no butterfly

Een vriendin van me was een tijd terug naar een cd-voorstelling geweest van een nieuw Vlaams groepje in de AB, savalas. Zij razend enthousiast, maar wat wil je, één van de leden heeft een paar jaar terug een piano naar het derde verdiep gesleurd om een concert te komen geven in haar studiootje. Allemaal in het kader van housemusic. Ik was er toen ook bij (en ook wel onder de indruk, maar wie niet?) en zo is een mens al eens iets curieuzer natuurlijk. Ze waren ook al te horen in carte blanche op radio 1, kregen een duwtje in de rug van stubru, allemaal lovende commentaren...
Op hun site is het mogelijk om een paar stukjes te beluisteren en ook wat m'n vriendin me liet beluisteren klonk goed. Redenen genoeg om binnenkort als ze naar de fnac in Gent komen, eens te proberen om langs te gaan. Of op één van de festivalpodia...

Het mag dan al opnieuw beginnen sneeuwen zijn, de lente komt er ook aan!!

update: ik zou willen dat ik mijn laatste zin kon doorstrepen (maar omdat dit me niet lukt, laat ik hem maar staan en geef ik wat extra uitleg).
Ik ben net terug van een stukje oost-westroute, richting Mariakerke dit keer. Toen ik enthousiast de kaart met de fietsroutes kocht, was het mijn bedoeling om deze eens met stralend zomerweer te doen. Het is natuurlijk ook een manier om gevaarlijke tramsporen en druk verkeer te mijden,iets wat spijtig genoeg te weinig gekend is want het is een aangename manier om Gent te doorkruisen met de fiets, zo langs het water.
Van de Henleykaai naar het justitiepaleis is ongetwijfeld het stuk route dat ik het meest gebruik. Deze avond was het eigenlijk ook wel de moeite, niet alleen omwille van de bestemming, maar ook omwille van de miljoenen sneeuwvlokken die van alle kanten lijken te komen.
De fietsroute bracht me naar een kant van Gent die ik (nog)niet ken, waar ik met gemak kan verdwalen, en niet enkel omwille van mijn spreekwoordelijke - vrouwelijke - zin voor oriëntatie. Van herenhuizen aan de Coupure worden het tuinwijken verderop, plastieken rozen op het dressoir, verlichte aquariums, sommige huizen nog met kerstverlichting en wie zou het hen kwalijk kunnen nemen met dit weer?
Toen ik terugkeerde lichtten de torens van Gent mijn weg en lag Gent onder een fijn wit deken, wat het wel feeëriek maakte. Morgenochtend is het al een grijze verwaterde massa, maar nu geeft het dat ietsje meer. Wist je trouwens dat die fietsroutes ook gestrooid worden?

Labels: musjieks

Maandagmorgen, opnieuw geen chauffage op het werk, een hoop telefoontjes later, weten we dat het dezelfde panne is als de vorige keer, maar dat we ons geen zorgen moeten maken, er komt iemand...
Om het compleet te maken, zal de koffieronde eerst op de verdiepingen waar het het koudst is passeren en de grote baas komt zich straks ook van de situatie van zijn loonslaafjes vergewissen...

Wie durft de collega's nog oubollig te noemen? Ik heb dit weekend niet kunnen weerstaan aan de tweede reeks op dvd, maar eigenlijk zit ik er elke dag middenin.

Labels: werk

Zaterdagmorgen (voormiddag zo je wil), een kopje koffie, rustig wakker worden en bekomen. Niet van het verjaardagsfeestje van gentblogt of van de "ontmoeting met het verleden" (een nogal zware omschrijving, maar aangezien ik bijna 100% zeker wist dat ik hem daar zou zien had het me wel doen twijfelen om af te zakken naar bal infernal). Uiteindelijk viel alles goed mee, best wel gezellig, zeker niet de computernerds die mijn gezelschap verwachtte :-) Misschien spijtig dat ik er niet steeds in slaag om een gezicht te plakken bij de comments op de site, en omgekeerd.

Waar ik dan wel moet van bekomen, ewel, ik ging gisteren naar een voorstelling in de Vooruit en werd daar zomaar ontvoerd. Echt waar, Flatman, onze gids in Flatland, de tweedimensionele wereld had er genoeg van. Hij was tot het besef gekomen dat Dorothy (Wizard of Oz) en James Bond niet enkel in boeken bestaan. Maar dat er een parallelle driedimensionele wereld bestaat, de werkelijkheid van wat in boeken beschreven wordt. Nu hoopte hij driedimensioneel te worden door zijn publiek te gijzelen. All he wanted was some time... Voor we het goed beseften werden we een bus opgejaagd door gemaskerde mannen en vrouwen en meegenomen naar hun geheime hoofdkwartier. Daar werden we getrakteerd op een mengeling van humor, angst en mediaspektakel.

Zonder al te veel te willen vertellen kan ik toch zeggen dat het echt indrukwekkend was, op bepaalde momenten bekroop me toch het griezelige gevoel dat dit echt zou kunnen gebeuren. Het werd ons goed in het hoofd geprent: there are no innocent victims, you're part of the system,... Op andere momenten werd dan weer de draak gestoken met Amerikaanse televisieshows en spelletjesprogramma's, het niveau waar spijtig genoeg meer programma's naar toe opschuiven.

Een absolute aanrader: Patricia Portland (Portugal) met Flatland I, II & III, het was de eerste keer dat de drie samen opgevoerd werden. Ik hoop dat ze nog ergens in België te zien zullen zijn. Op de bus zat ik naast een artistiek directeur uit Toulouse die de sfeer kwam opsnuiven en ze heel graag ook naar Frankrijk zou uitnodigen maar niet wist of het Engels niet te lastig zou zijn voor het Franse publiek.

Labels: op stap

Brussel blaakt al een paar uren in het zonnetje...
mmm bijna lente...
zou het toch kunnen, vlinders in de winter?

