dinsdag 5 september 2006

I wanna dance with somebody...

Mijn liefste heeft al een hele tijd terug voorgesteld om danslessen te volgen. Ja, zo'n mannen bestaan blijkbaar ook. Geen sterren-op-de-dansvloer-terreur of gezeur om zijn kop om hem de dansvloer op te krijgen. Hij wil lessen volgen en ik moest de geschikte cursus vinden. Het idee is om verschillende dansen te leren dansen. Tijdens de Gentse Feesten hebben we twee dansworkshops meegepikt en ondanks de waarschuwingen die ik van een vriendin waar hij ooit al een cursus mee gevolgd heb, bleven mijn tenen nog van al te veel leed bespaard. Eigenlijk had ik nadien veel zin om me in te schrijven bij de tweede workshop die we gevolgd hebben. Ik weet dat ik me in het verleden wat meewarig heb uitgelaten over de tango (dans vol passie blablabla) maar de tweede dansleraar kon echt de aandacht trekken, gaf op een plezante manier uitleg en de muziek leek eigentijdser. Maar natuurlijk het is geen cursus met verschillende dansen, iets waar mijn liefste de voorkeur aan geeft. Dus surfte ik wat rond, maakte een lijstje van danscursussen waar ze gratis proeflessen organiseren en vorige week was de eerste aan de beurt. Het is een school met een reputatie en met het ongelooflijke voordeel dat je elke dag van de week ergens les kunt volgen, wat mijn liefste heel erg belangrijk vindt. Je weet nooit dat die of die groep naar België komt juist op de dag dat wij naar de dansles moeten...

Iets voor acht uur komen we de zaal binnen waar we opgewacht worden door een oudere dame die ons heel vriendelijk een brochuurtje in de handen steekt. Het schema met de danslessen vergt enig studiewerk: de eerste vier weken om 20u, daarna om 19.30, eerst een uur later anderhalf,... Pff, ik kijk wat om me heen en zie andere koppels behoedzaam de zaal betreden. Sommige kun je er zo uitpikken: hij moet mee van zijn vriendin/vrouw of nog, zij gaan volgend jaar trouwen en willen alvast wat danslessen, kwestie van toch een beetje openingsdans onder de knie te hebben. Wist je dat ik op het internet een dansschool vond waar je privé-lessen kon volgen om die openingsdans van een gepaste choreografie te voorzien?

De dansleraar sprak zijn publiek toe met de nodige humor. En dan was het onze beurt: mannen rechts van de zaal, vrouwen links. Eerst de stappen oefenen voor we samen kunnen dansen. "Mannen, laat die heupen bewegen,..." de dansleraar moedigt ze aan. Wij, de vrouwen, giechelen aan onze kant van de zaal. Het lachen zal ons echter vlug vergaan als we een stap te zien krijgen die wel iets ingewikkelder is of dat achter-voor-stapje dat de heren voorgeschoteld kregen. Wanneer we uiteindelijk samen mogen dansen voegt de dansleraar, de grapjas er nog aan toe: "Laat de mannen leiden, met een korte ei wel te verstaan..." Ik lach beleefd, maar het is niet echt mijn ding.

In de pauze krijgen we een sangria, kwestie van ons voor te bereiden op wat zuiderse dansen. Ik bekijk een man en een vrouw die nog vlug de stappen eens herhalen, uitslovers. Dan zie ik dat het de schoonmoeder is die haar schoonzoon nog vlug helpt om de stappen onder de knie te krijgen. Ook schoonvader gaat er hem mee gaan moeien. Zelf hebben ze al een paar jaar dansen achter de rug en nu is het de beurt aan de dochter, die trouwens een evenbeeld is van haar moeder, haar opgestoken, lange rok met bloemen die een aantal jaar terug misschien in de mode was maar dan enkel voor oudere vrouwen... Hier wil ik wel geld op inzetten: zij stappen binnenkort in het huwelijksbootje.

Als laatste dans leren we, wat de dansleraar omschrijft als een round, maar iedereen die reeds op een boombal was kent de dans ongetwijfeld onder de naam jig. Het koppel dat achter ons in de ronde staat had al tijdens de merengue mijn aandacht getrokken. Ze was maar matig onder de indruk geweest van de heupbewegingen van haar danspartner, maar nu enerveerde ze mij mateloos. De manier waarop ze er in slaagde om vijf keer per zin het woord boombal uit te spreken is onnavolgbaar. En zeggen dat haar partner de vorige keer niet had willen meegaan! Dan had hij dat nu al gekund! Want op een boombal... Ik kokhalsde bijna en toen ik bij het wisselen van partner de hand van haar partner vasthield en hem voelde trillen voelde ik alleen maar medelijden. Ik had zin om te schreeuwen "run", maar ik weet ondertussen beter dan me te moeien met andere koppels.

Enfin, de proefles was geen onverdeeld succes, toch niet wat mij betreft. Vanavond hebben we er nog eentje voor de boeg, bij een andere dansschool, hopelijk beter deze keer. Anders kunnen we altijd in oktober toch nog de tangolessen aanvatten...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen