste site. Ik vond het nogal belachelijk op het moment, echt iets voor informatici (excuse me), maar ondertussen moet ik toegeven dat ik toch heel wat tijd wat in het wilde zit rond te klikken, ongetwijfeld de ideale surfer voor hithoeren...

Na een beetje proberen ben ik nog niet echt overtuigd. Ongetwijfeld ben ik te ongeduldig en heb ik een slechte wil om overal een complot in te zien, dus nog maar effe afwachten. Misschien zie ik binnenkort wel het licht, zoals een zeker iemand die onlangs ontdekte hoe je commentaar kunt geven op berichten...

Maar eigenlijk vraag ik me af: hoe weten die mensen dat toch allemaal? Spenderen die uren aan het te weten komen van zo'n dingen? Of bestaat er een geheime genootschap waar zo'n dingen gedeeld worden (dus toch een complot)? Ik vond altijd van mezelf dat ik me redelijk uit de slag trek met een pc maar soms heb ik er echt geen flauw idee van waarover het gaat. Ben ik zo'n computeranalfabeet?



Update: als ik nu hier dat berichtje publiceer en ik ben geabonneerd op zo'n ding (bloglines zoals i. aanraadde), dan moet ik het toch te zien krijgen? Of gaat dat niet automatisch en moet ik iets aan de instellingen op mijn blog veranderen? Is dat dat RSS-tekentje dat je soms ziet staan op blogs? Maar als je daar op klikt heb je toch enkel een ander formaat? En hoe kies je nu de blog die je wil volgen, want voor mijn eigen blog bijvoorbeeld heb je al twee mogelijke waar je je kunt op abonneren, voor andere is dat zelfs nog meer? En hoe komt dat? Vragen, vragen, en zo weinig antwoorden...

Labels: blog

Het is zelden dat hij ons bureau binnenkomt, terwijl ik wel regelmatig bij hem over de vloer kom omdat ik weet dat hij wel eens durft vergeten van zijn telefoon of mail te beantwoorden. Hij heeft een boodschap voor mijn collega en ook voor mij een hele informatica-boterham.

En dan...

"Is het waar?"

Ik kijk hem niet begrijpend aan.

"Ja, ik sprak net je chef, die zei dat je vertrekt..." Hij kijkt verbijsterd.

"Ah, ja..." Ik haal mijn schouders op en probeer weinig overtuigend een aanvaardbare reden te vinden om mijn beslissing te rechtvaardigen.

Hij knikt en dan komt de M-vraag. "Ik weet dat er minder ruimte is dan in de privé, maar kon je niet onderhandelen over een hoger loon? Er moet toch iets mogelijk geweest zijn, met jouw capaciteiten..."

Ik antwoord kort dat er meer is in het leven dan geld verdienen. Maar ik zie dat hij het niet begrijpt.

"Wel spijtig, want je bent zo goed op de hoogte van die nieuwe ontwikkelingen en ik vond dat we wel goed samenwerkten..."

Ik rol mijn ogen en denk aan alle keren dat ik hem een kwade mail stuurde, de beschuldigingen, hoe we beiden door de allerhoogste als kleuters zijn behandeld omwille van ons bekvechten.

"...maar je blijft in Brussel? Dus we kunnen elkaar ook nog in andere omstandigheden dan het werk zien."

Ik glimlach nog maar eens beleefd maar ik sta perplex. Ik ga ze waarschijnlijk nooit begrijpen die informatici, of moet ik zeggen die mannen? Maanden spanningen omwille van dat project, mails, nota's tot de allerhoogste trede in de hiërarchie, soms durfde ik bijna mijn gezicht niet meer tonen op het derde, bijtende beschuldigingen voor het achterhouden van informatie, in mijn beleefdste Frans me kwaad maken, mijn mening duidelijk maken, wijzen op de tekortkomingen,... Of zouden ze dat opwindend vinden?

Labels: werk

Ze opent haar fietsslot. Haar broek zakt wat over haar heupen, een streepje string wordt zichtbaar.

Ze kijkt hem uitdagend over haar schouder aan.

Zou hij iets zeggen?

Hij kijkt strak voor zich uit, een glimlach in zijn ogen. Hij trekt aan zijn sigaret, terwijl hij haar na kijkt.

Labels: M/V

Onderweg van en naar Brussel kom ik soms bekenden tegen, soms levert dat een tof gesprek op, anderen probeer ik liever te ontwijken, al dan niet bewust. Zo is er iemand met wie ik in eerste kan samen zat, waar ik met moeite een paar woorden mee gewisseld heb, er is niet echt een reden om hem te ontwijken, een eerder genante toenaderingspoging van vele jaren geleden kan al lang niet meer als excuus dienen. Via via hoorde ik dat hij in het buitenland werkte, sinds enige tijd blijkt hij echter terug te zijn. Af en toe kom ik hem wel eens tegen op het perron. Onbewust zijn we teruggevallen in onze oude gewoonte: een vluchtige blik, haastig opzij kijken als de ander het merkt,...

Eergisteren haastte ik me de trein die stond te wachten op, spoedde me door de gangen, eindeloos op zoek naar een plaatsje en uiteindelijk kies ik er die plaats tegenover hem uit. Een lange weg naar Gent. Hij had de krant, ik had een boek.

In Gent aangekomen gaan we elk een andere kant op. Hij kiest voor de deur vooraan, ik ga naar achteren. Bijna opgelucht stap ik op het perron. Maar... hij staat te wachten aan de bank. Hij draalt wat, ziet me en loopt verder. Slenteren is eerder het woord. Onderaan de trap zie ik hem weer wachten. Hij moet duidelijk naar de achterkant van het station, ik naar de voorkant, maar ik kan hem niet missen. Hij wacht er eventjes, kijkt over zijn schouder, nog een laatste blik...



Vanavond kon ik meegenieten van het privéleven van een vijftigjarige man. Flarden als "het is alleen maar voor de sex", "ze maakt deel uit van het bewustwordingsproces", "ik voel me wel aangetrokken, maar ze is 37", "we hebben zaterdag haar badkamer geschilderd, begonnen om 9, gedaan om 4, niks meer" hij wappert met zijn handen, "echt niks meer", "ik heb haar meer te zeggen dan ik thuis kwijt kan en dat vind ik erg", "aan wie anders moet ik dat vertellen",... Ongewild kijk je in de richting van de man, hij praat tegen een vrouw die ik niet kan zien. Maar ik kan zo zijn verhaal meevolgen, ik voel een beetje schaamte in zijn plaats. Hij praat lustig verder, alle details, nog meer details, hij is jaren getrouwd met een vrouw en wil nu alleen gaan wonen, er is wel een andere vrouw, maar niet lichamelijk, die was er wel jaren geleden en voor langere tijd kleurde hij buiten de lijntjes... Het verhaal kan zo tippen aan het eerste beste stationsromannetje, en het speelt zich ook af op de trein.

Labels: dramaqueen, trein

Ik mag schrijven wat ik wil, nog maar eens zagen over mijn huidige job, of weet ik veel wat...