Maybe I'll just fall in love
That could solve it all
Philosophers say that that's enough

dixit Jamie Cullum in Twentysomething, niet echt een liedje over de liefde maar het zinnetje frappeerde mij wel, zoals ze dat in Brussel zeggen.
Poppy jazz in afwachting van mijn box van De Morgen die ik een dezer ga afhalen...



update: en dat het lente wordt, de eerste namen zijn er!! Een fagotje dit weekend?

Labels: musjieks

Voorlopig geen vervolg op mijn gezaag van gisteren, want weinig tijd, enkel een paar losse ideeën.

* Niet te snel een schoenenverkoopster geloven. Ze zijn fantastisch, die nieuwe botten, maar ook een stuk zwaarder...
* vooral belangrijk op ww-dag...
* daiquiri is zelfmoord voor punten (5! dat is een maaltijd)...
* zeker na een weekend vol restaurants...
* om van de cafés maar te zwijgen...
* en wat met dat stuk brésilienne-taart?
* waarom dat uurtje sporten schrappen? Vooral omdat het er de komende weken op woensdag ook niet van gaat komen (krokusvakantie dus geen sport, Wenen, Heather Nova in concert), dat het maar gauw mooi weer wordt, kan ik gaan lopen...
* de teleurstelling is iets groter na de complimenten...
* maar ik weet in elk geval wat ik tot de volgende ww-sessie niet ga eten...

Labels: lijf

Het woord leek wel een rode draad te vormen in de lessen sociologie in eerste kan. Geen theoretische kennis uit grote, dikke boeken maar proefondervindelijk zich in de werkelijkheid smijten. En zo waren er nog wel andere, zoals participerende observatie,... Woorden met een zoete smaak voor de nieuwsgierige, leergierige eerstekanner die ik was, van onder de ouderlijke vleugels proeven van het studentenleven in een stad als Gent. Het werd al gauw een running joke om op een wetenschappelijk verantwoorde manier te stappen. Het is iets waar ik onlangs aan moest denken naar aanleiding van bepaalde reacties in mijn omgeving.
Ongetwijfeld de meest terugkerende reactie die ik dezer dagen hoor heeft te maken met het internet, meer bepaald mijn blog of datingsite-perikelen. Blijkbaar zijn er nogal wat vooroordelen in mijn omgeving. Ergens kan ik het wel begrijpen, nog niet zo heel lang geleden was het internet nog relatief nieuw en iets voor computerfreaks, maar weinigen van die commentaargevers hebben het blog/dating ook proefondervindelijk ondervonden. Zie hier mijn absoluut niet-wetenschappelijke ervaring/mening op dit eigenste moment.
Tegenwoordig kan iedereen zijn/haar mening wereldwijd bekend maken vanuit zijn/haar eigen huiskamer. Het aantal miljoenen blogs is niet meer bij te houden, net zoals het aantal personen met meerdere blogs,... zouden er zoveel zieligaards rondlopen? It's a sad sad planet, blijkbaar,... Je kunt een blog natuurlijk ook als iets creatiefs beschouwen en er zijn echt wel pareltjes die regelmatig aangevuld worden met teksten, foto's, tekeningen,... Uiteindelijk houden massa's mensen op een bepaald moment in hun leven een dagboek bij, sommigen worden gepubliceerd, anderen verdwijnen op zolder of in de papierslag. Een blog is gewoon een electronische versie van deze zielenroerselen, en eigenlijk zou het niet slecht zijn als er van tijd tot tijd ook een "blogslag" wordt gehouden, zodat blogadressen waar niemand nog iets gepost heeft in de laatste x maanden of jaar opnieuw beschikbaar worden. Het is een feit dat niet iedereen iets interessants te vertellen heeft, maar voor mij mag men die mogelijkheid aan niemand ontzeggen.
Verschil met een dagboek is natuurlijk dat je beseft dat wat je schrijft beschikbaar is voor iedereen, wat meestal niet de bedoeling van een dagboek is. En zo kom ik naadloos bij een andere kritiek: vind je sommige zaken niet te persoonlijk om te delen met de mensenmassa (als die er al zou zijn). Zelf vind ik dat het meestal ook niet nodig is om mensen aan te duiden met hun naam, de eerste letter van hun voornaam of een ruimere omschrijving (een vriend, een collega, hij,...) zijn ruimschoots voldoende. Het is natuurlijk anders als die persoon ook een blog heeft en je verwijst naar iets dat hij/zij geschreven heeft op die blog. Mocht iemand zich "verkeerd" behandeld voelen, dan hoop ik dat hij/zij me gewoon iets laat weten en dan zoeken we wel een oplossing.
Zijn er taboe-onderwerpen? Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je mensen gaat zwartmaken of amoureuze ontboezemingen van anderen of bedrijfsgeheimen of... op het net zwiert. Ik krijg wel eens reacties op wat ik schrijf, zo wist mijn collega maandag al voor ik arriveerde dat mijn botten het weekend niet overleefd hebben, ze zou het sowieso wel gemerkt hebben, misschien na een paar dagen, dat ik niet meer klikklakte, of ik zou het haar spontaan verteld hebben. Het feit dat ze het gelezen had was enkel een mooie aanleiding om haar mijn weekend te vertellen, en wees gerust, ik heb wel nog meer te vertellen dan wat ik hier schrijf.
Ander vooroordeel is dat mensen die vaak surfen zouden geen sociaal leven hebben. Eerste probleem is natuurlijk de omschrijving van sociaal leven, via het net kan men van gedachten wisselen en dat lijkt me dan iets socialer dan voor de lichtbak zitten met je wederhelft. Vroeger schreven mensen brieven of kaartjes, maar eerlijk, hoe lang is het geleden dat je nog een postzegel nodig had voor een persoonlijk geschreven boodschap. We mailen naar elkaar, soms dagelijks, soms slechts een paar woorden of zinnen, en toch kan heel wat communicatie verloren gaan. We sturen soms eenzelfde mail naar meerdere personen, dus zo persoonlijk zijn de berichten ook weer niet. Bij het bloghoppen kom ik wel eens op een tip voor een boek of een cd, waarvan ik denk, hum misschien wel interessant en wanneer dat zo blijkt te zijn of net niet, dan ga ik dat zeker delen met anderen. Er zijn zoveel mogelijkheden die ons aangereikt worden via allerlei media maar die zijn vaak beïnvloed door andere (commerciële) belangen, persoonlijke commentaar kan dat nog enigszins omzeilen. Maar er is natuurlijk ook fake op die zogenaamde persoonlijke blogs! Ghostwriters schrijven niet langer enkel boeken, if you get the picture. Maar, hoe veel socialer kan een medium zijn als het bloggers toelaat zich te vinden in een stadsblog die ondertussen een jaartje actief is, massa's lezers telt die regelmatig hun mening geven of informatie en die mensen vrijdag samen een pint pakken, waar iedereen ook op uitgenodigd is. Alleen spijtig van de commotie van de laatste paar dagen, maar laat dit het niet verpesten. Als ik het laatste stukje herlees, valt me iets op, waarom wordt het medium verweten van niet sociaal te zijn, het zijn uiteindelijk toch de mensen die het gebruiken die het moeten zijn?
Dit dreigt een lange post te worden en dan heb ik het nog niet eens over mijn proefondervindelijke participerende observatie gehad op datingsites. Als ik dat nu eens voor een volgende keer zou houden? Alle reacties zijn welkom, via de comments hier, via mail,... en natuurlijk ook in irl* bij een gerstenat of een portie cafeïne.


