no butterfly

Vandaag een onderwerp vinden is gemakkelijk want het is equal pay day. Een dag die niet toevallig op 31 maart gekozen werd. Het loonverschil In België maakt dat vrouwen gemiddeld drie maanden langer moeten werken om een gemiddeld jaarloon van een man te krijgen. Meer info vind je hier.

Ik ga deze middag een kijkje nemen op de manifestatie in Brussel en de critici die vinden dat ik als hooggeschoolde vrouw met een fatsoenlijke job en dito loon geen reden tot klagen heb, dien ik daarna ook wel van antwoord.

Update: Het regende, of beter het goot, en ik voelde me ook niet zo lekker, blijkbaar hangt er een slechte geest in het gebouw. Hoe heette dat ook al weer "sick building syndrome? Ziek worden van het gebouw waar je in werkt.
Je zou het ook kunnen uitleggen als een gebrek aan solidariteit met mijn zusters zoals mijn krant deze morgen orakelde: "het feminisme gaat ten onder aan hoogopgeleide vrouwen die er in slagen om het glazen plafond te doorbreken". Als voorbeeld lieten ze een 26-jarige export manager ofzo opdraven, die er blijkbaar geen graten inzag dat men haar tijdens het solliciteren vragen stelde over haar privéleven. Ze vertelde heel trots hoe ze daarop reageerde door te vertellen dat ze veel op stap gaat, heel ongebonden door het leven stapt. Haar huidige werkgever heeft haar ingepeperd dat ze de eerste 10 jaar geen kinderen mag krijgen en daar heeft ze blijkbaar geen problemen mee. Ik zou graag eens de eerste man te zien krijgen die zoiets op een sollicitatiegesprek voorgeschoteld krijgt. Een werkgever heeft zich niet te moeien met je privéleven! Ok, iemand die verantwoordelijkheid binnen het bedrijf krijgt moet die nemen, maar waarom wordt alleen bij vrouwen vraagtekens gezet bij hun beschikbaarheid, loyaliteit, zin voor verantwoordelijkheid, blablabla als ze kinderen hebben. Ik dacht dat kinderen ook verantwoordelijkheid betekenden maar blijkbaar is dit enkel voor de man. Laten we hem vlug een loonsverhoging geven want nu is hij verantwoordelijk voor zijn gezin. Zijn vrouw daarentegen zal nu wel meer bezig zijn met het regelen van de zaken thuis, dus minder beschikbaar op het werk, misschien moeten we dat nieuwe dossier maar niet aan haar toevertrouwen... Waar is die gelijkheid nu? Vrouwen kunnen ondanks hun diploma's en competenties blijkbaar niet ontsnappen aan hun rol als moeder, of ze die nu wel of niet opnemen, altijd blijft de link bestaan. Waar zitten de mannen die durven ingaan tegen hun werkgever en wel hun volledig vaderschapsverlof (een peulenschil die 10 daagjes) opnemen, een vergadering niet om drie uur plannen omdat ze om vier uur hun kinderen van school willen afhalen, een snipperdag nemen omdat hun kind ziek is en niet naar school kan,... We lopen als gewillige schaapjes mee in een economisch systeem, laten ons opjutten, we slikken sociale constructies op een kern van biologische feiten rijkelijk overgoten met een sausje van moreel gewauwel en dat ten koste van dingen die echt belangrijk zijn en waar we ons goed bij voelen, triest, echt waar.

Labels: werk

Ik heb ondertussen mijn gestolen CD vervangen door een nieuw exemplaar (digitally remastered, jawel). Maar het is natuurlijk ook donderdag, WW-dag. Ik heb mijn eerste reeks van vijf beurten redelijk positief afgesloten. Ik was in elk geval tevreden met het resultaat. Daarna ben ik er twee weken van tussen gemuist en zo had ik vorige week mijn "nieuw begin". Ik was in ieder geval blij dat niet al mijn inspanningen voor niks waren geweest en hoop dat de weegschaal straks mijn inspanningen naar waarde schat voor zover een machine dat kan. Wat me vertrouwen geeft, zijn niet de opmerkingen, hoewel ik die ook apprecieer, maar vooral dat ik het bij bepaalde kledingstukken kan merken. Nog niet bij allemaal, maar toch...

Donderdag is altijd een beetje een rare dag. Ik probeer zo veel mogelijk dezelfde kleren te dragen, zeker dezelfde schoenen, na het voorval met mijn nieuwe botten, ik eet 's morgens braafjes mijn graantjes (geen brood, want teveel punten), ik eet enkel een slaatje voor de sessie (is noodzakelijk om niet te verhongeren tijdens de sessie want er is niks zo lastig om over eten te praten als je honger hebt),...

En natuurlijk, ik probeer zo veel mogelijk te sporten. De goede bedoelingen zijn er natuurlijk wel, ze omzetten in de praktijk is soms iets moeilijker. Ik ken mezelf, aan sport heb ik altijd wel een broertje dood gehad. Ik herinner me levendig de discussies met sportleerkrachten. Op één uitzondering na, konden ze me nooit overtuigen. Waarom over een bok springen? Ik zie er het nut niet van en mijn hoogtevrees doet er natuurlijk ook geen goed aan. Maar ik ben wel veranderd op dat vlak, en dat zeg ik niet enkel om mijn wederhelft gerust te stellen. In tegenstelling tot vroeger probeer ik me niet meer halsstarrig te verbergen. Het is natuurlijk ook zo dat het toestelturnen ver achter me ligt. Misschien waren ze daar bij ons op school wel geobsedeerd door waardoor de sporten die me meer liggen en vooral die waar ik het nut van inzie ook geleden hebben onder mijn hekel voor toestelturnen. Of het verstand komt toch nog met de jaren?

In elk geval ben ik vorig jaar na een waarschuwing van de dokter, soms zijn die spijtig nodig, al was het maar voor een duwtje, "serieus" begonnen. Voor de zekerheid heb ik me ingeschreven in een cursus dansen, want nog langer mezelf motiveren om te gaan joggen leverde te weinig resultaat op. Orientaals dansen leek me wel iets rustig en ook wel tof omdat het op muziek is, maar dat rustigviel best tegen. Ik vind het wel zalig, niks zo ontspannend op donderdagavond. En aangezien het zonder partner is, mag ik al eens improviseren. Wanneer ik vergeet te tellen terroriseer ik niet de tenen van mijn danspartner.
Dit jaar is er op woensdagavond conditietraining georganiseerd door de sportdienst bij gekomen. Voor januari wisselde het niveau al eens met de lesgever en ben ik eigenlijk veel te weinig geweest. Maar sinds januari is het meer dan behoorlijk, afwisselend en voldoende lastig. Ik heb me vol goede moed herpakt (maar kan er natuurlijk moeilijk aandoen dat Wenen en Heather Nova roet in het eten hebben gegooid) en hoop de volgende twee weken tijdens de paasvakantie bij gebrek aan les toch de moed te vinden om misschien eens te gaan joggen, kan ik eindelijk mijn nieuwe loopschoenen eens proberen. Als het weer nu nog mee wil...


Update: de weegschaal was best vriendelijk, ook al blijf je wel een beetje met het gevoel zitten van "is dit nu alles?" Daarna werd het een gezellig vrouwenklapke. Ik heb er in ieder geval een nieuwe uitdaging bij voor volgende week: meer groenten eten dan ik fruit eet. Zonder problemen eet ik 3 à 4 stukken fruit per dag, maar groenten zijn een beetje lastiger. Ik vind het ook moeilijk aangezien er nog maar weinig verse Belgsiche groenten beschikbaar zijn (en betaalbaar). Ik weiger om boontjes uit Afrika te laten importeren, vind trouwens dat het verboden zou moeten worden, niet omdat ik die boeren niks gun, maar ecologisch gezien is het gewoon niet verantwoord. Trouwens de consument die perse bonen wil moet op dat moment maar diepvriesbonen of blikken bonen eten. Laten we de seizoenen opnieuw invoeren in ons bord.