En als ik nu eens gewoon een link naar een filmpje leg, hierzo

Labels: ditjes+datjes

Ik voelde het al een paar dagen aankomen, het waarschuwingslicht neigt naar oranje. Voor de duidelijkheid: het is sterker dan mezelf, ik trek me mijn job heel sterk aan en ik vrees dat ik daar ga mee moeten leren leven en het een beetje leefbaar proberen te houden voor mezelf en mijn omgeving. Na een paar nare dromen, kon ik eergisteren de slaap niet vatten want ik moest nog dingen doen, niet bij mij thuis, maar op het werk, de ideëen maalden door mijn hoofd, hoe het technisch probleem dat ik ontdekt heb omzeilen, hoe een serieuze schatting maken van.... Het stopte niet. Zelfs wanneer ik indommelde, kon ik enkel aan nog een nota denken. Voor één keer kon ik me niet in de armen van mijn liefste nestelen om alles te vergeten, dus stond ik twintig voor acht (ja, u leest het goed) in Brussel. En natuurlijk besef ik dat dat geen oplossing is, en ik weet ook dat zo'n dingen niet goed voor me zijn,...
Enfin, ik heb me wel gehouden aan de belofte die ik mezelf 's morgens gemaakt had, om 16u sta ik voor de prikklok beneden. Het voornemen om kalm te blijven was iets moeilijker, blijkbaar had de warmte ook anderen in de greep en dan is het verleidelijk om je mee te laten slepen. Ik voelde mijn hart kloppen en het viel niet meer te ontkennen, ik moest iets doen voor het erger zou worden. Het doembeeld van mij ziek in bed tijdens het vuurwerk op de Gentse Feesten spookt in mijn achterhoofd. Dus besloot ik nog een ander goed voornemen uit de kast te halen, ik zou gaan lopen, het schema van de beweegmobiel in gedachten ben ik maar eerst een hartslagmeter gaan halen, want ik wil het nu eens goed doen. Bovendien ken ik ook zo'n beetje de familiegeschiedenis van problemen met hart- en bloedvaten.
In City2 dacht ik dat ik ook wel een paar schoenen kon gebruiken. Mijn zomerschoenen van vorig jaar hebben hun beste tijd gehad, ik ben uitgenodigd voor een trouw begin juli en die schoenen moeten dan toch ingelopen zijn en ik mis het klik-klakgeluidje van deze winter. Nu zijn er vrouwen die uren schoenen kunnen kiezen en passen, ikke dus niet. Ik loop de winkel binnen en binnen de vijf seconden weet ik of ik er schoenen zal vinden, want ik weet gewoon welke ik wil en dan helpt daar geen lievemoederen aan. Ik ga geen andere schoenen proberen, enkel die. Toen de verkoopster vroeg of ze mij kon helpen, keek ze verrast bij zoveel vastberadenheid: die in die maat en nee, dit was het enige paar dat ik ging proberen. Passen, efkes lopen,... en betalen.
En aangezien ik dan toch zo dicht bij de Fnac was, kon ik die CD waar ik wel goesting in had na een positieve recensie en na Duyster van zondag wel gaan halen. Ik weet niet hoe mensen het doen om met één CD buiten te wandelen, maar mezelf kennende kon ik me enkel feliciteren: slechts 3 CD's.
Om zes uur stond ik in Gent met mijn nieuwe aanwinsten maar mijn enthousisasme om te gaan lopen was ver te zoeken, ik heb mijn hartslagmeter maar getest toen ik mijn kilometers naar Mariakerke aflegde. En het zou wel eens lastig kunnen worden, want ik heb de indruk dat ik trager moet fietsen dan ik normaal doe om binnen de opgelegde grenzen van mijn hartslag te blijven.


Vandaag staat mijn nieuwe aanwinst op repeat: Real life van Joan as Policewoman, een aanrader. De recensie had het over de muse van Jeff Buckley maar dit doet serieus tekort aan de CD, dit meisje is zoveel meer. Ok, ik heb me een beetje laten overhalen door het feit dat Anthony een liedje meezingt, maar ik val in herhaling, dit meisje kan zoveel meer en ze kan het gerust in haar eentje (allez, bij manier van spreken omdat Joan as Policewoman een groep is en geen zangeres).


Zouden er werkgevers bestaan die de aankoop van CD's terugbetalen, gewoon omdat dit de productiviteit en het welbevinden van hun medewerkers bevordert? Want het werkt wel, ik zit al heel de voormiddag met mijn koptelefoon en een gelukzalige glimlach...

Labels: ditjes+datjes, musjieks, werk

Ik waarschuw mijn lezers nu al. Ik worstel nog steeds met mijn vertrek en de dagelijkse reacties van mijn collega's spreken ook boekdelen. Dus ja, dat kan nog wel een paar postjes opleveren...

Bijna zes jaar is niet niks, ik heb heel wat toffe ervaringen op deze job beleefd en ook heel wat opgestoken. Op professioneel vlak, maar ook op persoonlijk...

Anderzijds kruipt het venijn waar het niet gaan kan. Collega A is gemaakt blij, want het is een nieuwe uitdaging etc. en dat is altijd tof *wappert wat truttig met haar handen* Maar het venijn zit hem in haar opmerkingen, want ik ga toch ook wel blijven samenwerken met een andere collega wat toch ook wel wat zekerheid geeft, voor als ik aan mezelf zou twijfelen, een vangnet... Prik. En het is toch wel dankzij mijn ervaring die ik opgebouwd heb in mijn huidige job (in ieder geval niet dankzij haar want ik werk er langer dan zij) dat ik gekozen ben... Ok, ze heeft wel een punt maar het is de manier waarop ze het zei. Nu het duidelijk wordt wanneer ik vertrek, kan ze het niet laten om op te merken hoe kort het wel is. Ze probeerde me nog over te halen tot een extra maand met het argument van mijn vakantieprojecten (wat weet zij daarvan?) maar het ziet er meer uit dat ze aan haar eigen tijdskrediet denkt dat eind deze maand gebint. Ik vraag me af in welke mate zij rekening gehouden heeft met de dienst bij haar beslissing. Haar gezicht sprak boekdelen toen ze het aankondigde.

Ik wist sinds de woensdagnamiddag voor mijn vertrek naar Wenen dat ik maandag mijn vertrek moest bekend maken. Het weekend leverde me direct een onrustige droom op. Ik vertelde mijn collega's het nieuws en collega B viel me aan. Of ik wel besefte hoe egoïstisch ik was, het aftrappen terwijl zij verdronken in het werk...
In de realiteit is zij niet degene die het meeste commentaar levert, maar iemand die me nauw aan het hart ligt. Meer dan wie ook, zou hij moeten beseffen hoe ik geïnvesteerd heb in mijn job, en ook dat ik het niet zomaar opgeef en dat dit me lastig valt. Als hij ook maar een sprankje voelt van wat we ooit deelden zou hij blij voor me moeten zijn. Maar in plaats van een beetje begrip voor mijn beslissing krijg ik allerlei opmerkingen over me heen. "Je denkt toch niet dat we dat project kunnen verder zetten, nu jij weggaat, daarvoor hebben we niet de tijd..." Alsof de beslissing aan hem ligt...

Ondertussen zijn we nog een dienstvergadering en nog een nota met een uiteenzetting van mijn taken verder. Straks besteed ik de tijd die me rest zo goed als uitsluitend aan het beschrijven van wat ik doe, eerder dan aan het zoveel mogelijk afwerken van wat ik me voorgenomen heb. Frustrerend maar ook een bevestiging van wat ik wist, de dienst draait op de goodwill van de medewerkers, de kapitein is de richting kwijt, de groepsgeest verbrokkelt bij elke uitgestelde beslissing van zijn kant,...

Een schril contrast met het telefoontje dat ik had met mijn toekomstig diensthoofd, hij vroeg mijn goedkeuring om mijn naam door te geven als vervanger voor een project, als ik daar mee akkoord ga. Aangezien mijn aankomst samenvalt met zijn verlof wil hij me alvast voorstellen aan mijn toekomstige collega's, me rustig de tijd geven om me in te werken maar tegelijkertijd ook nog wat van de zomervakantie laten profiteren, me de tijd geven om afscheid te nemen van mijn huidige job en mijn batterijen op te laden voor de nieuwe uitdaging...

Labels: werk

Kranten worden meer en meer een verzameling spaaracties. Nu eens punten knippen en op een spaarkaart kleven, dan weer met een bonnetje bij de krantenwinkel,... De ene actie is met moeite afgelopen of de andere is al bezig. Nu eens dvd's, dan weer cd's of boeken,... Het houdt gewoon niet op en ook zogenaamde kwaliteitskranten zwichten onder de druk. Je krant is een venster op de wereld en via die acties kun je op de hoogte blijven van boeken die je moet gelezen hebben, cd's die je moet hebben in je collectie,... Bovendien het is met korting.

Vergis je niet, kranten zijn niet bekommerd om de opvoeding van de maatschappij, dergelijke acties worden enkel ingegeven door commerciële belangen, de verkoopcijfers, want die bepalen de prijzen voor de advertenties en zo is het cirkeltje rond.

En nee, ik werp geen stenen want ik ben zelf een bonnetjesverzamelaar. Familiebezoekjes zijn steevast een uitwisseling van bonnetjes en dergelijke. Abonnees hebben al eens het voordeel dat ze met één enkele bon het volledige pakket in één keer kunnen afhalen, geen gedoe meer met verloren bonnetjes of vakantieperiodes. Ik kon me perfect vinden in het plezier dat mijn tante dit weekend had bij het ontvangen van haar pakketje waargebeurde verhalen, want vorige week was ik immers zelf achter mijn stapeltje zomerliteratuur geweest. Geen waargebeurde verhalen, maar wel chicklit.

