no butterfly

Toen lief me deze morgen verzekerde dat mijn haar goed zit en dat ik er toch niet te goed uit wil zien na het commentaar van mijn feeksen/collega's die al een hele week beweren dat ik er slecht uitzie…

Toen ik een mevrouw met kinderwagen liet oversteken op het zebrapad alvorens mijn weg naar het station te vervolgen…

Toen ik mijn straat in fietste, zag ik hoe meneer uit nummer x zijn vrouw een kushandje toewierp…

Toen ik op de trein mensen met een grote thermos zag die gezellig samen koffie dronken (zou meer moeten gebeuren)…

Toen het eens niet regende toen ik in Brussel Centraal aankwam…

Toen ik langs de Beurs passeerde op weg naar het werk, stond er een meneer op de trappen. Niets bijzonders, maar het gebeurt zelden dat ze een vliegtuig nadoen en zweven op de golven van de stad…


Update: voor de duidelijkheid: "feeksen/collega's" slaat niet op al mijn collega's, je weet wel wie...

Labels: dramaqueen

Er slingert een boek rond bij lief: Liefde duurt drie jaar. Hij heeft het ook gelezen en vond het wel iets hebben, maar verzekert me dat hij dergelijke zaken niet onthoudt.

Daar moest ik natuurlijk het fijne van weten.

Ruw samengevat komt het hierop neer: het ik-personage heeft een echtscheiding achter de rug die hij eigenlijk had moeten zien aankomen, alle tekenen waren er, ze waren vervreemd, hij bedroog zijn vrouw,... en nu is hij ervan overtuigd dat liefde slechts drie jaar duurt. Hij staaft zijn theorie met een hoop andere theorieën over de chemische reacties van verliefdheid, verdedigt zich door te stellen dat vrouwen iets te veel het "meisje in zich bewaard hebben" en dus geloven in sprookjesprinsen, onterecht natuurlijk. Hun moeders weten al beter, maar zwijgen (want vrouwen = feeksen) en worden zo medeplichtig aan het grote complot. Gemakkelijkheidshalve reduceert hij zijn eigen rol tot die van degene die alles moet ondergaan. Enfin, alles om aan te tonen dat liefde maar drie jaar duurt.

Een hoop nonsens als je het mij vraagt, maar dat zal ook wel het kleine meisje zijn, maar toch ben ik niet de enige want de kat van lief (een vrouwtje, jawel) heeft de laatste pagina's deskundig vernield voor hij ze gelezen heeft. Het enige wat je er nog uit kunt opmaken is dat ze een fles rosé kraken op de één of andere vakantiebestemming om hun driejarige relatie te vieren. Nogal zonde dat het daarna gedaan is...

Wat heeft het voor zin om een relatie te beginnen als je niet gelooft in de Liefde? Waarom zouden goede dingen een beperkte houdbaarheidsdatum moeten hebben?

Ik geloof er niks van. En ik denk dat twee van mijn lezertjes die binnenkort hun liefde officieel maken met ringen en zo er ook niks van geloven. Ik wens je ze in ieder geval veel succes! En een mooie dag, daarvoor heb ik de voorbereidingen van heel dicht bij kunnen volgen: het reserveren van de trouwzaal, de verbouwingen in het gemeentehuis, de keuze van de enveloppen (paniek want lichtjes verschillend van kleur), het passen van het kleed (we proberen haar weg te houden van dessertjes), het uitproberen van het kapsel,...

Labels: lettertjes, M/V

Het was een beetje voorzien om een vervolg te schrijven op mijn vorige berichtje maar ik heb het door omstandigheden een beetje uitgesteld.

Sinds een week of twee hebben we er een collega in ons bureau bij, en zelfs drie in de bureau naast de onze. Het was een beetje wennen om 's morgens begroet te worden door een nieuwe mannenstem. Jong en dynamisch, hoe lang zou dat duren... Hemdjes, het is eens iets anders dan de afgewassen t-shirts van onze andere collega, een toefje borsthaar tijdens de zeldzame warme dagen die we reeds gehad hebben,... Ik moet natuurlijk opletten, straks krijg ik weer het verwijt van sexistisch te zijn. Na deze korte tijd heeft hij zich al redelijk goed geïntegreerd. Hij is nog steeds gemotiveerd, komt met ons eten in de kantine over de middag, hij stelt relatief intelligente vragen, wil van alles proeven en Nederlands spreken (!!),zijn hemdjes zijn nog aanwezig maar iets minder dominant,... Een aanwinst voor de dienst.

Ja, ik ben heel enthousiast maar heb ook een dubbel gevoel. In dezelfde periode stond ik zelf ook aan de andere kant. Eindelijk bleek er een interessante functie te zijn bij een administratie waar ik op de lijst van de wervingsreserve stond, in de lijn waar ik nu mee bezig ben en waar ik ook verder in wil gaan. Maar het bleef een lastige beslissing om te solliciteren, want ik hou wel van de afwisseling in mijn huidige job. Ik klaag wel eens over het gebrek aan steun van mijn overste maar heb toch ruime mogelijkheden om toffe dingen te doen. Solidariteit onder de collega's is wel eens ver te zoeken, maar dat heb je moeilijk in de hand. De werkdruk is hoog, maar vooral ongelijk verdeeld. Ik geef ook niet graag op, ook niet wanneer het moeilijk is. Anderzijds is de afwisseling fantastisch: geen enkele kans om in een routine te vervallen, meedeinen op de actualiteit in Nederlands- en Franstalig België,... Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en mijn cv opgestuurd.

De test was niet echt een probleem, het gesprek zorgde wel voor een hoop frustraties. Niet omdat ik drie kwartier moest wachten of omdat ze te persoonlijk werden. Nee, het was een serieus gesprek, enkel over mijn professionele kwaliteiten en ambities. Geen verdoken of openlijk peilen over mijn kinderwens, zoals een vriendin een tijdje terug mocht ondergaan. Ik was vooral gefrustreerd omdat ik er naar mijn zin niet genoeg in geslaagd was om mezelf te verkopen, zal wel typisch zijn aan de sociale sector. Eerste gesprekken zijn mijn ding niet en ook bij een jobinterview is een eerste indruk allesbepalend natuurlijk.

's Avonds bleef het dan ook malen: waarom heb ik dat niet geantwoord? Waarom heb ik daar niet meer nadruk op gelegd? Waarom ben ik zo bescheiden? Ik hoef geen lucht te verkopen, maar er zijn toch al dingen die ik gerealiseerd heb in die zes jaar (het was pas toen ze het me vroegen op het interview dat ik besefte hoe lang ik daar al werk), waarom er dan geen mooie strik rond doen?

Labels: werk

"Kort en zwart", zo omschreef een klasgenoot zo'n tien jaar geleden mijn kledingstijl. Bij het eerste zie ik je al fronsen en ik moet zeggen dat ik me er ook niet echt kon in terug vinden. Maar het tweede is ontegensprekelijk waar. Toen ik Lilith beschreef wat ik vandaag gekozen heb als outfit(zwart jurkje, dito broek en trui) kon ik er niet naast kijken. op een klein (bedekt) stukje textiel na is alles zwart.

Het is moeilijk uit te leggen maar het is de kleur waar ik altijd naar teruggrijp en waar ik me goed in voel. Het is natuurlijk ook een manier om op te gaan in de massa. Ik hou er niet zo van om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik word nogal snel rood en geraak dan niet meer uit mijn woorden.

Af en toe ga ik wel eens vreemd en dan durf ik wel eens in het andere uitserste vallen met een flashy roze of turkooize t-shirt, maar altijd met voldoende zwart. Verder heb ik ook wel wat rood en groen in mijn kleerkast en die durf ik al eens zonder de zwarte achtergrond te dragen. Vooral rood lijkt mijn voorkeur weg te dragen. Tegenwoordig is mijn favoriete combinatie een knalrode broek met een zwart kleedje.

Mijn vorig vriendje hield van kleuren: vooral oranje en lichtblauw, het enige wat je niet terug vindt in zijn kleerkast is zwart. massa's keren heeft hij me proberen bekeren en gingen we samen shoppen, iets waar je me niet echt een plezier mee doet. Elke keer kwam hij afdraven met zijn kleurtjes, maar ik heb ze vakkundig afgeweerd.