Labels: lijf

Ik zou kunnen uitleggen waarom ik gisteren geen tijd had om een berichtje te typen, maar dat heeft San al gedaan (wel handig) en mijn ongeduldige fan heeft al een verslag gekregen in irl, ik zou ook nog eens kunnen zagen over het werk, maar dat doen we ook al heel de dag, dus dan maar iets over een onderwerp dat al een tijdje "sluimert"

West-Vlinderingers, mooi woord eigenlijk en eerlijk is eerlijk, ik las het hier in een nieuwe rubriek op de stadsblog. Inwoners van Gent zijn inderdaad vaak adoptiegentenaren, meestal blijven plakken na hun studies of voor de liefde verhuisd of simpel weg de benen genomen weg van het ouderlijk nest. In mijn geval is het een combinatie van de eerste en de laatste reden. Terugkeren naar Ingelmunster na vier jaar op kot gezeten te hebben, leek me zo goed als onmogelijk. Mijn nachtmerries aan avonden voor de lichtbak werden alleen maar versterkt door mijn enigszins beperkte mobiliteit (wie me kent, zal wel weten wat ik bedoel). De laatste jaren op kot beperkte ik mijn tijd in het thuisland ook nog enigszins door een vakantiejob in het Gentse te zoeken. Ah ja, want mijn kot werd toch betaald...

In een chemisch bedrijf in de haven waar ik vier weken telefonistje spelen hoorde ik het ongetwijfeld voor het eerst: westfluten. Het deed me eerder denken aan vogels, dus had ik niet direct door dat het over mij ging. Het woord is me zomer na zomer een beetje blijven achtervolgen, om het even op welke dienst ik ook terecht kwam tijdens dat vakantiejobben, altijd was er wel iemand die er een opmerking over maakte. Het grappige is dat mensen van buiten "de Vlaanders", zoals het merendeel van de chauffeurs, wel eens een opmerking maakten over (de knappe) Gentse vrouwen en hun blijkbaar typische karaktertrekjes.

Nu moet ik natuurlijk ook wel zeggen dat ik door de band geen West-Vlaams spreek. Of beter, niet het West-Vlaams dat ik met mijn ouders enzo ga spreken. En al lang niet meer het West-vlaams dat ik op de lagere school sprak. Mijn ouders trouwens ook niet. De scherpe kantjes zijn er afgevijld, ik betwijfel of het de lessen AN zijn geweest, maar wijt het eerder aan tv en waarschijnlijk ook mijn middelbare school tijd in een andere dialectzone. En nu, natuurlijk het werk, omringd door Franstaligen en twee Brabanders neemt een mens nogal eens een woord of uitdrukking over. Bovendien ben ik ook nogal "gevoelig", ik neem nogal vlug iemand anders zijn accent over. Heel wat mensen die ik ontmoet gaan mij dan ook niet direct associëren met West-Vlaanderen. Bij professionele contacten praat ik natuurlijk mijn schoonste Vlaams, bij de meer informele is het een tussentaaltje. Niet omdat ik me schaam voor mijn roots, verre van, maar eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom. Te plat? Misschien. Er geen aandacht op willen vestigen? Waarschijnlijk.

Maar af en toe duikt het op. Het zal wel geen toeval zijn dat de vrouw in de groentenwinkel om de hoek mij als West-Vlaamse (h)erkende. Ja, waarschijnlijk is het de g en de h die het hem gedaan hebben... Zoals ik uit de posts op de stadsblog kon merken is het blijkbaar iets dat wel eens gevoelig kan liggen bij Oost-Vlamingen, meer bepaald Gentenaars. Eigenlijk is dat bizar want in Gent wordt steeds minder gesproken Gents gesproken. Gents is een stadsdialect dat enkel binnen de "stadsmuren" gesproken wordt omdat de omliggende dialecten ook heel sterk ontwikkeld zijn (Brugs wordt bijvoorbeeld wel door mensen gesproken die rond Brugge wonen). Om die reden is Gents natuurlijk een stuk kwetsbaarder dan andere dialecten. Mensen met een andere dialectachtergrond die in Gent komen wonen behouden hun dialect, enkel mensen die vanuit een andere taalachtergrond zich in Gent vestigen en Nederlands leren spreken, kunnen Gentse klanken opnemen.

Mij stoort het niet dat mensen weten dat ik van West-Vlaanderen afkomstig ben en ook de smalende opmerking dat niemand in West-Vlaanderen wil blijven stoort me niet echt. Voor een deel kan ik ze wel gelijk geven. Wat me wel niet duidelijk is, is hoe lang ik in Gent moet wonen om niet langer als West-Vlaming of beter als West-Vlaams boerke beschouwd te worden. Ik voel me goed in Gent en ben voorlopig niet van plan om te verhuizen.

Labels: gent

Ik ben niet zo goed met verjaardagen, ik doe mijn best maar ik moet toegeven dat het steeds vaker gebeurt dat mijn kaartje, mailtje of smsje niet op tijd aankomt, laat staan vertrekt. Iets waar ik absoluut slecht in ben zijn dagen om belangrijke gebeurtenissen te herinneren, niet de officiële feestdagen omdat die er wel in gedrilld zijn geweest gedurende mijn schooltijd, nee, ik ben blecht in het onthouden van data gelinkt aan belangrijke persoonlijke gebeurtenissen: begin van een relatie, trouw, geboorte van kinderen, etc. In het beste geval kan ik er een jaar of maand op plakken. Gelukkig zijn er ook vrienden die voor een speciaal memento zorgen en het me zo een beetje gemakkelijker maken. Vorige week vierden Wies en Sandra hun eerste verjaardag (en als ik me niet vergis vierden andere vrienden hun derde verjaardag) met een wel heel origineel cadeautje van Wies voor Sandra: een blog. Niet zo'n format als de mijne, waarvan massa's hetzelfde kleurtje etc. hebben, nee, iets fris en uniek. Ik ben alvast naar het vervolg.

Hierbij vergeleken is onze verjaardag maar een kleintje. Gelukkig was hij er om mij er aan te herinneren want ook van mijn eigen relaties ben ik heel slecht met data, waarschijnlijk niet echt typisch voor een vrouw. Maar het lijkt me ook zo nutteloos om een cijfer te plakken op emoties. In vergelijking met mijn vorige (langdurige) relaties zijn deze weken heel intens geweest. Dit kan soms verwarrend zijn, maar uiteindelijk is er één constante...

Daarom voor de liefde:

NU

Ik adem niet, ik zing.
Zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is, en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwart maat:
dat ik besta, dat ik besta.

Bart Moeyaert

Ik besef dat ik weinig origineel ben, nog maar eens een gedicht van dezelfde auteur, maar ik vond het wel toepasselijk. Het gedicht werd vorig jaar of misschien zelfs twee jaar geleden uitgedeeld naar aanleiding van gedichtendag en heeft maanden uitgehangen aan mij muur. Nu pas besef ik wat hij bedoelt...

Labels: blog, lettertjes

Je leest het wel eens in de krant, burgemeester van Gent elke zaterdag op burenbezoek, meestal staat daar dan een fotootje bij met een oud vrouwtje, compleet verbaasd dat de burgemeester bij haar langs kwam en dan is er ook nog haar commentaar in de krant "hoe vaak haar buurt of nog beter zij zelf vergeten wordt door de politici want..." om het compleet te maken. Ik vond het altijd een beetje een gemakkelijk verhaal, voor de meer populaire kranten, maar hij doet het dus echt, en ook zonder journalist, maar misschien is dat omdat Freya niet mee was. Daarstraks belde hij aan mijn deur, samen met Daniël Termont en Tom Balthazar. Ik woon hier nu exact 4 jaar 6 maand en 24 dagen (ongeveer) en het is de eerste keer dat ze voor mijn deur staan. Eerlijk, ik ben er ook niet zo dikwijls op een zaterdagnamiddag en eigenlijk is het toeval, want ik ben gewoon efkes komen aanwaaien om een dringende mail te schrijven, en straks ben ik er ook al niet meer. Ze overvielen me een beetje, maar ook dat hadden ze voorzien, ze duwden me een naamkaartje en een antwoordkaart in de handen en als me later iets te binnen schiet kan ik ze nog altijd bereiken. Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten, wacht niet tot het verkiezingen zijn.