Chicklit... What's in a name? De boekenbijlage van diezelfde krant gaf er een nogal vage omschrijving aan, zoiets als "lectuur (want literatuur kun je dat moeilijk noemen) voor vrouwen geschreven door vrouwen over vrouwen, meestal jonge vrijgevochten dertigers die worstelen met relaties en in steden wonen, de best verkopende categorie boeken heden ten dage". De voorbeelden zijn natuurlijk Bridget Jones en Carrie Bradshaw. De respectievelijke auteurs Helen Field en Candace Bushnell verkochten hopen boekjes over deze dertigjarige vrouwelijke vrijgezellen in een grootstad die met de nodige ironie tegenover relaties staan maar tegelijkertijd in het plaatje proberen te passen. Ik heb beide boeken verslonden ondertussen een aantal jaren geleden, heb beide films gezien en ook een hoop afleveringen van de tv-serie, niet omdat ik me herkende in die vrouwen maar omdat het gemakkelijk leest, heel ontspannend,... Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat het geen hoogstaande literatuur is, maar anderzijds is me ongetwijfeld iets ontsnapt bij Sense and sensibility van Jane Austen of Henry and June van Henry Miller, boeken waarin ook geworsteld wordt met relaties en heersende moraal en die wel tot de literatuur met een grote L worden gerekend.

De actie van de krant werd aangekondigd met nogal een stereotype foto (vrouw in bikini vermoedelijk op het strand) en bijhorende tekst ("mag je verslinden zonder aan te komen") die ik pas opgemerkt heb toen een lezersbrief verscheen. Mijn aandacht ging voornamelijk naar de boeken. In ieder geval is die bewuste brief niet onopgemerkt voorbij gegaan gezien de reacties de dag nadien, of is dat ook een uitgekookte marketingstrategie?

De bewuste brief heb ik niet gelezen maar aan de hand van de reacties kon ik opmaken dat juffrouw Huppeldepup zich door haar krant in een hoekje geduwd voelde, een hoekje waar ze zich niet thuis voelde. Waarschijnlijk behoort ze tot de bewuste leeftijdsklasse (zoals heel wat van de lezers van die krant, die ook al een sterk vrouwelijk profiel heeft) maar eigenlijk kwam het er op neer dat ze vond dat een kwaliteitskrant zich niet kon verlagen tot een dergelijk niveau. Nee, voor haar de filosofieboeken en de jazzcollectie maar geen "vrouwenboekjes". Het staat ongetwijfeld chiquer om te zeggen dat je de collectie "verboden boeken" van diezelfde krant hebt maar hoeveel van die boeken zou juffrouw huppeldepup reeds gelezen hebben? Zelfverklaarde intellectuelen hebben nogal eens de neiging om neer te kijken op producten voor de "massa", alsof die gemakkelijker te plezieren zijn. Heb ik al gezegd dat het ook typisch is voor chicklit dat die boekjes vooral gelezen worden door vrouwen over wie het niet gaat? Ach ja, want die vrijgevochten dertigers hebben het veel te druk, terwijl "andere" vrouwen wel eens dromen van die vrijheid... en uiteindelijk tevreden zuchten dat zij toch hebben (of denken te hebben) waar die vrouwen zo naar streven.

Zondag installeerde ik me in mijn luie tuinzetel, in het zonnetje, met boek twee uit de collectie (voor de liefhebbers, deze week bij de krant): Louter lust van Lydia Rood, 15 kortverhalen, ideaal voor een korte pauze, na het dweilen en voor ik het groen in mijn tuin ging aanpakken. Het eerste verhaal sleurde me mee: als veertienjarige had het (vrouwelijk) hoofdpersonage besloten om manager te worden zodat ze een secretaresse met "wormvormig" aanhangsel kon domineren. Ze beschrijft de selectie van een goddelijk exemplaar dat zijn brood verdient door haar op haar wenken te bedienen. Haar fantasie neemt de vrije loop en uiteindelijk wordt een hardnekkig secretaresse-baas-stereotype bevestigd. Best wel grappig... en ik geef toe, best wel opwindend, zoals ook op de achterflap beloofd werd.

Het valt natuurlijk niet te ontkennen, sex en verleiden draait om macht. Ik heb waar jij naar verlangt... Maatschappelijke evoluties hebben ervoor gezorgd dat (jonge) vrouwen vandaag meer mogelijkheden hebben om financieel onafhankelijk te zijn van hun partner, het beleven van hun sexualiteit is ontdaan van een hoop taboes (wat niet betekent dat er geen meer zouden zijn) of de angst voor een ongewenste zwangerschap,... Hoe je het draait of keert, het heeft de verhoudingen tussen mannen en vrouwen door elkaar geschud en traditionele rollenpatronen bieden niet langer het houvast dat ze ooit boden. Vrouwen willen niet langer zich in een hokje laten steken door sociale conventies. Uiteindelijk zwalpen we tussen feminisme en achterhaalde denkbeelden. Logisch dus dat er ook boeken uitgegeven worden waar die (jonge) vrouwen een stem krijgen, hun dromen, hun visies, hun zoektocht,... en dit alles met een portie humor overgoten. Het overaanbod kan niet ontkend worden, de planken in de boekenwinkel puilen uit, vaak met vertalingen van Amerikaanse pulp, maar mogelijk krijgen sommigen het statuut van Lolita of La fille d'O, boeken waar vrouwen hun sterkte tonen door wat algemeen als zwakheid wordt beschouwd.

Trouwens wat heeft het meeste impact, een intellectuele kaskraker die ongelezen in de boekenkast wordt gestouwd of een "pulp"boekje dat duizenden vrouwen een spiegel voorhoudt...

Labels: lettertjes

Lilith is terug met een hoop vraagjes:


Wat bestel je doorgaans in:

de frituur? een kleintje met een kaaskroket en een Ardeense brochette, geen saus, wel zout
de broodjeszaak? bruin of meergranen met garnalen en groenten
het chinees restaurant? iets met van die Aziatische champignons
het kapsalon? een lastige omdat ik lief beloofd heb om het een tijdje met deze lengte te doen, niks dus voorlopig
de pizzeria? maakt niet uit maar zeker met ansjovis en kappertjes

Labels: manic monday

Ik kon vrijdag de kracht van de wandelgang ontdekken: het nieuws van mijn vertrek begint zich langzaam te verspreiden, sommigen weten het heel snel, anderen moet ik zelf inlichten.

Maar er is een constante in de reacties. Mannen vragen me steevast of ik nu meer ga verdienen, nog geen enkele vrouw heeft mij deze vraag gesteld. Ik ga zeker niet beweren dat het vrouwen niet interesseert of dat ze minder nieuwsgierig zijn, maar er is blijkbaar toch iets aan de hand.

Eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat ik me zelf ook nog niet te veel vragen heb gesteld bij mijn nieuwe loon. Er stond een minimumbedrag op de werkaanbieding waarmee ik mijn lening, rekeningen en een uitspatting van tijd tot tijd in de cd-rekken wel kan betalen. En natuurlijk zijn er ook nog een aantal kosten in het vooruitzicht, de regen in mijn keuken heeft me met de neus op de feiten gedrukt: dat vijfjarenproject moet misschien wel eens van start gaan.

Maar wat vermeld stond in de werkaanbieding is natuurlijk het minimum, ik ga er gemakkelijkheidshalve van uit dat mijn anciëniteit ook verrekend zal worden. Maar hoe zich dat dan concreet verhoudt tot mijn huidige loon dat ook een taalpremie en maaltijdcheques bevat? Geen flauw idee.

Ik besef natuurlijk ten volle dat dit niet de meest verstandige houding is *trekt schuldbewust gezicht* dus ben ik ten rade gegaan bij iemand die het kan weten, vergezeld van mijn loonbriefje, de wettelijke barema's,... Conclusie? Het zal voor de rest van het jaar misschien iets minder zijn, maar daarna zou het ietsje meer zijn, voor zover het mogelijk is om een duidelijke inschatting te maken natuurlijk. Wat met gratis woon-werkverkeer, taalpremie,.... Hij heeft ook een mogelijke fout opgemerkt op mijn huidige loonbriefje, in mijn voordeel, een fout die al meerdere jaren gemaakt zou kunnen zijn. Dus volgende week maar eens bellen naar onze dienst lonen, mijn nieuwe werkgever, een architect,...

Zucht, veranderen van werkgever is niet zo simpel...

Labels: M/V, werk

Suburbia, de eerste keer dat ik mijn skates aantrok dit jaar en er zal nog geoefend moeten worden als ik wil naar de roller parade wil gaan, maar het voelt fantastisch, zeker op een zaterdag, in het zonnetje, een vleugje wind en maar snelheid maken... De la Soul wist het reeds...

Five days you work
One whole day to play
Come on everybody, wear your rollerskates today
It's Saturday, Saturday
Saturday, it's Saturday
Saturday, it's Saturday
Saturday, it's Saturday-ay

Labels: musjieks

Ik weet het weekend staat nog maar met moeite voor de deur maar misschien is er nog wel een gaatje...