Ook lief is niet onverdeeld gelukkig met zijn lady in black. Maar hij heeft een andere tactiek, ook al omdat shoppen niet echt zijn ding is. Elke keer ik een bepaalde t-shirt aandoe, krijg ik een complimentje en ik kan je verzekeren het is de meest ordinaire t-shirt met lange mouwen die je je kunt indenken, maar hij is voor één keertje niet zwart... Maar ik vrees dat zijn tactiek niet veel zal uithalen. Ik heb dat t-shirt gekocht omdat ik het leuk vind en dat is ook de enige reden waarom ik het draag.

Labels: kleurtjes

Vrijdag gehoord in de botaniek:

"ja, sinds die kleine er is moet ik mijn madam toestemming vragen voor ik een nieuwe cd koop..."

Triestig, maar echt gehoord.

Wat ik in de botaniek deed? Ja; lief had me nog maar eens op sleeptouw genomen, maar zoals iemand het uitdrukte: "eindelijk geen gezaag meer dat je niemand vindt om mee te gaan"

We zijn de Black Heart Procession gaan zien, ze hebben een nieuwe cd uit die ze kwamen voorstellen. Lief had me al om de cd gestuurd en ik vond hem best te pruimen, dus waarom niet... Van op de eerste rij, zoals de echte fans en dicht genoeg om de gitarist-pianist bezig te zien. Hij was heel teleurgesteld toen één toets van zijn piano het begaf, controleerde de lijst met nog te spelen liedjes, weigerde liedjes te spelen waar die noot in voorkwam, ook al vroeg het publiek het nog zo lief, de whiskey in zijn glas minderde plots zienderogen... Mar ik vond het wel een beetje spijtig voor hem, zo gepassionerd door zijn vak en dan zo gekloot door iets stoms.

Labels: musjieks

In één van mijn vorige berichtjes heb ik de frase "maar zo zijn mannen nu eenmaal" gebruikt. Het heeft me een hoop commentaar opgeleverd, voornamelijk van mannen. Bij vrouwen volgde een schamper "ah, ja, typisch". Ik geef toe dat ik in het volgende zinnetje waar ik de woorden "vrouwen" en "feeksen" met elkaar in verband breng een stuk genuanceerder ben. In dezelfde adem wil ik ook toegeven dat ik me de aandacht van twee mannen ook wel zou laten welgevallen…

Het is zo gemakkelijk om te veralgemenen. Als je het schap "relaties" in de boekhandel bekijkt, kun je wel niet anders dan er van uitgaan dat er twee soorten zijn: mannen versus vrouwen. Langs alle kanten wordt het je ingeprent:

"Meisjes klimmen niet in bomen, dat is gevaarlijk."

"Mannen huilen niet."

"Jongens spelen niet met poppen, meisjes niet met autootjes."

"Vrouwen vallen op mannen met snelle wagens."

"Vrouwen weten niks van voetbal".

"Mannen leren eindelijk gezichtscrème kennen".

De voorbeelden zijn eindeloos, de nuance ver te zoeken. Maar het begint al van bij de geboorte, zelfs met de beste bedoelingen om je kinderen op te voeden met respect voor hun persoonlijkheid en vrij van allerlei stereotypen, altijd sluipt het wel ergens binnen. Het is misschien een ideetje: eens een week in een willekeurige materniteit de cadeautjes bekijken en dan raden of het voor een meisje of een jongen is.
Als je het als ouder nog een beetje zelf in de hand hebt, kun je het wel schudden één keer je kind naar de kleuterklas gaat. "Mama kookt en papa leest de krant." Briefje van de juf: "Kan mama ervoor zorgen dat x morgen laarsjes mee heeft want de klas gaat op uitstap." Ik weet dat ik het nu opnieuw ongenuanceerd voorstel maar ik denk niet dat het aantal roldoorbrekende afbeeldingen in veel gebruikte kinderverhalen in het onderwijs meer dan 5% uitmaakt, en dat is dan nog een optimistische schatting.

Ja lezertjes, u hebt het goed geraden, ik word zo'n ambetante ouder voor kleuterjuffen. En ik hoor u ook al denken, "wacht maar tot je zelf kinderen hebt".



Maar je moet er eens bij stilstaan hoe gemakkelijk je in stereotypen valt, griezelig...



foto uit de oude doos via

Labels: M/V

Op zo'n brugdag kun je je best wel eens een folieke permitteren en dus gingen we deze middag eens niet in de kantine eten maar in een Vietnamees restaurant vlakbij. Heel lekker, best gezellig etc. En dan komt de rekening, natuurlijk als je op een studiedienst werkt en elke dag met cijfertjes en statistieken bezig bent, mag je gerust veronderstellen dat iedereen in staat is om uit te rekenen hoeveel hij/zij moet bijdragen. Twee met maaltijdcheques, twee met cash, waarvan één gelukkig met kleingeld en wanneer iedereen terug heeft gekregen blijft er vijf euro over. Compleet onbegrijpbaar, iedereen beweert exact gegeven te hebben, de rekening is correct en toch vijf euro te veel? Hé pruts, één briefje van vijf of twee zoveel verschil maakt dat toch niet…

Labels: ditjes+datjes

Een film die ik als kind meerdere malen gezien heb en die ik best kon pruimen, maar toen begreep ik nog niet alle nuances. Nu loop ik zelf rond in een administratie in Brussel, een tweetalige dan nog. Al een goede twee jaar terug diende ik mijn stagerapport in en kan ik mij een ambtenaar noemen, woensdag volgde dan nog een ceremonieel kantje: de eed afleggen.
Vandaag is het zo'n brugdag, een miezerige brugdag als ik naar buiten kijk. Het maakt het er niet echt minder lastig om. Stralend zomerweer was echt balen geweest, maar ik kan me ook wel voorstellen dat ik in mijn zetel mijn collega-dvd opzet. Hier bij mijn collega's is het redelijk rustig, enkel een minimumbezetting (alleen de doorzetters), geen telefoons maar wel nog een hoop werk. Het is een beetje op weekendtarief: ik probeer de toespraak met slides voor de directie af te werken, nog wat cijfertjes opzoeken voor mijn Europees project, wat jazz in mijn koptelefoon,…

Labels: werk

"Waw, je hebt wel geluk als hij voor je gaat koken". Mijn ma, vol bewondering, het enige dat nog ontbreekt is dat ze zegt "weeral", wat trouwens ferm overdreven zou zijn. Ik heb het ondertussen opgegeven om haar uit te leggen dat het proberen van een nieuw recept uit het kookboek niet als een heldendaad beschouwd moet worden. Het is gewoon plezant, veel plezanter dan elke dag aardappeltjes, groenten en vlees bereiden, maar verder dan die combinatie is ze nooit geraakt. Zelf vindt ze koken saai en oninteressant. Met verwondering hoort ze aan wat ik eet, en dat ik het zelf klaarmaak, dat moet toch wel lang duren. Niet dus. Dat lief kookt is al helemaal een wereldwonder. Wat wil je? Haar ideeën zijn serieus verouderd. mijn pa is nooit verder geraakt dan het opwarmen van een blik ravioli, weliswaar au bain marie en haar huidig exemplaar kan enkel melk opwarmen in de microgolf...

Labels: keukenprins(es)

Gisteren heb ik me na mijn afspraak naar Gent gespoed en het is gelukt

*appaus*

- ik ben -eindelijk- de fiere bezitter van 20 jazz-cd's, Ella Fitzegald en Chet Baker vandaag op repeat in de koptelefoon

- ik heb dat kleedje gevonden dat ik op weekend gezien heb in mijn maat (zijnde een maatje kleiner dan een aantal maanden geleden)

Labels: ditjes+datjes

Tehora (of Purity) is een documentaire van Anat Zuria die een tijd terug op Nederland drie te zien was. Wegens het onmogelijk late uur had ik de documentaire opgenomen.

