no butterfly

Je hebt zo van die dagen dat je gewoon weet dat je in bed had moeten blijven liggen. Vandaag was er zo één van. De wekker komt veel te vroeg en je hebt gewoon niet de energie om de wereld in de ogen te kijken. Douche, ontbijt, toch al een redelijke start. De trein heeft vertraging, wat meer tijd voor de krant en om op je positieven te komen. Op het werk is de koffieautomaat je eerste stop, met wat cafeïne lijken die mails minder erg. Maar in je achterhoofd klinkt het “vandaag ga je de wereld niet veranderen”. Je worstelt nog met je mails als je collega je al overdondert met nieuws. Ja, twee dagen afwezigheid en de wereld staat stil. Of ik wel besef wat hij allemaal gedaan heeft in die twee dagen, mijn chef, of hij wel beseft waar ik al maanden mee bezig ben, alleen, terwijl dat niet zo gepland was. Stilte en dan wachten op de koffiekar (ja, zoals in de collega’s, wij hebben onze eigen juffrouw Arabelle). Maar eigenlijk, wou ik gewoon naar huis, wat hout in de haard, mijn pyjama aan, mijn “saazi”, warme chocomelk en Sissi of iets even kitscherigs voor de zoveelste keer bekijken en nergens hoeven aan te denken. Ik had direct twee collega’s die bereid waren om ook hun pyjama aan te trekken.

Labels: ditjes+datjes

Net terug van de Handelsbeurs, ik was er nooit eerder geweest. Bob Mould gaan zien, dankzij gratis tickets. Bijna was ik alleen gegaan omdat persoon 1 andere plannen had, persoon 2 maar matig enthousiast was "als je niemand anders vind, wil k wel mee", persoon 3 was dan weer wel enthousiast. Ik moest het zelfs niet vragen, hij had het hier al gelezen. Hij vond een vorige cd enorm goed maar dacht wel dat het niet mijn stijl zou zijn. Vanmorgen voelde hij zich te ziek. Gelukkig zijn er nog mensen zonder plannen op zondagavond en best bereid om mee te gaan naar een optreden van een "onbekende" groep. Ja, door sommigen zal het wel als cultuurbarbarij beschouwd worden, maar mij was Bob Mould of Hüsker Dü of Sugar onbekend. Hij voelde zich een beetje down vanavond, misschien de koude of zondagavond. De muziek beviel me wel, het deed me ook aan iets denken en bij het eerste bisnummer wist ik het. If I can change your mind, then no one wil...

Het deed me vooral verlangen naar de zomerfestivals. Nog 3 maanden en 8 dagen ofzo en dan is het eindelijk weer zo ver in mijn hometown. De eerste namen voor Werchter worden gelanceerd in het roddelcircuit, ja, de koude zal niet blijven duren...

Labels: musjieks

Een rustige zondag ligt in het vooruitzicht met vanavond een gratis concert. Ik profiteer van de tijd die me rest om eens wat op te ruimen. Sinds internet zich in mijn woonkamer installeerde, zijn huishoudelijke taken wat minder dringend geworden. Het is natuurlijk ook druk geweest. Op het werk was (en is) het alle hens aan dek voor een ware revolutie op gebied van statistieken, en daarenboven mijn Europese werkgroep,… Wees gerust, mijn afwas staat hier niet al weken te verkommeren, zo ver heb ik het niet laten komen, maar overal in de woonkamer/keuken vind ik stapeltjes papier die roepen om gesorteerd te worden, kranten van toen ik in Wenen was, tijdschriften, rekeningen, reclame,… Dit wordt mijn hoofdbezigheid deze namiddag en misschien ook een beetje strijken. Gelukkig is er WK, veldrijden, kan ik zonder schuldgevoel kijken terwijl ik toch iets nuttigs doe. Mijn ma zou het ongetwijfeld verschrikkelijk vinden, maar he, ik ben één van die “nieuwe” vrouwen die deze week in zowat alle kranten stonden. Jong met een voltijdse job en aangezien we al beseft hebben, dat de “nieuwe” man niet bestaat, doen we zelf maar wat minder in het huishouden, of doen alsof. We strijken enkel kragen en manchetten, naar het schijnt. Zelf heb ik relatief weinig bloezen (en geen man met hemden, niet in huis noch elders) en soms vis ik mijn t-shirt en jeans ’s morgens gewoon uit de pas gewassen stapel. Maar morgen zal dat dus niet nodig zijn, dankzij het WK … Het is natuurlijk zo dat ik ook liever gestreken kleren aantrek, geen stapeltjes papieren tegenkom, thuiskom na het werk en iets eetbaars in de koelkast vind,… Maar het is niet het belangrijkste in mijn leven. Ik probeer mijn weekends zo te organiseren dat mijn koelkast de eerste werkdagen overleeft, de stapeltjes tot een aanvaarbaar aantal en hoogte gereduceerd worden,… zonder er al mijn vrije tijd aan te besteden.