Zondagavond, gratis in de Vooruit, één van mijn lievelingsfilm.The edukators, een Duitse film en voor je begint te protesteren bij het woord Duits, een vriend met wie ik de film voor de tweede keer op evenveel dagen herbekeek, zei dat hij direct vergeten was om zich te ergeren aan het Duits. Een recensie vind je hier.

Zelf ga ik van try-out doen en hopelijk lachen want net als Sandra herinner ik me een vorige "komische" try-out...

Labels: op stap

... en omdat we graag testjes invullen. Lien en Kerygma spelen woordspelletjes, allemaal in het belang van de wetenschap en ze zoeken hier nog kandidaten, gewoon invullen waar je aandenkt bij het woord x.

Labels: ditjes+datjes

Vraag niet waarom maar dit deuntje zit al sinds gisteren namiddag in mijn hoofd. Te pas en vooral te onpas, is het er. En ik herinner me alleen de titel, niet eens het refreintje, laat staan wie het zong, daar in de verre jaren negentig. Ik herinner me dat ik een foto van deze vier mannen versneden had op één van mijn schriften tot grote wanhoop van C (absoluut not cool), maar dat is ongetwijfeld een ander verhaal.

Het zullen wel de naweeën van de warmte zijn. In een stad als Brussel zorgt de warmte steeds voor gekke toestanden, het hormonenpeil stijgt gevoelig. Voeg er dan nog een extra dosis WK-gekte bij, want nu de eerste groepen voor de volgende ronde gekend zijn zorgt dat in de buurt van de Beurs nog voor extra ambiance. Maar ook binnen het gebouw stijgt de temperatuur, de airco heeft zijn kuren, net zoals de chauffage in de winter en sommige dagen hoef ik geen krant/tv om te weten wie er speelt.



En in zo'n toestanden slaat de fantasie wel eens op hol. Een leuk mailtje, wat onschuldig geflirt... Soms heeft een mens niet meer nodig om alle besognes eens opzij te zetten. En zo'n beetje sexuele energie helpt wel om beter van me af te bijten en opmerkingen gewoon het ene oor in en het andere uit te laten gaan.


Thank God it is the weekend!!

Labels: ditjes+datjes

De kaft van mijn paperback mag er dan al redelijk onschuldig uitzien met een ongeboren baby, de inhoud zou menig medereiziger in de trein of vliegtuig wel eens rode oortjes kunnen doen krijgen. Michel Houllebecq draait er geen doekjes om. Mensen zijn niet geboren om gelukkig te zijn en al helemaal niet als koppel, ook al geloven we dat zo graag en gaan we op zoek naar het onmogelijke. Liefde en sex worden voor elkaar ingewisseld en wanneer men er zich van bewust is, scheelt er wel iets anders. Er wordt wat afgesext in zijn boeken, zo ook in elementaire deeltjes, het derde boek van deze schrijver dat ik "verslind", heel technisch, weinig gevoel en altijd die leegte. Hij schrijft vanuit het standpunt van een man. Zijn hoofdpersonages zijn ook meestal mannen. Vrouwen worden als gewillige schapen beschouwd en genomen op alle mogelijke manieren, vandaar waarschijnlijk zijn reputatie als vrouwonvriendelijk. Mij stoort het niet, ik lees vooral een verhaal over macht en onmacht, en is sex niet het ultieme machtsmiddel? Hoeveel romans, films, documentaires, whatever gaan niet over die "afschuwelijke" vrouwen, die mannen niet toelaten om zichzelf te zijn, om zich "volledig" te voelen, steevast worden die "meesterwerken" gemaakt door mannen?

Labels: lettertjes

Compleet tegen onze gewoonte in communiceren lief en ik sinds een paar dagen uitsluitend via telefoon, bij voorkeur wanneer ik in de trein zit en hij in de file op de R4. Voor alle duidelijkheid, handenvrij, want ik weiger nog steeds te bellen met iemand waarvan ik 100% zeker van ben dat ze geen oortje of weet ik veel hebben om veilig te bellen in de auto (zijnde mijn pa, broer,...).

Gisteren klonk het ongeveer zo:
ik: "Dan kook ik morgen??"
hij: "Als je dat ziet zitten, graag."
ik: "Enig idee waar je zin in hebt."
hij: "Nee. Of toch iets fris."
ik: "Maar het is gedaan met het warme weer..."
hij: "Nee, niet iets fris als in temperatuur, maar eerder als in je weet wel dat konijn..."
Ik begin te fronsen, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
hij: "... met spinazie en limoen."

Nu zie ik jullie ook fronsen, want jullie denken natuurlijk ook konijn = winter, lekker met bruin bier etc. Wel, dat dacht ik ook, maar toen het weer al wat begon te beteren probeerde ik één van Piets recepten uit. Ja, de fameuze Piet, sinds zijn SOS-reeks ben ik wel een zekere waardering beginnen voelen (zalig wanneer hij zich de haren uit het hoofd rukt bij het zien van zoveel geklungel) en heb ik op een boekenfestijn zijn wokboek met heel veel korting gekocht. Voorlopig het enige recept dat ik geprobeerd heb is het konijn-recept. Ik vond het ook op deze site maar aangezien de link enkel naar de algemene site verwijst, geef ik hier maar het recept. Toch twee minpuntjes, de hoeveelhden leken me nogal klein voor vier personen en het ontbenen van de konijnenbillen leek simpeler dan het was.

Benodigdheden voor 4 personen:
# 3 konijnenbillen
# 1 bosje platte peterselie
# 100 gr Parijse champignons
# 100 gr oesterzwammen
# 2 limoenen
# wat Vitelma
# 1 dl water
# 2 eetlepels honing
# 2 eetlepels kappertjes
# 200 gr verse spinazie

Bereiding:
# Vraag de billen ontbeend en snij ze in reepjes
# Frituur de platte peterselie in de Vitelma olie
# Snij champignons in schijfjes en schil de limoenen, houd het sap bij
# Wok de konijnenreepjes en voeg er na 2 minuten de champignons aan toe. Laat even goed doorbakken. Blus met water, limoensap en honing. Voeg er de kappertjes en spinazie bij en breng op smaak met zout en peper
# Serveer in een diep bord en versier met de gefrituurde peterselie

Labels: keukenprins(es)

Een paar weken voor zijn verlof organiseert onze chef altijd een dienstvergadering, kwestie om ons te informeren wat ons kan te wachten staan tijdens zijn afwezigheid. Het is een jaarlijkse gewoonte en ook naar jaarlijkse gewoonte is het lijstje lang, er is de jaarlijkse evaluatie/opvolging van het beleid en de onderhandelingen die voorbereid moeten worden voor het najaar. Maar er zijn ook de veranderingen waar onze instelling mee geconfronteerd wordt, nieuwe indicatoren, gemeenteraadsverkiezingen,... Heel veel werk in een periode waar we met minder zijn door de vakantieperiode. Ik hou me low profile want ik besef dat ik in andere omstandigheden een deel van die taken op mij zou nemen, nu bezorg ik hen door mijn aangekondigd vertrek extra werk. Ik voel me een beetje schuldig maar probeer mijn tijd nuttig te besteden door al een nota uit te schrijven op papier.

Met de nodige zin voor dramatiek kondigt mijn chef aan dat mijn vertrek extra werk zal betekenen, hij heeft mijn voorstel ontvangen, ik heb mijn best gedaan om een aantal taken naar andere diensten door te schuiven en een maximum zaken zelf nog te doen. Maar het blijft een extra belasting, ik buig me nog wat dieper over mijn blad maar een venijnige opmerking kon niet uitblijven. De chef veegt het wat van tafel, het voorstel moet nog goedgekeurd worden...

Terug naar de agenda, de nieuwe indicatoren voor onze instelling. De chef ziet een taak voor iedereen van de dienst weggelegd. Hij zal ons het document toesturen, iedereen leest het en dan volgt de ietwat enigmatische omschrijving "chacun selon ses spécificités et compétences" zal bijdragen aan het werk. Het is een uitdrukking die hij vaak gebruikt en meestal kan het vertaald worden als werk voor enkelen. "Och, maar ik heb geen specifieke vaardigheden, dus mijn werk zit er al op." Het is waarschijnlijk één van de eerste keren dat ze het zo openlijk zegt en het choqueert me niet echt, ik weet hoe ze bestaat. Maar dat de chef zo'n opmerking gewoon voorbij laat gaan, typeert hem. En het is ook mijn voornaamste reden om te veranderen van werk. Met zo'n attitude verandert er nooit iets, groepsgeest nul en nogal demotiverend voor mensen die wel initiatief nemen. Op korte tijd zijn mensen met minder ervaring erin geslaagd om meer kennis te verwerven van de werking van de instelling en de indicatoren maar hier staat niks tegenover, geen bijkomende verantwoordelijkheid, wel kleine taakjes maar geen project waar prestige mee gehaald kan worden, iets om op je cv te zetten. Een beetje diensthoofd antwoordt bij een dergelijke opmerking toch: "dan zie ik geen plaats voor jou in mijn dienst" of heb ik teveel topmanager-fantasieën...

