no butterfly

Om de een of andere reden zijn weekends soms lastige puzzels waar je niet goed weet hoe die er uit gaan zien. Er zijn een paar stukjes, sommige veranderen nog een paar keer van vorm en uiteindelijk is het nog compleet anders. Dit weekend is zo'n puzzeltje: het thuisfront roept en dus is het afzakken naar hometown, als afhankelijke van het openbaar vervoer wordt het puzzeltje er niet gemakkelijker op, als kind van gescheiden ouders blijf ik vaak nog eens pendelen tussen beide, grootouders niet vergeten, het bakstenen nestje van mijn broer gaan bekijken, krijg ik eindelijk dat kleur te zien, aangezien ze mijn advies in de wind hebben geslagen, wat hun goed recht is, ben ik ook wel eens curieus, en vanavond mijn ticket voor volgende week gaan oppikken, het nuttige aan het aangename koppelen zoals dat heet, nog eens bijkletsen met oude vriendin,... langzaam is de puzzel in elkaar gevallen, een paar stukjes, zoals de lokroep van de zee, worden opgespaard voor een andere dag, binnenkort.

Labels: ditjes+datjes

I once fell in love with you
Just because the sky turned from gray
Into blue
It was a good friday
The streets were open and empty
No more passion play
On st. Nicholas avenue
I believe in st. Nicholas
Its a different type of santa clause

Good Friday

Een heel aanstekelijk deuntje van Coco Rosie, twee zingende zusjes die ik volgende week ga zien in het Koninklijk Circus. Nog meer musjieks...



Misschien moet ik me ook eens zo'n snorretje aanmeten....

Labels: musjieks

... voor wie nog geen plannen heeft voor vrijdagavond: This is where my little saturn sleeps treedt op in de Charlatan. Mooie naam, maar ik hoor je al denken who the f* is... Wel, ze hebben de demopoll gewonnen en ik zag ze gisteren na het sporten in de Video. Ze zijn met zes, wat heel wat is op dat kleine podiumpje en ze spelen iets wat ze omschrijven als een "instrumentale, melancholieke en lichtjes psychedelische 'postfolkband' uit Gent". Je kunt je inderdaad verwachten aan eerder rustige muziek maar toch met een opzwepend ritme. Soms sijpelen er een paar folk-invloeden door maar laat dat je niet afschrikken :-)

Labels: musjieks

Hoe gaat het, je laat ergens een berichtje achter en je krijgt er een paar bezoekers bij (welkom trouwens) maar zo heb ik ook direct een onderwerpje voor mijn post van vandaag: mijn WW-ervaringen. Temeer daar het morgen de (voorlopig) laatste sessie op het werk is, of we verder doen hangt af van het aantal inschrijvingen, niet dat we nu allemaal ons streefgewicht hebben, mind you.

Hoe werkt het?
Je krijgt een aantal punten toegewezen op basis van je begingewicht, geslacht, leeftijd,... en die moet je respecteren door elke dag 3 maaltijden te nemen, 2 tussendoortjes, twee melkproducten, minstens 5 porties groenten en fruit en 2 liter water. Elk voedingsmiddel heeft een aantal punten op basis van calorieën en vetgehalte. je mag alles eten, maar moet enkel je puntenaantal respecteren. Groenten, met uitzondering van avocado, mag je onbeperkt eten. Bij fruit is dat iets moeilijker, de meeste zijn nul punten, maar fruit en druiven dan weer niet.
Om heel dat puntengedoe te controleren moet je elke dag noteren wat je eet. In het meest ideale geval, plan je op voorhand je dag of zelfs je week (wat mijn nog nooit gelukt is).
Sporten of bij uitbreiding bewegen kan voor extra punten zorgen. Ook punten die je de ene dag niet gebruikt kun je volgens bepaalde regels doorschuiven naar andere dagen. Zelf hou ik me daar niet zo mee bezig, heb ook geen zin om een boekhoudertje te worden.

Concreet...
heb ik deze morgen een portie All-bran met 0% platte kaas gegeten. Een appel als tussendoortje. Deze middag stond er kabeljauw op het menu, bereid in papilotte met gekookte aardappelen en groenten à volonté. Vanavond heb ik een grote portie pasta, een sneetje gerookte zalm en een aubergine binnengespeeld. Ach ja, en een yoghurtje als tussendoortje. Straks ga ik naar de Video en waarschijnlijk komt er dus een pintje bij (ofte 2 punten) en dat allemaal binnen mijn toegestaan aantal punten.

Een aantal voedingsmiddelen, zoals aardappelen en pasta, mogen onbeperkt gegeten worden binnen een maaltijd voor een vaste puntenwaarde. Het voordeel is dat het om trage vetten gaat die ervoor zorgen dat je geen honger hebt.

Het resultaat?
WW is commerce, niks meer en minder. Het is dan ook met het nodige wantrouwen dat ik aan heel dat gedoe begonnen ben. Nu 12 weken verder ben ik 3 kilo lichter. Het kan weinig lijken in vergelijking met sommige andere deelnemers maar wie mij een beetje kent, weet dat ik niet de gewoonte heb om me 's avonds voor de lichtbak te installeren met een grote zak chips, elke dag frieten te eten met klodders mayonaise, frisdrank dronk ik zeker niet dagelijks en ook al niet met sloten tegelijk, ook al zeg ik geen nee tegen een dessertje of een stukje chocolade, mijn voedingsgewoonten waren redelijk. Ik heb me een tijd geërgerd aan dat punten-gedoe op Vitaya maar de recepten op hun site zijn wel handig en het is ook een goede manier om het commerciële WW-gedoe te vermijden.
Maar het is natuurlijk altijd mogelijk om nog verbeteringen aan te brengen. Ik eet nu nog meer groenten, ook meer verschillende soorten,... Heb je bijvoorbeeld ooit pastinaak gegeten? Lekker in de soep (natuurlijk enkel met water, ajuin en bouillonblokje, niet efkes de ajuin aanstoven zoals mijn ma doet, en dan mag je er liters van drinken zonder dat het je punten kost).
Er zijn een paar dingen die ik nu ook minder eet, zoals brood en kaas, wat voordien mijn vaste avondmaaltijd was. In het weekend probeer ik nog steeds uitgebreid te ontbijten maar de portie fruit is (nog) groter geworden. Frietjes zijn ook zo goed als verdwenen, ook al zijn er manieren om deze te compenseren. Een favoriet recept van die WW-vrouwen is: aardappelen snijden, in een plastiek zakje stoppen met een koffielepel olie, goed mengen, paprikapoeder toevoegen, op een bakpapier leggen in de oven geduren 20-25 minuten en omdraaien halverwege. Naar het schijnt zijn ze heerlijk, slechts 3 punten in plaats van de gebruikelijke 8 maar ik heb het nog niet geprobeerd.
Het grote effect is vooral te merken in mijn kleerkast waar heel wat kledingstukken ondertussen een maatje te groot zijn geworden of enkel nog met een riem op een deftige manier gedragen kunen worden. De tofste reactie is ongetwijfeld: je bent vermagerd, maar zo dik was je toch niet?