*in real life

Labels: blog

The Smiths... Ik zou het ongetwijfeld tot mijn lijflied bombarderen en elke dag een paar keer beluisteren op het werk, ware het niet dat die CD gepikt is. Enfin, in mijn hoofd hoor ik het regelmatig, geheel spontaan als men me weer eens aanspreekt. Ja, na drie weken kun je het al een beetje zien*, en het is ongetwijfeld niet eerlijk dat ik er niet echt van afzie, de gedachte aan eten spookt niet voortdurend door mijn hoofd maar het is zeker niet zo dat ik voordien pitta's afwisselde met macdo's overgoten met liters cola's en chocolade-uitspattingen had. Al die dingen had ik al zo goed als verbannen van mijn menu, maar toch vermagerde ik met moeite. Nu met dat WW-gedoe (zie vroeger) lijkt het wel te lukken, hout vasthouden natuurlijk, maar voorlopig is er elke week een kilo afgegaan. Vraag me niet waarom het nu wel lukt, ik schrijf braafjes elke dag op wat ik eet en tel mijn punten, maar niet op voorhand maar 's avonds. Ik kook iets meer, meestal pasta met groenten in een extra light sausje of soep. De boterhammen met choco zijn vervangen door volkorengranen met platte kaas, liefst met een kiwi erbij. Ik eet sinaasappels wat ik vroeger nooit deed. Ik probeer mijn koelkast reglmatig aan te vullen met yoghurtjes (0% wel te verstaan) en groenten. Kaas is zo goed als verdwenen of enkel nog in lightvorm terug te vinden. Maar die brésiliennetaart van deze middag geeft me geen schuldgevoel en ook het pintje dat onvermijdelijk samengaat met de comedy die ik straks ga zien doet me niet ongemakkelijk voelen. De animatrice zag er vorige week geen graten in, zolang we maar "économiser et rembourser" (het toffe aan dergelijke sessies in tweetalige instellingen). Misschien heeft ze er iets te veel nadruk opgelegd, maar ik ga met een gerust hart de volgende sessie tegemoet. Misschien zal er iets bijgekomen zijn, misschien ook niet...


* Het is waarschijnlijk geen toeval dat alleen vrouwen die opmerking maken, de mannen in mijn omgeving zijn redelijk onverschillig. Misschien kijken ze naar andere zones ofwel is het zo'n staaltje van typisch vrouwelijk venijn.

Labels: lijf

Overheidsgebouwen hebben altijd een trieste aanblik, dikke beton lagen, gespikkelde vloeren, verlopen linoleum, gevlekt vasttapijt, het ziekenhuisgroen is al een tijdje op maar de wanden die eindeloos verplaatst worden hebben ondertussen alle verschillende tinten wit, vergeeld door het weinige zonlicht dat binnenvalt, fossielen van posters of kaders die ooit wat kleur gaven aan een muisgrijze atmosfeer van thermosflessen en brooddozen. Grote trieste ramen in aluminum profiel waar de wind al eens door durft stromen, regen binnen sijpelen, waterdamp in de hoeken maakt het plaatje af. Creatieve ambtenaren durven al eens een plant op de vensterbank plaatsen, zonder toestemming in drievoud, formulier AW526. Wat groen, bescherming tegen de tocht... of toch nog wat leven in een dooie sfeer van papier, archiefkasten, computers,...
Voor de duidelijkheid, ik heb het niet over een specifiek gebouw. Maar het zijn dingen die wel eens bij me durven opkomen als ik de kantooreilandjes in Brussel zie, eens de trap neem in plaats van de lift, me vergis van gang, merk dat er hier en daar door moedige onderhoudsmannen nog maar eens gepoogd wordt om een onvolmaaktheid weg te moffelen op een zo goedkoop mogelijke manier,...