Het is een documentaire die me sterk aangegrepen heeft en die ik iedereen kan aanraden. De regisseuse laat vrouwen aan het woord over "halacha", de joodse reinheidswetten die stellen dat vrouwen "onrein" zijn wanneer ze menstrueren. Tot een week na de bloeding en pas na een rituele bad in de "mikwe", een badplaats voor vrouwen, mag ze haar man niet aanraken. Geen sexueel contact, maar ook geen knuffel, kus,... Ook wanneer ze ziek wordt mag de man haar niet aanraken. Omgekeerd mag zij wanneer haar man ziek wordt hem wel aanraken, maar enkel de kledij. Een geïnterviewde vrouw vertelde dat er in de meubelzaken zoiets bekend is als een "tweepersoonsbed met joods arrangement", een tweepersoonsbed dat kan losgemaakt worden zodat de vrouw en de man in die periode apart kunnen slapen.
Zoals zo vaak zijn de reinheidswetten opgesteld door mannen. In de loop van de jaren zijn ze echter verstrengd, de periode van zeven dagen is pas later toegevoegd, maar is wel cruciaal omdat vrouwen die bijvoorbeeld een korte cyclus hebben op die manier nooit zwanger kunnen worden. De documentaire volgt een aantal vrouwen die openhartig praten over hun keuze: een jonge vrouw die sterk rebelleert wanneer haar moeder haar uitlegt wat het ritueel inhoudt maar na haar huwelijk toch besluit om de wetten te respecteren, een vrouw met gezondheidsproblemen waardoor haar "fysieke" relatie met haar man zwaar onder druk komt te staan,...

Meer

Labels: beeldbuis, M/V

Lieve lezertjes,

u hebt het ongetwijfeld begrepen, de post van zondag was geen verslag van het weekend, het was immers geen weer om het gras af te rijden.

Nee, het weekend is best meegevallen. De Voerenstreek is wel mooi. Het weer was er niet naar maar het ziet er veelbelovend uit om te wandelen en te fietsen. Bij gebrek aan droog weer hebben we vooral gegeten en gedronken. We zijn een glasblazer gaan bezoeken en er was een surprise-performance van Abba. Ik heb ook een paar dingen over mezelf geleerd.

Ik heb geen trauma's opgelopen bij jeugdkampen en dergelijke om de simpele reden dat ik nooit lid ben geweest van een jeugdbeweging noch op vakantie ben geweest met de mutualiteiten. Eigenlijk wist ik het toen al: ik ben niet echt een groepsmens. Ik ben ook niet asociaal, heb wel graag mensen rond me maar ik ga niet het hoge woord voeren. Af en toe heb ik gewoon behoefte aan ruimte voor mezelf. Onze verblijfplaats was een pareltje, voldoende ruim, vier kamers met tweepersoonsbedden en een gemeenschappelijke slaapruimte. Liefs vrienden hadden unaniem beslist dat hij in een aparte kamer kon, hij heeft nogal een reputatie van snurker (nooit gemerkt).

Met mijn opleiding als achtergrond vormden de 15 vrienden wel een interessant groepje, mislukte relaties, onbeantwoorde verliefdheden,... Op een aantal dingen was ik voorbereid, zoals een weekend doorbrengen met een oude vlam van lief. En het lukt me ook wel om rationeel te begrijpen dat ze nu iets meer aandacht aan lief besteed, omdat ze hem plots anders is gaan bekijken. Territoriumdrang of zoiets. Als het erop aan komt is opvoeding slechts een dun laagje en vallen we terug op dierlijke instincten. Zo'n dingen weet ik dan wel, maar ik kon niet verhinderen dat ik me toch een beetje heb laten meeslepen. Lief heeft niks gemerkt, maar zo zijn mannen natuurlijk, niks in de gaten, genieten van de aandacht. Vrouwen kunnen daarentegen soms feeksen zijn... en zelf ben ik er ook zo af en toe eentje...

Labels: op stap

Op maandag stelt Lilith de vragen, en aangezien het over boeken ging kon ik deze niet laten voorbij gaan. Mijn favoriete gezelschap op de trein... en op andere plaatsen.

Lees je graag? Liever fictie of non-fictie?
Ik lees heel graag en ook wel relatief veel. Alhoewel minder dan vroeger. Ik heb niet echt een voorkeur voor fictie of non-fictie, ik hou vooral van vlot geschreven herkenbare verhalen. Dat kan dan gaan van de biografie van een bekend persoon tot een compleet verzonnen verhaal met heksen en prinsen.

Wat zijn de laatste drie boeken die je hebt gekocht?
Ondanks mijn goede voornemen, maar lief had me naar de fnac gestuurd om een CD af te halen, ik had er vier mee:
Nick Hornby, A long way down. Zie ook hier. Ondertussen is het uitgelezen en moet ik toegeven dat ik een beetje teleurgesteld was.
Michel Houllebecq, Elementaire deeltjes. Deze schrijver ken ik nog niet zo heel lang, maar ik probeer hem te doseren om niet te snel zonder te vallen.
Douglas Coupland, Hei, Nostradamus. Ik vond Microslaven en Girlfriend in a coma wel goed, achteraf heb ik een beetje afgehaakt. Maar ik hield wel van zijn stijl, afwachten dus.
Norbert Elias, een socioloog, de titel ontsnapt me momenteel maar het is in het Frans (want stukken goedkoper) en het gaat over de evolutie van de gewoonten en zeden. Het is een boek waar ik al massa's keren bij heb staan twijfelen, maar in het Nederlands is het een kloefer van een boek dat meer dan 40 euro kost. In het Frans bestaat het in meerdere kleine pockets die zeven-acht euro kosten (en het zijn er minder dan vijf).

Wat was je lievelingsboek toen je klein was?
Toen ik nog de leeftijd had dat mijn grootmoeder me boeken voorlas, was dat een verhaal over een ezeltje Floris. Achteraf toen ik zelf begon te lezen verslond ik de Vijf-boeken. Ik was vooral een fan van Georges (Georgina).
Om de één of andere reden er ook een paar zeemzoete varianten bijgekomen in de boeken die ik van toen overgeërfd heb: Marijke, De tweeling, De babysittersclub,…
Mijn grote ontdekking was echter het bestaan van een bibliotheek. Op den duur werd mijn aantal boeken per keer beperkt tot twee, maar dan ging ik wel iets vaker. Anthony Horrowitz en Thea Beckman zou ik nu nog herlezen. En sommige heb ik achteraf ook aangekocht.

Welk boek staat er momenteel op je verlanglijstje?
Ik ben momenteel The rule of four Ian Caldwell en Dustin Thomason aan het doorspartelen. Het boek werd in Waterstones, een Engelse boekenwinkel waar ik graag wel eens kom, aangeraden voor liefhebbers van The da Vinci code, maar het kan me niet echt boeien. Anderzijds kan ik ook niet stoppen voor het geval het toch nog goed wordt en nu is de ontknoping begonnen, dus die laatste tientallen bladzijden kunnen er ook nog bij. Waarschijnlijk pak ik daarna Elementaire deeltjes of Norbert Elias (zie hierboven).
Ik heb me voorgenomen om - voorlopig - eventjes geen boeken meer te kopen, ik heb onder andere nog de boeken van De Morgen op me wachten... Dezer nachten ligt Het kussenboek (allez ik denk dat dat de titel is, het werd in ieder geval verfilmd als The pilow book) uit die reeks naast me op het nachtkastje. Maar het kan natuurlijk volstaan dat lief me vraagt om een nieuwe cd van een groep te halen dat ik in de fnac niet aan de verleiding kan weerstaan om een ommetje te maken bij de boeken, want ik ben er dan toch, en dat ik dan een paar paperbacks van mijn favoriete auteurs mee heb.

Welk boek kan je iedereen aanraden?
Een poging, want er zijn er natuurlijk zo veel :-)
Jostein Gaardner The solitary mystery, leest supervlot en heeft een aantal toffe wendingen.
Michel Houllebecq, Platform kan natuurlijk niet ontbreken aan het lijstje.
Marianne Frederiksson, Mira en Inge, maar ook Elisabeths dochter. Ik kan je wel waarschuwen dat het eerder "vrouwen"boeken zijn, weliswaar met een vleugje feminisme.
Voor spannende en grappige boeken: Anthony Horrowitz, ik weet dat ze eigenlijk voor jongeren bestemd zijn, maar sommige zijn echte pareltjes.