En nu?
Morgen is het een beetje afwachten, het is in principe de laatste keer op het werk en ik weet niet goed of ik wel verder wil doen. Sinds een paar weken lukt het me niet echt om nog meer te verliezen. En als het al gebeurt, kom ik ze de volgende week weer bij. Maar ik zit natuurlijk ook nog niet op mijn streefgewicht, maar mijn BMI is weer dik in orde...

Labels: lijf

Hehe, mijn krant stelt eindelijk mijn nieuwsgierigheid niet langer op de proef. Al een week konden we lezen hoe de inkt vervangen werd, dat het lettertype door het Vaticaan afgekeurd werd,... en vanmorgen was het zover. Voorlopig nog niet compleet overtuigd, maar het zal wel loslopen heb ik zo de indruk.


Gisteren tijdens de Engelse les kreeg ik nog efkes respijt voor mijn presentatie. Het grappige is wel dat iedereen automatisch aannam dat ik voor de suffragettebeweging gekozen had. Een andere vrouw had gekozen voor Virginia Woolf, ook al een feministe, maar ook een schrijfster van toch wel een paar interessante boeken. Ik ga mij dringend eens wat tijd moeten uittrekken om te lezen. Blijkbaar zijn er nog mensen die vinden dat vrouwen af en toe wat meer aandacht verdienen.


Iets anders, maar toch een beetje in dezelfde context. Nu het homohuwelijk al een tijdje een wettelijk statuut heeft, moeten misschien een paar sprookjes ook een roze kleur krijgen. In een lagere school in Massachusetts las een leerkracht een sprookje voor over een prins die weigerde te trouwen met een hele mooie prinses. Uiteindelijk kwam er ook voor hem een prins op een wit paard en ze leefden nog lang en gelukkig. Zoals wel vaker in de VS, is het kot te klein, de ouders waren niet ingelicht op voorhand, de mensenrechtenbeweging moeit zich,... Meer info vind je hier. Maar eigenlijk is het wel een interessante zaak, hoe zouden ouders hier reageren op een dergelijk sprookje? Als ik terugdenk aan mijn schoolboeken of ik zie die bij mijn jongere neefjes en nichtjes dan blijft het toch wel heel klassiek: mama, papa, dochter en zoontje met blonde krullen. Niks nieuw samengestelde gezinnen, adoptiekinderen al dan niet met een exotisch kleurtje, koppels van hetzelfde geslacht,... Je moet natuurlijk begrijpen dat scholen niet elk jaar van boeken kunnen veranderen, heel zware investering en al zo weinig budgettaire ruimte. Eigenlijk komt het dus nog maar eens bij de leerkrachten terecht, maar in hoeverre krijgen zij de mogelijkheid om dergelijke onderwerpen in te bouwen in hun lessenpakket? En in hoeverre vinden ruimdenkende ouders plezante boekjes over dergelijke onderwerpen?

Labels: ditjes+datjes

Maandagmorgen, zeker niet mijn favoriete moment van de week, en al helemaal niet als ik een dag vol vergaderingen in het vooruitzicht heb. Maar er zijn ook lichtpuntjes. Op de tonen van hemelse muziek ben ik gisteren in slaap gewiegd in de armen van mijn liefste. Wakker worden wordt er alleen een grotere marteling op, nog een laatste keer tegen elkaar aanvlijen, een eerste kus, een tweede,… Geen overactieve Wim uit de radiowekker, maar een iets ingetogener stem. Het duurt eventjes voor ik ze herken, maar hier kan ik wel aan wennen. De muziek zou hetzelfde blijven en valt deze morgen alvast mee. Even hard zijn, kleerkast opentrekken en dan richting douche strompelen. Tear drops on the dance floor…. Womack&Womack op de andere zender in de badkamer, nog iets eten, koffie, thermosje vullen (ik word een echte ambtenaar), dan toch maar een allerlaatste kus en dan richting spoor 10. Eigenlijk al iets te laat, maar ik vertik het om een sprintje in te zetten, zoals steeds. Terecht, zo blijkt als ik het bord in het station zie, vijf minuten vertraging. Ideaal, nog efkes de gratis krant meepikken en dan verder de tunnel door. Op spoor 10 kondigt de stem al 10 minuten vertraging aan. Het bord houdt het op 8 minuten. Dilemma: veranderen van spoor en de trein naar de luchthaven nemen of toch maar wachten op die richting Schaarbeek? Het is gokken, welke trein vertrekt eerst? Anderzijds wat heeft het voor zin? Sowieso ben ik te laat, dus blijf ik rustig op spoor 10, zie ik de andere trein vertrekken wanneer de onze aankomt. In Brussel haal ik mijn bewijsje: 20 minuten vertraging. Dan maar richting bureau, thermosje legen, briefje invullen en dan richting vergadering buitenshuis, nog een briefje, nog een handtekening van mijn diensthoofd. De papiermolen blijft draaien…

Labels: ditjes+datjes

Vrijdagavond was ik uitgenodigd voor een etentje bij vrienden uit mijn Brusselse periode. Het was reeds geruime tijd geleden dat ik hun zoontje nog gezien had. Van een kraaiende baby is hij veranderd in een rondlopend monstertje dat dolenthousiast van alles en nog wat wauwelt, dingen in het rond strooit en de ouders van trots naar wanhoop doet omslaan in een recordtijd.
Om de één of andere duistere reden had hij mij uitverkoren als gesprekspartner. Eeen niet zo evidente keuze. De meeste kinderen geven spontaan de voorkeur aan mijn tafelgenoot. Hij gaf me een rondleiding in het appartement, daarbij al zijn speelgoed laten zien, om me nadien, in de zetel te installeren zodat hij me beter het ene boek na het andere kon aangeven. Het was duidelijk dat zijn ouders hem al heel wat dieren laten zien hebben en hij volop de namen aan het memoriseren was. Dit werd dan ook ons voornaamste gespreksonderwerp; een ietwat ongelukkige keuze waar ik me niet 100% goed bij voelde. Zo goed is mijn kennis van dierennamen of geluiden in het Frans niet. Ok, een haan kraait of doet van kukeleku, maar niet in het Frans, dan doet hij iets anders. En wat dan met le of la, un of une? Is het le grenouille of la grenouille? En wat met een crapaud? Lerenz ijn ouders hem al het onderscheid tussen een kikker en een pad of is dat nog te vroeg? Trouwens hoe zie je het verschil? Vraag ook niet waarom maar het monstertje heeft een voorkeur voor reptielen en insekten, beesten die bij mij spontaan eeikes ontlokken, wat niet enkel internationaal is, maar ook grappig, toch als ik het doe.
Persoonlijk stoort het me altijd als ik volwassenen babytaal hoor brabbelen tegen baby's (laat staan tegen elkaar, he koekiewoekie) of een overdreven gebruik van verkleinwoordjes. Ik voel meer voor een volwassen aanpak maar voel me soms ook wel ongemakkelijk bij Franstalige kindertjes. Mijn grootste nachtmerrie was niet voor niks uitgelachen te worden door mijn kind. Ik besef dat ik het geslacht van woorden wel eens verwissel maar vind ook wel dat ik me voldoende uit de slag kan trekken om een gesprek te voeren of in discussie te gaan. Hoewel ik moet toegeven dat een kleine opmerking op mijn taalgebruik soms al voldoende kan zijn om me uit mijn lood te slaan. Sommige mensen, voornamelijk oud-leerkrachten, hebben al eens de neiging om spontaan verbeteringen aan te brengen. Meestal goed bedoeld maar soms wel storend. Maar ik wijk af, terug naar vrijdag.