Labels: werk

Toen ik dit tegenkwam, kon ik niet anders dan glimlachen. Ik heb ook mijn twijfels bij dergelijke testen. Het is zeker goed om weten dat je ze zou kunnen weigeren maar ik vrees dat zoiets enkel in de privé opgaat. Als afgestudeerd pol&soc'er ben ik bijna verdoemd om werk te zoeken in de openbare sector en daar zweert men bij deze testen, in alle vormen en kleuren.

Het liep al een tijdje iets minder op het werk zoals je onder andere hier al wel eens kon lezen. Ik was niet echt aan het uitkijken naar iets nieuws, maar ik dacht er wel eens aan. De termijn van mijn plaats op de wervingslijst van een bepaalde overheid was langzaam aan het verstrijken zonder dat ik iets interessants werd aangeboden. Ik had natuurlijk willekeurig kunnen reageren op "iets" als stap naar iets anders, maar daarvoor hield ik toch iets te veel aan mijn huidige job. Onverwacht kwam er dan toch iets interessant aangewaaid via de fameuze wervingslijst. Maar de beslissing om te solliciteren was best wel lastig . Veel tijd was er niet om alle pro's en contra's op een rijtje te zetten maar uiteindelijk stuurde ik mijn cv op. De testen, het gesprek en de beslissing kwamen al vlug.

Een kleine maand terug had ik dus zelf zo'n test aan de hand. Je krijgt groepjes van vijf uitspraken waarop je aanduidt op een schaal van vijf in welke mate je vindt dat de stelling betrekking heeft op je professioneel leven en daarna geef je een score van 1 tot 5 in welke mate je het belangrijk vindt. Reeds bij het invullen besefte ik wat de uitkomst ging zijn. Snel in het nemen van beslissingen, maar niet echt begaan met collega's. Mijn voorspelling werd bevestigd tijdens het gesprek en misschien heeft het feit dat ik dat zo goed kon voorspellen, ook wel twijfels gezaaid bij de werkgever.

Ondertussen werd ik informeel en formeel reeds op de hoogte gesteld: ik heb een nieuwe job. Toen ze me het nieuws meldde, voelde ik een enorme opluchting. En dat gevoel probeer ik vast te houden, zeker nu ik mijn beslissing langzaam bekend maak bij mijn oversten en collega's. Ik besef dat ik hen heel wat extra werk bezorg en vrees dat het - opnieuw - oneerlijk verdeeld zal worden (een belangrijke reden om te vertrekken), waardoor mensen die ik apprecieer het door mijn vertrek ongetwijfeld extra moeilijk gaan hebben. En ik besef ook dat ik niet de meest gemakkelijke dossiers beheer, dat kan stoeferig klinken maar ingrijpende veranderingen in een logge administratie waarbij je verschillende diensten moet zien mee te krijgen en er weinig appreciatie maar wel veel klachten voor in de plaats krijgt kun je enkel omschrijven als een vergiftigd geschenk. Het dossier staat voor drie vierde op de rails maar het geeft me bloed, zweet en tranen gekost. En ondanks de intensieve voorbereidingen blijven er heel wat controles nodig en moet ik meer dan eens een brandje blussen. Ergens is het lastig om dit project te laten gaan omdat het bijna voelt als opgeven, wat niet in mijn aard ligt, maar ik ben ook geen Don Quichotte. ik kan mezelf zonder problemen in de ogen kijken, ik ben er volledig voor gegaan tot op het randje: mijn gezondheidsproblemen dateren uit die periode, nu een jaar geleden. Natuurlijk zou niemand die dezelfde kans heeft twijfelen en de nieuwe job accepteren.

Maandag lichtte ik mijn directe chef in van mijn voornemen om te veranderen van job. Hij confronteerde me met een spervuur van vragen, bijna een tweede jobinterview. Ben je daar nu echt in geïnteresseerd? Wat ga jij daar doen? Onze instelling is volop in beweging, dat kan ook voor jouw nieuwe uitdagingen betekenen... Iedereen hier is tevreden van je, waarom zou je dan veranderen? Heb ik je al verteld dat de directie zo tevreden is van wat je gedaan hebt ivm.... Probleem is natuurlijk dat zijn lof een beetje too little, too late is. Ik heb mijn beslissing genomen en de nieuwe job aanvaard. Nu is het vooral het regelen van mijn vertrek.

Het kan belachelijk klinken, maar ik werd direct met een mooi staaltje administratie geconfronteerd. Als statutair ambtenaar heb ik twee mogelijkheden: ik kan ontslag nemen, wat bijna nooit gebeurd en me door zowat iedereen afgeraden werd of ik kan verlof vragen om mijn stage bij mijn nieuwe werkgever te doen en daarna eventueel terug te komen zonder verlies van mijn statuut. Eerste beslissing. Mijn cv opsturen was een lastige beslissing, maar nu ik de beslissing genomen heb, vind ik dat er geen weg terug is. Dus ga ik tegen alle raadgevingen in voor ontslag. Bovendien zorgt het ervoor dat mijn collega's iets gemakkelijker iemand kunnen zoeken om mij te vervangen. Zeg nu nog dat ik niet met ze inzit...

Tweede beslissing, het onderhandelen over wanneer ik kan vertrekken. In ons nieuw statuut is geen opzegperiode bij ontslag voorzien, dus alles moet tussen mij en de hoogste directeur geregeld worden. Nu ik weet dat ik weg kan, wil ik natuurlijk zo snel mogelijk weg, maar ik besef natuurlijk dat het doorgeven van mijn dossiers tijd in beslag neemt. Toen ik dinsdag de directeur zag, kreeg ik de opdracht om een lijstje te maken en een realistisch voorstel uit te werken. Bijkomend probleem: de vakantie staat voor de de deur dus nemen mijn collega's (huidige en toekomstige) ook verlof en het maakt mij dat ook wel gevoelig voor mijn eigen verlofregeling. Lief heeft drie weken verlof wanneer het bedrijf sluit en daar kan niet van afgeweken worden. Door te vertrekken, zullen mijn eigen verlofdagen er wel bij in schieten. Ik neem direct het voornemen om geen verlof meer over te dragen, ooit, maar dit jaar zal ik met iets minder tevreden moeten zijn. Lastig en een beslissing die ik niet zo snel kan nemen...

Zie je wel, dat die testen niks zeggen over iemand....

Labels: werk

Met alle vertragingen van de laatste dagen zou men wel eens de fijne dingen van het treinreizen uit het oog verliezen, daarom een tekstje uit de draften...

Het was één van die ochtenden. De trein stond al te wachten wanneer ik op perron 10 aankom. Ik haast me, spring op de eerste de beste wagon, kies de eerste de beste vrije plaats. Kieskeurig zijn is dan een overbodige luxe.

En zo zat ik tegenhover haar...

Vele jaren terug studeerden we samen. Het laatste wat ik van haar hoorde was een stomende liefdesbrief, die ik ontelbare malen heb herlezen, hopend dat de naam op het einde anders was, alvorens hem opzij te leggen.

En nu zat ze tegenover mij, verdiept in het gratis krantje. Ik zou iets kunnen zeggen, maar kon ook wachten tot zij mij herkende...

Ze zag er wel goed uit, beter dan ik me haar herinnerde...

Uiteindelijk sprak ik haar aan. De liefdesbrief als enigszins gênante herinnering verborgen achter een gesprek tussen ex-studiegenoten die allerlei professionele nieuwtjes uitwisselen, het persoonlijke handig ontwijken, samen onderweg naar Brussel en dit blijkbaar al meerdere jaren.

Labels: dramaqueen, trein

Zeker gisteravond kreeg men waar voor zijn geld. Ik heb de trein van 16.58 richting Kortrijk in Brussel Centraal genomen. Deze had toen een vertraging van tien minuten volgens de aankondigingen en was ook al ettelijke keren van spoor veranderd. Een plezier wanneer dat gebeurt midden in de spits in een stationnetje als Brussel Centraal.