Labels: bakstenen

Ze maken niet langer het sexy, ietwat strenge klik-klakgeleuid dat me al heel de winter vergezeld, gedaan de echo waarmee links rechts beantwoordt. Ze hebben het weekend niet overleefd, of beter rechts maakt een dissonant geluid; een schrapend geluid beantwoordt de klik van links. Het geluid overviel me zaterdagnacht. Alcohol kon het niet zijn, een te levendige inbeelding wel, maar die werd naar de realiteit geholpen door een snelle blik op de onderkant van mijn rechterlaars, geen zwart afgelopen plastieken plaatje maar twee nageltjes lachten me toe. Een kassei te veel? Iets te vaak mijn ongeduld kenbaar gemaakt door een flamenco-sound? Wie zal het zeggen?
Het heeft me niet belet om zaterdag door te gaan tot het eerste kraaien van de haan (letterlijk, want ons gezelschap had een wel heel exclusieve soirée uitgekozen). Die planchée zal hier en daar wondjes vertonen, als vampierenbeten die het leven uit de aarde zuigen...
Als ik zaterdag nog ongemerkt in het feestgedruis kon opgaan, zondag hoefde je geen geoefend oor te hebben. De akoestiek in de treinhall in Brussel Noord, Gent-Sint-Pieters is verre van uitstekend, maar sommige geluiden worden niet geabsorbeerd. Iedereen zag haar: het meisje met rugzak en drie rozen na een late avond uit, richting werkweek. Maar wat is dat geluid? Lijkt wel de zeerover uit Schateiland die de zoon van de cafébaas, manusje van alles, schrik aanjaagt, zijn naam ontsnapt me even maar zo ongeveer moet hij geklonken hebben: het geluid van de ene voetstap wordt niet beantwoordt door een gelijkaardig geluid.
Dilemma: herstellen of weggooien. Feiten op een rijtje: een coup de foudre in een oogopslag, heel schappelijke prijs maakten de beslissing alleen maar gemakkelijker. Ze leken noodzakelijk om niet uit de toon te vallen in Gent; elke vrouw had op die zomerse herfstdag van mijn fameuze aankoop een rok met botten aan, mogelijk aangekondigd in vrouwenbladen, maar dit fenomeen had ik nog niet opgemerkt in Brussel Toch leek het ook daar deze winter te druppelen, als je ten minste bereid was om de stortvlaag van opmerkingen en blikken erbij te nemen.
X aantal maanden later is de balans meer dan positief: kilometers afgelegd, van indian summer tot sneeuw, met rok als met broek, kasseien trotserend waar menig wielertoerist een puntje aan kan zuigen. Regen bleek geen al te groot probleem, de eerste sneeuw liet behalve blauwe plekken op mijn billen bij een onzachte val op de kasseien in de buurt van het nieuwpoorttheater ook vochtkringen achter, maar een kleine aai met een borsteltje maskeerden deze, net als de rodewijnvlekken. Ideaal om stoute schoenen aan te trekken, blind dates tegemoet te gaan met een bemoedigend klikje, these boots are made for walking neuriënd, mediababegewijs me moed inspreken, zelfbewustzijn kunstmatig verhogen, vrouwelijkheid te onderstrepen, onverhoed voetgangers in slecht verlichte straten doen opschrikken, de strengheid van een lagereschooljuf in de verf te zetten, ongenoegen flamencogewijs te geleiden, comfort overdag, maar altijd weer een bevrijding wanneer ik ze uittrek, nooit of te nooit blaren gehad,…
Bijkomende kosten: verzolen van hakken in Gent, verzolen van hakken en tenen in Brussel, het instandhouden van een bijna vergeten ambacht, een echte stiel en dit dankzij de kasseien. Nog een keertje? Gent of Brussel?

Labels: lijf

Aangezien niemand perfect is zijn er ook dingen waar ik niet zo goed in ben, het bijhouden van paperassen bijvoorbeeld. Elk jaar is het een zoektocht naar het juiste attest voor de belastingsbrief en elke maand is er wel de één of andere rekening die niet betaald geraakt. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik ergens moet bellen om te vragen of ze me het rekeningnummer kunnen geven omdat ik de factuur niet meer vind. Wanneer ik 's morgens vertrek vind ik enkel de krant, klaar voor mijn treinrit, wanneer ik thuiskom wacht meestal een stapeltje enveloppen met van die plastieken hokjes, reclame in het beste geval of rekeningen. Het gebeurt wel meer dan eens dat ik die gewoon op een hoopje leg, voor de volgende dag of het komende weekend.
Vanavond was er een envelop die mijn aandacht trok, Stad Leuven... Een stadsplan en een brief, bevestiging van uw reservatie, hoezo reservatie? Radio 1,... Ah ja, ik heb meegedaan aan een wedstrijd bij Brood en Spelen, het programma dat me altijd doet wegdromen. En ik heb gewonnen? Blijkbaar gaat het echt op, geluk in het spel, ongeluk in de liefde... tickets voor fuiven of concerten tot daar aan toe, maar een heuse "citytrip" naar Leuven, zoiets heb ik nog nooit gewonnen. Wanneer? Morgen al? Dat is wel kort bij, ok geen probleem, had wel een paar andere plannen, maar hotel, ontbijtbuffet, here I come... Nu nog een partner in crime, iemand die ook van de ene dag op de andere zijn/haar agenda overhoop kan gooien. Gek eigenlijk dat sommige mensen graag alles tot in de puntjes plannen, controle hebben, met wie, wanneer, waar,... Ik geef toe dat ik ook wel graag dingen plan ipv op het laatste moment te improviseren, van uitstel komt nogal eens afstel. Wanneer ik iets lees van een toneelstuk of concert waarvan ik denk, tja, dat zou niet slecht kunnen zijn, reserveer ik nogal eens mijn kaart op voorhand, want eens het zo ver is vergeet je het vaak, of is het uitverkocht. Op die manier plan ik natuurlijk wel dingen. Maar er is altijd ook wel ruimte in mijn agenda, je kan me gerust zeggen, geen zin om vanavond iets te gaan drinken, misschien ga ik dan antwoorden, ik ga eerst naar de Vooruit maar we kunnen daarna afspreken of iets dergelijks, maar ik ben zeker niet overboekt. Nu ik enkel met mezelf rekening moet houden wil ik er een maximum uithalen, openstaan voor nieuwe ervaringen, me niet langer opsluiten maar het leven kussen. Morgen naar Leuven of verder is geen probleem, idem voor vakanties, ik maak graag een lijstje maar ga er toch altijd van uit dat ik er wel vind wat ik vergeten ben of dat dat uiteindelijk niet belangrijk is.