In de weekendeditie van mijn krant leerde ik dat ik sinds een maand of vijf tot een belangrijke doelgroep van de marketingjongens behoor, de alleenstaanden. We komen niet echt voor in de reclame maar we geven meer geld uit dan koppels en doen dit ook een stuk impulsiever (ah, ja? nog niks van gemerkt). Maar natuurlijk, je hebt alleenstaande en alleenstaande (het woord alleen al). Ik behoor tot de groep van ‘doelgerichte zwoegers’. We, want we zijn met nogal veel (16% in Groot-Brittannië), zijn tussen de 25 en 34 jaar oud en we vinden een succesvolle carrière belangrijker dan een huwelijk. Robbie Williams, Kate Moss en een zekere David Walliams zijn de beroemdste symbolen. 36% woont alleen (zou die andere % bij mama en papa wonen?), 83% is nooit getrouwd. Vrienden zijn belangrijk en we lezen graag tijdschriften. Onze favoriete merken zouden Nivea, Diesel en Apple zijn. 7% doet aan internet-dating en 3% heeft wel eens aan speed-dating gedaan (neen, dit is geen motivatie om het eens te proberen). Maar volgens de onderzoekers zijn we niet op zoek naar een partner maar naar sex.
Wel, dat is nu eens een etiket waar ik me niet goed bij voel, ik voel me misschien nog niet klaar voor een nieuwe relatie, maar “op zoek naar sex”? Ik heb eerder de indruk dat het dat is wat ik vind in plaats van wat ik zoek, maar dat is een ander verhaal.

Labels: ditjes+datjes

een toffe test, my inner European is Spanish

Who's your inner European

Maar eigenlijk is het een website vol met testen, je kan er zien welke kleur je blog zou moeten hebben (paars in mijn geval), welke bekende schilder je persoonlijkheid best kan weergeven (Andy Warhol), hoe oud je je gedraagt (27, echt waar), "kiss and date purity" (niet voor publicatie), wat je geboortedatum wil zeggen wat voor weer je bent, wat voor snoepje, welke muziekartiest je muziek zou beluisteren, wat voor film je leven is, wat voor dier je bent,...
Ik heb er een paar gedaan en het is wel eens fun. Het is eens iets anders dan de test in de flair :-)