Na het etentje wou ik de laatste trein uit Brussel richting Gent (eigenlijk Oostende) nemen. Er was nog efkes paniek of ik het wel ging halen maar toen ik in het Centraal Station aankwam, was het gelukt. Mijn trein had twintig minuten vertraging. Mijn eerdere ervaringen met treinen kwamen hier al eerder aan bod en dit is er eentje in het rijtje. Uiteindelijk waren er nog een handvol treinen, maar slechts eentje ging verder dan Brussel zuid. Op aanraden van een conducteur van zo'n trein zijn we, want ik was niet alleen op het perron, naar Brussel Zuid getrokken. Naar eigen zeggen, ging het onze mogelijkheden doen toenemen maar uiteindelijk zat er niet veel anders op dan te wachten. Het voordeel was wel dat er op dat uur, na middernacht, nog volk rondloopt in het station, niet enkel gestrande reizigers maar ook nmbs-personeel. Onze vertraging liep ondertussen op tot meer dan een half uur, maar het dient gezegd, de trein kwam er uiteindelijk toch. Het enige dat er te veel aan was, was wel de ijverige conducteurs die toch nog alle ticketten gingen controleren en een eenzame toerist veertien euro vragen om in Oostende te geraken.

Labels: kindervreugde, trein

Ongetwijfeld mijn voornaamste bron van ergernis dezer dagen. Met moeite terug uit verlof, een massa's mails (60!! op drie dagen afwezigheid tijdens de paasvakantie, normaal een rustige periode) waaronder eentje met het mooie zinnetje "tu es payée pour le savoir" volgens een paar Franstalige collega's een standaarduitdrukking die om de één of andere duistere reden niet door alle Franstalige collega's zo begrepen wordt. Of nog, "ik mag hopen dat het de moeite was", je op het laatste nippertje laten vervangen voor een lezing omwille van een andere dringende afspraak is nooit prettig, zeker niet als de paasvakantie ervoor zorgt dat je het aan weinig mensen kunt vragen,...

Maar hier wou ik het deze keer niet over hebben. Wel over iets dat hier reeds eerder aan bod kwam: onze dienst is op zoek naar een paar nieuwe collega's. Zoals het past in een tweetalige instelling, een paar Franstaligen en een Nederlandstalige voor een belangrijk project. De selectiegesprekken werden, hoe kan het anders, door een Franstalige en Nederlandstalige collega die betrokken zijn bij het project verzekerd. Deze week is het de beurt aan onze chef, op zoek naar twee nieuwe collega's voor de dienst. Vandaag ontvangt hij vijf kandidaten, er zijn er al twee of drie de voorbije dagen langsgekomen. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen dat onze nieuwsgierigheid groot is. Dus proberen we steeds een glimp op te vangen, op basis van de 5 seconden dat de persoon door ons bureau loopt wordt hij/zij beoordeeld. Hoe is hij/zij gekleed? Straalt hij/zij zelfvertrouwen uit? Of verlegenheid? Zegt hij/zij goedendag of zijn we lucht? Jong? Ervaren? Klasse?... Vleeskeuring zou je het kunnen noemen, maar wat mij betreft, laat die (jonge) mannen in kostuum maar aandraven. Hoe ging het ook al weer, I like a man in a uniform...

Tja, what can I say, het is vrijdag, ze hebben 20 graden aangekondigd en ik heb me er op voorzien, kleedje, blote benen,... bijna weekend...

Labels: werk

Lilith heeft voor mensen zonder inspiratie elke maandag een lijstje met vragen. Toepasselijk genoemd Manic monday, voor de gelegenheid gepubliceerd op dinsdag en mijn antwoorden op woensdag.
Tiens, ik vroeg me af of er nog liedjes voor dagen gemaakt zijn. Het enige waar ik kan opkomen is Friday, I'm in love van The Cure.

Noem alle landen op waar je ooit bent geweest.
België, Frankrijk, Nederland, Luxemburg, Duitsland, Oostenrijk, Ierland, Spanje, Portugal, Zwitserland, Estland, Letland, Denemarken, Tsjechië (voorlopig binnen Europa dus)

Wat was je leukste reiservaring?
Om de één of andere reden schieten me spontaan ontbijten door het hoofd: een Iers ontbijt met alles erop en eraan op de kamping in de Connemara, met handen en voeten uitleggen aan een Letse bakkersvrouw wat we juist willen eten en drinken,... En natuurlijk de bevroren zee in Tallin.

Noem vijf dingen of plaatsen die je in dit leven nog wilt zien
vodka in Sint-Petersburg, beren in een uitgestrekt woud in Canada, het noorderlicht maar ook de langste dag in het hoge noorden, pasta in Italië

Het strand, of de bergen? Of iets anders?
De ideale vakantie is voor mij een combinatie van niks doen, een streepje cultuur, wandelen, lekker eten,... Met een voorkeur voor het strand

Ga je dit jaar op reis? Waarheen?
Waarschijnlijk wel, maar de bestemming moet nog overeengekomen worden :-)

Labels: manic monday

Tja, dit vond ik bij de draften, dus waarom niet vandaag op de wereld loslaten...

De lichtbak zorgt voor een onderwerp. Tja, het gebeurt nog wel eens dat ik zap langs kanalen maar het wordt steeds zeldzamer, meestal programmeer ik iets op mijn video dat ik achteraf bekijk, kwestie van me niet te veel te ergeren dat er weer niks is.
Maar deze week in sex and the city, ging Carrie op blind date. Een onderwerp waar je massa's afleveringen kunt mee vullen, maar nee, na drie mislukkingen komt ze een relatief geschikte gast tegen in het park, the ordinary way. Nogal flauw, maar ja, internet heeft zijn intrede nog niet gedaan in dit programma. Ook al zie je ze vaak bezig op een laptop…

Natuurlijk is internet geen voorwaarde om een blind date te hebben. Maar in mijn geval speelde internet meestal wel een rol, op twee uitzonderingen na. Ach, hoor me bezig, alsof ik er al zo veel gehad heb, de teller staat momenteel op 8. Waarschijnlijk is er maar eentje die echt in de buurt komt van de nachtmerries van Carrie, maar ja, wie heeft het nu meer dan een uur over zijn vorig lief en waarom het niet werkte bij een eerste ontmoeting?