Labels: lettertjes, manic monday

Zaterdag, de 'goede' mensen wassen hun auto, zoals in het liedje, of rijden hun gras af. Een fantastische bezigheid om te verhinderen dat vrouwlief je op sleeptouw neemt naar het walhalla van de koopkracht, de winkelstraat, waar ze als hondjes zielig samentroepen aan de deur van de zoveelste kledingwinkel (al gemerkt nooit aan een cd-winkel?), soms vergezeld van een jengelend kind, maar altijd met een paar plastiek zakken. Nee, geef dan maar het gesnor van de grasmaaier, de rij wachtenden aan het containerpark en weten dat je er weer aan ontsnapt bent.

Vrouwlief gaat wel naar een keten, toch zo praktisch met een ruime parking, aanschuiven kan vanaf de laatste verkeerslichten. Toegegeven het is bijlange niet zo "gezellig" maar wat wil je, "Thomas heeft een nieuwe broek nodig en Emmaatje nieuwe schoenen. Ze groeien toch zo snel, moet je weten. En tijdens de week komt het er ook nooit van..."

Druk, druk, druk, nooit tijd om stil te staan en de ander in de ogen te kijken, luistern naar de stilte, enkel de ademhaling, het kloppen van het hart,...

Nee, de schrik voor de leegte overheerst alles en verlamt elk menselijk contact.

Waarom zouden we op zondag die leegte niet kunnen vullen met nog een blauw truitje, een bloesje of een nieuwe broek, een handtas en een das, schoenen,... altijd maar schoenen.

Tuurlijk, soms geef ik er ook aan toe en meng ik me op zaterdag in de massa, dompel me in het dertien-in-een-dozijn deuntje, schreeuwerig muzikaal behang, vang een glimp op van schaars geklede vrouwen in muziekclips zonder klank, strompel me een weg naar het pashokje en dan naar de kassa als een braaf schaapje, maar ik kan het niet verbergen.

Ik ben een mislukkeling in suburbia: 28, geen man, geen kinderen,... Op zaterdagavond doe ik geen ommetje langs het water, met de kinderen, met de hond, niks leuk gezinnetje,...Straks in de zetel voor de buis, vrouwlief reikt manlief een pintje aan. Kinderen naar bed en straks na de weekendfilm gaan ze zelf onder de wol. Het verplichte nummertje, want het is zaterdag, of toch maar niet, want het was een lastige week...

Nee, geen leuk gezinnetje voor mij... Het is zaterdagavond, ik kom ze tegen onderweg naar de bruine kroeg aan het water. Ik betaal zelf wel voor mijn pint, vertel me een verhaal, als je dat wil, maar bespaar me je commentaar.

Labels: dramaqueen

"Pokkeweer" Lief kijkt uit het raam en geeft me echt moed om te vertrekken uit Mariakerke. Gelukkig kon ik een vestimentaire stop inbouwen voor Gent-Sint-Pieters. De trein had - hoe kon het anders op een regendag - vertraging, iets met problemen tussen Oostende en Brugge (waar anders?). Het is niet echt het meest denderende vooruitzicht voor een weekendje met vrienden in de Voerenstreek, maar het zal ook moeten gaan.

Misschien een goed moment om een draftje over het weer te publiceren en hopelijk wordt het ook als iets vrolijkers beschouwd dan het vorige bericht.


Geen banaler onderwerp dan het weer. Je kent het wel...

- Hoe is het?
- Goed. Het is nog al eens wat met het weer he...
- Koud en regen. Maar het zou morgen beteren, zeggen ze.
- Ze zeggen zoveel he...
- Allez, ik ben er maar eens mee weg...

Waarom nooit eens...

Het weer

Hoe het weer was in het land zonder jou?
Eerst daalde er nevel
over de betonnen bergen.

Toen hing de zon als
mist over het paarlemoeren zand.
Toen bewoog de lucht
en werd klam als je oksels.

En alom steeg de geur van de grote dieren die niet bestaan,
tenzij in het geruis van je oor,
in het geritsel van je haar.

Zo was het weer daar zonder jou,
je bent de luchtdruk en de dauw
en de sneeuw in mijn schedel.

Hugo Claus

Labels: lettertjes

Hij werd overstelpt met goede raad van alle kanten. Zijn ex leende hem boeken, over relaties enzo. Mannen en vrouwen als buitenaardse wezentjes, een snelcursus psychologie en toen dat niet lukte omgekeerde psychologie, analyse van de lichaamstaal, ze raakt haar rechteroor aan betekent...

Nog een stapeltje boeken, op zoek naar een proefkonijn.

Ze liep in het vizier, hij mikte aar verder dan haar achterna lopen kwam hij niet. Frustraties werden op tijd en stond ritmisch weggewerkt. Hij sloofde zich uit, gaf het op, maar ze lachte toch zo lief. Dus probeerde hij het met hernieuwde hoop nog maar een keer. En nog maar een keer. En dan een laatste keer. En een allerlaatste keer.

Hij bleef haar achterna lopen maar kwam geen stap verder.

Dan maar omgekeerde psychologie toen de psychologie het liet afweten. Absoluut niet geïnteresseerd doen. Maar hij was een slecht acteur. Ze zag zo door hem heen. Een krimp en daar stond hij alweer voor haar klaar.

Sommigen zeiden: geef nu niet op, je bent er bijna. Anderen konden het niet langer aanzien en namen het heft in eigen handen. Ze stelden hem voor aan iemand anders, nodigden "toevallig" een collega uit, die "tiens wat een toeval" ook vrijgezel is, stelden hem voor een uitdaging, vertelden hem koudweg dat ze met zijn voeten speelde, kwamen aandraven met "bewijzen",... maar het mocht niet baten. Niemand lachte toch zo mooi al zij.

Het zou een doorslagje van de zoveelste Hollywoodfilm kunnen zijn, ongetwijfeld een kassucces met de juiste casting, aangeprezen in vrouwenbladen all over the world. Maar in het leven is er zelden een happy end aan een dergelijk verhaal. Relaties beginnen pats-boem-bang met vuurwerk of beginnen nooit. Ok, je stapt niet meer zo spontaan op iemand af op je 26ste als je deed op je 16de, een afwijzing teveel waarschijnlijk... maar zonder vuurwerk (en dat hoeft niet perse op de eerste ontmoeting) komt het nooit meer goed en wordt het enkel een keurig rekensommetje, niks meer: 1 + 1 = 2, maar nooit 3.

Noem mij dan maar onrealistisch maar voor minder hoeft het voor mij niet.

Labels: M/V

Brussel, Centraal Station, Perron 4

Gezellig pratend met een collega die ook richting kust uit moet, sta ik plots oog in oog met een oude vlam…

"Helaba", hij lacht me toe. Nog steeds zo'n sexy lach, ogen die ook lachen…
"Hei", glimlachje.

Niks meer, maar in die nanoseconde flitst alles voorbij.
Het is goed geweest.
Het mocht niet zijn.

Hij kust zijn vriendin, ze stappen in de trein.

Labels: M/V

zoals in de flair en dergelijke hoog-wetenschappelijke boekskes. Wel volgens deze test zal ik reïncarneren als een olifant. Ik had nog niet genoeg problemen met mijn gewicht :-)



Gelezen hier

Labels: ditjes+datjes

Ik weet dat ik gisteren het tegenovergestelde beweerde, maar je zal wel merken dat ik me aan mijn voornemen hou.