Labels: ditjes+datjes

Ik heb een hekel aan vliegen, vraag niet waarom. Het maakt me zenuwachtig en ongemakkelijk. Mijn maag reageert heel sterk op kleine turbulentietjes of onverwachte bewegingen en dan heb ik nog nooit echt iets ernstigs meegemaakt of een binnenlandse vlucht in Afrika in een aftands vliegtuigje genomen. Een ander probleem is mijn linkeroor, ik heb al van alles geprobeerd, maar het gebeurt regelmatig dat ik suizingen hoor of een hele tijd na het landen er nog last van heb.
En dit allemaal om te zeggen dat ik niet het meest aangename gezelschap ben om tegen te beginnen babbelen in een vliegtuig. Gisteren bij het vertrek uit Wenen werd dat nog versterkt toen het vliegtuig lang stilstond op de piste en andere vliegtuigen van alle kanten leken te passeren. Ik was al niet in een al te best humeur door een probleem met mijn treinticket richting luchthaven en een sms van een collega met slecht nieuws over een belangrijk project. Echt niet het meest geschikte moment om mij aan te spreken, maar ik had er geen bezwaar tegen dat die meneer zich een van de twee lege stoelen naast mij toe-eigent, ik heb zelf ook meestal te weinig beenruimte. “Je bent toch niet bang om te vliegen”, als dooddoener kon het wel tellen. Toen hij met de nodige macho-flair zei dat dat nergens voor nodig is en dat hij zelf piloot is, leek die grappige opmerking “waarom bent u dan niet in de cockpit” niet echt het goede moment. Hij was dan misschien een macho, maar ik was wel blij dat hij naast me zat en me uitlegde dat we via Leuven gingen vliegen, je Mechelen kon zien,… Ik zal vliegen waarschijnlijk nooit aangenaam vinden maar het hoort erbij.
In Zaventem was het dan crossen naar een trein, eerst richting Brussel, dan richting Gent en nog maar eens vaststellen dat de trein altijd een beetje reizen is. Waarom staan we zo lang stil in Brussel Noord, ik mis mijn aansluiting in Centraal? Ach, verkeerd gegokt, ik had beter overgestapt in Noord, door een ongeluk is het treinverkeer een beetje verstoord. Treinen beperkt tot Brussel moeten andere laten voorgaan. En dan Brussel Zuid, waarom staan we hier stil? Waarom staan er mensen op het perron en mogen die niet instappen? Wel, bij het ontkoppelen van de trein is de pc en nog een aantal persoonlijke dingen van de treinbegeleider gestolen, de politie is verwittigd, maar deze moet eerst de vaststellingen doen voor we verder kunnen, maar we gaan zeker verder rijden,... *zucht*

Labels: op stap

Wenen zou dezer dagen in de ban van Mozart zijn, toen ik er vorig jaar was, kon je er reeds moeilijk aan ontsnappen, maar nu was het nog erger...de obligate souvenirs, de etalages,...
Ik had wel de indruk dat er vooral veel betalende activiteiten georganiseerd werden, misschien kan ik me de volgende keer wat beter voorbereiden (ik mag immers nog drie keer twee dagen naar een dergelijke workshop).

Ik wil ook direct toegeven dat ik vandaag eigenlijk minder van de verjaardag van Mozart gemerkt heb dan ik gehoopt had. Ik was er twee dagen voor een Europese werkgroep over performantie-indicatoren (heel sexy), er is serieus wat gewerkt, maar ik had ook gehoopt om toch wat mee te pikken van de stad. De koude heeft er echter anders over beslist. -9 overdag met een bijtende wind en 's avonds nog iets minder. Onze Weense collega's zeiden dat het jaren zo koud niet meer was geweest en ook onze collega's uit het hoge noorden hadden het serieus koud. Mijn handen hebben de koude het minst goed overleefd, getuige de plaklintjes om de wondjes te sparen. Ik veronderstel dat ze dit niet als een arbeidsongeval zullen beschouwen.

Het project heet "mutual learning" en draagt het credo van de EU "leren van Europa" hoog in het vaandel. Wat mijn organisatie betreft, heb ik mijn twijfels. Ok, we kunnen zeker dingen verbeteren, maar in hoeverre kun je die dingen importeren uit een ander land. Het succes ligt soms in kleine dingen, een gemotiveerde projectleider, een wetgeving of mentaliteit die het project ondersteunen. Persoonlijk heb ik zeker heel wat opgestoken, zoals me niet laten intimideren wanneer iedereen massa's ervaring heeft en verantwoordelijk is voor een dienst die al die indicatoren gaat berekenen (terwijl ik dat zelf mag doen), er niet van uitgaan dat ik het hotel wel ga vinden omdat ik er al geweest ben (af en toe op de kaart kijken kan echt geen kwaad), de manier waarop onze Belgische sociale zekerheid georganiseerd wordt heeft zo zijn voordelen (dat elk gewest een vertegenwoordiger moet sturen reken ik eerder bij de nadelen in termen van kost-efficiëntie), dat het een voordeel kan zijn om geen Duits te spreken wanneer de conducteur je vertelt dat er een probleem is met je ticket, dat het soms efficiënter in een vergadering is om niks te zeggen maar wel je mening laten merken door knikken, zuchten en andere bekkentrekken (bedankt Keith om mijn twijfels te verwoorden),...