Labels: op stap

Mijn pa vroeg maandag: "is het dit jaar eigenlijk batibouw? Dan zou je inspiratie kunnen opdoen voor je keuken..."
Een heel gevaarlijke opmerking, als je weet dat mijn keuken niet mijn favoriete plek in huis is. Ik vind het super om van alles klaar te maken, te proeven, gezellig te tafelen, lang ontbijten in het weekend,... noem maar op, maar ik vind mijn keuken a) niet praktisch (te weinig licht boven het aanrecht, te weinig plaats voor al mijn ingrediënten,...), b) niet gezellig (ik geef toe dat het al verbeterd is door de muren geel te schilderen, maar toch), c) lelijk (een witte plastieken plafond?), d)... Het is nu al een tijdje dat ik "droom" van een nieuwe koelkast, geen ingebouwde, maar een vrijstaande in inox of een hip kleurtje. Zo'n dingen nemen natuurlijk veel plaats en plaats is iets dat er niet echt is in mijn keuken, toch niet in de buurt van de stopcontacten. Maar sinds ik een reductiebon heb voor een elektrowinkel kijk ik koelkasten toch met iets meer aandacht. Een diepvriezer zou zeker niet te versmaden zijn nu ik meer kook maar de porties een stuk kleiner zijn.
Maar tot voor een paar uurtjes geleden was ik er gerust in, het is dit jaar immers geen batibouw. Mis, poes! Het is wel Batibouw, zoals het interieurmagazine me wist te vertellen en ondertussen ben ik aan het dromen, surfen van de ene site naar de andere, hier een catalogus vragen, daar een mailtje sturen,... misschien is het toch mogelijk om die koelkast te plaatsen, als ik nu die ene keukenkast er uit zwier en een vrijstaand stuk koop?
Eigenlijk geen tijd om hier een tekstje te plaatsen, ik moet dingen opmeten, prijzen vergelijken,... vooral geen tijd verliezen, want men verwacht mij ook al op café...

Labels: bakstenen

...hou ik mijn opmerkingen over hartjes in restaurants, schreeuwend rood in etalages, prijzen voor rozen die de pan uitswingen en pikante lingeriesetjes maar voor mezelf en kies ik maar een liefdesgedicht van Bart Moeyaert uit Verzamel de liefde.

kort
Niet langer dan
een ademtocht,
lang is dat niet,
kijk maar,
ik deed het weer,
zo lang al hou ik van je,
en dan niet zomaar even,
nee,
de hele tijd als nu,
en nu,
en verder nog,
denk ik,
mijn hele leven.

Labels: lettertjes

Op zondagavond trekt een deel van jeugdig West-Vlaanderen naar Gent, uitgeslapen, gepakt en gezakt, de trein op, plannen makend voor de week. Middelbare schoolvriendschappen verhuizen grotendeels mee naar de unief waardoor we zonder schroom Gent tot hoofdstad van West-Vlaanderen konden uitroepen, maar ons cirkeltje was natuurlijk beperkt.
Na het studentenleven volgde voor sommigen een hybride fase: nog op kot, trouw een glas gaan drinken op donderdagavond in de Overpoort, maar niet meer zo laat, werken morgen, je weet wel...
Beetje bij beetje wordt de band losgeweekt, nieuwe studenten nemen je plaats in aan de toog van je vertrouwde stek, vrienden voelen de roep van hun wortels of volgen hun liefdes naar andere oorden, eens een fuif in de vooruit op zaterdag, weinig bekende gezichten, waar vind je een bakker open op zondag, in je buurt is alles gesloten, ah ja, want er zijn geen studenten, je kot omruilen voor iets groters in een andere buurt, iets rustiger, werken morgen, je weet wel...
En zo word je gedwongen Gent opnieuw te ontdekken, je eigen platgetreden paden te verlaten...

Labels: gent

27 werd vakkundig uitgezwaaid: vrijdag gezellig etentje bij de Siciliaan, nog een paar glazen in een café waar ik nog nooit geweest was (schande), het werd laat en 's morgens veel te vroeg maar ik werd in Ingelcity verwacht voor het middageten. Zaterdag meer van dat: Saint Amour werd gelukkig geen sadomasochisme, geen depri-bui om wat ik mis maar mondhoeken omhoog bij de gedachte dat ik nu ten minste geen ikea-discussies heb. Om van alle bedrogen bedriegers maar te zwijgen, liefde is niet altijd zo fantastisch en dat weten ze ook op de "jaarlijkse vrijpartij tussen de liefde en de letteren". Daarna voluit het nachtleven in gedoken. Ik keek er al een paar dagen naar uit en het was lang geleden: de binnenkant van de Vooruit met poplife in neon-letters...
Fly butterfly, up up to the sky... Ze moesten het mij geen twee keer zeggen. Mix van jaren 80 en actuele muziek geserveerd met een sausje van beats. Dansen tot het ochtendgloren zat er niet echt in maar stil heb ik zeker niet gestaan. Al bij het binnenkomen van de zaal, lonkte een lichtgevend podium in het midden van de zaal en na de demonstratie van een Aziatische gevechtsport, hield weinig mij nog tegen om eens lekker uit de bol gaan op tegels die veranderen van kleur, blauw, roze, groen,...up up to the sky

Het beetje sneeuw heeft me het ideale excuus om me lekker voor de lichtbak te installeren, een vergeten videocassette af te spelen, en light stuff te serveren. Eind jaren 70 was het ook zo'n weer in deze periode naar het schijnt, ik ben dat dan maar direct eens komen controleren :-)