Deze morgen ben ik in Brussel examen gaan doen. Zo hoort het als men voor de staat wel werken: op een zaterdagmorgen in alle vroegte naar Brussel, opeengepakt als kuddevee in een auditorium vraagjes oplossen, in dit geval algemene kennis, kennis van het Nederlands en het Frans. Allemaal meerkeuze, de bijnaam van Eddy Merckx, welk Afrikaans land heeft de eerste vrouwelijke president, van wie is de mosselpot, van welke periode dateert de taalgrens, wat is de juiste chronologische volgorde van de volgende vier gebeurtenissen uit de Chinese geschiedenis, wie is David Cameron, wie oefent de federale wetgevende macht uit, welke overheersers kende België achtereenvolgens, wat is de chronologische volgorde waarin de volgende vier lidstaten toegetreden zijn tot de EU, wie componeerde de Johannespassie, welke kunststroming schuilt achter de volgende omschrijving, welk leger bevrijdde Auschwitz, waar is de Raad van Europa, in welke Europese stad werden de Europese grenzen vastgelegd na WOII, wat was Rwanda-Burundi voor België er zich kwam moeien,... Sommige dingen weet je, andere niet, sommige dingen wil je ook niet weten en bij nog andere zucht je eens diep omdat je van jezelf vindt dat je dat toch zou moeten weten.
Nadien werd er nog wat nagekeuveld. Ik weet niet of het toeval is, denk het eigenlijk niet, maar vrouwen lijken er geen problemen mee te hebben - toch niet voor zo'n dingen - om wat na te praten. Bij mannen daarentegen is het eerder competitie die overheerst. Toen ik mijn weg zocht naar het goede auditorium liep er ook een gast rond die duidelijk op zoek was, hij had een plannetje maar vertikte het om ook maar een woord te zeggen, terwijl ik spontaan in gesprek ben geraakt met een ander meisje. We hebben samen het lokaal gevonden, we hebben de weg gevraagd, ze heeft me de toiletten gewezen en ik haar de koffieautomaat, en we hebben elkaar ook succes gewenst.
Het examen zelf heeft niet zo lang geduurd, bij de Franse dierengeluiden herkende ik geen enkel werkwoord dus had ik nog uren kunnen tobben of het nu A, B, C dan wel D was, maar het heeft toch geen zin. Op zo'n moment ga je gewoon voort op je gevoel, een gokje. Nadien heb ik ook nog efkes in Elsene rondgeslenterd, stad waar ik had kunnen wonen als de dingen anders gelopen waren (of toch niet?). Deze middag besefte ik wel dat ik het ergens wel mis, de markt in het weekend rond de vijvers, waar ik voor ik uitgebreid in bad ging fruit, ontbijtkoeken en regelmatig bloemen kocht, de winkelstraat, met een paar toffe winkels die niet in handen zijn van de één of andere superketen,...

Labels: gent

Na mijn post van gisteren kreeg ik de vraag van een semi-onbekende in mijn mailbox en ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Door de band ben ik best tevreden met mijn job, toch wat het takenpakket betreft. Ik weet maar al te goed dat ik er de wereld niet mee ga veranderen maar er zijn zeker erger manieren om je brood te verdienen. Met sommige collega's valt heel goed samen te werken, met andere minder. Appreciatie voor wat je doet is soms wel ver te zoeken, maar komt wel eens van buiten de eigen dienst.
Ik heb het ook al een paar keer gezegd, er mee gedreigd, een groter teken van zwakte bestaat waarschijnlijk niet, voorlopig zijn het loze woorden. Op concrete vacatures ben ik de laatste tijd niet ingegaan, wel insgeschreven voor een paar examens, dus we zien wel.
Eigenlijk heb ik er een hekel aan, heel die zenuwslopende procedure om jezelf proberen te verkopen. Momenteel zijn we op de dienst zelf op zoek naar mensen en dan komen die herinneringen weer boven. Het leuke is dat je ook steeds de mening te horen krijgt van wie je toen interviewde. Ik herinner het me nog levendig, ik wist met moeite bij wie ik moest zijn, aan het onthaal kenden ze hem ook niet (hoe kon ik toen weten dat dat eigenlijk het handelsmerk is van het huis?) en vooral, ik had zelf gevraagd om het gesprek om 9u te hebben. Dit blijft een geliefd onderwerp bij mijn huidige collega's. Op dat moment zette ik stempeltjes in een bedrijf in de haven en begon ik elke dag om 8u. Per maand die ik werkte had ik recht op 1,5 dag verlof, dus om te solliciteren was ik uiterst spaarzaam op die dagen. Op de dienst waar ik echter ben terechtgekomen was 9u echt wel vroeg (ondertussen zijn er iets meer vroege vogels bijgekomen) en soms werd het ontbijt pas op het bureau genuttigd. Het gesprek met K. verliep eerder positief, maar misschien was hij nog niet wakker of het ontberen van zijn ontbijt. Bij het diensthoofd stamelde ik twee keer oui en dat was het, hij bleef maar doordrammen over van alles en nog wat maar ik was zo verbouwereerd dat ik eerst zelfs niet goed besefte dat hij Frans tegen me sprak.
Ongeveer een jaar later mocht ik zelf gesprekken afnemen, soms tegen kandidaten die twintig jaar ouder waren, en vooral ik besefte zelf nog met moeite wat mijn job juist inhield. Uiteindelijk hadden we twee kandidaten maar geen duidelijke mening aan wie we de voorkeur gaven. Ook de testen waren niet echt beslissend. Maar ik heb gelijk gekregen, ze is een fantastische collega.
Nu is het weer van dat, we zijn op zoek naar nieuwe collega's. Gelukkig voert mijn collega de gesprekken en beperkt mijn bijdrage zich tot het bekijken van de cv's, het bedenken van vragen en het beoordelen van mensen op hoe ze binnenkomen en, heel belangrijk, de eerste indruk. Als ik zie hoe zenuwachtig ze soms zijn en bedenk hoe ik zelf was, dan bedank ik liever. Maar ik wil ook geen struisvogel zijn en mijn kop wegsteken in het zand... Nee, ik hou mijn ogen open en als ik vertrek, wil ik een job die qua inhoud even interessant is of ten minste lijkt. Anders bijt ik nog wel eventjes op mijn tanden. De bom is ontploft, ik kan er wel weer efkes tegen, veronderstel ik.

Labels: werk

massa's werk, deadlines van verschillende projecten die samenvallen, extra druk, de temperatuur in de bureau die varieert van ijzig koud naar zomers warm (letterlijk), voelbare spanningen tussen collega's, een belangrijke vergadering waar een paar mensen moeten aan deelnemen en waar een paar mensen willen aan deelnemen (wie eist zijn plekje?), oeverloze vergaderingen waarbij wel mogelijkheden geboden worden op langere termijn maar waar de chef-die-geen-chef-is zijn verantwoordelijkheid actie moet ondernemen, ontvluchten van verantwoordelijkheid, afwentelen op afwezige collega's, fezelend het werk van anderen evalueren en afkeuren, kliekjes aan de koffieautomaat,...

enfin, veel meer dan dat was er niet nodig om te weten dat de bom op zich lag te wachten, maar wie zou durven, wie kan het niet langer opkroppen,...

Ik had persoonlijk niet op mezelf ingezet bij deze weddenschap, maar het zijn wel mijn zenuwen die het begeven hebben, een moment van zwakte, vermoeidheid of het gewoon kotsbeu zijn? Wie zal het zeggen, maar toen mijn collega, de koningin van het kopiëren, mij verweet dat ik haar alleen had laten opdraaien voor "ons" project en dat ik pas gisternamiddag tijd had om er over te praten was de maat vol. Iedereen heeft recht op zijn of haar verlof. Zij is trouwens de eerste om verlof te nemen zonder rekening te houden met anderen, nu ook weer, heeft ze deze middag niet aangekondigd dat ze binnen twee weken een week verlof heeft ipv te vragen of dat eigenlijk past, after all, ons project is toch zo belangrijk. Ik geef toe dat ik het druk heb gehad (voor mijn verlof) en ik het project ook bewust een beetje laten liggen heb (wegens andere prioriteiten, zeker niet wegens lanterfanten), maar aangezien ik vaststel dat ze de tijd vindt om te giechelen met andere collega's veronderstel ik dat ze mij ook wel kan aanspreken. Akkoord, ik ben een week afwezig geweest, maar als zij de vrijdag voor mijn verlof gezegd had dat ze in de namiddag verlof had, dan had ik misschien het samenstellen van die gegevensbasis voor die internationale organisatie waar mijn chef zo op hamerde dat die ging af zijn voor mijn vertrek wat kunnen uitstellen. Ik ben er die dag wel gebleven tot na 18u en ik heb geprobeerd om nog wat te maken van ons gemeenschappelijk project maar dat lukt natuurlijk moeilijk als uit voorzorg de verschillende documenten met gegevens gekopieerd zijn zonder dat je weet welk bestand het goede is en als ze haar eigen werk afschermt op haar harde schijf ipv te delen op het netwerk.
Een andere collega had me al aangemaand om zelf een poging te ondernemen, maar koppig als ik soms kan zijn, vind ik dat hij het ook tegen haar had mogen zeggen, wat hij wel niet gedaan zal hebben. Manipulatieve krengen zijn er in alle soorten maar niet met mij en niet voor iets dergelijks.