De vooruitzichten waren niet zo rooskleurig maar ik had wel het voordeel van in een trein met airco te zitten en ik had Douglas Coupland mee. Een van de eerste zinnen deed het hem: "I believe that what separates humanity from everything else in this world – spaghetti, binder paper, deep-sea creatures, edelweiss and Mount McKinley – is that humanity alone has the capacity at any given moment to commit all possible sins." (uit Hey Nostradamus!) Het verhaal volgt het leven van een aantal personen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken waren bij een schietpartij in een middelbare school op verschillende momenten en met veel flashbacks.

Twintig voor acht kwam de trein toe in Gent-Sint-Pieters. Ik was rijkelijk laat voor de "verrassing" die lief voorzien had om het weekend wat goed te maken maar ben wel flink opgeschoten in lijn boek. Bovendien was het best gezellig geweest in onze wagon, je kent ze misschien wel, dat compartiment in de dubbeldektreinen waar de zetels in de lengte tegenover elkaar staan en je dus massa's mensen tegenover je hebt. Gouden raad aan iemand die slechts uitzonderlijk in Brussel moest zijn: "Nooit bij de eerste dagen over de dertig graden" aangevuld door anderen met "nooit bij de eerste vriesdagen", "nooit bij hevige herfststormen, teveel bladeren op de sporen" en misschien ook nog aanvullen "altijd een trein met airco en iets te drinken bij hebben", want waterbedeling hebben we niet gezien.

Toch zijn er een paar dingen die ik niet begrijp:
- er is een probleem met een bovenleiding in Denderleeuw dus moeten we een omweg maken via Jette om dan in Denderleeuw een extra halte te voorzien,
- in Gent wordt gesproken van een probleem met de stroomtoevoer in Liedekerke maar daar zijn wij wel degelijk gepasseerd,
- om de problemen op te lossen worden een aantal treinen afgeschaft, dus minder zitplaatsen in de treinen die wel rijden (voor zover die er al op normale dagen zijn), men beperkt de treinen waarschijnlijk omdat ze vlotter zouden kunnen rijden maar de omstandigheden voor de reizigers worden wel ondraaglijk (zeker in treinen zonder airco),
- vanmorgen in de kranten en op de radio spreekt men over vertragingen van drie kwartier tot een uur, zelf ben ik een dikke twee uur onderweg geweest i.p.v. het halfuurtje volgens het treinboekje. Mijn pa vertrok om zes uur en kwam rond negen uur in Gent aan, wat toch ook meer is dan een uurtje vertraging en we zaten niet alleen in die treinen
- vanmorgen is de trein van 7.56 in Gent-Sint-Pieters richting Tongeren etc. beperkt tot 9 voertuigen i.p.v. 12 zodat een aantal reizigers noodgedwongen zullen moeten rechtstaan, dixit de treinbegeleider, waarop een medereiziger schamper opmerkt, zoals gewoonlijk dus en dit omwille van de problemen in Denderleeuw. Hoe kan een probleem met de bovenleiding nu een kortere trein veroorzaken? Behalve misschien dat de voertuigen niet op tijd op de juiste plaats zijn geraakt?
- hoe zit het nu met een vergoeding omwille van vertraging? Is er al een regeling? Moet iedereen een document aanvragen aan het loket, invullen en dan indienen of is het verspilde moeite?

Labels: trein

Het was de derde tweedaagse workshop in Wenen. De vorige keren was het koud en ik was dan ook aangenaam verrast om het zonnetje te zien. Dit soort reisjes wordt gemakkelijkheidshalve vaak afgedaan als snoepreisjes door collega's maar er wordt ook serieus gewerkt. Heel wat voorbereiding, intensieve discussies anderhalve dag lang (9 tot 5 en ook achteraf tijdens het eten), resultaten vergelijken, lastige vragen stellen en heel wat huiswerk. Afhankelijk van de vooruitgang is er de tweede namiddag altijd wel wat tijd om nog eens in de stad rond te lopen. De voorbije keren had de koude me eerder richting winkelstraten gedreven waar je dezelfde ketens vindt als in elke Europese stad van een zekere omvang.
Deze keer hadden onze gastheren op donderdagavond een geleid bezoek voorzien. Zo kregen we ook eens een ander Wenen te zien, natuurlijk kun je niet rond de tierlantijntjes de aanwezigheid van de Habsburgers kun je niet loochenen, maar het is allesbehalve een bezoek met Sisi of Mozart om elke hoek geworden. Er was ook het moeilijke WOII-verleden van Oostenrijk op de Judenplatz met het Holocaust-monument, een soort van bunker opgebouwd door boeken waarvan je de rug niet kunt zien, je ziet de bladzijden alsof te zeggen dat er geen communicatie is. Een deur zonder klink, geen weg terug... Het werd ook een bezoek aan een modern Wenen, met terrasjes en gezellige trendy restaurantjes, zoals het onze voor die avond. De gids had ons ook een paar DIY-tips meegegeven, zoals een gebouw met een rood-witte vlag aan de gevel heeft een culturele betekenis, vaak is het één van de paleizen van aristocratie die sosm de Habsburgers kwamen bezoeken in Wenen en dan niet in hotels verbleven maar in hun eigen paleis. Achter de stallen van de Habsburgers die juist buiten de stadsmuur werden gebouwd rond de vorige eeuwwisseling bevindt zich het MQ ofte Museum Quarter, waar jeugd en minder jeugd rondhangt en zont in de architecturale vlotten en flaneert. Ik kwam er op vrijdagmiddag terug om te genieten van mijn koffie op een terrasje omgeven door vrouwentongen. Ik had niet veel zin om nog rap rap van alles te proberen bezoeken, ook als was het mijn laatste keer in Wenen. Ik ben gewoon mijn neus achterna gelopen, de sfeer opsnuiven in het groen aan het Heldenplein aan nog maar eens een gebouw van de Habsburgers en mijn boekje lezen in het zonnetje. Efkes alle emoties laten bezinken voor ik me naar de luchthaven begeef. Voor de tweede maal gefouilleerd, ik ben echt wel gevaarlijk.

Labels: op stap, werk

Ik ben geen grote fan van vliegen en op zo'n dagen heb ik dan ook graag dat alles volgens plan verloopt. Het begon al met de verkeerde datum op mijn elektronisch ticket en de persoon die dit kon regelen afwezig gedurende de hele voormiddag. Ik zag mijn tripje naar Wenen al aan me voorbij gaan. Gelukkig was het toch nog redelijk snel rechtgezet, blijkbaar is het soms mogelijk om de administratieve weg te omzeilen in een gebouw als het onze. Op een tweede paniekaanvalletje in de vroege namiddag zag ik het wel zitten. Zelfverzekerd liep ik rond in Zaventem, mijn ticket lag er zoals afgesproken op mij te wachten, praatje met andere reiziger, parmantig naast de rolwandelpaden wandelen, echt geen vuiltje aan de lucht. Groot was mijn verbazing toen de metaaldetector afging, nog groter toen ik meteen gefouilleerd moest worden. De vrouw nam haar job heel serieus en blijkbaar zie ik er ook wel gevaarlijk uit. Er kon geen grapje van af. "Mag ik u fouilleren?" "Veel keuze heb ik waarschijnlijk niet", lachje. "Inderdaad, maar ik vraag het u toch" geen lachje maar een ernstige blik. Staatsveiligheid en zo waarschijnlijk.
Ook de vlucht zelf verliep eerder in mineur. Mijn oren hebben het tripje niet op prijs gesteld en om het compleet te maken werd ik ook nog misselijk. Turbulenties enzo.
Eenmaal in Wenen heb ik dan ook maar afgezien van mijn voornemen om eens iets avontuurlijker te zijn en de bus te nemen. Het werd dus opnieuw de "duurdere" shuttle naar het centrum. Gewoon de snelste weg, kwartiertje met de CAT, 1 halte met de metro en dan nog efkes stappe tot aan het hotel.
Deze keer *applaus* geen enkel oriëntatieprobleem, gewoon recht op het hotel af, zonder mijn kaart te moeten raadplegen onderweg. En om mijn triomftocht compleet te maken: ik heb mijn kamer in het Duits gevraagd. De man achter de receptiebalie liet me ten minste in de waan dat hij het begrepen had, gaf me een sleutel en antwoordde zelfs in het Duits.
In de balie zag ik twee collega's voorovergebogen zitten over papieren, kwart voor tien op een woensdagavond, wie zegt nu nog iets over ambtenaren? Ik glipte voorbij de balie, richting mijn kamer waar het tradtionele chocolaatje op me wachtte en smulde van het slaatje dat lief voor me meegebracht had met de groentjes uit het biopakket dat ik gewonnen had. Vuit de badkamer heb ik zicht op de verlichting van een verzekeringskantoor dat de vorige keer mij en mijn Finse collega zo intrigeerde tijdens de maaltijd. Het patroon is veranderd denk ik voor ik het venster sluit. Cijfertjes zijn voor morgen.