Labels: en dans

Misschien klinkt het sommigen als een vloek in de oren, maar Brugge is lange tijd mijn grote liefde geweest. Als tiener vond ik het een fantastische stad om te shoppen, je vond er de kledingketens die in het hinterland nog onbereikbaar waren zonder auto, dus ouders, en artificiële aardbeienmilshake uit de fastfoodketen. Bovendien ligt Brugge op de enige treinlijn die door mijn dorp loopt, geen gedoe met overstappen. Natuurlijk heeft Brugge iets provinciaals, zelfs toen realiseerde ik me dat, niet zoals Brussel, een echte stad, bijna mythisch in mijn kinderjaren.
In het zesde middelbaar speelt bij de keuze van een verdere opleiding ook de stad mee. Leuven was voor mij uitgesloten, ik wou een stad, geen dorp. Brussel was een verre onbereikbare droom, dus leek Gent de meest haalbare kaart om mijn bezorgde ma te overhalen.
Een bezoek aan een infoavond was voor mijn vriendin en mij de ideale gelegenheid om onszelf op een dagje Gent te trakteren, shoppen in de Veldstraat (de enige echte, geen monopolygeld toegelaten), ronddolen in de Overpoort op zoek naar vlammen die de middelbare schoolbanken al ingeruild hadden voor het studentenleven (alsof die 's namiddags in de Overpoort een pint gingen drinken),... Ik moet toegeven dat Gent me toen weinig aantrok, de vergelijking met Brugge werd gemakkelijk door het Venetië van het Noorden gewonnen. Geen haar op mijn hoofd dat aan ontrouw dacht!
De vonk sloeg pas over op de Blandijnberg, het hart van de studentenbuurt. We ontdekten er een café met kleurrijke junglefiguren, de Hulla Baloo. We zagen het zo voor ons: we gingen ons installeren in de buurt, misschien op hetzelfde kot of toch vlakbij, en riepen dit café uit als ons toekomstig stamcafé, nu was het gesloten anders hadden we dit wel bezegeld met een pint, maar we waren er zeker van dat dit de ideale plaats was, weg van de wildgroei van cafés van de Overpoort.
Zoals zo vaak, liep het anders. Enkel mijn kot was in die buurt aan de voet van de Boekentoren. In de Hulla Baloo hebben we zelden een voet gezet... En Gent bleek meer schatten te kennen dan shoppen in de Veldstraat, wat enkel in die eerste onzekere weken enig houvast bood.

Dit was mijn eerste indruk van Gent, maar ik ben natuurlijk niet de enige. Via de stadsblog kwam ik op de site van Panorama Gent, een indruk van hogeschoolstudenten van deze fantastische stad. To be continued, ongetwijfeld.

Labels: gent

Vanavond in de trein, zo’n oud oranje model, zat ik in de laatste wagon. Bij het binnenrijden van Gent-Sint-Pieters was ik al rechtgestaan om als eerste uit te kunnen stappen, de achterste wand van de trein had een venster en zo kon ik de rails zien liggen waar we juist nog reden. Het ideale moment om eens achterom te kijken… Ik ga er normaal prat op van geen spijt te hebben van de dingen die ik doe, ik vertrouw er op dat ik de juiste beslissing heb genomen op basis van de dingen die ik wist/voelde op het moment van die beslissing. Wanneer ik twijfel of ik iets wel zou doen, doe ik het meestal wel. Zou ik hem bellen? Ja, anders krijg ik later spijt dat ik het niet deed. Antwoordt hij niet, ik heb het toch geprobeerd. Valt het gesprek tegen, wel dan weet ik dat ook weer, de volgende keer bel ik misschien beter niet. Valt het gesprek mee, wel des te beter. Zoals je hierboven kunt zien ben ik redelijk trouw aan dat motto. Maar toen ik de sporen zo achter me zag liggen, deed het me wel iets. Het maakt natuurlijk ook deel uit van de tijd van het jaar, in de dagen voor mijn verjaardag word ik altijd wel wat introspectief en zet ik de dingen eens op een rijtje. Een dergelijk druilerig weertje bevordert enkel een sombere bui. Niet dat ik triestig ben om wat gebeurd is of net niet of om beslissingen die ik genomen heb, nee, het doet me gewoon eens in mezelf keren. Wat vind ik leuk aan de manier waarop ik mijn dagen vul en wat wil ik veranderen? Werk, vriendschappen, familie, relaties,…
Een zinnetje spookt door mijn hoofd en intrigeert me mateloos. “Van elke voorbije liefde heb ik iets geleerd en telkens ben ik een slechte eigenschap kwijt geraakt.” Dit zinnetje kwam spontaan bij me op toen ik de sporen zag. Met het eerste deel heb ik geen probleem, elke ervaring heeft me zeker rijker gemaakt, heeft me mezelf beter leren kennen, mijn behoeften, mijn passie maar ook mijn gelatenheid,… Geen spijt, telkens tot het einde geweest, maar ben ik er ook “beter” op geworden? Maak ik de volgende keer niet dezelfde “fouten” opnieuw, zal de volgende zich ergeren aan dezelfde onhebbelijkheden als de vorige… Ik kan het zeker niet met dezelfde vastberadenheid beweren, durf het voor mezelf zelfs in twijfel trekken…

Labels: dramaqueen

Een paar zaterdagen terug merkte mijn pa op dat er toch heel wat veranderd was op gebied van uitgaan. Mijn zus (10 jaar jonger) en ik zaten te antwoorden op de één na de andere sms van onze respectievelijke vrienden. Waar zouden we die avond naar toe gaan en met wie? Gelijk heeft hij wel, mijn pa. Toen ik nog op de schoolbanken zat, zoals zij, wist ik al weken op voorhand waar ik naar toe ging. Maar wat wil je? Ik moest onderhandelen met beide ouders, vervoer regelen (ik had geen oudere vrienden met een auto, wel een fiets waar ik zonder problemen kilometers mee aflegde, maar ook dat was onderhandelen), mijn zakgeld strategisch spreiden over zoveel mogelijk weekends (nog meer diplomatieke betrekkingen), het uur om thuis te komen (maar dat is redelijk vlug afgeschaft),… Zaterdagnamiddag was alles dan ook al lang in kannen en kruiken, kaart op zak,… Gelukkig maar, want telefoneren was bij ons thuis aan strikte regels gebonden. Tot ik twaalf jaar was, hadden we zelfs geen telefoon!