Natuurlijk zijn alle eerste blinde ontmoetingen niet allemaal een onverdeeld succes geworden, in het beste geval weet je dat je elkaar wel nog zult zien, in het slechtste, heb je een paar vervelende uren voor de boeg. Slechts één keer had ik totaal geen idee waar ik me kon aan verwachten, met de anderen had ik al wat overentweer gemaild. Op die manier kun je wel al voelen dat de ander iets te zeggen heeft dat je kan interesseren, maar het is bijlange geen garantie. Van sommigen had ik al hun foto gezien, van anderen was het echt "blind", sowieso blijft het spannend, hoe ziet hij er uit, hoe klinkt zijn stem, hoe beweegt hij,...

Een klassieker is om iets te gaan drinken, kwestie van je gemakkelijk uit de voeten te kunnen maken. Bij een film kun je niet praten, zit je anderhalf uur naast een onbekende in het donker, griezelen of romantisch geleuter?, maar heb je achteraf wel een onderwerp om over door te bomen. Theater of comedy vallen een beetje in hetzelfde laatje. Een restaurant is natuurlijk ook wel gezellig, maar wil je dat met een onbekende doen? Ik ben een keertje uitgenodigd en heb het wel gezellig gehad, maar het blijft natuurlijk een gok. Voor de zekerheid zijn we toch eerst een blokje om geweest, zodat we konden uitmaken of we wel samen wilden tafelen...

Spreek je op een openbare plaats af of kun je ook gewoon bij een onbekende aanbellen? De actualiteit zal me waarschijnlijk ongelijk geven, maar ik vond het wel iets hebben, aanschuiven aan de tafel van een onbekende voor een koffie en toezien hoe hij het dessert voor zijn vrienden alvast bereidt. Spijtig van de taart... Het is natuurlijk wel lastiger om aan te bellen bij een onbekend huis en binnen te stappen dan naar een tafeltje te lopen in een gezellig café met andere mensen om je heen. Het ideaal is waarschijnlijk, beginnen bij een drankje en als het klikt, gewoon ook iets gaan eten, en waarom niet, nog iets gaan drinken achteraf. Sowieso bij een geslaagde date vliegt de tijd...

Ach, eigenlijk is er maar één regel: niet over denken, als het goed voelt, gewoon doen, de rest wijst zichzelf wel uit.

Labels: M/V

Vrijdag was er functioneel naakt van Theo Maassen op Canvas. Heerlijke no-nonsens comedy, zoals er te weinig te zien is op tv. Hij zei een paar bijzonder rake dingen, zoals de manier waarop mensen reageren als je zegt dat je verliefd bent. "We praten binnen een jaar nog wel eens..." Het is zo herkenbaar en ik moet toegeven ik heb me er ook al schuldig aan gemaakt. Op gebied van relaties ben ik één en al cynisme. Misschien iets te veel koppels op automatische piloot zien door gaan tegen beter weten in, omwille van de goegemeente, financiële rompslomp, de kinderen ocharme,… Nee, je kan niet zeggen dat ik de meest gezellige gast ben op trouwfeesten. Bij het ja-woord hoor ik een klein stemmetje stoute dingen fluisteren. Het is niet dat ik er niet in wil geloven, nee, elke vrouw zal wel nog iets van dat kleine meisje met de droom van een witte trouwjurk met een lange sleep en die knappe prins op zijn paard in zich hebben, maar het is ook al zo vaak spaak gelopen. Ondanks alle goede bedoelingen blijft communicatie iets heel moeilijk te zijn, ja, Theo heeft zeker een punt, hoe meer communicatietechnieken er zijn, hoe minder we kunnen communiceren, net zoals we minder goed kunnen rekenen sinds er rekenmachientjes zijn. En het is misschien overbodig, maar communicatie is meer dan enkel praten, luisteren speelt ook een niet te onderschatten rol.
Maar soms is het ook gewoon heel simpel. Meisje ontmoet jongen, en alle rationele overwegingen worden gewoon buitenspel gezet, een gewone simpele ja. En het is natuurlijk naïef maar rationele overwegingen komen sowieso snel genoeg om de hoek kijken, wanneer spreken we af, wat eten we vanavond, zien we jouw vrienden vanavond of de mijne,… Voorwaar een hele uitdaging om elkaar onderweg niet kwijt te raken. Maar ik geloof wel dat het kan. Vorige zomer zag ik op een huwelijksfeest iets sprankelen in de ogen van het bevriende koppel. Compleet vertrouwen in de toekomst samen, voor minder dan dit wil ik het zelfs niet meer proberen. Gedaan met alle conventies, enkel nog gelijnd muziekpapier*… En ja, het is pas een paar luttele weken, maar wel heel speciale weken, hou je glazen bol maar voor jezelf, ik hoef het niet te weten...



* Het is bijlange niet het meest romantische gedicht dat ik ken, zelfs mijn toenmalige lerares Nederlands kon niet met 100% zekerheid zeggen dat het eigenlijk een liefdesgedicht is of de grote schrijver eigenlijk überhaupt positief was, maar de uitdrukking spookt door mijn hoofd.

Labels: M/V

Bezorgde zielen vragen het zich tegenwoordig wel eens af, komt die muziek, en dan vooral die van lief, me niet de oren uit? Ewel,... nee, akkoord, lief heeft voor een extra portie gezorgd, maar zelfs zonder lief was muziek alom tegenwoordig. Ik geef het toe dat het aantal concerten de laatste tijd spectaculair gestegen is, maar ook voordien kon ik een streepje live muziek best appreciëren. Wat dan met het soort muziek, is dat niet vervelend? Nee, eigenlijk niet, voorlopig heb ik hem slechts een enkele keer gevraagd om te veranderen van cd (net zoals hij dat al bij mij gedaan heeft), niet omdat de muziek tegenviel, maar eerder omdat ik zin had in iets anders. Onze smaak is niet identiek, maar het valt ook niet te ontkennen dat onze cd-collecties een paar gelijkenissen vertonen. Trouwens ik vind het wel tof dat om iets nieuws te ontdekken en zoals ik zaterdag op de top 1000 kon vaststellen, we vinden elkaar wel op de dansvloer. Ik ben niet zo categoriek om niet te bewegen als ik iets niet graag hoor, maar kan gewoon een knopje in mijn hoofd omdraaien en verstand op nul verder blijven bewegen.