P.S. Ik veronderstel dat het resultaat van mijn shoppen (omwille van de koude, meneer) ook niet als onkosten kan ingebracht worden...

Labels: op stap, werk

Ik geef het toe het is nog niet 100% wat het zou moeten zijn, laat staan wat het zou kunnen zijn, maar ik ben er aan bezig, stapje per stapje.

Heb er wel geen flauw ideen van waarom mijn profiel onderaan bengelt in plaats van mooi in de marge op deze hoogte?

Labels: blog

Ik kan heel rationeel zijn, ik werk dagelijks met cijfers en statistieken, ik kan sommige van onze informatica-toepassingen lezen,... maar tegelijkertijd ben ik een gevoelsmens. Ik kan dan wel begrijpen dat hij er niet klaar voor was, maar ik blijf geloven in die ene vonk op het juiste moment tussen twee mensen, het zich overgeven aan iets groters, samensmelten, bereid zijn om stommiteiten te doen,... misschien tijdelijk maar toch, het gevoel hebben, beseffen dat het kan, die unieke symbiose, liefde met een grote L, niet die commerciële terreur die ons binnenkort weer staat te wachten of de zeemzoete hollywood-invulling, maar the real thing... nothing but the real thing

Nogal een paradoxaal dat een stad die ik van kindsbeen associeer met Liefde, de stad is waar ik de volgende dagen zal deelnemen aan een Europees project over statistische indicatoren, Wenen...

Labels: ditjes+datjes

Gisteren een toffe opdracht in de Englese les: iedereen schrijft twee zinnen en daarna worden de bladen willekeurig rondgedeeld. Aan de hand van 12 criteria (schuin schrijven, verhouding tussen de letters,...) kan dan de "persoonlijkheid" afgeleid worden.
Dit is wat An afleidde uit mijn handschrift: "straight forward, systematic, rational, intellectual, generous, creative, mixes rational and intuitive, conscientous, self-confident, critical, impatient, fuzzy, ambitious".
Het is natuurlijk heel ruim geformuleerd maar ik kan me er wel redelijk in vinden (echt slechte eigenschappen stonden sowieso niet bij de mogelijkheden). Wel grappig dat ze me absoluut niet als ongeduldig of druk zou omschrijven, eerder als kalm en rustig. Dit lijkt nogal eens iets te zijn waar mensen zich aan mispakken. Het is inderdaad zo dat ik die indruk kan geven, sommigen zouden me zelfs als stil en in heel extreme gevallen als verlegen omschrijven, maar mensen die me beter kennen weten wel beter. Mijn ma zegt altijd dat ik het "gevaarlijkst" ben als ik stil ben, een slangenvel, dat het enkel de stilte voor een gevatte opmerking is,...

Labels: lettertjes

Ik ga het toegeven, ik ben niet de grootste fan van chicklit maar ik heb er wel al een aantal verslonden. Lucia Etxebarria vind ik één van de betere auteurs in het genre. Momenteel ben ik De twee gezichten van de liefde aan het lezen en de volgende paragraaf heeft me toch efkes doen nadenken.

"Een van Ruths favoriete uitspraken was:'Ik ben niet sterk genoeg om me kwetsbaar op te stellen' die ze uit een film had waarvan ze de titel niet meer wist. (p.156)

Ik betwijfel dat mijn kwetsbaarheid een teken is van mijn sterkte. Ik weet dat ik kwetsbaar ben door me zo open te stellen voor anderen of door mijn gevoelens toe te laten mijn gedrag te bepalen. Het is ongetwijfeld "veiliger" om zich te laten leiden door rede en ratio, maar ik ben geen fan van "the rules*". Waarom wachten tot de derde afspraak om een man te kussen, als dit goed voelt na de eerste? In the rules wordt het ongetwijfeld geformuleerd als een man toe te laten je te kussen.

Het is natuurlijk spijtig dat hij me daarna niet meer wou zien, maar is er een duidelijk causaal verband, zoals dergelijke zelfhulpboeken beweren? Is het toegeven aan "fast pleasure" het ondermijnen van de mogelijkheid van een stabiele, duurzame relatie? I don't think so!