Nu zaterdag doe ik het nog eens op die manier. Het is nu woensdag, ik weet al waar ik naar toe ga (Poplife, eeuwen geleden, maar twee gratis kaarten*), met wie (bevriend koppel dat nog wel eens uit de bol wil gaan en ik al veel te lang niet meer heb gezien), wanneer (afspraak in het café),…
Allez, bijna zoals tien-twaalf jaar terug, geen houthakkershemden of vormeloze t-shirts, geen combats (grunge l’oblige), andere muziekstijl... en waarschijnlijk hebben ze ook geen zuipkaarten. Maar ik kan wel een hele week uitkijken naar zaterdagavond, want dan ga ik dansen!!! Heel de nacht, tot het ochtendgloren...


*geluk in het spel, ongeluk in de liefde?

Labels: en dans, op stap

Ja, ik weet dat ik vanmorgen te laat was, wanneer was de vorige keer? Ja, ik weet dat ik vanavond vroeg vertrek, maar ik ga toch niet om vijf voor vier voor de pointeuse staan. En ik besef ook dat er nog een miljard dingen te doen zijn, maar heeft het zin om te doen alsof, te zuchten, met veel poeha verkondigen hoe druk ik het wel heb en ondertussen de tijd doden? Nee, er is niks dat thuis op me wacht, misschien een beetje rust, een beetje kalmte, maar geen kinderen of liefhebbende man. Maar hoeft dit te betekenen dat ik nooit eens vroeger naar huis mag? Moet ik altijd langer blijven? Nog wat overuren vergaren die ik toch al lang niet meer kan opnemen? Gisteren heb ik nog maar pas mijn dag verlof geannuleerd voor een dringende nota. En ja, die is nog niet af. En ja, het wordt dringend. Maar die zou vanavond toch niet meer afgeraken en hoogst waarschijnlijk was ik er zelfs niet eens aan begonnen. Waarom? Wel, er zijn ook die andere aanvragen, er zijn die mails met opmerkingen over de nieuwe procedure, er is nog een dringende nota,… Maar ik beloof je, als de aarde stopt met draaien omdat ik vandaag om kwart na vier het voor bekeken heb gehouden, mag je me er op afrekenen. Laat me nu vanavond eens vroeg stoppen, naar huis met de massa, rustig bekomen, eens koken, daarna sporten, eens afreageren,… en morgen… wel, misschien heb ik morgen weer zin in dat institutioneel kluwen, procedures en administratieve regelneverij, communautair gekissebis,… morgen is nog een dag en ben ik misschien niet langer een magneet voor vervelende zaken, zoals ik de laatste twee dagen al blijk te zijn. Een hele dag zonder chauffage op het werk kruipt in je kleren, een bloedblaar op mijn pink van mijn douchedeur,...

Labels: werk

Als een mantra herhaal ik deze zin te pas en te onpas en dit al een aantal maanden. 30-plussers schudden meewarig het hoofd, en anderen waarschuwen voor “tram drie”. Kan allemaal wel zijn, maar ik wil het absoluut geloven. Ik zag enorm op tegen 27, wil me bij deze ook bij iedereen verontschuldigen die bij wie ik mijn pessimistische visie op zijn of haar verjaardagskaartje neergepend heb. Ik kan het moeilijk uitleggen. Mijn leven leek zo leeg in vergelijking met al mijn plannen die ik als 7-jarige of 17-jarige had.
Dit gevoel heb ik niet bij 28, ook al klinkt dit dan niet logisch. Alle plannen om te gaan samenwonen met mijn liefste, de babydromen,… zijn allemaal veilig opgeborgen, liefste is uit het zicht verdwenen en ik ben van voor af aan begonnen. Terug naar start, u ontvangt geen 4.000 frank zoals in monopoly maar wel een boel ervaringen rijker en toch weer die confrontatie met het onbekende. Het is iets lastiger, vrienden raken iets meer gesettled en dus moeilijker te overhalen in een avondje stappen. Anderzijds kijken ze ook met wat meer wantrouwen naar mijn internet-uitstapjes, waarom een blog, waarom een datingsite,… Tuurlijk gun ik hen hun geluk, maar er zijn momenten dat ik hen benijd. Mij opsluiten in mijn wereldje is geen optie, maar voor een confrontatie in mijn eentje voel ik me niet altijd sterk genoeg, internet opent misschien ook wel mijn wereld...
In ieder geval, 28 wordt de max, het aftellen is begonnen...

Labels: dramaqueen

Si tout est moyen, si la vie est un film de rien, ce passage-là était vraiment bien, ce passage-là était bien…
Het is de eerste keer dat dit stukje uit le baiser van Alain Souchon me opvalt. Het is nochtans een liedje dat ik vaak beluister, de titel vergeet ik meestal (zoals met zoveel liedjes), voor mij is het dat liedje over Adamo, aardbeien aan de Belgische kust en gedurfde kussen van een onbekende.

Je chante un baiser
Je chante un baiser osé
Sur mes lèvres déposé
Par une inconnue que j'ai croisée...

Ik kwam hem niet tegen op een winterse dag aan de Belgische kust, maar op een ordinaire datingsite. Modern times, zucht. In zijn keuken keek ik toe hoe hij kookte, het contrast met het virtuele kon niet groter zijn. Geen gegoochel met woorden omgezet in nulletjes en eentjes verstuurd met duizelingwekkende snelheden via een wirwar van kabels, maar het langzaam transformeren van voedingsproducten in chocoladetaart of een heerlijke pasta. Koffie, rode wijn, in heel aangenaam gezelschap.
Onze levens kruisten kort maar intens. No regrets, ook al zal niet iedereen die mening delen. Ons leven mag dan al een film zijn, we schrijven in grote mate mee aan het verhaal. En net zoals in de films is het niet altijd meteen duidelijk waarom iets gebeurt of juist niet. Pas later vallen de puzzelstukjes in elkaar. Deze passage is zeker niet geworden wat we er beiden van verwacht hadden, geen enkele regisseur voorziet zo’n wervelwind van emoties.
Via de virtuele wereld sijpelen er berichtjes binnen. Je hebt je weg teruggevonden, en daar ben ik blij om, zonder melig te doen, nu ikke… De storm is gaan liggen, tijd voor de lente…


P.S. bedankt voor de boekentip!