Gisteren, pasen, vond je ons in de AB op het dominofestival. Hun verslag is nog niet beschikbaar, mijn indruk vind je hieronder. Eigenlijk kende lief maar één groep: Mogwai. Hun cd's heb ik tijdens onze "Waalse" dagen meermaals mogen verorberen, en ja, het was ook één van hun cd's die ik vroeg om te vervangen.

Maar laten we beginnen bij het begin, althans ons begin, want de eerste groep die we meepikten was Akron/family, niet bijzonder, wel betere momenten, maar al bij al kon de groep ons maar met mate boeien. Wolf eyes, omschreven op de site als industriële hardcore noise, deed ons na twee nummers besluiten om een pitta te gaan eten. Ik herinner me vooral "kill,... kill,...", een bijzonder lyrische tekst.

Daarna was het tijd voor het Engelse 65 days of static. Nadat de zanger zijn haar in de coulissen nog vlug recht had gezet, een kruisje sloeg op het podium vlogen ze erin. Grappige geluidjes die zo uit kinderspeelgoed kunnen ontsnappen worden onderbroken door harde gitaarrifs, geen zang, maar best te pruimen.

De reden van onze verplaatsing, Mogwai stond voor een serieuze uitdaging maar ze waren er klaar voor. In hun identieke trainings met de fameuze drie strepen keken ze de zaal recht in de ogen. Hun muziek heeft iets misleidend, rustig tot heel rustig, toch slechts knuffelgehalte 6 omwille van de hardere stukken. Op cd zijn die best wel verteerbaar, live sta je plots voor een muur van licht en muziek. Fantastisch, echt waar... De groep is niet gekend voor zijn poëtische teksten, meestal is zang zwaar ondervertegenwoordigd op de cd, gisteren kregen we toch een paar nummers, voornamelijk uit de laatste cd. Zonder problemen deden ze ons de vorige groep vergeten en het drumstokje dat de drummer me toewierp is een leuk extraatje.

Eerlijkshalve moet ik zeggen dat ik iets minder onder de indruk ben dan in de Cactusclub vorige week, maar het blijft wel smaken naar meer...

Labels: musjieks

"Ge zaat ongetwaafeld nen Gentenirre van 't zuiverste woiter, moir ge moet toch nog een beetse eu devure doen"

Ook al kan ik de naam van mijn stad dan niet deftig uitspreken, score 23/30 op de test van





En dat voor een inwijkeling, na iets meer dan viereneenhalf jaar ben ik toch al redelijk geïntegreerd :-)



Hier gevonden.

Labels: gent

Een tochtje door blogland, een nieuwe ontdekking.

Liefde

Verleid me, verstik me,
pak m’n vrijheid af.
Bemin me, beperk me,
ga je gang, ik ben laf.

Je wil samensmelten,
- een onnozel idee -
Maar ik ben romantisch,
ik ga d’r in mee…

Kneed me en knecht me,
wees lief en gemeen.
Gun me de plek
van het blok aan je been.

Als jij mijn vrouw bent,
ben ik je man.
Dan vechten we samen,
voor dat wat niet kan.

We doen nóg meer water bij onze wijn,
totdat er alléén nog maar water zal zijn.
Helder maar smaakloos, geen kleur meer, geen gloed,
zo leven we samen, de dood tegemoet.

Weg met de eenzaamheid, leve de sleur,
jaloezie, irritatie, gesprekken, gezeur.
De liefde geeft hoop, de liefde heeft zin,
de liefde is een valstrik, maar ik trap er zo graag in.

Steeds dezelfde fouten,
steeds dezelfde pijn.
Bijna net zo gruwelijk,
als helemaal alleen te zijn.

Misschien is het deze keer anders,
misschien is het deze keer waar.
Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,
ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.

Het spel is weer begonnen,
ik zit er midden in.
Verslaafd als een verslaafde,
verzetten heeft geen zin.

Ik kan alleen verliezen,
mijn hart en mijn verstand.
De liefde laat pas los,
als ze is opgebrand.

Dan ben je weer jezelf,
alleen en onbemind.
Maar volwassen en verstandig,
totdat het weer begint.

Hans Teeuwen uit Industry of Love

Labels: lettertjes

Hihi, ik kan het nu zelfs zonder leedvermaak zeggen. Een paar daagjes toerist in eigen land gespeeld, meer bepaald in de buurt van Luik. Ik was er nog nooit geweest en had er een beetje mijn twijfels over. Nog los van alle relationele bedenkingen, heeft de andere kant van de taalgrens ook een minder aantrekkelijk imago, verstevigd door de faits-divers die moeizaam doorsijpelen in de pers naar deze kant van de taalgrens (onterecht laat dat duidelijk zijn). Overstelpt met goede raad van mijn Franstalige collega's (Walen zouden goede minnaars zijn, geduld fille'ke, voorzichtig met dat typisch Luikse drankje,....).
Maar ik moet toegeven dat de stad me goed bevallen is, mooie huizen, aangenaam slenteren, de Maas altijd in de buurt (ik heb wel een zwak voor steden aan het water), moeite gehad om onze keuze te maken op culinair gebied, nog steeds geen Luikse bouletten gegeten, zelfs geen Luikse wafels,...
Het is een beetje improvisatie geworden en zo heb ik het wel graag, tijd om iets mee te pikken, maar ook gewoon rustig de stad in te ademen. Een bezoekje aan het archeoforum, onder het place Saint-Lambert kon natuurlijk niet ontbreken. Een wandeling in de Hoge Venen in de buurt van Spa, waarom ben ik hier nooit eerder geweest, desolaat landschap, houten bruggetjes volgen,... en zeggen dat hier ook gevochten is geweest, zo lang geleden maar toch ook weer niet zo heel lang...

Ja, Luik is zeker meer dan Luik-Bastenaken-Luik...

Labels: op stap

Terug van weggeweest, niet ver, niet lang, zonder internet maar in goed gezelschap. Paasmaandag, een extra vrije dag, in mijn eentje voor de verandering. Mijn frigo aan een onderzoek onderworpen, wat is nog eetbaar en hoe er het beste van te maken, die prei kan best in de soep, even pruttelen... Tijd dus om een toertje te maken door blogland, zelf een paar indrukjes achter te laten op dit ding, wordt vervolgd...

Labels: ditjes+datjes

*zingt en maakt er rare bewegingen bij*

Sinds gisteren namiddag terroriseert dat deuntje van tijd tot tijd mijn gedachten, dank je. een absolute miskleun maar wel toepasselijk want ik ben mijn laatste uurtjes aan het aftellen, voorlopig gewoon enkel voor een paar daagjes verlof maar als ik de poppenkast hier bezig zie, vraag ik me - nog maar eens - af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Hoe moeilijk kan het zijn om je collega even belangrijk te vinden als jezelf... om eens niet tot de laatste seconde te wachten met je opmerkingen... zucht

C'est bon pour la morale...
- eens diep te zuchten
- het je niet te erg aan te trekken
- eens goed te foeteren
- naar het stralende zonnetje buiten te kijken
- wat musjieks in de walkman (liefst met bewegingen)
- een sing along
- een grimas naar mijn collega aan de overkant
- wat te surfen
- waarom stuurt er nu niemand een grap door?
- mijn bureau op te ruimen zodat ik toch al weer wat van het hout zie
- mijn papiermand te legen
- het vroeg af te trappen
- ...