Dit weekend gelezen in de weekend-knack, ah ja, het is de weekend knack voor iets:

Eerste 'vrije' film is geen droom meer

Een titel die direct mijn aandacht trok en terecht zo bleek. Waar gaat het over? Over de eerste animatie film die volledig met open source software gemaakt werd. Voor leken zoals mezelf, open source software is software die bijeengeknutseld wordt door informatici die iets tegen het monopolie en de patenten van microsoft en apple hebben. Om allerlei programma's te gebruiken heb je een licentie nodig en daar moet voor betaald worden. Regelmatig voeren grote bedrijven een paar kleine wijzigingen aan waar dan ook weer voor betaald moet worden terwijl de gebruiker relatief weinig inbreng heeft. Open source software protesteert hiertegen en biedt software gratis aan, enige voorwaarde is dat verbeteringen aan de programma's gedeeld worden met andere gebruikers. De uitleg is waarschijnlijk technisch niet 100% in orde, maar er bestaan blogs (zoals deze)die dat beter uitleggen. Het omzeilen van monopolies, ingaan tegen grote bedrijven,... ik vind dat wel tof maar moet toegeven dat ik er een beetje schrik voor heb om mijn tekstverwerkingsprograama, rekenblad en dergelijke in te ruilen. Surfen doe ik wel met firefox, toch thuis...

Bal zoekt vrouw

En ik citeer verder: "Als beginnende voetbalkijker is het belangrijk te weten wanneer je mag praten, en vooral wanneer niet." Einde citaat, maar het gaat dus over vrouwen die een man willen imponeren door iets van voetbal af te weten, WK in aantocht enzo, en hier best een handleiding voor kunnen gebruiken. Nu vraag ik je, een handleiding die niet uitlegt wat buitenspel is, wat is die dan waard?
Serieus nu, ik heb een tijdje een abonnement gehad bij een toenmalige tweedeklasserclub en er is niks aan. Een goede raad: kijk alleen naar WK-wedstrijden op café, dat is pas ambiance en dan is er altijd wel één die het beter weet en zoals Bram placht te zingen: "wie het hardste schreeuwt die heeft gelijk". En ja, er is ook een website: www.balzoektvrouw.nl. Ja, NL want zij nemen wel deel aan het WK. Voor mijn Europese werkgroep die samenkomt vlak voor de aftrap ben ik nog op zoek naar een voetbal t-shirt, het idee werd immers geopperd dat iedereen komt in de kleuren van zijn land en wanneer, zoals in ons geval de duiveltjes, niet meedoen, een land naar keuze. Ik dacht nog efkes aan de kleuren van Turkije, kwestie van toch een beetje Gent te vertegenwoordigen, maar blijkt dat die ook niet meedoen...

Labels: computerstuff

Een blog beginnen is simpel, volhouden is een ander paar mouwen. Meer dan eens krijg je de reactie: waarom, en dan vooral, waarom mensen laten meekijken in je leven?

Blijkbaar is het tegenwoordig een "hot" item in de blogosfeer, ik was me er niet zo van bewust dankzij een paar dagen internetloos :-), maar natuurlijk denk je er wel eens bij aan wanneer je vragen als bovenstaande voorgeschoteld krijgt. Eigenlijk kan ik me het best terugvinden in de redenen die Keryma aanhaalt. En waarschijnlijk speelt het ook wel een beetje mee dat zovelen er eentje hebben, zoals Beau opmerkt: meeloperij of eerder als iedereen dat heeft, kan het toch niet zo moeilijk zijn?

Onder mijn bed staat een grote doos brieven en ik weet dat er hier en daar in een kast ook kleinere exemplaren terug te vinden zijn met krabbels op om het even wat en andere aandenkentjes (plastieken rode roosjes bijvoorbeeld). Ik ben er ook zeker van dat bepaalde vakken uit het middelbaar meer conversaties tussen mijn buur en mezelf bevatten dan notities. Ik denk dan spontaan aan de lessen fysica in het vijfde middelbaar van onze klastitularis, een man met veel geduld en begrip. Heel het jaar hebben we op de eerste rij naast de deur gezeten en de enige manier van communiceren was een cursusblok. Om het compleet te maken, gebeurde het dan wel eens dat een derde of vierde het gesprek overnam en commentaar begon te leveren in de marge. Ik denk dat die dingen ondertussen compleet onleesbaar geworden zijn. Heel wat verwijzingen naar personen zijn tegenwoordig compleet achterhaald. En allerlei droedels, maar dat was dan vooral in lessen waar mijn buur iets minder "talkative" was. Ik zou eens in die dozen kunnen rondneuzen om wat in te scannen maar ze zijn lang niet van dit niveau. Mijn karikaturen van de leerkrachten is door een vergetelheid van mijn kant in het lokaal blijven liggen en van daaruit naar de koffiekamer van de leerkrachten gehuppeld.

Naast de krabbels tijdens de lessen zijn er ook de brieven of kaartjes uit de kotperiode en al eerder op het internaat, en natuurlijk niet te vergeten de mails die de handgeschreven exemplaren langzaam zijn gaan vervangen. Een aantal daarvan zijn ook mooi opgeborgen, andere zijn door omstandigheden spijtig genoeg verloren. Technische problemen maar ook woede-uitbarstingen en andere heftige emotionele reacties.

Als ik het goed voorheb "vier" ik deze week ergens de vierde maand van deze blog en ik kan gerust stellen dat ik zelf nog niet echt vervelende situaties heb meegemaakt. De comments blijven op een paar uitzonderingen na meestal maagdelijk wit. Maar de reacties komen ook wel anders op hun bestemming... Natuurlijk heb ik er zo wel een idee van wie er meeleest: een paar mensen uit het middelbaar, een paar van de unief, wat collega's, wat onbekenden,... Soms vraag je je af hoe ze hier terecht komen met bizarre zoekwoorden als "blote madammen". Het geeft je wel te denken. Ik lees zelf wel een aantal blogs en via mijn commentaar of via hun statistiekmachientjes komen die ook wel eens hier terecht.

Al bij al kun je dus wel zeggen dat er weinig veranderd is met vroeger. Ik geef mijn mening over een paar dingetjes die mij overkomen. Naam en toenaam hou ik meestal voor de papieren versie indien ik daar de behoefte aan heb. En vooral, dit blog-dingetje vervangt mijn "normale" communicatie niet, het is eerder een extraatje.

Ik heb absoluut geen zin om er een agenda van te maken. Ja, ik ben zaterdag naar die test van Vacature geweest en ben ondertussen ook ingeschreven voor de Beweegmobiel, echt indrukwekkend voor een "sportieveling" als mezelf. En ik geef mijn mening over dingen die ik leuk of minder leuk vind. Zo kan ik jullie vertellen dat ik zondagavond dankzij gentblogt naar een tof jazz-optreden
ben geweest, een beetje in afwachting van de cd-collectie van bij de krant die ik pas vanaf woensdag mag afhalen. Ik ben natuurlijk maar een leek maar ik vond dat de muzikanten goed op elkaar ingespeeld waren, soms hadden ze zelfs iets weg van een komisch duo. In ieder geval, het smaakt naar meer... Ook de Opatuur heeft me heel aangenaam verbaasd, misschien heb ik eindelijk in Gent een café gevonden dat een beetje de sfeer benadert als deze in de bruine kroeg aan het water in Hometown. Investigation to be continued. Tussen haakjes: voor de mensen die Nick Hornby gaan lezen na mijn vorig positief commentaar, moet ik zeggen dat ik een beetje teleurgesteld was bij het einde.

Natuurlijk had ik ook geen zin in commentaar op allerlei technische snufjes, gewoon omdat massa's anderen dat al doen en vooral omdat ze dat stukken beter doen dan mezelf en ik hen heel dankbaar ben voor de "begrijpbare" infor die ik op hun blog wel eens terugvind.

Af en toe fantaseer ik me een verhaaltje bij mensen die ik bezig zie, zoals de vorige post, en die me blijven achtervolgen. Zo zullen er ongetwijfeld nog wel volgen, inspiratie genoeg, het is voldoende om eens rond je te kijken. In dat geval kun je je natuurlijk afvragen waar de grens ligt tussen fantasie en werkelijkheid. Maar eigenlijk kun je die vraag altijd stellen. Mensen passen gebeurtenissen in de loop der tijd aan zodat ze passen in een ruimer geheel. Gebeurtenis A heeft gebeurtenis B veroorzaakt, en zo wordt gebeurtenis C ook een stuk begrijpelijker. En dan heb ik het nog maar enkel over mijn eigen visie. Mijn gesprekspartner heeft misschien iets anders begrepen of bedoelde iets ander...