Labels: op stap

Het is zondagmorgen en ik barst van energie. Voor je begint te protesteren dat het technisch gezien al voormiddag is en zo, ik loop hier al een tijdje rond. De wasmachine heeft al toertjes gedraaid, het resultaat wacht tot het zonnetje op mijn terrasje arriveert. Er is koffie, heerlijke caffeïne, er is verse fruitsla maar voorlopig blijf ik er nog even af. De afwas is gedaan, mijn zijden rokje (lang leve de solden) met de hand gewassen want het zou nog wel eens schoon weer kunnen blijven, de zithoek gedweild, papier in hoopjes verdeeld, nog lezen, misschien nog lezen, you never know, zeker weg,... Enfin, ik ben al bedrijvig geweest ondanks een paar korte nachten waar het hoesten voor iets tussen zit. Lief heeft mijn bed nog steeds ingepalmd en het weze hem vergeven, de koorts blijft hoog en met zo'n zomerse temperaturen buiten kan hij niet altijd op veel begrip rekenen, gisterenavond afspraak met vrienden moeten annuleren om die reden, straks doopfeest van zijn petekind,... Plezant is anders. Ik profiteer van de rust in huis om mijn papieren tekstjes van de voorbije dagen om te zetten in nulletjes en eentjes.

Labels: ditjes+datjes

Met een hoop cijfertjes, vele vraagtekens, mijn baljurkje (bij manier van spreken) vlieg ik straks naar Wenen. Verkouden zonder twijfel (maar ik ben ook komen werken), en niemand pakt mij mijn (mogelijk laatste) Weense koffie op een terrasje in het zonnetje af…

Labels: werk

Maandag had ik dan - eindelijk - mijn afspraak met de beweegmobiel. Lief zei 's morgens nog "ga je dan opnieuw heel de dag lopen smilen omdat je vermagerd bent?" Vond ik wel grappig, maar ik had er niet echt vertrouwen in. Twee sportieve mannen stonden me op te wachten en terwijl sportievelingen door Gent liepen mocht ik in het zonnetje op de Vrijdagmarkt lustig peddelen om mijn conditie te bepalen. En zoals te verwachten, is er wel wat werk aan de winkel. Qua conditie scoorde ik net iets beter dan de gemiddelde Vlaming (begin niveau 3) wat die sportieveling enigszins verbaasde aangezien ik momenteel niet sport. Maar mijn vetpercentage is absoluut niet goed, ook al is er blijkbaar wel weer een kilootje af. Hij heeft wel benadrukt dat het de bedoeling was om te bewegen en niet om te vermageren, dat zou dan wel volgen. Na het tellen van punten bij de WW kan ik nu punten gaan tellen voor het verbeteren van mijn conditie. Met een schemaatje en een peptalk zou het wel moeten lukken om tegen het einde van de zomer niveau 4 te behalen.
Het enige wat me wat stoort is dat de "gemakkelijkste" manier om aan je conditie te werken lopen is. Niet dat ik niet graag ga lopen, maar ben ik dan geen naäper? De ex van lief en een paar vrienden hebben hun weddenschap om de 20 km van Brussel te lopen een tijd terug met glans doorstaan en nu heeft ze zich een marathon als uitdaging gesteld. Een ander alternatief waar ik aan dacht was in line skaten, te meer daar ik - eindelijk - eens wil mee doen aan de roller parades in Brussel (nu er toch niemand meer is om het me te verbieden). Toen ik het lief vertelde, antwoordde hij: "weet je hoe ex en ik elkaar ontmoet hebben?" Ja, je raadt het, tijdens het inline skaten zijn ze op elkaar gebotst...
Hoe kan een mens nu sportief doen?

Labels: lijf

Lief zegt het met een grijns. Ik kijk eens bedenkelijk want ik vind het al helemaal niet grappig meer. Mijn stem klinkt hees en ik hoest me de longen uit het lijf. Een knuffel helpt bitter weinig, dan maar de grove middelen: naar de dokter deze morgen, ze wist direct hoe laat het was.
Tja, wie bij de hond slaapt… de volgende keer misschien beter geen verpleegstertje spelen?
Ik ben geen grote fan van medicamenten en doktersbezoekjes maar aangezien ik morgen naar Wenen trek (opnieuw statistiekjes en andere cijfertjes), leek het me toch beter om iets te laten voorschrijven. Vanavond vroeg onder de wol...

Labels: lijf

Voor de tweede keer op korte tijd was ik gisteren opnieuw in de koningin der badsteden. Geen toeristische rondleiding deze keer, eerder een inval van het laatste moment, de auto nemen en richting kust voor een chocomelk, bijpraten met iemand waar ik me wel goed bij voel, de laatste nieuwigheden op datingsites aanhoren, je neervlijen op het strand, mijn "toekomst" aanhoren op basis van tarotkaarten, gewoon genieten van de zonsondergang en een antwoord op moeilijke vragen proberen te vinden. Blijkbaar is Oostende er wel de geschikte plaats voor…

"Ben je gelukkig?"
"Wat maakt lief de man van je leven?"
"Waarom reageren vrouwen zo raar op complimenten?"
"Wat vind je het leukste aan met twee zijn?"
"Wat maakt brave huisvaders snelheidsmaniakken?"
"Hoe kan je nu een week op voorhand weten dat je naar de kapper wil gaan?"

Zo veel vragen, zo weinig antwoorden. Het wordt laat, de zon gaat slapen en wij rijden terug naar Gent, waar iemand ongeduldig en ongerust op me wacht.

Zucht, ik ben een slecht mens...


For today I am a boy.

One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful woman.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful girl.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful woman.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful girl.

But for today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

One day I’ll grow up, I’ll feel the power in me.
One day I’ll grow up, of this I’m sure.
One day I’ll grow up, I know whom within me.
One day I’ll grow up, feel it full and pure.

But for today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

Anthony and the Johnsons

Labels: M/V

Zaterdag, mijn ex komt bij een kop koffie zijn nieuwe aanwinsten tonen.

"Hé, dit is goede muziek, niet de crap waar je vroeger naar luisterde..."

Ik frons mijn wenkbrauwen, hoezo? Naar wat luisterde ik dan?

"Wie is dat trouwens?"

"Ach, de nieuwe van Morissey, echt vréé goed..."

"The Smiths heb ik vroeger grijs gedraaid, maar toen wij samen waren luisterde je niet naar zo'n dingen. Ik ben zeker dat ik je nooit naar The Smiths heb horen luisteren. Nee, vroeger luisterde je naar Rob De Nijs enzo." En hierbij trekt hij een vies gezicht.

"Ik luister nog naar Rob De Nijs, maar ook naar the Smiths, die cd draait op het werk regelmatig een half dagje mee."

"En welke cd? Welk liedje vind je het best?"

Tja, daar moet ik niet lang over na denken, girlfriend in a coma kan bij mij gerust een tijdje op repeat.

"Tja, dat vindt iedereen wel", hij is duidelijk niet echt overtuigd.

"En naar wat luister jij nu?" Ik kijk hem vragend aan.

"Ach, weet je, nieuwe muziek volg ik niet meer zo erg..."

Ik trek grote ogen en begin een opsomming van dingen die ik nu beluister, soms met een tip blogsgewijs of een opmerking van iemand op een optreden.

"Goh, je bent echt wel veranderd..." Verbeterd durfde hij net niet zeggen, maar ik kon het hem horen denken.