Labels: werk

Vanmorgen, kwart voor zeven, de B52's schetteren in mijn oor, waarom staat dat ding weer op stubru en is iedereen daar blijkbaar klaarwakker. Ik ruk me uit mijn droom, had net een stuk bouwgrond gewonnen met zicht op zee, wat heel letterlijk te nemen was, want het was op het strand en het water kabbelde lustig op de keitjes (mensen dromen soms rare dingen). Ik verplicht me om een oog open te trekken, mijn lieve schat wenst me goede morgen,nog efkes, half uurtje later is er echt geen ontsnappen meer aan, open moeten die ogen, douche en daarna sterke koffie. Uiteindelijk wordt het nog hollen naar de trein maar geen paniek. Nog wat koffie? Misschien, want goedemorgen* is blijkbaar een heel lastig woord om uit te spreken. Dan maar een muziekje opzetten...


*of bonjour, want Brusselse instelling

Labels: ditjes+datjes

Dit is er zo één van. Een eerste werkdag na een week verlof is nooit prettig maar sommige dingen kun je voorzien: een postvak vol mails (80!), weinig antwoorden op de vragen die je voor je verlof rondstuurde, ik had ook al twee vergaderingen gepland op vandaag, nooit een plezant vooruitzicht. Maar he, het is maandag voor iedereen en dat werd al meteen duidelijk op de trein. Je staat verdacht lang stil in Gent-Sint-Pieters en krijgt de bijna hilarische boodschap, dit weekend werden de remblokken van deze trein vervangen, dit verklaart de rookontwikkeling, het probleem is nu opgelost en we kunnen verder, weliswaar met acht minuten vertraging. Enfin, er zijn dingen die je verwacht en waar he humeur niet echt onder hoeft te lijden. Maar dan zijn er nog de "extraatjes".
Maandag lijkt stilaan garant te staan voor geen verwarming op het werk, bezoekje van de thermometerman en vakbondsafgevaardigde incluis,waar blijft de lente met de bijhorende temperaturen? De sfeer onder de collega's was sowieso al beneden alle peil. Vragen over een gemeenschappelijk project worden tijdens je afwezigheid op je afgewenteld en lachen je toe bij je terugkomst, heel dringend natuurlijk, en communicatie nihil,... Het wordt stilaan het handelsmerk van onze dienst: veel blabla verkopen, je eigen ophemelen, afgeven op het werk van een collega (waar je eigenlijk zelf niks van afweet), en vooral, je wegsteken als het er op aan komt. Tot op zekere hoogte kun je je wijsmaken dat het nog zo erg niet is, wat samenspannen met andere goede zielen, af en toe wat stoom aflaten, je gal spuwen, maar altijd binnenkamers. Van vrienden hoor je hetzelfde verhaal en natuurlijk weet je dat het ergens anders niet noodzakelijk anders, laat staan beter is, maar de motivatie om het af te trappen waar je zit wordt gewoon elke keer wat groter. Vacature wordt interessante lectuur en hier en daar vis je wel eens. Ik geef toe dat ik het al een paar keer aagekondigd heb en er uiteindelijk altijd wel iets uit de lucht gevallen is, waardoor ik veranderd ben van idee. Zo leverde het vertrek van een collega een nieuwe uitdaging op, diende een ander nieuw project zich aan, positieve reacties op een afgewerkte studie zorgden opnieuw voor uitstel,... Allemaal redenen om het uiteindelijk niet te doen, benieuwd of deze er ook deze keer zijn.

Labels: werk

Een heerlijke zaterdagmorgen, relatief vroeg op want er moet natuurlijk ook gewerkt worden op de werf. Ontbijt, knuffel voor de poes en "en route" voor die kilometertjes langs de oost-westroute die ik al een paar keer gedaan heb, maar nog steeds zuchtend en puffend. Een ijzig koude wind, natuurlijk vanuit de tegenrichting, ik zucht nog eens. Meeuwen schreeuwen boven de Leie/de Schelde (weet nooit goed welk één van de twee het is), de zon doet een verwoede poging om door te breken, er hangt nog mist, ze twijfelt nog een beetje, maar wanneer ze het doet, glinstert het water... Op zo'n moment kan de dag niet meer stuk, vergeet ik efkes het boodschappenlijstje, dat ik nog een beetje moet opruimen, de kassa moet trotseren,...
Raar he? Ik heb nooit aan de kust gewoond, meer zelfs in de zomer gingen wij steevast niet naar de kust, wegens te druk, te veel zand,... In het tussenseizoen daarentegen gebeurde het op een verdwaalde keer wel eens. Wandelen langs het water, hollen met de wind mee en natuurlijk warme choco achteraf. Het gebeurde en gebeurt nog steeds zelden maar als ik de meeuwen in het binnenland hoor, komt het zo terug. Of Brussel onder een staalblauwe hemel, ik heb dan ook een fantastisch zicht op de basiliek van Koekelberg van achter mijn bureau, dan denk ik wel eens welk weer zou het nu zijn aan de kust? Eigenlijk zou ik dan een snipperdag kunnen opnemen en zelf eens gaan kijken, midden in de week als de zee op haar best is. Ik heb het nog nooit gedaan, maar eigenlijk houdt niks me tegen, dit wordt een nieuw voornemen voor een dezer weken. Maar ik benijd ze niet, die mensen die bij de eerste warmte gepakt en gezakt afzakken op vrijdagavond met de trein, bij voorkeur in de spits, verloren wanneer ze merken dat de trein gesplitst wordt en dit in Gent enkel nog in het Nederlands wordt aangekondigd, zich bijna laten vertrappelen door pendelaars die vlug bij moeder-de-vrouw willen zijn om dan 's anderendaags ook in de file naar de zee te gaan staan. Nee, dat is niet mijn idee van een dagje naar de kust, geef mij dan maar liever de meeuwen boven de Schelde en het ruisen van de zee in mijn hoofd.

Labels: op stap

Eerste vaststelling: als je een hele week thuis bent, merk je een stuk minder dat het vrijdag is. Ik heb in elk geval niet dat "juich, het is weekend"-gevoel dat ik op het werk wel heb.
Tweede vaststelling: laatste verlofdag, als je het weekend niet meerekent. Ik had alleen wat vage plannen en die zijn redelijk uitgevoerd. Ik heb niet al te heel veel aan het werk gedacht, wel aan mijn collega's (sommige toch), maar dat mag wel. Ik ben ook om die echte Gentse mosterd geweest wat ik al zo lang beloofd had. Mijn botten zijn eindelijk hersteld, ik kan maandag weer klik-klakkend naar die vergadering. De lenteschoonmaak is relatief goed gelukt. Als je het "huisje"plan buiten beschouwing laat, heb ik toch wel een paar dingen gedaan die ik al een hele tijd uitstelde, maar ik heb wel vele opties overwogen voor het huisjeplan en er zit duidelijk iets te broeden. Nog efkes...
Derde vaststelling: een troep tieners met identieke paarse gummibotten en een knuffelbeer op stap door het centrum dat kan alleen meer 100 dagen betekenen. Waar is de tijd? Een portie melancholie, waar ik blijkbaar nogal eens gebruik van maak? Het was een fijne tijd, maar nu tien jaar later voel ik me toch een stuk beter in mijn vel. Ik heb er geen spijt van maar zou zeker niet opnieuw willen doen. Het tofste vond ik eigenlijk de voorbereiding aan het vrij podium op school en het verkleden. Op een ontieglijk vroeg uur met de bus richting Tielt om te gaan ontbijten in het Venster. Ik denk dat de chauffeur ons nooit wakkerder gezien heeft. Na een voormiddag met aangepaste lessen, tenzij die van wiskunde natuurlijk, volgde dan het vrij podium. Als ik me goed herinner hadden wij een Eva met een nogal mannelijke stem en mijn rokje aan. Ik herinner me ook een Nicolijn met veel te hoge hakken en Hugo die de jeugd kwam waarschuwen, maar vraag me niet meer waarvoor. Er was ook een stoet door Tielt met de andere scholen en natuurlijk een fuif in de Europahal. Zonder één druppel alcohol in mijn geval, omdat ik al heel de week op relatief sterke antibiotica stond, maar geen kat die geloofde dat ik niet gedronken had, waar een overdosis hoestsiroop al niet goed voor is. Ik heb me zeker niet laten doen, heb gedanst tot een gat in de nacht, herinner me ook een heuse liefdesverklaring die eens te meer nergens op uitdraaide en heb me duchtig verweerd met "zwijnenstiften". Zouden ze dat ook in Gent kennen of is dat typsich iets voor de West-Vlaamse boerenbuiten?
Zondag zie ik drie van mijn klasgenootjes terug voor een ontbijt bij mij thuis, met hun respectieve wederhelften en twee kleine monstertjes. Dankzij een ontbijt is een babysit niet nodig en kunnen we toch nog eens gezellig kletsen, herinneringen ophalen en nieuwe verhalen delen. Het is raar, ik ken ze nu al een hele tijd en gaandeweg zijn we elk wel een beetje onze weg opgegaan. We wonen nu zelfs in drie verschillende provincies, maar af en toe houden we halt, af en toe komt er iemand bij, een kindje, een lief,...