Labels: blog

Rood aangelopen, niet de warmte, maar het bierglas, nog iets drinken. Hij haalt nog een pintje, voor hem, een cola, voor haar.

Wel gezellig, er zo samen op uit. Bijpraten, ze luistert, hij lacht, met zijn eigen grappen, pint half leeg, cola onaangeroerd.

Af en toe zwijgt hij, kruist de armen, doet een poging, maar het lukt hem niet. Hij kan de moed niet opbrengen, neemt nog een slok voor hij haar onderbreekt, zij luistert, alweer.

Ach hij weet toch beter?

Ze buigt zich wat dichter naar hem toe, hij kijkt haar in de ogen. Opnieuw een grijnslach. Hij overziet de ruimte. Iedereen ziet toch dat ze bij hem hoort? Zijn ogen glijden over de tafeltjes terwijl hij lijkt te luisteren. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij mij.

Zijn blik stopt.

Een glimlach. In zijn mondhoeken.

Schatje, wat zei je? Natuurlijk was dat rokje een koopje. Ja, zijn lief is zwaar verdikt...
Hij slaat zijn arm om haar heen, sust haar.

Zijn blik zoekt de mijne. Ik hoef niks te proberen, hij is bezet dat zie ik toch?

Ik haal mijn schouders op en bedank vriendelijk voor de eer. Vrouw alleen, aan de vooravond van het weekend, ik moet wel op zoek zijn en hij is natuurlijk ideaal.

Hij kust haar en kijkt naar mij. Haar ogen (nog) steeds gesloten.

Zou het kunnen dat ik gewoon in mijn eentje van de muziek en een biertje geniet? Misschien heb ik wel afgesproken maar ben ik te vroeg en bestelde ik alvast iets.

Zou kunnen, maar een vrouw alleen...

Zo vlak voor het weekend...

Labels: dramaqueen

Ik ben alles behalve sportief. Ok, ik doe iets meer aan sport dan vroeger of probeer dat toch te doen, maar in vergelijking met niets is alles meer natuurlijk...
Ik was dan ook eens benieuwd naar de conditietest van Vacature. En eigenlijk niks dat ik niet wist, te weinig armspieren, lenigheid laat te wensen over, maar conditie valt best mee, net als hartslag en recuperatievermogen. Conclusie: niet goed, niet slecht, aan het werk! Wat ik een beetje jammer vind is dat ze niet zeggen welke oefeningen je kan doen om dat specifieke dingske te verbeteren, behalve een abonnement te nemen in het desbetreffende fitnesscenter natuurlijk...
Je vraagt je misschien af waarom ik dan toch zo loop te stralen? Wel, hun weegschaal gaf een goeie kilo minder aan dan tijdens mijn laatste WW-sessie. En ik bleek ook twee centimeter groter te zijn dan ik dacht, waardoor mijn BMI nu echt wel goed zit.
Ik had lief op voorhand al gewaarschuwd dat zijn weegschaal iets te positief is, maar hij verschoot toch een beetje, hihi. Zijn conditie is wel stukken beter of de mijne...

Ik had ook graag de test bij de beweegmobiel gedaan, maar daarvoor moesten we iets te lang wachten. Dus dat wordt voor een volgende keer... Ik ben er zeker van dat het resultaat dan wel een stuk minder goed zou kunnen zijn, zeker als ik zie wat Lena, die toch regelmatig lange afstanden loopt, als resultaat had. Enfin, voorlopig ga ik wat verder zweven...

Labels: lijf

Nee, gisteren ging het me niet zo goed af... Mijn verkoudheid is van het hardnekkige soort, mijn vuilbak vol zakdoekjes, mijn stem hees en terwijl iedereen rondloopt in t-shirts en topjes liep ik rond in een trui, wat absoluut niet mijn gewone doen is, en had ik het ook afwisselend koud en warm. Mijn collega's waren wel zo lief om het venster dicht te doen als ik achter mijn bureau zat, ook al bleek het daar snikheet te zijn.

Toen ik bij de informaticadienst op bezoek ging, vernam ik dat ze van plan waren om oude codes te vervangen door nieuwe, of dat soms effect kon hebben op ons statistieken? Wat een vraag, misschien wel, het hangt er natuurlijk van af hoe veel nieuwe codes erbij zijn gekomen en welke codes eventueel verdwenen zijn. Tja, daar kon die informaticus wel inkomen maar hij kon ons toch moeilijk vragen om die codes één voor één te vergelijken, het zijn er een paar duizendtal. Hum, ik veronderstel dat je die codes in excelbestand hebt? Ja, natuurlijk, wat een vraag. Hij keek me aan alsof ik net tot de ontdekking gekomen was dat er zoiets bestaat als warm water. Wel, antwoordde ik, dan doen we toch gewoon vertikaal zoeken tussen de oude en de nieuwe lijst? Hij keek me aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen, kon dat dan? Gelukkig kwam zijn collega mij tegemoet.

Zucht, soms vraag je je toch af wat die informatici bezield. Hoe denken ze dat we de werkzoekenden tellen? We vragen ze om in rijtjes van 100 te gaan staan op de Grote Markt ofzo...

Het doet me denken aan een vakantiejob die ik uitgeoefend heb. Telefoniste-receptioniste in een bedrijf waar zo wat iedereen rechtstreeks naar de persoon belt en waar zelden iemand over de vloer komt. Om mij toch wat aan het werk te zetten, stelde de verantwoordelijke van de personeelsdienst voor aan één van de ingenieurs dat ik wat brieven voor hem kon typen. Het was namelijk zo dat het bedrijf wat herstructureringen gekend had en nu nog heel wat publiciteit kregen voor producten die ze niet langer gebruikten of geadresseerd aan mensen die er niet langer werkten. Dus was het idee dat ik een standaardbriefje opstelde voor de verschillende situaties en dan samenvoegen van de adressen, enveloppen, etc. Enfin, een relatief simpel dingetje met word en excel. Ik heb nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken. "Kan zij dat dan...?"

Er is nog werk aan de winkel...

Labels: computerstuff, werk

Met 26 lettertjes maakt men woorden en die plakt men samen tot zinnetjes die dan weer een min of meer samenhangend geheel maken. En als die samenhang voor de buitenwereld ontbreekt, is dat toch gewoon omdat die niet begrijpen wat een poëtische ziel wil zeggen…

Momenteel heb ik er de grootste moeite mee om die lettertjes samen te zetten, ook al moet er dringend een nota afgewerkt worden en dan die studie waarvan de deadline al in zicht is of zelfs al verstreken. Ideeën genoeg, ik probeer ze te sussen met cafeïne maar in mijn hoofd verdwalen ze in het labyrint. Tja, drie dagen festivallen heeft zijn sporen nagelaten. Sinds gisteren ben ik serieus aan het snotteren. Het belet me mijn paar luttele uurtjes te slapen en zo komt het dat ik er een beetje verdoofd bij loop. Normale mensen kruipen dan vroeg onder de wol, maar niet deze meid. Gisteravond heb ik me dan toch weer laten verleiden tot een jig en een bourré, een scottisch en een handvol andro's…

Het Boombal ter ere van hun eerste cd was geen kaalslag op mijn uurtjes slaap, maar eerder een portie goed humeur die me door deze dag moet helpen.

Vandaag probeer ik enkel professioneel lettertjes samen te voegen en krijg je hier de tekst van het op één na mooiste liedje uit "Achter mijn ogen" van Bram Vermeulen, opgedragen aan iemand die me heel dierbaar is (ook al klasseert hij alle Nederlandstalige muziek vertikaal bij de schlagers).

Vertel mij van de liefde

Vertel mij van de liefde
en ik denk aan onweer en aan bliksem,
aan smeltende hitte en snijdende kou,
aan ondergaan in kolkend water,
ik denk aan jou.

Vertel mij van de liefde
en ik denk aan nooit gesproken woorden,
aan alle gedachten zonder berouw,
aan alle nooit bezochte oorden,
ik denk aan jou.

Vertel me van de liefde,
en ik denk aan stormen en lawines,
aan laffe leugens zonder trouw,
aan wankel op de rand van de afgrond,
ik denk aan jou.