Labels: ditjes+datjes

Het was dit weekend blijkbaar ook voor anderen een muzikaal weekend, zie hier een verslagje van het mijne.

"Ga jij naar een concert van een groep die je niet kent? Dat is toch riskant, dat zou ik niet doen…" Met deze bemoedigende woorden in mijn achterhoofd vertrok ik op zaterdagavond met lief naar de Cactusclub. Het was maar gedeeltelijk correct, want hij had het wel al eens opgezet, maar ik kan me niet altijd op de muziek concentreren als hij er is en ik had ook geen zin om hun cd's eindeloos af te spelen, dus bleef het een beetje afwachten.

Mijn eerst kennismaking met de Magdalenazaal was direct positief, tafeltjes met krukjes, kaarsjes, een paar luchters,… heel romantische sfeer.
Eerste groep kwam uit Australië en ze hadden ook dat nonchalante over zich. Art of fighting, niet direct de meest belovende groepsnaam maar toen de zanger zijn mond opendeed had ik toch iets van waw. De andere groepsleden stonden een beetje onwennig op het podium maar bovenal een goede indruk.
De tweede groep the white birch komt uit het hoge noorden en was ook de reden om naar Brugge af te zakken. De zanger heeft wel iets van een viking, maar dan in een moderne uitvoering, en hij beweegt zijn hoofd alsof het harde rockmuziek is, terwijl het rustig tot superrustig is. De bassist maakte er eerder van die zweverige bewegingen bij waardoor het leek alsof ze niet in dezelfde groep, laat staan hetzelfde nummer speelden. Maar dat is natuurlijk detailkritiek. Het optreden heeft me aangenaam verrast, lang uitgesponnen nummers (factor 1,5 tot 2 in vergelijking met de CD, naar het schijnt) en af en toe zag ik de fjorden, of toch de zee zo voor me.

Het was een geslaagde avond met heerlijk rustige muziek, knuffelgehalte 8 volgens lief.

Labels: musjieks

Zondag rond een uur of drie, na wat flaneren door het centrum genieten van het zonnetje, een aperitiefconcert en de bijhorende broodjes achter de kiezen, komen we at my place. Lichtbak aan. Grimas bij lief, toch weer geen koers? Toch wel, er zijn twee zondagen op het jaar dat het sterker is dan mezelf. De absolute topper is natuurlijk "de hel". Stampen op de kasseien, glijden, slippen, balanceren op de kinderkopjes,…

Labels: ditjes+datjes

Van heel wat berichtjes op deze blog bestaat ook een papieren versie, niet de versie met alle wie-wat-wanneer details, maar krabbels op papiertjes die rondslingeren in mijn ‘sjakosj’ en die ik achteraf intyp. Dit is er zo eentje…

Vrijdag, middagpauze, deze meid heeft een missie: het promotiebureau voor toerisme in Wallonië, vlak bij mijn werk, dus ideaal om eens te gaan polsen hoe we onze drie daagjes Luik kunnen invullen. Ik had me de moeite kunnen besparen, de vriendelijke dame achter de onthaaldesk kon niks anders doen dan me doorverwijzen naar het toerismebureau in Luik zelf. Het gebouw op zich is natuurlijk wel de max, je zou het niet zeggen aan de buitenkant maar het is heel licht vanbinnen, allemaal met natuurlijk materialen uit Wallonië zoals de vriendelijke dame me wist te vertellen. Dit alles in het Nederlands vermengd met heel wat Frans, maar ze wou toch van de gelegenheid profiteren om haar Nederlands oefenen, wat niet zo vaak lukte in de familie van haar Vlaamse man omdat die dialect praten…Ik heb er uiteindelijk toch een brochure met “opmerkelijke” wandelingen. Toe ik het aan mijn collega vertelde kreeg ik als reactie “Filleke, si tu vas en Wallonie, il faut t’adapter, on y a plus de temps…” Zucht, ik zal wel zien zeker.

En op de terugweg, maar eens vlug binnengesprongen in die winkel met die etalage die me elke morgen toelacht. En het was efficiëntie troef. Zoals steeds in feite, ik ben er niet de vrouw voor om urenlang winkels af te schuimen, van alles te proberen en dan toch niks mee te brengen. Nee, ik kan die mannen die rondhangen op zaterdag in de Veldstraat met wanhoop in de ogen wel begrijpen. Zonder duidelijk doel krijg je mij daar niet binnen en vraag me ook niet naar mijn mening. Sinds eind vorig jaar heb ik geen nieuwe kleren meer gekocht en met de WW-sessies leek het ook nogal weggesmeten geld. Ok, ik geloofde er geen sikkepit van, maar wat als er toch mirakels bestonden? Maar ik wijk af, ik dus rap-rap eens gaan kijken, en toch wel iets gevonden zeker, paskotje in en verkocht. Opnieuw een zwart jurkje, maar na de goede resultaten op de weegschaal durft een mens zich wel eens te laten gaan. Temeer omdat ik steeds meer moeite heb om iets te vinden in mijn kleerkast en nee, dat is geen typische vrouwenpraat.

Labels: ditjes+datjes

Niks zo lastig als onder druk een top vijf opstellen. Natuurlijk is het nog extra lastig als lief een muziekfan met een uitgesproken smaak is en hij degene is die het vraagt. Hoe bestand zijn onze vlindertjes tegen slechte (muziek)smaak? Zal hij zijn roze bril kwijtraken als hij hoort dat ik bij die plaat absoluut niet kan stilstaan? Lastig dilemma... dan toch een crisis na zes weken, zoals mijn collega aankondigt, wat zou beloven voor onze vier daagjes Wallonië.

Ach, ik heb gewoon het risico genomen. Ik heb vijf platen uit mijn mouw geschud waar ik op een fuif niet bij kan blijven stilstaan en die me nog geen kostneigingen geven wegens overdosis. Maar als je mij vandaag vijf platen vraagt, dan antwoord ik gegarandeerd iets anders. Bovendien maakt het ook wat uit waar of in welke omstandigheden je die vijf platen moet horen. Heel wat van de dingen die ik tegenwoordig beluister en goed vind doen een fuif direct stil leggen, wat natuurlijk ook niet de bedoeling is.