Typisch commentaar geven, maar zelf blijven stilstaan. Ik probeerde het af te wimpelen maar zijn opmerking is wel blijven hangen in mijn achterhoofd en ik heb eens serieus nagedacht. Ik zie me zo weer zitten op mijn kot, ja, meneer de kotbaas, ik doe nog een extra jaartje... Een leugentje om bestwil, financieel de enige manier om in Gent te blijven.
Wat stond er in mijn cd-kast? Dido, ongetwijfeld want die heb ik grijs gedraaid, en dan een hoop festival-dingen: Therapy, Skunk, Anouk, Live (weet je dat je de zee bijna kunt horen en zoals hij het publiek kon opzwepen in Werchter toen het zo regende, lief, ik wil die zien dit jaar), Suzanne Vega (die had een toffe live-cd op Werchter gemaakt als extraatje bij haar best of), Texas, Heather Nova, the Pretenders waarschijnlijk ook,... Een paar van die cd's draaien nu in willekeurige volgorde in mijn cd-speler en ik vind ze nog wel goed. Ik geef toe dat ik ze nu iets minder opleg, maar dat is dan eerder omdat er nog andere goede dingen tussen zitten. Eigenlijk begrijp ik zijn opmerking langs geen kanten, het zijn dingen die toen wel gedraaid werden op stubru. En ja, ik heb wel een paar best of 80's met commerciële hits, maar toen gingen wij ook wel naar zo'n fuiven en daar is niks mis mee. En ja, ik heb een paar cassetjes met Rob De Nijs die ik wel eens afspeel. Maar weet je, dat was zo, in die tijd in West-Vlaanderen, hard rock meisjes luisterden af en toe naar Rob De Nijs, en daar was absoluut niks verkeerd mee. Het was bijna een aha-erlebnis toen ik het Flip Kowlier hoorde vertellen in het Museum, een programma dat toen liep op stubru. Zijn zus was ook zo...

Labels: musjieks

Weekends zijn altijd wel een puzzeltje, een evenwicht vinden tussen familie, vrienden, huishouden, lief, werf, noem maar op.
Zaterdag was lief weer op de been, een dagje slapen had hem duidelijk deugd gedaan, de koorts was over en dus stond hij op de werf.
Zelf weet ik me aan de boodschappen, wat schoonmaken en 's namiddags van op een terrasje shoppende medemensen bekijken, koffie, praatje... Zelf kon ik ontsnappen aan mijn belofte van te gaan shoppen met een ex, bij een kop koffie kwam hij zijn buit tonen. Mannen in kleerwinkels, waarom hebben ze iemand nodig die enthousiast staat te doen...
's Avonds kon ik nog eens het fornuis opeisen en stond de ontdekking van een café op de agenda. Opatuur ziet er van buiten eigenlijk niet echt uit, maar nadat ik er geweest was voor een jazz-optreden wou ik het wel eens op een zaterdagavond zien. Het verbouwende koppel liet het afweten, nog maar eens zou ik bijna durven zeggen, maar het is ze vergeven. Een andere vriend had gezondheidsproblemen en een tweede was aan het verhuizen en kwam later om eigenlijk niet meer te komen. Enfin, gelukkig zijn er nog anderen en die kunnen getuigen: de afwezigen hadden ongelijk. Rustig, jazz,... Het was een memorabel moment want de spaghetti is er die avond van de kaart verdwenen, na 29 jaar...
Zondagochtend slapen we traditioneel uit, familie over de vloer,naar een cactus-tentoonstelling op de wijkfeesten in Mariakerke om de tijd te doden tussen een volgende afspraak. Don't ask, maar ik heb wel drie cactussen gewonnen... Het begin van mijn eigen collectie?

Labels: ditjes+datjes

Koppel met kind van nog geen twee jaar en een tweede op komst. Zij loopt al moeizaam, hij heeft zijn outfit zorgvuldig gekozen, witte broek, zwart hemd, om door een ringetje te halen. Zij vraagt hem om de kleine even te dragen met haar buik is het immers lastig. hij protesteert, de kleine is lastig, huilt want moe en hij maakt zijn witte broek vuil. Dan komen ze bij de speeltuin. Is het echt nodig dat die kleine op de glijbaan zit? Er ligt overal zand rond en dan moet hij straks ook nog in de auto, en die is nog maar gestofzuigd...

Zucht, een weekend-papa, enkel aanwezig in het weekend want tijdens de week druk bezig, kinderen ok, maar niet als ze huilen omdat ze moe zijn en al zeker niet als ze zijn auto of broek vuil zouden kunnen maken.

Labels: kindervreugde

Hij keek me strak aan.

Ik haalde mijn schouders op.

Wat is gelukkig, probeerde ik nog.

Zijn blik duldde geen smoesjes, geen vragen, enkel een antwoord.

Ik keek naar de horizon,

blik op oneindig,

haalde diep adem,

ja,

ik zei het bijna verontschuldigend.

En jij?

Ik wist het antwoord,

maar moest het toch vragen.

Nee...

Hij keek me bijna beschuldigend aan.

Labels: dramaqueen

Ik zit in de trein en blader verveeld door de Knack. Heb ook geen zin om te lezen maar een mens moet iets doen op de trein. Het weekblad heeft vorige week in Antwerpen 100 mensen gefotografeerd en gevraagd waarom ze er waren. Het is eens iets anders dan een resem hoogdravende verklaringen van psychologen, sociologen en consoorten. Ik kijk met een half oog, lees hier en daar een zinnetje, luister naar het gesprek van mijn medereizigers, denk aan wat ik straks nog ga doen,… en dan zie ik hem.

Het was de zomer van 1992, een wijkfeest met kip aan het spit, bier en muziek. Ambiance verzekerd, een paar vriendinnen hadden zich over dit verlegen meisje ontfermd. We hadden een tafel ingepalmd die we deelden met de oudere broer van één van de meisjes en zijn vrienden en maar puberaal stoer doen. We bestelden stoer onze pint, maar plaatsten de glazen in het midden van de tafel zodat onze ouders die aan de andere kant van de feesttent zaten niks merkten (dachten we). Mijn vriendin was als de dood toen haar broer dreigde er iets van te zeggen, ook een tweede vriendin smeekte hem te zwijgen. Zijn vriend keek me uitdagend aan "En jij?" "Ach, ga het hen maar vertellen." Hij grinnikte.

Na het eten deed de dj zijn best om de dansvloer vol te krijgen, met wisselend succes, telkens in groepjes van drie, nu eens voor de jongeren, dan weer voor de iets minder jongeren, ambiance verzekerd. Cha-cha-cha, pop, top dertig muziek,… Pubermeisjes en –jongens dansen wel eens bij zo'n gelegenheden.

Het serietje slows werd met gemengde gevoelens afgewacht: meisje A hoopte dat jongen 1 of 2 haar zou vragen, meisje B danste met haar "stokoude" buurman,… En na zo'n serietje werd er dan gezucht als het niet gelukt was.

Toen ik voor de zoveelste maal de theorie van vriendin A aanhoorde, waarom 1, 2 of weet ik veel wie haar nog niet gevraagd had, merkte ik zijn ogen op mij gericht. Hij deed bijna onmerkbaar teken naar de dansvloer. Ik schudde mijn hoofd.

Het scenario herhaalde zich een paar maal tijdens de volgende serietjes slows. Niemand had iets in de gaten behalve wij. Tussendoor probeerde hij wat dichter te komen, maar verlegen als ik was, ontweek ik hem handig.

Toen kondigde de dj de laatste slows aan, hij stond recht, pakte mijn hand en zei: "nu gaan we dansen…" Enthousiasme bij mijn vriendinnen, en vraagtekens, wat hadden ze gemist? Mijn eerste slow, op een grote Vlaamse hit uit die tijd, gevolgd door nog eentje en nog eentje...

De Knack fotografeert 100 mensen uit een massa, en hij is er eentje van…

Labels: M/V

Gisteren namiddag:
- "Patricia, j'ai une question à te poser…"
Ik luister met een half oor en trek al meteen een bedenkelijk gezicht, kwestie van niet te enthousiast te doen.
- "Est-ce que tu parles l'anglais?"
Ik kijk de persoon van de communicatiedienst aan. Razendsnel werken mijn hersenen. Toch maar bevestigen, maar niet te enthousiast, want dit lijkt verdacht.
- "Oui,…" met een klein stemmetje.

Of ik morgen (vandaag dus) niet een delegatie uit Korea (Zuid-Korea, wel te verstaan, hoe grappig), kon ontvangen om eens van gedachten te wisselen over vrouwen en de arbeidsmarkt.
Mijn agenda voor deze namiddag was maagdelijk wit en de directie had haar al naar mij doorverwezen, geen ontsnappen aan dus…

Maar eigenlijk zijn zo'n opdrachtjes wel leuk, wat antwoorden op vragen, voor één keer zelfs geen presentatie moeten voorbereiden. Alleen kun je je afvragen waarom ze in godsnaam naar België komen, alleszins niet voor het weer.
Het was wel eventjes paniek toen bleek dat ze "ergens" in het gebouw waren maar niemand leek te weten waar. Maar uiteindelijk kwamen ze terecht, hadden we ons gesprekje en kreeg ik nog een souveniertje uit Korea, een waaier, zal mooi staan naast de koala die ik van een Australische delegatie kreeg…

Labels: werk