Heb vanmorgen een mail ontvangen over iets wat me wel intrigeert en waar ook op de link naar "vrolijk puin" wordt verwezen. Het virtuele netwerken tussen bloggers of zoals de schrijver van de mail het verwoordde: "Meisje zendt jongen reactie op filmrecensie van The Educators, jongen bezoekt uit curiositeit Blog van meisje. Hoe schattig … ze hebben er elk weer een lezer erbij." Het klinkt natuurlijk een beetje cynisch, maar ik vind het wel tof, je leest iets op pakweg Gentblogt, je ziet een reactie en klik, je arriveert op een andere blog met misschien een recept voor tonijnsla, opnieuw een reactie en klik, iemand heeft een toffe film gezien, klik,... Ik ben er zelf nog niet volledig uit wiewatwaarwaaromhoewanneer maar ik ben blij dat iemand me dat extra duwtje gegeven heeft om eens te gaan zien en uiteindelijk had/heb ik er wel zin in. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Labels: en dans

Nee, die zalig slaat niet op dag 4, daarvoor is het nog te vroeg, maar op het optreden van gisteren in de Vooruit: Heather Nova, de sirene uit de Bermuda. Ja, zo'n details weet ik nu weer wel. Ze was de max, eens te meer afgeleid door haar presence, klein en tenger, maar als ze begint te zingen en op die gitaar ramt mmmm...
Ik geef toe haar meer recentere werk heb ik niet echt meer gevolgd, twintig euro voor een cd vind ik toch iets te veel, zeker als die na een paar maanden onder een 3+1 aanbieding kan vallen, zoals ik al eens mee gemaakt heb. Maar dit terzijde... Eigenlijk moet ik de gemeenteschool van mijn hometown bedanken, mijn ma won met de tombola een cd van Heather Nova en aangezien ik de enige met een cd-speler was, kreeg ik hem. Zonder die cd zou ik waarschijnlijk nooit verder dan haar eerste hitje geraakt zijn. Ik zag haar ook al eens op een weide begin juli. Ik dacht dat het Torhout was, maar een beetje surfen doet me vermoeden dat het misschien toch Werchter was. Ik zal het eens moeten checken bij mijn partner in crime voor TW. in ieder geval is ze er weer in geslaagd, dit keer met een violist en een pianist om me onder de indruk te krijgen. De eerste keer toen ik haar zag was het met een cello en zong ze een pracht van een cover van Bruce Springsteen, ik moet die nog wel ergens hebben op een promo-cd'tje van de één of andere krant. Maar vrees dat ik vooral een andere cd-speler ga moeten zoeken. Terwijl ik hier zit te typen, hoor ik mijn oude vertrouwde cd-speler meer en meer aarzelen, om af en toe gewoon de cd te stoppen. Mijn eerste aankoop van zuurverdiende centen in de horeca met een vakantiejobje, een compleet onverantwoorde aankoop volgens mijn ma. Wie heeft er nu een cd-speler nodig? Maar ik heb er uren plezier mee beleefd, troost in droeviger tijden, luidkeels meebrullen, op de achtergrond tijdens het blokken om de geluiden uit de Bluesette te overstijgen, hetzelfde liedje eindeloos in repeat,... Ik denk dat nu wel duidelijk is waar die kortingsbon voor de electrowinkel voor gebruikt zal worden. Ik had het ook wel voelen aankomen, nieuwe cd's met een hyperprotectie tegen kopiëren lustte hij steeds minder en was het al eens pramen. Maar toch ligt het een beetje moeilijk, weg gaat hij nog niet, eerder verhuizen naar een andere kamer, hem wat minder intensief gebruiken en enkel voor cd's die hij wel apprecieert, Heather Nova bijvoorbeeld, want die speelt nu zonder problemen.

Elf uur, tijd om mijn dag te beginnen. Ik zou hier wel kunnen aan wennen, koffiezetten, nog in pyjama wat tokkelen op de pc,... maar geen paniek, daar in Brussel, ik mis het ook wel een beetje, de afwisseling, de andere blik op de actualiteit, de intriges, de collega's...

Labels: musjieks

Een stralend lentezonnetje, best wel nog koud, maar toch het centrum in getrokken. Ik had een gratis ticket voor een voorstelling naar keuze van het Anima festival gewonnen. Het is een festival waar de animatiefilm centraal staat, zoals dat zo mooi heet. de voorbije dagen was het nog niet echt gelukt en vandaag was de laatste dag in Gent. Dus ben ik op zo'n stralende dag toch de donkere bioscoopzaal ingedoken voor een heel toffe film: Kirikou en de wilde beesten. Ik geef toe dat ik tijdens de eerste Kirikou-film in slaap ben gevallen, maar er zijn ongetwijfeld verzachtende omstandigheden, zoals het feit dat we hem op dvd bekeken hebben. Wat wel blijven hangen is, is het vrolijke deuntje "Kirikou is klein...". Wie er zich mateloos aan geërgerd heeft, blijf ver uit de buurt van deze vervolgfilm want het is meer van dat: tof deuntje en heel mooie beelden. Het is een film voor kinderen vanaf drie/vier jaar (de aankondiging sprak zichzelf tegen) maar de regisseur vindt zelf dat hij geen films voor kinderen maakt. Ik heb de film in elk geval wel geapprecieerd, net als de kleine kinderen en hun mama's en papa's die ook in de zaal waren.

Labels: filmfestival

Wakker geworden met geroep van bij de buren, niet weer, niet nu, niet zo luid dat ze de auto's in file voor het afzetten van de kinderen bij de school overstemmen,... zucht, dan maar opstaan. Tijd voor fase 3. Venster aan de voorkant, vriendelijk goeiendag zeggen aan buurvrouw, man van verder in de straat,... en ga zo maar verder. Ik woon in een straat waar nogal wat gepensioneerden wonen, mensen die dus tijd hebben om te observeren en de straat in het oog te houden. Toch wel raar, dat ze zo midden in de week thuis is en nu kuist ze het venster, mocht ook wel eens,... Misschien heeft ze verlof, ze werkt anders wel veel en laat, we zien ze bijna nooit in de week,... Dat ze dat maar weten! Maar verlof smaakt naar meer, zeker nu duidelijk wordt dat schilderen er niet meer zal in zitten, net zo min als tuintje doen ontwaken uit winterslaap