Mijn ultieme fuifplaat is ongetwijfeld Melissa 'Like The way I do' Etheridge meets the Weather girls It's raining men. Schaatsen in openlucht in Disney Parijs op die muziek, kan het schaamtelijker? Maar die platen hoor ik tegenwoordig enkel in de supermarkt... en dat vind ik best.

Herinner me aan mijn vroegere aanwezigheid op KLJ-fuiven en ik begin spontaan "Mooi man" te neurieën, jaaa dat is mooi, het leven dat is één groot feest,...

Studentenfuiven werden steevast opgeluisterd met commerciële 80's wangedrochten, dingen waar ik vroeger enkel in de zetel voor de Nederlandse hitparade kon op dansen. Ik heb ondertussen mijn schade meer dan ingehaald op die dingen en val nu gegarandeerd stil op die grijsgedraaide deuntjes. Maar gelukkig zijn er soms dj's die dingen van onder het stof halen. Dus misschien is het tijd voor mijn eigen portie stof... in willekeurige volgorde

A whole lot of Rosie van AC/DC... en hoe hij keek daar in de (oude) Europahal die avond, mmmm... wat is er eigenlijk van hem geworden? Ondanks het zorgvuldig snuffelen is het zelfs nooit tot een kus gekomen.

Zelfde stad, andere avond, RATM Killing in the name. They say jump, you say how high... Massa's plaats, dus kom me niet storen met een stomme opmerking over mijn topje (of bedoel je borsten?). Een mep heeft hij gekregen.

Een beetje verliefd van de ultieme charmezanger, dat komt ervan als je op wijkfeesten met je ouders meegaat, maar wel mijn eerste slow, met een fantastische gast, met wie ik achteraf op fuiven nog wel een paar keer op een tegel geplakt heb, maar ook nooit gekust...

What if there is no more fun to have?... Faith No More in kostuum op een zonovergoten beach festival, lui geïnstalleerd in het zand, bh's en bikinis waar je kijkt... mmm zomer

Insomnia van Faithless, en zijn vriend noemde me koekje, duidelijk verkeerde keuze.

Tiritomba... in de versie van een ex-Elvis imitator, meegebruld door mijn pa terwijl hij ons probeert gerust te stellen, ergens in de bergen tussen Italië en Zwitserland, overbelaste remmen, nee toch,...

Roxanne van The Police, met de magische zin "I love you since I knew you", wie zou er niet vallen als zij/hij dit te horen krijgt op een tweede date?

Ik kan geen kikker van de kant afduwen... een afspraak bij de orthodontist met dit in de wachtzaal.

Breakfast at Tifanny's, nooit de film gezien, maar wel een fantastisch achtergrondmuziekje bij mijn eerste kotjaar

There's only one way of life...The Levellers natuurlijk, de ideale plaats om dat te dansen was in de tent op het Mandescircuit, nooit veel volk maar des te meer plaats om te dansen... en natuurlijk vorig jaar Labadoux, door de houten vloer...

De eerste CD van Dido op repeat, eindeloos, zo kwam ik uiteindelijk over mijn eerste grote liefde.

Dancing queen, young and sweet, only seventeen,... voor de spiegel, onder de discolichten in de Tequilla.

Independent women van Destiny Child, wat mijn kotgenoot die zomer opzette elke keer hij mijn gezicht in de gemeenschappelijke keuken zag, weeral diezelfde liefde.

How does it feel to treat me like you do, mijn ultieme protest op een street party, dansen voor de politie op een niet-toegelaten feestje in de straten van Brussel.

Tussen de torens van Brugge en Gent, in de auto meekelen met de grote Jacques ergens in het zuiden van Frankrijk...

... en ongetwijfeld zijn er zo nog. Mijn hoofd is een jukebox met een deuntje voor elk moment, zelden iets hoogstaands, eerder Sesamstraat, ik hou niet van madammen met een bontjas, goedemorgen morgen, het vroegere K3-repertoire, het smurfenlied,... Deuntjes om slechte momenten, ook die op het werk efkes te vergeten. Niks zo goed voor de teamspirit om efkes een spontane sing-along in te zetten.

Labels: musjieks

Het zijn voor één keer niet de liefkozende woorden van mijn collega tegen haar pc noch de reactie van een andere collega na een telefoontje. Nee, het was mijn eigen reactie deze morgen - vijf jaar op een tweetalige dienst en men "ruttelt" spontaan in het Frans. Aprilse grillen, ok, maar waarom blijft het nog zo koud? Ik zal ongetwijfeld niet de enige zijn die zijn of haar winterkledij meer dan beu is. Maar de temperaturen laten niet echt toe om de seizoenswissel vestimentair door te voeren. Dan maar op zoek naar een surrogaat, een lentegevoel zonder in te boeten op de warmte. Op zoek naar een rokje dus. Voor blote benen is het nog iets te koud, zwarte kousen zijn me iet te veel winter, vleeskleurig dan maar, wat ik nooit of te nimmer ging dragen had ik gezworen... en botten natuurlijk. Zeg nu nog dat die botten in de solden geen goede investering waren. Absoluut geen folieke...

Brussel in het zonnetje, het deed nog eens deugd, zeker wanneer collega's langs alle kanten razen, mopperen, grommen, zuchten, naast elkaar praten, ijsberen,... en al deze emoties kunnen niks anders dan donkere wolken oproepen. Maar op een paar spetters is het droog gebleven, toch in Brussel. Een staalblauwe hemel met witte schapenwolkjes, met de chauffage aan, zou een mens beginnen dromen.

Vanavond was het dan tijd om een ander paar schoenen te proberen: mijn loopschoenen. Met veel enthousiasme gekocht na de feestdagen maar ik heb er nog geen meter mee gelopen. De paasvakantie is met het wegvallen van de andere lessen het ideale moment. Dus zoals het hoort, afgesproken met een "looppartner", die extra motivatie was wel nodig want toen ik de deur achter me dicht deed in Brussel had ik eigenlijk enkel zin om me in mijn zetel te installeren en een filmpje te zien. Maar ja, als je afspreekt moet je ervoor gaan en dat hebben we dan ook gedaan, vind ik.

Labels: ditjes+datjes

Negen uur… Ja, tegenwoordig begin ik weer wat later te werken, overuren enzo, het is ook vakantie en iets minder druk. We beginnen de dag met een eigen versie van goedemorgen die het zeker niet slecht zou gedaan hebben op eurovisie. Nog efkes wat kletsen, verlof afspreken, dat zorgt altijd voor een pavlovreactie, mmm…verlof… dat smaakt naar meer en dan gaan we ervoor. Haren opsteken, wat haar beter lukt wegens langer haar, nog een laatste strijdkreet, de onvermijdelijke invloed van de lichtbak en daar gaan we… CD van lief in computer, koptelefoon op en ik smijt me op mijn werk. Enfin, dat is de bedoeling, tring tring, de telefoon… Het voordeel van een nummer te delen is dat je kunt zeggen, doe maar.