Is het niet altijd een kansspel? You win some, you lose some...

Maar één ding kan niemand me afpakken, en dat is de ervaring van die passionele kus(sen), ik hoef er nooit spijt van te hebben dat ik die kus niet beantwoord heb of niet gegeven heb, want wat me ongetwijfeld het meest stoort aan die dating rules is dat vrouwen enerzijds als passieve wezens afgeschilderd worden (het is de man die beslist of er een tweede date volgt), maar tegelijkertijd is het hun fout dat hun vorige relaties niet werkten (ze hebben hem niet op de juiste manier benaderd, ze hadden geen respect voor de mannelijke psychologie).

... wordt ongetwijfeld vervolgd...


*Een bestseller in America, een klein beetje googlen en you'll find out "how to catch and keep him". Belangrijkste regel is ongetwijfeld je onbereikbaar opstellen.

Labels: lettertjes

Tussen dromen en waken ziet ze zijn naakte lichaam, sluimerende kracht, mannelijke rust, jongensachtige onschuld,... ze kan de verleiding niet weerstaan.
Haar handen willen, moeten hem gewoon strelen, aaien,... Haar vingers tekenen spontaan cirkeltjes, schrijven opwindende dingen in zijn huid, deze worden bevestigd door haar tong, gesust door haar lippen proevend van zijn huid...
Een geluid brengt haar naar de realiteit, ze beseft, ze slaapt alleen en hij... zou hij al wakker zijn... zou ze hem een sms sturen... wat zou hij antwoorden "onbekend nummer", "poëtische bui",... toch maar beter niet, gewoon wakker worden uit deze fantasie is al confronterend genoeg

Labels: M/V

Mijn kleinste nichtje is 8. Volgens haar ben ik natuurlijk stokoud, maar dat doet hier nu niets terzake. Waarschijnlijk hebben we enkel het bekkentrekken gemeen. Zij droomt van een prinsessenkamer, dit wil zeggen, roze muren, roze beddengoed, roze opbergbakken,... roze alom, liefst nog met een grote poster van assepoester of een andere prinses. Ik denk dat haar ouders wachten tot haar enthousiasme voor deze kleur er wat uitgroeit...

En waarom vertel ik dit? Wel, omdat dit waarschijnlijk de meest voorkomende commentaar is op dit hele gedoe. Niet via de commentaarberichtjes, maar wel via alle andere kanalen. Gaande van "flashy" tot "heel vrouwelijk".
Ik vond het één van de vrolijkste achtergronden waaruit ik de keuze had en voorlopig zal het zo blijven. Ik wil eerst wat andere dingen onder de knie krijgen voor ik ga "chipoteren" aan de kleur, DIY.

Een andere commentaar is de naam of beter het adres. Ik heb hier al uitgelegd van waar het komt, maar voor de leute vraag ik jullie ook eens te kijken wie het adres met mijn (officiële) voornaam ingenomen heeft. Je kan het ook met mijn familienaam proberen maar dat is iets minder spectaculair.

Labels: blog, kleurtjes

De meeste mensen dromen van zon bij vakantie, ik heb nogal eens een voorkeur voor het koude noorden. Op de foto, Talinn op pasen vorig jaar, de Baltische Zee is langzaam aan het ontdooien, de zwaantjes profiteren van het beschikbare zoete water.


Talinn  

Daarstraks ben ik in de Vooruit naar Iqaluit van Berlin gaan kijken. Iqaluit is sinds 1999 de hoofdstad van Nunavut, het land van de Inuit, een stuk territorium afgestaan door Canada. Een mij onbekend stukje actualiteit. De "voorstelling", ik heb moeite om het geschikte woord te vinden, is een combinatie van theater, een live-verbinding met een echte Inuit (!!) en een documentaire. Ik vond het niet mis.

Labels: op stap

Wat voorafging:
Hij: “ik wil je even niet zien, moet de dingen op een rijtje zetten en een aantal zaken achter me laten...”
Zij zucht, waar heeft ze dit nog gehoord en is even geen synoniem voor nooit meer?