Labels: ditjes+datjes

Ik was dus kwaad daarstraks, vraag niet waarom, lijkt me moeilijk dat het enkel omwille van die mail was, maar toch... Ben ook bij de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen in twee verschillende tanden. Ze heeft me een grote dosis verdoving gegeven en ik voel het nu nog wel een beetje, meer dan negen uur later, maar het is een absolute schat. Ze verontschuldigt zich wanneer het pijn gaat doen, is extra bezorgd omdat ze weet dat ik het niet zo voor tandartsen heb en heeft me super veel uitleg. "Ik ga nu de zijkanten gladmaken, nog effen met een wit steentje en dan met rubber erover zodat het zeker glad genoeg is,..." Dus daar kan het ook niet echt aan liggen, het zal zoals zo vaak wel een combinatie van factoren zij, maar dat het zo noodlottig ging worden. Ik heb - per ongeluk - ik zweer het een hoop cd-doosjes omgestoten, van tafel op de grond, daar zat toevallig ook een cd zonder doosje bij en die is gebarsten, gewoon doormidden, niet in twee stukken, maar wel van het midden naar de boord volledig gebarsten. Absynthe minded - required taste en om het echt wraakroepend te maken, ik heb hem zelfs nog niet eens volledig beluisterd. Had hem gekocht omdat new day, één van de cd's is die een tijd terug ontvreemd zijn uit mijn bureau, en die ik wel goed vond, te compenseren. Moet ik me nu zorgen beginnen te maken? Ligt het aan mij? Ligt het aan die muziek? Het zal wel een voorbeeld zijn van mijn temperament dat zo af en toe eens boven komt. Lief was daarstraks toen hij uit Zweden belde wel onder de indruk, wie had dat gedacht van zo'n rustig meisje... Hij zal natuurlijk ook wel blij dat het niet één van zijn cd's was, daar gaat mijn kans om zijn collectie eens te ontdekken...
Ondertussen ben ik al heel wat kalmer, heb een Engelse inhaalles achter de kiezen, met huiswerk en een opdracht voor na de paasvakantie. Lang leve de avondschool, een werkmens zonder kinderen zou anders wel eens vergeten dat er nog zoiets als schoolvakanties bestaan. Maak een presentatie van 8 tot 10 minuten over een bekende persoon of gebeurtenis uit de Britse of Amerikaanse geschiedenis, nu nog iets vinden waarmee ik mijn gelijk van een van de vorige discussies kan rechtvaardigen. Het moet dus sowieso al over een vrouw gaan, want onze leerkracht heeft het niet zo op feministisch aandoende onderwerpen, dan komen die macho-trekjes wel eens boven en rondt hij het gesprek af. Suggesties zijn altijd welkom...

Labels: dramaqueen

Je zou kunnen denken dat ik het begin te leren, ik heb deze morgen manlief tot ziens gekust voor hij vertrok naar het werk en ben dan aan de huishoudelijke taken begonnen. Maar geen paniek, ik ben er nog lang niet. Tickets proberen bestellen via het net maar uitverkocht en daarna maar wat gesurft. Zo merkte ik dat mijn mailprogramma een bericht waar ik al een tijdje naar uitkeek zonder boe of ba als spam geklasseerd heeft. Waarom gebeurt nu zoiets? Wie beslist dat? Ik wil alles in één vakje ontvangen en dan zal ik zelf wel beslissen wat ik beantwoordt en wat linea recta naar de prullenmand verdwijnt, daar heb ik geen computer voor nodig. Het zal wel weer zo'n complot van die mannen zijn... Ze ontwikkelen een speeltje en in plaats van dat mooi braaf te delen, steken ze er hier en daar een "specialeke" tussen, zodat we het hen toch nog moeten vragen. Kwaad word ik daar van, echt kwaad, want ik heb geen zin om me met al die technische dingen bezig te houden, kan het niet gewoon simpel blijven? Ik heb dan maar een cd uit de onderste regionen van mijn collectie boven gehaald, het iets hardere werk waar ik zo'n tien jaar geleden wel nog regelmatig naar luisterde, ondertussen zitten ze ergens diep van onder, voor noodgevallen als vandaag. Spijtig voor de buren, maar af en toe eens goed meebrullen kan enorm deugd doen. Wist je trouwens dat ik Skin de vorige keer in de luchthaven van Wenen ben tegengekomen, ze stond aan het loket om een wagen te huren, echt waar... En dan ben ik van alles beginnen installeren, ah programma A kan niet geïnstalleerd worden zonder een update van programma B, wacht maar, klik-klik, heel lang wachten, nu gaat dit machien nog iets trager worden, aaah wanneer stopt die terreur van microsoft, nog maar een programma, alles mooi met elkaar verbonden, koppelverkoop? nee, nooit van gehoord, nog wat klik-klik, wachten, waarom niet, en ja, het is gelukt! Om mijn energie toch wat af te weren heb ik me dan maar op het schoonmaken gesmeten. Met alles erop en eraan, gordijnen gewassen, venster langs binnen en buiten, dweilen,... Het is officieel, lenteschoonmaak (ik word een echte, maar toch goe bezig vind ik van mezelf), nu nog de temperatuur mee krijgen, het zou te ver gaan om ook hier de schuld van op de mannen te steken, veronderstel dat ze ook wel uitkijken naar een streepje zon, blote armen en rokjes...

Labels: ditjes+datjes

Het probleem met verlof zonder concrete plannen is dat je je zo snel een huisvrouw gaat voelen. En ik geef toe, het was de bedoeling om het hier wat op orde te krijgen, want in de rush van de werkweek of het weekend komt het er niet steeds van. Een extra uurtje om schoon te maken is altijd wel welkom. Dus, wat deed dit huisvrouwtje vandaag? Alleen de term al doet me gruwelen? Het doet me denken aan die Typisch Amerikaanse jaren vijftig-beelden, vrouwlief bereidt het ontbijt, manlief zoekt zijn autosleutels, zoon- en dochterlief maken ruzie aan de ontbijttafel, met een glimlach kust vrouwlief manlief tot ziens, kinderen krijgen een middaglunch toegestopt en vertrekken naar school... my worst nightmare... ok, ik geef toe, ik heb mijn manlief tot ziens gekust, maar voor zijn ontbijt heeft hij toch zelf moeten zorgen en nee, ik voel me niet schuldig dat hij zonder ontbijt vertrokken is. Ben ik dan zo'n slechte huisvrouw? De grootste vrees van mijn moeder bewaarheid? Ach, je moet het met een korreltje zout nemen veronderstel ik. Ik heb boodschappen gedaan, heb de was uitgehangen, de lakens ververst, de wasmachine laten draaien, de slaapkamer schoongemaakt, gekookt, afwas gedaan,... Tot zover de huishoudelijke taken voor vandaag en voor de rest? De krant gelezen (en die twee van toen ik in Wenen was), naar de kapper geweest (geen paniek Sandy, er is maar een klein beetje af, denk zelfs dat wederhelft het niet gaat merken, zoals hij me al gewaarschuwd heeft), keihard Nobody's wife van Anouk opgezet (eerste reactie bij een dag huisvrouwtje spelen?),...
En dit om te zeggen dat het mijn ding niet is, ik zou met veel enthousiasme mijn week kunnen dopen tot lenteschoonmaak, maar met dit weer vind ik dit maar een slechte grap. Iets realistischer is om elke dag een kamer onder handen te pakken en iets grondiger dan ik normaal doe.
Naar het schijnt zijn er websites voor die je helpen om je huishouden te doen zoals het hoort, ik heb er eventjes - voor de grap - naar gezocht, ik kan je wel verzekeren dat "perfect housewife" enorm veel sites oplevert met massa's tips, maar niet direct wat ik zocht. Hoe is het mogelijk dat met al die sites er nog idioten zijn die denken dat vrouwen er voor in de wieg gelegd zijn...

Labels: ditjes+datjes

Anders dan andere maandagen moest ik me deze morgen niet uit bed dwingen, ik kon gewoon rustig me nog eens omdraaien, toekijken hoe lief wakker wordt, de slaap uit zijn ogen wrijft en nog efkes probeert te weerstaan aan het begin van een nieuwe werkweek. Hihi, maar niet voor mij, want ik heb een weekje verlof, lekker doen waar ik zin in heb, maar ook wat dingen proberen te doen die ik al enige tijd probeer uit te stellen. Voor vandaag heb ik echter beslist om het eerder rustig te houden. Aida, de poes had compleet gelijk toen ze me dwong om te blijven liggen, ik kon bewegen wat ik wou, met geen stokken kreeg ik ze van me. Wou wel dat ze mijn rechterkous niet verstopt had. Voor de rest een fantastisch begin van een vakantieweek, ik heb mijn kilometers door het koude Gent al achter de rug, ben al boodschappen gaan doen, dus van de honger kom ik de eerste dagen niet om, er is warme koffie en hier is het gezellig warm, wat weinig waarschijnlijk is in dat bureau op zes hoog in Brussel. Straks nestel ik me in de zetel met de krant, het is eens iets anders dan de trein en bekijk ik ook nog de aflevering van gisteren van de parelvissers, dit is echt vakantie...