Vertel me van de liefde,
en ik denk aan dood en verderf,
aan muurvast zitten in het nauw,
aan verdwalen in het kwaad van verraad,
samen met jou,
samen met wie ik haat.

vertel me van de liefde,
en ik weet er niks van.

Eenzaamheid:
ik weet er niets van,
voor alleenzijn ben ik al te bang.

Via Walter

Labels: en dans, lettertjes

Relaties zijn geen doosjes. Je kunt niet à la Annie M.G. Schmidt iemand opsluiten, ook al is het nog zo lief bedoeld. Het is soms wel een verleidelijke gedachte maar zo werkt het niet. Ook de keizer moest ten slotte toegeven dat de nachtegaal het mooiste zong in het bos dan in de gouden kooi.

Tot zover de theorie natuurlijk.

Een willekeurige zaterdagavond, twee vriendinnen praatten bij. En natuurlijk komen de respectievelijke wederhelften en hun soms bizarre ideeën ter sprake.
- "Weet je dat hij zelfs voorstelde dat ik iets ging drinken met die kerel? ... Nadat ik hem verteld had dat ier er wel iets voor zou kunnen voelen. Ik vond het sowieso al geen aangename ontdekking, ik bedoel ik ben toch gelukkig, waarom dan zoiets voelen bij een ander? Maar dat hij zo ging reageren..."
- "Alsof het hem niks doet?..." *zucht*
- "En hoe reageerde hij toen je zei dat je ging afspreken met die gast van het internet?"

En zo ging het nog wel een tijdje door. Twee jongens hebben twee meisjes serieus verbaasd. Ok, dat je iemand anders tegenkomt waarvan je denkt dat je daar eventueel iets voor kunt voelen. En ok, dat je de ander vertrouwt, daarvoor heb je toch een relatie. Maar zo zonder de minste jaloerse reactie instemmen, het wel een tof idee vinden of het zelfs voorstellen? Wel, daar kunnen deze twee meisjes niet bij omdat
we het waarschijnlijk niet over onze lippen zouden kunnen krijgen zonder een ietsiepietsie jaloezie of een tikkeltje gekwetst te zijn. Het heeft niks te maken met vertrouwen, anders stopten we hen toch gewoon in een doosje? Maar wat dan met het zo vaak gebruikte trukje in Hollywoodfilms: iemand een ietsje jaloers maken zodat hij/zij beseft wat zij/hij voelt?

Ik denk dat die meisjes er nog eentje moeten gaan drinken…

Labels: M/V

Elk verhaal heeft meerdere kantjes. Hij deed zijn relaas, dit wordt het mijne.

Oostende, donderdag, een ontmoeting met een semi-onbekende. Nulletjes en eentjes in de virtuele wereld krijgen eindelijk een gezicht, best wel spannend. Het is niet echt mijn ding, ik ben geen jukebox vol verhalen waar je een kwartje in stopt. Koetjes en kalfjes, chit-chatten, small talk,... ik bewonder ze soms wel, mensen die zich als een vis in water bewegen in onbekend gezelschap en op recepties bij iedereen een zin plaatsen, maar ik kan het niet. Het wordt zo snel een opgelegd stukje, wat zinnetjes uit een script opdreunen, elke keer opnieuw, liefst vergezeld van een tandpastaglimlach, niet eens luisteren naar het antwoord, of zelfs de vraag. Het is een ritueel dat ik liever oversla. Ik ontsnap liever aan dat sociaal snuffelen en wil ook niemand in dat hokje duwen. Nee, ik stel geen standaardvragen. Ik wil geen 'goed' horen als het niet zo is. Je hoeft me zelfs niet te antwoorden, ik hou wel van de stilte en van wat woorden niet (kunnen) zeggen. Maar ik kan niet ontkennen dat ik ergens diep in mij nog steeds iets dat verlegen meisje van vroeger ben en dat het dan wel handig is om terug te vallen op sociale rollen.
Hij was gewaarschuwd en nam als professioneel babbelaar de rol van entertainer op zich, wat name dropping, wat kleur bij eerdere letters, nieuwe verhalen, publiek met grijze permanentjes, therapietjes uittesten,... Hij verveelde niet, ook al antwoordde ik "af en toe" of iets dergelijks op de elfendertigste keer dat hij het vroeg. Hij heeft best een aangename stem,... en zoals het hoort waren er koffie en nicotine. De zee was een leuk extraatje.
En ja, hij heeft het over mijn borsten in zijn relaas. Hij was het zichzelf wel verplicht, een zoveelste splinterbom?

Labels: M/V

Het eerste echte festival van het seizoen: drie dagen muziek, veel Ierse liederen, een snufje reggae, wereldmuziek, een scheut raï en ska en dit jaar ook heel wat gitaarmuziek. De laatste jaren vind je me er terug, meestal in mijn eentje, met een boekje om de tijd te doden tussen de optredens, maar het is één van die keren dat het me niet echt stoort. Hoewel ik de eerste keer in mijn eentje serieus gevloekt heb, het was dan ook noodgedwongen. Mijn gezelschap liet het afweten nadat ik al mijn ticket gekocht heb, maar het weze haar vergeven. Ik heb er veel door geleerd. Ik hou er wel van om naar de mensen te kijken, de sfeer is er ook één van peace, love and understanding. Ik kom meestal ook wel iemand tegen die ik van vroeger ken of iemand nieuws. De beste openingszin dit weekend was ongetwijfeld: "Hei, ik wil je niet versieren, maar ik kom toch eens tegen je praten..." Ook wel: "Hei baby, do you know my name, I'm gonna hijacke that skywriter..." Of nee, dat was een liedje met een eindeloos refreintje, zoals hij (Ash Grunwald) er nog wel wat had, maar wat een stem...
De affiche had me dit jaar niet echt overtuigd, behalve dat ik wel uitkeek naar Neeka, maar daar vult een mens geen heel weekend mee natuurlijk. Toch is Labadoux zoveel meer: dansen op blote voeten, Guinness en Kilkenny, oude en minder oude hippies, blote benen, baarden, een muzikale ontdekkingstocht waar ik wel van hou. Mijn waw-momenten:
- de dansende koppels op een accordeonmuziekje van Paddy Murphy's wife op zaterdag in de vroege namiddag, klasse uit de eigen provincie (W-Vl), straks hun cd'tje eens ontdekken;
- Rode wijn van Bram Vermeulen in een versie van Kris De Bruyne met de Laatste Show Band, ongetwijfeld het liedje dat het meest door mijn hoofd gespookt heeft vorig najaar;
- I got my mojo working... Eerst Ash Grunwald en daarna Elliot Murphy die reageert in zijn bisnummers, zalig;
- Neeka had een fantastisch optreden, ook al deed ze ons lang wachten, als ik er één moment moet uitkiezen, There's no place like this, toen een kleine blonde krullenbol ontdekte dat er zoiets fantastisch bestaat als zeepbellen;
- Amour Fou die er ons aan herinnerde dat Labadoux meestal in de regen plaatsvindt, maar dit jaar onder een stralend zonnetje, een reden te meer om te feeeeeeesten,
- En Els De Schepper, als ik je morgen tegenkom,...

Maar dit laatste was ook mijn meest frustrerende moment, heel wat "oudere" mensen die zich op een toch wel ongemakkelijk stoeltje geïnstalleerd hadden, hadden het niet zo begrepen op die jongeren op blote voeten die in het midden een plaatsje zochten, zo ook mijn buurvrouw, in plaats van zich te ergeren had ze beter wat meer geluisterd naar de muziek en geapplaudiseerd.

Vandaag heb ik een dagje verlof, een mens keert niet ongestraft terug uit Ingelmunster. Maar om de één of andere reden ben ik er nog maar eens in geslaagd om mijn bezoek aan de tandarts en de dermatoloog vandaag te plaatsen. Dus wordt het niet echt genieten van een dagje verlof.


Foto's en een andere mening: hier en hier.