Labels: ditjes+datjes

Alleen maar een paar losse ideeën...

Het is misschien een beetje Bond zonder naam, maar eigenlijk zeggen we het te weinig wanneer iemand ergens goed in is. Ja, op het werk zeggen we wel eens schertsend "Ik ben toch wel fantastisch" als de één of andere berekening uitkomt, een hypothese bevestigd wordt,... Meestal reageert de ander daar dan ook op met een compliment, soms gemeend maar even vaak al lachend in de trant van "Wat zouden we toch zonder jou doen?" of "Ze is weer bezig". Maar eigenlijk zou het best wat meer mogen, ondanks de stress, de kuren, de gejaagdheid,... eens gewoon, goed gedaan zeggen, in plaats van een komma te verplaatsen of een spellingsfoutje recht te zetten. Nee, het zou best wat meer mogen zijn...

Zondag de laatste aflevering van dat één-programma opgenomen op video, ondertussen bekeken en ik begrijp de teleurstelling hier en daar wel. Er blijven nog wat vraagtekens en dat wordt niet altijd geapprecieerd maar hoort dat er ook niet bij? Ruimte laten voor een eventueel vervolg, het verder uitmelken van een in wezen creatief idee door een commercieel bedrijf wat de openbare zender uiteindelijk ook is. En je moet ze nageven, er was weinig volk op stap en al helemaal niet in de Charlatan, waar comedy try-outs georganiseerd werden. Tegen een video-achtergrond met live-beelden uit het café werden nieuwe grappen of al iets oudere op ons uitgetest. Soms viel het wat tegen, maar er zaten ook leuke dingen tussen. Het is een beetje zoals met Kinder surprises, je weet nooit wat er in zit.

Gisteren Lost gezien, ja, ik ben ok één van die lichtbakverslaafden bij momenten toch. Het toffe is dat mijn Franstalige collega's op maandagavond ook hun portie hebben, weliswaar in gedubde versie. We kregen aflevering 1 op hetzelfde moment voorgeschoteld, maar zij blijven met één aflevering wel eens op hun honger zitten terwijl de Vlaamse zender de portie verdubbeld heeft. Extra tof om hen nieuwsgierig te maken zonder iets te vertellen. Eindelijk gespreksstof over de middag die niet door het communautaire virus gebeten is.

Groenten blijven lastig, de keuze is nog altijd iets te beperkt zonder ecologisch uit de bocht te gaan, dat is. Ik kan toch moeilijk een wortel meesleuren naar het werk. Bovendien heb ik meer zin in suikers... Dus wordt mijn slaatje deze middag een combinatie van gemarineerde tofu, stukjes mango, veldsla,... Nu nog wat groenten binnensmokkelen in de avondmaaltijd die Lief mailsgewijs aangepast heeft...

Labels: beeldbuis, ditjes+datjes

Geen les Engels, geen sporten, geen dansen,... drie extra avonden die ik zelf kan invullen. Ook tijd om een paar taakjes van Engels te maken, een synthese van een pagina van een tekst van twee pagina's, wat een uitdaging. Misschien kan ik één op twee woorden schrappen of toch nog een mening geven, ook al mag dat eigenlijk niet? Hihi, dat is rap beslist. Het geeft ook tijd om mijn 8 minuutjes voor te bereiden. Ik heb een onderwerp gevonden, maar moet het nog uitwerken. Ik kreeg het idee tijdens een BBC-video over Vermeer en het Bosnië tribunaal. Vorig jaar ofzo was er een film die heel wat kijkers naar de bioscoop wist te lokken The girl with the pearl earring van Tracy Chevalier. Hoewel ik what's his name wel goed vind, is het boek stukken beter. Je krijgt meer inzicht in de personages waardoor het verhaal iets minder "vlak" wordt.
Vermeer is natuurlijk geen bekende Engelse of Amerikaanse figuur, zoals de opdracht luidt. Maar na het lezen van het boek heb ik ook de andere boeken van Tracy Chevalier gelezen. De inspiratie voor mijn opdracht komt uit het boek dat ik waarschijnlijk het minst goed vond, en dat ik nu aan het herlezen ben, Falling angels. Het gaat over twee welstellende families en het leven begin 20ste eeuw met de Victoriaanse moraal. De dochters kunnen het goed met elkaar vinden, maar de vrouwen proberen elkaar te overtreffen. Een van hen heeft het enigszins moeilijk met de heersende etiquette, zeker na een ongelukkig voorval. Ze raakt compeet geïsoleerd wanneer ze uiteindelijk in de ban raakt van de suffragette-beweging, een beweging in Engeland die streefde naar stemrecht voor vrouwen.
Falling angels zou ik niet direct iemand aanraden omdat het nogal tweeslachtig is: flirten met de Victoriaanse moraal en die prikkelen met wat feministische ideeën, maar te weinig van elk. Het boek dat ik wel zou aanraden is The lady with the unicorn. Het speelt zich gedeeltelijk af in Brussel, dat toen nog dé stad van de wandtapijten was (gespecialiseerd in mille fleurs, gras bezaaid met levensechte bloemetjes). Een Franse ontwerper met een gezonde liefde voor vrouwen kan een reeks wandtapijten verkopen aan een heer met een knappe dame, de voornaamste reden om de wandtapijten met veel aandacht te omringen. Hij komt ook in Brussel bij de ambachtslui terecht en daar ontmoet hij de blinde dochter van de wever. Een heel ontroerend verhaal in de Hoogstraat en rond de Zavel.

Labels: lettertjes

Eerdere dromen van de zee zijn maar opgeborgen en een meer realistische zaterdagmorgen dringt zich op. Na mijn feministisch discours van gisteren ga ik me straks eens smijten op een paar huishoudelijke taken. Zoals het hoort, natuurlijk *ironie*. Afwas, kleren opbergen, dweiltje slaan, tickets halen voor lief,... en als tegengewicht wat gaan helpen op de werf?
De belangrijkste uitdaging zal wel zijn weerstaan aan het kopen van weer een pak nieuwe CD's. Ik heb een tijdje het gevoel gehad dat alles een doorslagje was van wat ik al wel eens gehoord had, maar nu heb ik met een beetje hulp (maar ook met een beetje durf en nieuwsgierigheid) toch een paar leuke dingen ontdekt. Anthony and the Johnsons, Isobel Campbell & Mark Lanegan, dankzij een vriend, Lampshade na het beluisteren van mijn eerste Duyster op aanraden van een internetonbekende, Belle and Sebastian is blijven plakken na een liedje op de radio, Kammerflimmer Kollektif was liefde op het eerste gehoor, Arabanda omwille van de zangeres die me bij die andere groep Studio Pagol toch al een paar kippenvelmomenten bezorgd heeft,... Ik zou zeggen: "laat maar komen: musjieks, het bier in plastieken bekers, de geur van vertrappeld gras..."

Labels: musjieks