Labels: ditjes+datjes

Een lastige vrijdag op het werk. Collega's willen nog vlug iets regelen voor ik een week verlof pak (meer dan verdiend, als je het mij vraagt) en ik was er ook al twee dagen eerder niet. Een hoop gezaag, nog vlug dingen afwerken, moeite om deadline te respecteren voor dringende projecten en vriendelijk te blijven (niet gelukt). Nog een hoop mails sturen, mensen aan het werk zetten, laatste privé-afspraken voor mijn week verlof...
Just for the record, er is wel degelijk gewerkt geweest in Wenen. Statistieken worden niet door iedereen de meest sexy materie gevonden, maar ze bekken zo lekker in de pers (als je begrijpt wat ik bedoel). Niets zo krachtig en onbeduidend als een simpel procentje... De vlucht had gisteren opnieuw vertraging, dit wordt blijkbaar een constante, en ik hoef je dan ook niet te zeggen dat vanmorgen veel te vroeg kwam.
Een lastige dag, maar gelukkig bijna weekend, nog vlug efkes afspreken en alles overhoop halen, geen gezellig kletske met vriendin, maar filmpje en glas met vriend, voorafgegaan door etentje bij vrienden-van,...
Uiteindelijk bevind ik me heel de namiddag moederziel alleen in zo'n pracht van een landschapsbureau. Blijkbaar was dat project toch niet belangrijk genoeg om haar verlof te annuleren, mijn verlof in vraag stellen daarentegen... Voor mij niet gelaten, maar eerlijk is eerlijk, ik heb eindelijk tijd om mijn eigen deadlines te respecteren, mijn bureau opruimen zal voor een volgende keer zijn. Overbuur van de overkant van de gang voelt ook dat het vrijdag is, hij komt nog een klapke doen, beklag doen,... en ik maar eentonig gegevens inladen in een gegevensbank (statistieken zijn krachtig maar ze maken kan verdomd eentonig zijn).
Zo'n vrijdag was het dus, niet het uitgelaten type, maar eerder degene waarna je liefst vroeg in bed kruipt of je voor de lichtbak installeert en de knop in je hoofd omschakelt. Dit was me niet echt gegund omdat ik mezelf voorgenomen had om eens dat batibouw-gedoe te proeven. Het was met een beetje een slecht voorgevoel, ik had schrik om te verdrinken, ondanks mijn voorbereidingen en de goede raad in mijn achterhoofd "ga gericht op zoek naar info". Maar eigenlijk viel het goed mee, ik ben maar drie keer verliefd geworden op een keuken (dank je pa), heb een vriendin sms-gewijs wat raad gegeven, zag een paar badkuipen die ik zo zou laten installeren,... heb een hele stapel boekjes en brochures meegenomen, maar zag er blijkbaar niet uit om een verkoopspraatje tegen af te spreken. Een vriendelijke stem aan de andere kant van mijn gsm verzekerde me dat ze niet wisten wat ze misten, maar denk eigenlijk dat die verkopers minder in mijn persoonlijkheid (humhum) geïnteresseerd zijn dan in mijn koopkracht. Wie zou ze het trouwens kwalijk kunnen nemen? Na een week van iedereen aanspreken, antwoorden op nog maar eens dezelfde vraag, nog maar eens glimlachend een brochure uitdelen,... zou ik me op een vrijdagavond ook op een goed glas trakteren en rustig mensen kijken. Wegraken uit batibouw bleek het moeilijkste, heb een hele tijd de parking op de Heyzel afgelopen op zoek naar de metro.
Gelukkig nog niet hopeloos te laat voor een verdwaalde ziel die Gent nog eens aandoet, altijd welkom natuurlijk... En nu is het na middernacht, heb ik me iets alcoholisch ingeschonken, getrakteerd op een sigaret, klaarwakker, en nog iets typen, echt typisch... Maar weerleg ik zo het commentaar dat ik al een paar dagen niks geschreven heb bij gebrek aan inspiratie, die er alleen maar is als men zich zielig voelt, wat een absoluut noodzakelijke voorwaarde zou zijn volgens bepaalde niet nader genoemde personen voor het hebben van een blog? *ik hap naar lucht* Alcohol en sigaret zullen het cliché wel versterken, maar I don't care, je denkt maar wat je wil, ik voel meer iets voor het idee van de fotoreportage van mijn collega, het valt gewoon niet te ontkennen.


Gedachte: waarom kies ik er zonder problemen altijd spontaan de duurste keuken, kast, schoenen, whatever, uit als "de mooiste" terwijl ik het moeilijker vind om te aanvaarden dat een toffe/lieve gast veliefd zou kunnen zijn *pauze* op mij?

Labels: ditjes+datjes

... rustig achter mijn eigen pc, voor ik naar Brussel vertrek. Vannamiddag richting Zaventem, twee dagen vergaderen over statistieken en indicatoren in Wenen in het vooruitzicht. Het is met gemengde gevoelens, ook al toen ik gisteren een interview voor het lokale tv-station moest weigeren, morgen internationale vrouwendag en het wordt niet zoals vorig jaar een ontmoeting met vrouwen(organisaties) allerhande.
Speciaal voor morgen, een gedicht van een vrouw uit de bundel "Nooit te vangen met haar eigen pen. De vrouwelijke stem in de Nederlandstalige poëzie in 200 gedichten"

Langzaam maar zeker
Langzaam maar zeker
strekt de dag zijn zebrahals
naar de roodkoperen zon.
Wind woelt door het natte
groene haar van stadsplantsoenen,
ontrolt een hardblauwe vlag
boven de daken. Wie dit ziet
heeft de nacht overleefd
of hij wil of niet.

Hanny Michaelis

En neen, het heeft niks te maken met vrouwen of feminisme (dat hou ik wel voor een volgende keer), ik vond het gewoon mooi, een herinnering aan een lange nacht, de stad zien ontwaken,...

Labels: lettertjes

Nieuwe ontmoetingen (al dan niet via het internet - zie eerder)zorgen ervoor dat je steeds weer je eigen in vraag moet durven stellen, een beetje aansluitend bij het commentaar op een eerdere post. Dit weekend was dat vooral muziek. Bij elke neen die ik antwoordde op de vraag "hoor je graag...?" glunderde hij* iets meer en zuchtten zijn vrienden iets meer en kreeg ik meer en meer het etiket "even moeilijk" opgeplakt. Mijn cd-collectie is relatief divers en eigenlijk moeilijk te omschrijven, wat stubru, wat radio 1, een beetje van dit, een beetje van dat,... wat het ook wel leuk maakt.
Ik moest deze middag toen ik de tram aan de Beurs in Brussel nam denken aan hoe mijn herinneringen vaak begeleid worden door een bepaald liedje, maar ook door een bepaald kledingstuk, een bepaalde geur,... De MIVB heeft sinds een paar maanden (jaren?) de muzak vervangen door meer actuele muziek en zo werd ik deze middag "geconfronteerd" met Sinead O'Connor, iedereen kent het wel, het muzikale verslag van een tragische break-up met een heel sobere videoclip en op het einde huilt ze, de titel onstnapt me eventjes. Het was he tbegin van mijn eerste lange relatie. Gedurende lange tijd lukte het me moeilijk om alle gevoelens (positieve en negatieve) die samenhangen los te koppelen van dit liedje. Maar zo zijn er nog en terwijl ik stond te wachten maakte ik een klein lijstje.
RATM doet me denken aan die week in het ziekenhuis in Brugge toen mijn vrienden hun eerste Torhout meemaakten en ik alle artikeles, programma's,... verslond, stikjaloers en vloekend. When the lady smiles van de Golden Earring aan een fuif in de sporthal van Ardooie, hoe kreeg ik het in godsnaam in mijn hoofd om daar naar toe te gaan met de fiets? Het vroegere werk van Madonna, Eye of the tiger, Abba,... kan ik wel appreciëren op een fuif, een overblijfsel uit mijn studententijd, maar ga je niet direct terug vinden bij mijn cd's. Metallica herinnert me aan het eindeloze getokkel op gitaar en het daarbij gepaard gaande "herken je dit?" en zijn steeds groeiende wanhoop toen ik dat niet deed. Anne van Clouseau mochten wij niet zingen op de speelplaats van de lagere school, wegens te vulgair van de zustertjes (ja, die liepen er nog), maar toen we onze weddenschap wonnen op het schoolfeest schalde het door de boxen. Elvis Presley kan ik zo mee zingen dankzij mijn pa, ook het repertoire van K3 of Spring is me niet vreemd, zal jonge zus wel voor iets tussen zitten. Insomnia van Faithless hoorde ik voor het eerst toen hij me koekje noemde. Een ongelooflijke schlager was mijn eerste slow, later dansten we ook nog op Bryan Adams en zijn deuntje voor de film Robin Hood. Jacques Brel was de begeleidende muziek bij heel wat zomervakanties, vaak een compromis, maar ideaal tegen heimwee...
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met het lijstje van muziekjes die bepaalde dingen oproeken en die ik niet perse op cd hoef te hebben, laat staan elke dag op de radio te horen.
Aangezien slowen (tegelplakkers zo je wil) minder en minder het begin van een relatie markeren is het ook iets moeilijker om iets te hebben dat je kan omschrijven als "ons liedje", dacht ik. Dinsdagavond deed hij me spontaan denken aan een liedje van een Vlaams groepje dat ik vorig jaar op de Gentse Feesten en bij Boterhammen in het Park bezig hoorde, Yevgueni. Toen kende ik ze niet, maar hun liedje "als ze lacht" had ik wel al eens tijdens het ontwaken met de wekkerradio horen voorbij komen. Toen hij zondag voor me stond en half mopperend zei dat ik hem deed denken aan..., jawel hetzelfde liedje en hij het niet meer uit zijn hoofd kreeg, moest ik wel eens lachen. Kun je het nu "ons liedje" noemen?