Labels: M/V

Een aandachtige lezer van deze blog, blijkbaar bestaan die, merkte vandaag (maandag) op dat mijn tekst van zaterdag verdwenen is van mijn blog. Hij vond de tekst van wel “nulle” maar het gaat mij om het principe, dus hier volgt een nieuwe versie (met een mogelijke tijdstip op zaterdag)…

Vandaag geen botten, geen zwierige rokjes, geen mascara,… vandaag ga ik voor de comfie-look: mijn zwarte trainingsbroek, sneakers, topje en warme pull. Ik bereid mijn boodschappenlijstje met iets meer zorg voor en vertrek naar “matuvu”. Tot voor vrijdag wist ik niet eens dat mijn trouwe Delhaize in de Gentse volksmond zo genoemd werd, maar er valt wel iets voor te zeggen. Zoals steeds op zaterdag, een drukte van jewelste, een mengeling van Gents, Frans en nog een wirwar van dialecten van adoptie-gentenaren. In een minimum van tijd probeer ik mijn mandje te vullen met een maximum aan groeten-fruit en andere producten, zigzaggend tussen jengelende kinderen, vlugge beslissers, de eeuwige twijfelaars, mensen die al vertrouwd zijn et de nieuwe indeling en anderen.
Nog vlug even de stad in en dan twee gratis proeflessen Oriëntaals meepikken in de Ingang, een leuk extraatje boven mijn normale lessen in de Backstage. Een andere lesgever is toch altijd ietsje anders, andere accenten, andere muziek, wat meer ruimte voor improvisatie want meer volk en minder tijd om de bewegingen uit te diepen. Mijn keuze voor deze stijl was eerder negatief, althans in het begin. Mijn dokter dwong me met de neus op de feiten en meer beweging was absoluut noodzakelijk voor haar, muziek was dat voor mij. Jane Fonda-toestanden zeiden me bitter weinig, liever iets rustig en elegants. Het grote voordeel van Oriëntaals (of buikdansen zo je wil) is dat je het alleen dans en ik dus geen slachtoffer moest overtuigen. Het rustige aspect is wel enigszins tegengevallen, het herhalen van kleine bewegingen, soms tot in den treure, heeft wel degelijk effect. In de spiegel zie ik niet langer de stijve hark van een jaar terug maar ook nog lang niet de sierlijke bewegingen die ik me voorstel bij 1001 nachten. Hoe meer ik dans, hoe meer ik ook de muziek begin te appreciëren, hoe meer ik nuances en verschillende stijlen opmerk. Nadien hoor ik de muziek in mijn hoofd verder en oefen ik de bewegingen bijna spontaan als ik vastgekluisterd ben aan mijn pc. Een strenge choreografie is niet echt mijn ding maar er is niks zo zalig als de reacties tijdens een live-optreden of op ons personeelsfeest.

Labels: ditjes+datjes

Als er iets lastig is aan ww sessies op het werk, is dat je constant gecontroleerd wordt, iedereen goede raad heeft en wel iemand kent bij wie het gewerkt heeft en vooral… dat iedereen over eten wil praten. Ik geef het toe, ik heb deze middag niet iets lichts of een slaatje genomen maar de pannenkoeken met champignons en room. En ja, die was gegarandeerd niet light. Maar was er iemand vanavond toen ik gestoomde boontjes (niet mijn favoriete groente) en gegrilde vis gegeten heb, heel weinig punten, ik kan het je garanderen. Ik zal straks alles braaf noteren en mijn punten tellen, volgens mij komt het wel goed en anders doe ik morgen een extra inspanning. Het zal niet de beste houding zijn, maar van stress krijg ik zin in “ongezonde” s-woorden (sigaretten, suiker, snoep, sweppes,…).

Labels: lijf

Ik heb tegenwoordig een haat-liefdeverhouding met mijn pyjama. 's Avonds geraak ik er niet toe om hem aan te trekken en 's morgens lukt het me moeilijk om me ervan los te maken. Het is ook zo koud 's morgens, wat kan er nu heerlijker zijn dan te blijven liggen, tegen je aan te kruipen, je warmte te absorberen, je vertelt me of leest me een boy-meets-girl-sprookje en ik droom weg... happily ever after *zucht*

Labels: ditjes+datjes

Ze vertelde me erover op het personeelsfeest een aantal weken geleden. Ze wil een zwarte lederen broek, maar daarvoor wil ze eerst een paar kilo verliezen. Ze is enorm gemotiveerd en maakt hier een beweging bij met haar twee handen voor zich, wuivend naar beneden. Ze heeft dus besloten om Weight Watchers sessies te organiseren over de middag op het werk. Het personeelsfeest leek haar de ideale manier om wat mensen te overtuigen. Of ik dat een goed idee vond, een paar kilo konden er toch ook wel af? Tja, daar raakte ze wel een zwakke plek. Probleem is dat ik niet echt de grootste volhouder ben wanneer het op diëten of sporten aankomt. Vol enthousiasme begin ik er aan, koop me nog maar eens een receptenboekje, sportschoenen, maakt niet uit, maar soms komen die dingen met moeite uit hun verpakking. Gisteren was het infosessie en deze middag de eerste sessie, iedereen op de weegschaal. Als tip hadden we meegekregen een warme pull en botten aan te doen. Volgende week konden we dan in t-shirt komen, waren we gegarandeerd vermagerd. Mijn weerstand tegenover het tellen van punten en dergelijke is sowieso al groot en met dergelijke tips gaat mijn motivatie niet echt geholpen worden. Maar voor wat hoort wat. Ik zou toch niet willen dat ze enkel denkt dat ik zo enthousiast deed omwille van de wijn? In de kantines komen er speciale maaltijden (hiep, hiep, hoera, eindelijk eens wat groenten in ons bord) en dus ga ik vijf weken op de weegschaal gaan staan en braafjes punten verdelen over de dag. Ik heb al gemerkt dat mijn choco iets zwaarder doorweegt dan confituur, maar ben er nog niet uit of ik die ook effectief moet opofferen. Conclusie: er zal nog zwaar gerekend moeten worden…

Labels: lijf