Update voor de bezorgde lezertjes: dat bezoekje aan de dermatoloog past in mijn lijstje van goede voornemens van dit jaar (appaus!!) Na het kankerpreventie-onderzoek van vorig jaar op het werk, kreeg ik de raad om me eens in te schrijven op de gratis controledag voor melanomen. Vorig jaar was die volzet en dit jaar dreigde het weer van dat te worden, dus heb ik maar een gewone afspraak gemaakt (flink, he). En nee, ik ben geen gezondheidsfreak, ik weet dat er hier wat te doen is geweest over ww-gedoe en nu een tandarts én een dermatoloog, het kan wat veel lijken, maar ik voel me prima in mijn vel, de tandarts is het gevolg van mijn goede voornemens van vorig jaar, een tof muziekske uit mijn boxen, koffie, een wasmachine laten draaien (toch een beetje huisvrouw) en straks wat extra gezond eten om mijn festivalmenu van het afgelopen weekend te compenseren (hamburger, pitta, frieten met andalouse, 2 pannenkoeken met suiker, 3 koffies, vier pintjes en twee kilkennies).

Labels: musjieks

...en dit keer zonder lief (wegens andere plannen)... Ik het het al een paar keer aangekondigd maar vanavond is het zover: Labadoux, festival in mijn hometown, wat nogal eens op wenkbrauwgefrons onthaald wordt maar totaal onterecht. Ik sla er drie daagjes mijn tent op, figurlijk dan, want voor echt kamperen is het me toch nog iets te koud. Ma heeft echter wel een bedje (en douche) over...



Ik kan niks anders doen dan Maarten gelijk geven, maar ben aan het broeden op een langer tekstje, even geduld dus. Enjoy the weekend.

Labels: musjieks

Hoeveel keer keek ik van achter mijn bureau in Brussel naar buiten en vroeg me af hoe het weer was aan de kust? Soms luidop, soms in stilte. Ik keek naar de grijze lucht, voelde de koude airco-lucht en wist dat het buiten warm was. Te warm, drukkend en dat doet rare dingen met de hoofdstad en haar inwoners. Of ik zag een staalblauwe hemel met enkele flarden witte wolken. Airco schakelt alles uit, geen zuchtje wind, geen warme bries. Vaak dacht ik erbij, hé, ik zou nu kunnen vertrekken, overuren, verlof, waarom niet? En ik neem de trein, vergeet Gent en ga gewoon een paar haltes verder. De zoute lucht inademen, het repetitieve van de golven, het zand onder mijn voeten,... blik op de horizon, richting Engeland, enkel water. Vooral de betonnen blokken met zicht op zee of zonder zicht op zee vermijden, net als de grijze permanentjes met keffertjes, jengelende kinderen, een ijsje,... Het mooiste zeezicht vind je niet aan de Belgische kust, Zeeland misschien,...
Vandaag is het zo'n dag. Ik heb overuren opgenomen, dacht dat ze wel van pas konden komen na het concert gisteren. Het Koninklijk Circus ging uit zijn dak, broeiend heet, drie fantastische groepen,... Deze morgen kon ik wat treuzelen en deze namiddag trek ik richting koning der badsteden. Om een frisse neus te halen, zeker, maar ook een ontmoeting met een andere blogger. Sinds een aantal weken was er naast onze respectieve blogs ook een parallel mailverkeer. Vragen, emoties, discussie alles omgezet in letters, massa's letters omgezet in nulletjes en eentjes verstuurd via allerlei kabeltjes van zijn klavier naar het mijne en terug. Een irl-ontmoeting lijkt het logisch gevolg maar is niet zonder vraagtekens. Hoe ziet hij er uit? Geen idee, is dat belangrijk? Misschien is het wel een freak? Je hebt toch gehoord van die gast... Waarom antwoorden op de mail van een onbekende? Nieuwsgierigheid? Wat met lief? Nee, mijn relatie zet ik hier niet voor op het spel. Heb je het hem verteld? Tuurlijk, het is de enige manier. Hoe reageerde hij? Met het enige goede antwoord. Waarom het "gevaar" opzoeken?... Vraagtekens alom. Uiteindelijk is er slechts één antwoord: kijk maar eens wat hoger,... nog iets,... ja, nu begrijp je het...

Labels: op stap

Cijfers zijn mijn job, meestal beschouw ik het als een uitdaging om iets nieuws te proberen, hoe complexe gegevens samenballen in een simpele grafiek waar zelfs een buitenstaander iets van kan maken, tegenwoordig is het eerder de nachtmerrie van de routine. Letters zijn mijn passie, bij momenten verslind ik boeken dat het een lieve lust is. Vrijdag op mijn missie voor de nieuwe cd van één van de lievelingsgroepen van lief, kon ik dan ook niet weerstaan aan de paperback van één van mijn lievelingsschrijvers. Op de trein sloeg ik het open en ik werd niet ontgoocheld:

"Can I explain why I wanted to jump off the tower of a tower-block? Of course I can explain why I wanted to jump off the tower of a tower-block. I'm not a bloody idiot. I can explain it because it was not inexplicable: it was a logical decision, the product of proper thought. It wasn't even a very serious thought, either. I don't mean it was whimsical – I just meant that it wasn't terribly complicated or agonized."

Along way down, Nick Hornby

Zalig toch? Een mens heeft er bijna spijt van dat hij moet afstappen in Gent of dat de trein deze keer niet blijft stilstaan na Brussel Zuid, zo in the middle of nowhere… Gelukkig had ik nog een paar treinreizen voor de boeg dat weekend, ik ben serieus opgeschoten en kan niet wachten voor de rest. Misschien kunnen ze het ook verfilmen? Zoals sommige van zijn vorige boeken? Ik heb genoten van About a boy, hoewel ik het boek beter vond, maar de max was wel High fidelity, zowel de film als het boek.

Labels: lettertjes

Deze morgen in het journaal van zeven uur: "in de inburgeringscursus leren nieuwkomers hoe Kind en Gezin werkt en hoe ze in aanmerking komen voor een sociale woning".

Waarom niet het koningshuis, het sorteren van afval,…?

Labels: ditjes+datjes

Rode rozen, kan het anders op 1 mei, feest van de arbeid? Niet omwille van mijn rode idealen want die vind ik op zo'n dag zelden terug, niet in de eindeloze toespraken, niet in de parades,...

Nee, 1 mei is voor mij onlosmakelijk verbonden met een rode roos omwille van A. We deelden dezelfde idealen maar hadden niet hetzelfde levensritme. Op deze dag, exact negen jaar geleden, was ik aan het blokken voor mijn eerste kandidatuur. De proffen hadden een zware schifting beloofd, vertelden fabeltjes over al dan niet uitstellen met blokken vanaf het verschijnen van de foor in Gent, tegengesproken door leden van mijn favoriete studentenclub,... Enfin, op 1 mei zat ik volop met mijn neus in de boeken, terwijl A. naar Kortrijk 1 mei ging vieren: gratis optredens, bier,... en geen lief in de buurt, wat kan een man nog meer wensen. Ja, hij kon zich dat op dat moment zonder problemen permitteren omdat hij een semestersysteem had. Eerlijkheidshalve moet ik er aan toegeven dat het misschien de enige dag was dat ik mijn jaarsysteem vervloekte, voor de rest kon ik zonder problemen op stap gedurende het jaar tot ergens aan de paasvakantie een iets strakker schema gevolgd moest worden. Maar ik wijk af, terug naar de rode rozen...

1 mei 1997, nog stapelverliefd, bood hij me een rode roos aan als teken dat hij aan me gedacht had (en ook omdat die dingen voor het goede doel verkocht werden als ik me goed herinner). Het was geen echte roos maar zo een stoffen roos die ik gekoesterd heb, ook nu nog zovele jaren later zit ze ergens bij de herinneringen aan een mooie tijd. Samen met de rozen van de daarop volgende jaren.

1 mei 2001, was mijn eerste 1 mei als werkmens maar ook mijn eerste 1 mei zonder roos van A. Toen kocht ik maar zelf mijn rode rozen en sindsdien ben ik dat blijven doen.


Update: het verhaal dat ik in gedachten had, was langer maar aangezien ik gisteren niet thuis was, moet u het doen met de draft. Ik kon het verhaal toch moeilijk nog later vertellen?

Labels: kleurtjes, M/V