*In dit stukje komen een aantal hij'en, niet noodzakelijk steeds dezelfde...

Labels: musjieks

Ik hou ook niet van madammen in een bontjas, chichi-madammen vind ik te druk, ik voel me nog lang niet oud genoeg om met madame aangesproken te worden in de winkel, laat staan madam in het West-Vlaams en ik heb het ook niet zo begrepen op vergaderingen waar ik aangesproken word met madame. In een tweetalige instelling of bij overleg tussen de gewesten heb ik al kunnen vaststellen dat Franstaligen met een vanzelfsprekende flair kunnen overstappen van een informeel chitchatten voor de vergadering naar een heel formele madame tijdens de vergadering. Het is wel eens wennen als Nederlandstalige omdat wij meer de neiging hebben om u en jij door elkaar te haspelen en mensen bij hun voornaam aan te spreken, maar ondertussen beheers ik ook deze techniek om mijn ongenoegen te laten blijken. Bij het horen van madame gaan mijn voelsprieten spontaan de hoogte in, zeker als die komen van mijn meerdere. Een hele hoop madammen waar ik me niet zo goed bij voel maar er zijn ook andere: toffe madammen, madammen die weten wat ze willen, grote madammen of echte ster-actrices die gewoon diva uitstralen zonder al die allures, madammen die iets verwezenlijkt hebben,... Nadat hij me voor het concert gebeld heeft, zei hij tegen zijn vriend dat hij zijn madam toch een beetje tevreden moest houden. Stoere mannenpraat, vrienden onder mekaar... Het verbaasde me een beetje toen hij het vertelde, maar zo'n madam wil ik wel zijn...

Labels: M/V

Iedereen in het onderwijs zal het wel kunnen bevestigen: op vrijdagnamiddag zijn de kinderen onrustig, het weekend komt eraan. Onze leerkrachten hadden er een grondige hekel aan om iets "serieus" te proberen doen op vrijdagnamiddag, geen Franse grammatica, maar samen een roman lezen, in de hoop dat we rustig gingen blijven.

En eigenlijk is het nog niet zo veel veranderd. Ook op het werk kun je het merken dat het vrijdagnamiddag is. Er is minder volk en zeker na een drukke week, is de sfeer een stuk meer uitgelaten, het muziekje in mijn hoofdtelefoon iets swingender, heeft er eigenlijk niemand nog een grap zitten in zijn/haar mailbox... Nog rap-rap een paar dossiers afwerken voor het weekend, zodat ze je maandag niet toelachen, bureau opruimen (ik kijk maar niet rond, want bij ons zien die er meestal uit alsof een orkaan is langs geweest) maar vooral het weekend voorbereiden. Nog vlug een mail om af te spreken, even surfen, het boodschappenlijstje,... En aftellen tot vier uur, net zoals vroeger...

Lang leve glijdende werkuren, zodat je op vrijdag ten minste vroeg de deur achter je kunt toe trekken en het weekend in stappen.

Labels: werk

Belofte maakt schuld, ook in blogland, veronderstel ik. Bovendien is het iets wat me de laatste tijd bezighoudt na een aantal opmerkingen, voornamelijk van vrienden uit het middelbaar die geconfronteerd worden met mijn nieuwe situatie en meteen ook met een manier van mensen ontmoeten die ze niet kennen. Ruwweg komt het hier op neer: hoe wanhopig moet je zijn om je in te schrijven op een datingsite?
Zo cru formuleerden ze het dan wel niet, maar dat was soms wel de indruk die ik kreeg. Voor een deel omwille van de vooroordelen die nog steeds bestaan tegenover het internet. Uiteindelijk bestond het nog niet toen wij jongens interessant begonnen te vinden. Liever briefjes smokkelen via-via, wachten aan de telefoon, je-weet-wel dat zwarte ding met toetsen in de woonkamer waar iedereen je kan horen,…
Maar wat als je het nu eens omdraait? Hoe zijn ze hun lief tegengekomen? Op de trein in gesprek geraakt, op een fuif, via gemeenschappelijke vrienden, via een cursus,…Er worden boeken, al dan niet bestsellers over vol geschreven, menig hollywood-budget financierde een dergelijk verhaal, uren soap-genot of -gruwel: vrouwelijke vrijgezel (al dan niet wanhopig) op zoek naar de ware (al dan niet op het witte paard), how they finally meet and fall in love…
Misschien is het de tijdsgeest ofwel worden we wijzer met de jaren en durven we niet meer om gewoon iemand aan te spreken, mij overkomt het zelden dat een losse opmerking uitmondt in een boeiend gesprek. Ik wil ook direct toegeven dat ik er niet altijd open voor sta, als ik ’s morgens richting Brussel spoor wil ik eigenlijk liefst gewoon mijn krant, ook al heb ik geen ochtendhumeur. In de tram wil ik liever een lijstje met boodschappen opstellen dan praten met een nobele onbekende die ik binnen x haltes toch al weer moet verlaten. In mijn sportcursus niks dan vrouwen en hoeveel mensen gaan in hun eentje naar de cinema?
Maar natuurlijk is er ook wel een beetje nieuwsgierigheid, hoe kom je in contact, waarover “praat” je,… En hier kan je het eigenlijk ook omdraaien, wat was het eerste waar je met je lief over gepraat hebt? Een opmerking over hoe druk het wel is, dat de muziek te luid staat, of je elkaar niet ergens van kent, dat feestje bij… Openingszinnen blijven natuurlijk moeilijk, maar dat vergemakkelijken die sites wel een beetje door profieltjes voor te stellen. Je kan je via een aantal rubrieken voorstellen, muziek, literatuur, auto’s, lievelingsgerechten, kledingstijl, wat je wil of net niet, je ideale vakantie,… Heel interessant onderzoeksmateriaal voor een sociale wetenschapper maar is het ook “bruikbaar”? Sleutelwoorden zijn natuurlijk originaliteit en spontaniteit, maar wanneer is dat niet het geval? Grote meerderheid is niet op zoek maar staat er wel voor open als het zou klikken. Anderen zoeken gewoon casual sex, is dan ook weer duidelijk.
Geheel volgens de tijdsgeest is het shoppen en etiketten lezen. Als vrouw is het iets gemakkelijker en kan je gewoon wachten tot je bericht krijgt, clichés of wet van vraag en aanbod (meestal zijn er meer mannen ingeschreven). Sommige berichten zijn grof, andere zijn gewoontjes en heel af en toe zit er iets tussen waarvan je denkt waw. Niks nieuws dus onder de zon.
Maar een mens blijft natuurlijk niet eindeloos berichtjes uitwisselen, uiteindelijk is het toch de bedoeling om elkaar eens te ontmoeten. Altijd weer spannend en altijd weer een moment waarop je denkt, waar ben ik aan begonnen. Maar eens je mee doet aan het spel, moet je ook de regels respecteren, uiteindelijk kun je die gemakkelijk naar je hand zetten. Er gaat niks boven een portie gezond verstand en vertrouwen op je gevoel.
En wat er van geworden is? Een paar toffe ontmoetingen, een paar waar het uiteindelijk niet klikt in het echte leven,… Heb ik er de liefde van mijn leven gevonden? Wie kan dat met zekerheid zeggen in het echte leven? No regrets, jamais.

Labels: M/V