Gisteren:
Zij (via sms): Hei, twee kaarten voor optreden zondag, geen zin om mee te gaan?
Hij: Sorry, al plannen, amuseer je.
Zij: Oeps, heb me vergist, is volgende zondag, dan al plannen?
Hij: Misschien, weet niet, vraag beter iemand anders mee, dan ben je zeker.
Zij: Heb al spijt dat ik het je gevraagd heb

Uurtje later beseft ze dat ze misschien te ver is gegaan, eigenlijk is ze kwaad op zichzelf, hij had haar toch gewaarschuwd? maar voor sms is ze te koppig, troost zich met een mailtje naar zijn werk, vindt hij morgenochtend wel…

Ietsje later
Hij (via sms): Sorry voor mijn botte reactie, had een deadline

Zie je wel, overdreven reactie.
Blijft de vraag, waarom maken we het onszelf zo moeilijk?

Labels: dramaqueen, M/V

Beetje bij beetje zal het me wel lukken, voorlopig heb ik nog geen hulp gevraagd aan informatica-exen, en toch is het me al gelukt om twee linken in de zijkolom aan te brengen, goed he? **

Een link naar gentblogt, kan het anders? Zonder hen zou ik hier nu waarschijnlijk niet aan het typen zijn...

Een link naar de boekentoren,ik geef toe het is een beetje incest (gentblogt-boekentoren), maar vijf jaar kotleven aan de voet van deze toren vergeet men niet zomaar. Vanuit mijn raam zag ik zelfs niet eens de zo kenmerkende groene bovenste verdieping, maar wanneer op zondagavond de trein Gent naderde begroette de toren me, kon ik niet wachten tot de week begon.

Vijf jaar geleden, toen ik naar het galabal van mijn studentenclub geweest was, ik werkte toen nog maar net, haalde ik een oud-praeses in op de hoek van de Sint-Pietersnieuwstraat en de Rozier. Hij verrast, had ik niet al veel vroeger een bus genomen? We kusten elkaar, terwijl de vensters van de bovenste verdieping van de boekentoren rood, blauw, groen,... alle kleuren van de regenboog werden. Niet de drank, niet de passie,... maar een speciale week voor archies*. Zou niemand daar foto's van hebben voor de boekentorenblog?



Update: deze blog gaat ook op zoek naar foto's en anecdotes. De mijne met de boekentoren in alle kleuren vind je hier.

* studenten architectuur
** 20/01: dankzij T. is het ondertussen gelukt om ook de links rechtstreeks in de tekst te krijgen

Labels: blog

Vandaag lijkt mijn geluksdag te zijn. Ik heb een duoticket voor het optreden van volgende week zondag van Bob Mould van Husker Du in de Handelsbeurs gewonnen (dank je zone09). Nu nog iemand vinden die zin/tijd heeft om mee te gaan…
Hoorde gisteren denk ik op stubru bij Wim een man die twee tickets gekocht had voor Robbie Williams en op zoek was naar een date. Hij had al massa’s reacties gekregen van onbekende vrouwen en nu ging hij er daar van 8 ofzo ontmoeten en dan beslissen wie er mee mag…
Ik hou het bij een smsje naar persoon 1 en als die niet kan/wil, is er nog persoon 2,...

Labels: musjieks

Wat een idee om een blog te beginnen... Het was s. die me het idee gaf toen ik haar voor de zoveelste keer vertelde hoe fantastisch gentblogt wel is en eigenlijk heeft ze gelijk. Nee, ik vind niet dat ik meer te vertellen heb dan de gemiddelde mens, maar geef toe, wie heeft dat wel? Ik verplicht niemand om mijn schrijfsels te lezen maar het kan wel leuk zijn om af en toe wat reactie te krijgen. Het schijnt niet zo heel moeilijk te zijn, ook al moet ik toegeven dat ik nog een beetje mijn weg moet vinden (alle tips zijn welkom). Misschien een van de lastigste dingen is een nog beschikbaar adres te vinden. Uiteindelijk vond ik mijn inspiratie in een lieve brief van iemand die ik spijtig genoeg uit het oog ben verloren. Jaren geleden, toen ik mijn eerste grote liefdesbreuk aan het verwerken was, vroeg hij mij om geen vlinder te worden. Een goede raad voor deze meid die nog maar eens single is geworden...

Labels: blog